Verslag van de 70.3 Ironman in Remich (Luxemburg)

Bianca Piek

Twee dagen later....eerst wil ik alle mensen die mij berichtjes, kaartjes, bloemen enz. heel erg bedanken voor jullie aanmoedigingen, steun en medeleven. Was echt hartverwarmend. Nu ga ik natuurlijk even een verslagje doen van mijn avontuur in Luxemburg waar ik best wel wat maanden naar toe getraind heb. Dit zou dan de wedstrijd worden waarin ik zou proberen om een slot te behalen voor het WK van 2027. Uiteindelijk heb ik deze ook kunnen pakken in de 'performance pool' maar niet aangenomen want we waren al onderweg naar huis en voor mijn gevoel had ik 'm ook niet echt verdiend. En waarom niet ? Nou eerst maar eens mijn verslag van de wedstrijddag.

De dagen voor de wedstrijd was het al te zien dat de temperatuur flink zou oplopen in het weekend. Ik las op verschillende nieuwsberichten dat IM in Versailles een dik kruis doorheen ging ivm de warmte. Ik dacht oei zal Luxemburg dan wel doorgaan? Maar daar werd het 'maar ' 34 graden en in Versailles toch wel zo rond de 38 graden. Dus we gaan zolang de organisatie niks veranderd gewoon richting Luxemburg. Wel zag ik nog een bericht voorbij komen op FB waarop iemand reageerde met een officieel bericht van de regio Luxemburg dat er blauwalg in de Moezel zou zitten. Dit bericht werd al snel door de IM organisatie verwijderd. Nou dan zal het vast wel niet kloppen, maar het had natuurlijk wel zo kunnen zijn met deze temperaturen. Dus op naar Luxemburg, niks wijst erop dat er wat gewijzigd gaat worden.

Vrijdag hebben we de bus opgehaald bij Mazda Winkelhorst die wij dat weekend mochten lenen als sponsoring ,echt super tof!  En heel handig want alles kan dan mee. De halve inboedel en mijn triatlon verzameling, geen keuzes stress want alles kan mee. Dubbele fietsschoenen, 2 fietshelmen, extra triatlon kleding want stel je toch eens voor dat er wat kapot gaat net voor de wedstrijd. Dat zou toch drama zijn! Op alles voorbereid, ook de wetsuit gaat mee mocht het toch nog worden toegestaan om met de wetsuit te zwemmen.

Zaterdagochtend om 7.00 uur vetrokken om zo op tijd bij de briefing te zijn en mijn fiets en spullen op tijd in te kunnen checken. Rond 13.00 uur zaten we netjes op tijd bij de briefing waarin alle laatste informatie in het Engels nog even werd doorgenomen voor de wedstrijd dag. Johnny ging alles nog even netjes vertalen want hij heeft heel wat jaartjes in Engeland gereden en kan de taal wel dromen. Ook hier werd verteld we gaan 100% zwemmen, fietsen , lopen. Ook de volledige halve afstand. Wel zonder wetsuit ivm de watertemperatuur van 26 graden. Nou ja ik ben zowel met als zonder wetsuit geen snelle zwemmer. Dus dat maakt geen verschil. Daarna mijn startbewijs opgehaald en alles netjes verdeeld in de tassen om vervolgens de fiets en de spullen in te leveren in de wisselzone. Op naar het hotel om nog een beetje te relaxen en mijn stapel pannenkoeken met jam en stroop naar binnen te werken. Ook over de hele dag heel wat bidons met ORS naar binnen gewerkt. Blijven hydrateren is 'de key' bij 34 graden! Om 4.50 uur het wekkertje gezet om rond 5.00 uur gezellig aan mijn ontbijt te zitten.

Om 6.15 uur zou de wisselzone open gaan en om 8.00 uur de zwemstart. Ik ben in zulke dingen altijd erg georganiseerd en wil alles netjes op tijd klaar hebben zodat ik niet teveel stress heb. Voeding op de fiets en in de tassen. Dan even de banden op spanning brengen. Nog even een laatste check, kijken waar ik straks de wisselzone in en uit ga enz. En 10x naar de dixie voor de laatste zenuwplasjes. Het kost allemaal heel veel tijd. Mijn 'before bidon ' keurig leeg gedronken..'let the game begin!' Werd er vlak voor de start omgeroepen dat de zwemstart niet door kon gaan omdat er in die nacht waardes van blauwalg was gemeten, neeee wat!! nu pas??? Tjee das even schakelen zeg, voor mij is toch echt een halve ironman alleen compleet met alle 3 onderdelen. Dus goed de balen ervan omdat het ook nog allemaal zo vlak voor de start pas mede gedeeld word. Je zag dat iedereen een beetje van slag was. Ok en nu?

Er werd verteld dat we gewoon vanaf onze zwemtijdvak zouden starten zonder onze sokken en hardloopschoenen dus gewoon zoals je normaal gesproken uit het water zou komen. Dan zouden er per 5 seconden 2 deelnemers naar de fiets mogen rennen. En dan verder met de 2 onderdelen. Dus ik ben keurig met Daphne ( mijn teamlid van Woest) in onze zwemtijdvak gaan staan, niks geen schaduw lekker in de volle zon. Toen hoorde we dat ze om 8.25 uur pas gingen starten. Mmm word het nog wat later...wacht ja er komt beweging in, ja paar centimeter en toen stond het stil. Grote massa deelnemers lekker dicht bij elkaar, temperatuur liep lekker op, zweet brak alle kanten uit en ook nog steeds die wedstrijdspanning. Uiteindelijk gingen we om half 10 pas van start. Ik proberen in een hoog tempo naar de fiets te rennen. Mijn lichaam was al behoorlijk warm maar mijn spieren natuurlijk nog niet. Half gaar op de fiets gestapt en gelijk wat gedronken en een gelletje. Hopelijk kom ik snel in mijn wedstrijd ritme en kunnen we lekker volle bak gaan racen!

Het heen en weertje dat ging dan nog en de eerste paar klimmetjes gingen ook nog redelijk maar toen voelde ik toch best al snel dat ik niet de energie level had wat ik normaal zou moeten hebben en dat betaalde zich ook uit in het trap vermogen. Normaal 180/190 watt moet prima te doen zijn. Maar alles werd een gevecht. Bas riep nog dat ik van plaats 13 naar 8 was gegaan bij de dames maar ik wist dat dit niet mijn dag ging worden. Onderweg wat water in mijn nek gegooid, netjes mijn bidons leeg gedronken en de gelletjes op tijd ingenomen maar de 90 km voelde voor mij als 150 km. Blij dat het fiets gedeelte erop zat. Nu op naar de wissel voor het lopen. Ik had het zo warm, hopelijk kan ik na de eerste post weer een beetje afkoelen en kan ik mijn loop ritme goed oppakken. Al zal het met 34 graden geen toptijd worden. Uiteindelijk ben ik bij elke post gaan koelen en heeft Johnny mij ook nog fijn nagenoeg ijswater in mijn nek gegooid. Oh wat was dat fijn! De sfeer was goed maar omdat ik zo aan het vechten was met mezelf en dat ik niet meer mijn energie heb terug gevonden die dag, kon ik niet optimaal van de sfeer genieten. Het was overleven! Na 3 rondes van 7 km was ik echt zo blij dat het erop zat! Wat een bizarre dag!

Bij de finish moest ik zelf mijn medaille gaan halen en werd mij een lauw kersensap in de handen gedrukt. Ohhh en ik snakte zo naar koude cola, zoutjes, meloen, sinaasappel of iets dergelijks. Helemaal niets stond er. Gelukkig wel een koude douche  en Johnny die mij een dikke knuffel gaf! Hij was zo blij dat ik heel en in levende lijve over de finish was gekomen. Hij zag ook dat ik het zwaar had, zelfs voor de supporters was het haast te warm om daar te staan. Het zit erop gelukkig. Niet de wedstrijd waar ik op gehoopt had en totaal niet in mijn ritme gekomen die dag, dus ik was natuurlijk teleur gesteld. Ook niet meer gewacht tot de ceremonie waarin ik dus uiteindelijk een slot had kunnen claimen. Maar voor mijn gevoel was deze wedstrijd niet compleet en heb ik ook niet goed kunnen racen. Al veel energie verloren doordat ik om 5.00 uur al had ontbeten en pas om half 10 van start ging en te lang in de brandende zon heb gestaan. Nee niet verdiend die slot. dus uithuilen en weer doorgaan!! Dit neem ik weer mee met de volgende wedstrijden. Nu nog 2 weken werken en dan even fijn vakantie vieren. 22 augustus nog een halve op de planning van de Gelreman. Dan zonder verwachtingen maar gewoon lekker racen en hopelijk dan weer met alle onderdelen. Ik kom als de vrouwelijke Arnold Zwarzenegger terug I'll be back hasta la vista!

Mede mogelijk gemaakt weer door mijn top sponsoren, sorry dat het niet de dag is geworden maar ik ga zeker door met mooie nieuwe wedstrijden plannen. Deze sport is te leuk om ermee te stoppen. En al die tijd geen blessures, niet ziek of verkouden geweest topfit thanx Frank Heldoorn.

Lavalux Peters Installatietechniek WN Kozijnen & Prefab Wanden Aloys Roemaat Transport Demkes Tegelzet- en Terrazzobedrijf Racestation Warnsveld Mazda Winkelhorst Tonnie Rave #HDFprefab

Uiteindelijk ben ik 17de van de 55 dames geworden in mijn leeftijdscategorie. Totaaltijd van 5.01.01 uur en plaats 105 van de 501 dames totaal. En plaats 928 van 2.189 deelnemers overal

Bianca Piek

Laatste trail van 2019 in Berdorf (Luxemburg)

Zit weer eens op facebook te kijken en zie een bericht van Dorethea Bil voorbij komen. Ze gaat in december 3 keer een dag op en neer naar Luxemburg om te trailen. Dat is leuk vorig jaar heb ik ook al een keer met haar mee gelopen samen met Eric Hoogebrug en dat is goed bevallen. Zo goed dat we in september van dit jaar met een  hele groep nog een keer naar Luxemburg zijn gegaan om te lopen.

Stuur het linkje door naar onze buitenspelen app. Wie heeft er zin om mee te gaan, diverse reacties maar uiteindelijk gaat alleen Angelique Vrijdag mee. De rest is geblesseerd heeft iets anders of denkt die is gek, dagje op en neer naar Luxemburg. Dan is het zover deze zaterdag morgen gaat de wekker om half 5… pff das best vroeg. Spullen pakken om mee te nemen, had alles de vorige avond al voorbereid. Om iets voor half 6 komt Angelique bij mij en stappen we in onze auto en gaan op weg. Valt ons op dat er al best wel wat verkeer op de weg is zo vroeg ’s morgens. Maar het is goed te doen. Na een ruime 2 uurtjes gaan we effe de beentjes strekken bij een tankstation en een bakkie koffie drinken. Het is nog steeds donker en af en toe best mistig. Hopen dat de zon er straks nog effe doorkomt, want het is ook best fris. Als we na ongeveer 20 min. weer instappen is het in een keer licht geworden, das best fijn.

Met af en toe een beetje mist rijden we verder. Om iets over 9 zijn we op onze start locatie, maar er is nog niemand te zien. Dan eerst maar eens een toilet opzoeken in Berdorf bij de Trail Inn (hoezo toepasselijke naam). Vanavond gaan we hier ook eten als we terug zijn. Weer bij de auto gekomen gaan we eerst maar eens onze spullen voorbereiden want deze keer is er onderweg geen eetgelegenheid open. Het is inmiddels half 10 en nog geen Nederlander te zien in Berdorf. Om 10 over komen er 2 auto’s aan en dat zijn onze mede lopers.

Deze keer zijn er geen canitrailers bij (voor degenen die het niet weten dat zijn hardlopers met hond), Dorethea geeft hier ook trainingen voor. We moeten opschieten want we gaan zo met de bus naar Altrier en starten bij een klein Maria beeldje. Daar zal Dorethea  de eerste 4km mee lopen, ze is helaas geblesseerd. We zien haar later weer bij de Herringer Millen. Als we daar aankomen heeft ze de hele tafel vol gepakt met allerlei lekkers. Koffie, bouillon, chocolade kerstmannetjes, reepjes enz. Nadat we lekker gesmuld hebben lopen we rustig verder richting Berdorf. Onderweg bij de Priedegtstull zien we haar weer even kletsen en wat foto’s maken.

Slokje cola en dan beginnen we aan het laatste stuk. Even langs een paar mooie uitkijkpunten en door het rovershol op de knietjes, dan zien we Dorethea weer staan en lopen we gezamenlijk terug naar Berdorf. We pakken onze tas en kleden ons snel om bij de Trail Inn en gaan aan tafel. Op advies van een medeloper bestel ik een flammkuchen. Heerlijk gegeten en gezellig gekletst. Na afscheid te hebben genomen stappen we weer in de auto terug naar Aalten.

Snel nog effe langs het tankstation want de benzine is wel erg goedkoop hier, €1.22 per liter. Nog nagenietend in de auto en al kletsend zijn we weer in Aalten aangekomen. Het was een super leuke dag en het nagenieten gaat nog effe door #spierpijn. Angelique bedankt en tot een volgende keer.

Groet Linda de Vries

Video van het weekendje trailen in Luxemburg

Je hoeft niet niet persé trailwedstrijden te lopen om een geweldig weekend buitenspelen te beleven in het Müllertal, Luxemburg. Hier een videoverslag van een geweldig weekend trailen met vrienden. Drie dagen genieten van de prachtige omgeving: bossen, riviertjes, rotspartijen, kloven waar je net tussendoor kon, af en toe een stukje bushwacken als we de route weer kwijt waren. Prachtig!

Andre Bleumink

Lekker buitenspelen weekend Luxemburg

In de prachtige omgeving van het Müllertal

Lekker Buitenspelen is de naam van onze Whatsapp groep. De naam dekt de lading, lekker buitenspelen is namelijk precies wat ons groepje het liefst doet. Sommigen lopen lange trails, andere kortere, maar we hebben allemaal verschrikkelijk veel plezier in trailrunning. Via Whatsapp spreken we vaak af voor trainingen of wedstrijden. Al een hele tijd hadden we het er over om een keer een heel weekend met zijn allen er op uit te gaan. En nu kwam het er dan eindelijk van. Enkele dames namen samen de organisatie in handen en regelden een bijzonder mooi onderkomen vlak bij het Müllertal in Luxemburg. Een oude verbouwde watermolen bleek niet alleen pittoresk te zijn, maar ook ruim, netjes en voorzien van alle gemakken. Een ruime keuken met voldoende koeling voor de meegebrachte versnaperingen in vaste en vloeibare vorm, barbecue, zelfs wifi was voorhanden. De locatie was ook ideaal centraal ten opzichte van de Müllertaltrail, waarvan we enkele delen wilden lopen.

Na aankomst vrijdagmiddag werd er eerst een rondje losgelopen om de omgeving te verkennen. De boerderijhond was wel in voor een rondje en draafde vrolijk mee. De partners, die ook mee waren, konden ondertussen mooi kennismaken. Het loslooprondje bevatte de nodige klimmen en bleek een goede voorbode van het weekend. Na terugkomst werd er gedoucht en gegeten en daarna werd het onder het genot van een drankje of wat een dolle boel. De toon was gezet… De volgende ochtend werd er stevig ontbeten want er stond het één en ander op het programma. Henrie had een ronde van 38 km voor de die-hards bedacht en eentje van 20 km werd door de overige lopers gekozen. Er werd ook gefietst en gewandeld, volop buitenspelen dus. Het was er ook een prachtige dag voor met een temperatuur die boven de 20 graden zou komen.

Ik liep mee met de 20 km en het was een geweldige route. Indrukwekkende rotspartijen, kloven, kabbelende waterloopjes en heerlijke paadjes door het bos vormden het thema van deze dag. De gpstrack bracht ons op paadjes die al lang geen paadjes meer waren en op andere paadjes die niet eens op de kaart stonden. We genoten volop, buitenspelen ten top was het. Klimmen en klauteren, stenen, boomwortels, zelfs regelmatig een stukje bushwacken om weer op de route te komen kon de pret niet drukken. Na een uurtje of vier trailplezier waren we weer bij de auto. Het was een prachtige nazomermiddag en we konden nog lekker even buiten in de tuin zitten na het douchen. Nog snel even boodschappen doen en toen kon de barbecue aan (en de drank op tafel). Sterke verhalen werden uitgewisseld. Soms onderbouwd met foto’s als bewijs, maar even vaak alleen als sterk verhaal.

De volgende ochtend werd ook weer begonnen met een goed ontbijt en een overleg over wie welke activiteit ging doen. Er werden groepjes gevormd en iedereen ging weer op weg voor weer een mooie nazomerdag buitenspelen. Ik deed weer een route van 20 km, eentje die Linda en Eric al eens gedaan hadden. In een rustig tempo gingen we van start zodat iedereen mee kon komen. Een pittig rondje met veel klimmetjes, maar spectaculair mooi zeiden ze. En daar was niets van gelogen. Spectaculaire rotspartijen met spleten waar je net tussendoor kon. Ontelbare trappetjes omhoog en omlaag, maar dan zonder ook maar één recht treetje. Maar na zo’n uitdagende klim kwam er dan steeds weer een geweldig uitzicht over prachtige dalen die door de nazomerzon in een warme gloed gezet werden. Met hardlopen had het niet veel te maken als je naar de gemiddelde snelheid kijkt, maar met genieten des te meer.

Ruim vijf uur rondhobbelen en genieten zette 20 km op de teller. Ruim 800 hoogtemeters maakten het tot een pittige tocht. Terug bij onze uitvalsbasis waren de praatjes een stuk minder dan de dag er voor. Al die frisse buitenlucht doet wat met een mens… ’s Avond werd de inwendige mens versterkt door een bezoek aan een Italiaans restaurant waar ze de heerlijkste pizza’s op tafel wisten te zetten. De avond werd afgesloten met nog wat versnaperingen, maar het overschot aan frisse lucht en beweging maakte dat de één na de ander al vroeg het bed opzocht. Maandagochtend was het weer helemaal omgeslagen. Een grauwe ochtend met miezerregen werd voorspeld. Unaniem werd besloten de wandeling die gepland was na de schoonmaak af te blazen. Met vereende krachten werd er schoongemaakt na het ontbijt en werden de auto’s weer volgeladen. Nog snel de tank volgooien met goedkope Luxemburgse benzine en op weg naar huis. Een hoofd vol mooie herinneringen, spierpijn in mijn kaken van het lachen en een paar stramme pootjes gingen mee naar huis. Gelukkig hebben we de foto’s nog…. Op naar een volgend weekend!

Wat een geweldig weekend. Niet alleen sportief gezien bijzonder geslaagd, maar ook de gezelligheid en samenhorigheid binnen de groep maakten het tot een top weekend. Het feit dat de partners mee waren maakte het extra leuk. In mijn ogen eigenlijk veel leuker dan een trailwedstrijd ergens lopen. Het komt zeker in aanmerking voor een vervolg.

Andre Bleumink

Verslag van de Klein Zwitserlandtrail-experience in Luxemburg

Enkele deelnemers aan de supergave trail

Als ‘s morgens om 4:30 uur de wekker gaat om voor een trail van 21,5km naar Luxemburg af te reizen, vraag je je af of anderen dan toch gelijk hebben dat je “het good wies kapot hebt”. Maar goed, niet piepen en d’ran! Om effe voor 5:30 uur staan Linda & Martijn voor de deur om op pad te gaan. Ondanks het feit dat Martijn door een enigszins stevige omhelzing van een stukje buitengebied van Aalten niet mee kan lopen, gaat hij toch mee als chauffeur. En gaat hij daar een stuk aan de wandel.

Na 3,5 uur rijden komen we (uiteraard als eersten) aan op het startpunt bij camping “officiel” in Echternach. Alwaar langzamerhand iedereen binnen druppelde en Dorethea (volgens de ingewijden zoals wel vaker) nèt iets later onder licht commentaar haar entree maakte.  Dit uiteraard tot vermaak van iedereen. Na een soort van briefing ging de hele groep inclusief 6 cani-trailers (wat een onwijs mooie, en vooral enthousiaste dieren waren dat) op pad voor wat een supergave trail zou worden. Na een meter of 300 was het voor mij de lange reistijd en het vroeg opstaan al ruimschoots waard! Ik kan jullie verzekeren dat de foto’s het nog niet voor 50% laten zien hoe indrukwekkend was in het echie!

De ene mooie rotspartij volgde de andere op, en de vergezichten, ondanks dat het bewolkt en heiig was, logen er ook niet om. Dorethea had iedereen gewoon vrij gelaten in of mensen sneller of langzamer wilden lopen en of mensen ook door de kloven en grotten onderweg wilden gaan.Dit resulteerde in een groep die alleen maar opsplitste omdat de honden nietoveral door of over konden en de cani-trailers een alternatieve route liepen. De andere groep bleef telkens weer op elkaar wachten  en bleef dus mooi bij elkaar. Geweldig om tussen steeds nauwer wordende kloofjes door te kruipen, met één kloof die zelfs maar 30 cm breed was. Dan heb je het voordeel dat je niet stevig gebouwd bent, en er gewoon tussendoor past. Ook een gangetje dat behoorlijk kruip door -sluipdoor was kon niet worden overgeslagen door mij en een medetrailer (zijn naam ben ik ff vergeten. Sorry, niks nieuws voor mij). De grot was geen probleem, maarde klim terug naar boven over gladde keien en bladeren was de echte uitdaging.Toen ik boven kwam en achter mij iets naar beneden hoorde stuiteren was het goed schrikken. Gelukkig was het niet de andere klimmer, maar een kei die hij vastpakte en losschoot.

Gezamenlijk kon de groep dus gelukkig weer verder via allerlei mooie single-tracks. Bleef wel oppassen met al dat blad op keitjes en boomwortels. Een loopster verzwikte haar enkel, maar kon gelukkig (met wat moeite) wel tot het eind mee. Sommige passages konden alleen via trappen worden genomen. Maar dan ook in iedere vorm. Steen, klei, hout, staal en ook in iedere (on)mogelijke combi van deze materialen. Met name het “rovershol” was geweldig met z’n stalen ladders en “echte mensenbotten”. Na 14 km was het tijd voor lunch in restaurant de Trail-inn (waar anders), alwaar de cani-trailers op ons wachtten.Na een paar koppen slappe koffie (het koffie apparaat had kuren, waar de eigenaar zich uitgebreid voor excuseerde) ging het weer verder. Onder het genot van de zang van een van de dames (nooit geweten dat de tekst van band aid was: let them know it’s crisis time again) ging het even vol gas over asfalt de bult af, en daarna weer het bos in.

Hier volgden nog meer single tracks en heul veul, maar dan ook écht heul errug veul trappetjes elkaar op. Zelfs toen Dorethea een deel van de route bestempelde als beter niet ivm de veiligheid werd er unaniem besloten om rivierbedding die verwoest was door een vloedstroom in juni toch te proberen en als iemand het niet zag zitten gezamenlijk terug te keren. Dit werd naar mijn (on)bescheiden mening één van de mooiste delen van de route! Daarna nog even een lange trap naar boven voor het uitzicht op de camping waar we vertrokken en via een alternatief paadje weer terug naar de auto’s. Helaas waren de honden niet welkom in het nabij gelegen Youth hostel en werd er voor het eten gekozen voor terugkeer naar de Trail-inn. Daar werd er gezamenlijk nog even de dag door genomen en was iedereen meer dan dik tevreden! Complimenten voor de organisatie van Dorethea Bil dus!!

Eric Hoogerbrug

Training in- en om Luxemburg stad

Luxemburg-stad, met links de kazematten van de stad

Nadat ik Merle en Jeroen op het station in Luxemburg heb afgezet voor hun terugreis naar Nederland, ga ik in de hoofdstad op deze zonovergoten maandagmorgen op pad voor een mooi tochtje. Over de Adolphe brug loop ik de stad binnen en laat achtereenvolgens op Place Guillaume Hotel de Ville (raadhuis) en het ruiterstandbeeld van Koning Willem 2 en even verderop het Paleis Grand-Ducal achter me.

Ongeveer halverwege de route kom ik bij de beroemde kazematten van de stad. Het woord komt van het Griekse "chasma(ta)" wat kloof betekent. Het is een versterkte ruimte midden in de vesting die tegen bominslagen bestand is en van hier uit werden de schietgaten bediend. Ze werden ook gebruikt om de troepen en hun uitrusting te herbergen. Tijdens de twee wereldoorlogen deden de kazematten dienst als schuiloord. Tot 35.000 personen vonden hun bescherming tijdens aanvallen en bombardementen. De kazemat is nu toegankelijk voor het publiek. 

De bastions en de historische waardevolle oude stad zijn wereldberoemd en werden in 1994 door de UNESCO op de Werelderfgoedlijst gezet. Het indrukwekkende netwerk van ondergrondse gangen is de belangrijkste bezienswaardigheid van de stad en erg mooi om eens te bekijken. Het centrum van Luxemburg stad komt dus voort uit een oude vesting waar zich rondom de riviertjes Alzette en Petrusse een diepe kloof heeft uitgesleten. Ik daal enkele honderden meters af en kom in de onderstad Grund met middeleeuwse huizen en een groot park, waar ook het groene gedeelte van de stad, de Vallee de la Petrusse ligt. 

Een mooi park waar ik tientallen hardlopers tegenkom en ik heb het idee dat ze hun training in de middagpauze van hun werk doen. Ik loop enkele kilometers door het park en bijna aan het eind van mijn tocht moet ik even op mijn richtingsgevoel afgaan om weer op mijn vertrekpunt te komen. Gelukkig laat me dit niet in de steek en ben ik enkele straten verder weer terug bij de auto, mijn allereerste kilometers op Luxemburg's grondgebied ooit zitten er op. Luxemburg, heeft iets van de status van een stad maar de charme van een dorp.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Het riviertje de Alzette, dat door de stad loopt

Drenthel loopt de Trail Uewersauer in Luxemburg

Hoogteprofiel  van de 50,1 kilometer van de Trail Uewersauer in Luxemburg

Henrie stuurde mij zondagavond de volgende mail:

Hallo allemaal, zojuist weer thuis uit het Groot Hertogdom, even een kort mailtje. Allereerst diegenen bedankt die mij op welke manier dan ook succes gewenst hebben. Ik heb het echt nodig gehad. Toen wij vanochtend om 6.30 uur!! opstonden klaterde de regen tegen de ruiten en dit bleek de hele nacht al beestenweer te zijn. Tijdig vertrokken richting start alwaar de meeste van de 350 deelnemers op de 50,16 km U Trail al klaar stonden. Gauw een regenjasje aan en we kunnen beginnen (dacht ik).

…..

Na de start ging het direct down-hill en dat gaf al gelijk een grote chaos. De Ardennen waren veranderd in een onbegaanbaar modderbad. Afdalen was echt levensgevaarlijk en klimmen moest via boompjes en polletjes anders was het twee stappen op en eentje terug. Kortom het had eigenlijk niet veel met (hard)lopen te maken. Maar ach, als je er toch bent kun je maar beter het beste van maken. In de buurt van de twintig kilometer ging ik twee keer flink onderuit wat niet erg prettig aanvoelde in de liezen, maar gelukkig had ik mijn roze pilletjes bij me dus toch maar gewoon doorgaan.

…..

In die periode waren de glijpartijen en bijna-valpartijen ook niet te tellen, en gelukkig was ik niet de enige, maar in het gedeelte tussen 20 en 30 km heb ik echt met de gedachte rondgelopen terug te gaan naar Heiderscheid. Bijkomend voor-/nadeel was dat ik überhaupt niet wist waar ik was dus dat schoot ook niet op. Toen ben ik maar gaan nadenken over andere leuke hobby's want het moment dat ik het leuk vond lag al een heel stuk achter me.

…..

Ik was er heen gegaan met drie missies; als eerste natuurlijk kennismaken met het fenomeen Trail en uitlopen, en daarna had ik de euvele moed om te denken misschien eerste Nederlander te worden en het liefst ook nog de eerste onder de vijf uur. De laatste twee missies zijn, zoals je na het lezen van hierboven wel zult begrijpen niet gelukt. De belangrijkste gelukkig wel, al ben ik nog nooit zo kapot en helemaal op geweest. Zag zojuist de uitslagen op de site; tijd: 5:32:24, 111e plaats, 4e Nederlander. Nu een paar uur later toch tevreden en heerlijk een paar weekjes rust. We zien elkaar binnenkort nog wel.

…..

Groeten,  Henrie

…..

fotoalbum

…..

uitslagen

…..

site organisatie

…..