'Ome Johan Assink' Jubilaris vrijwilliger bij de Zwarte Cross

Johan Assink

Donderdagmorgen 16 juli 2026 even voor 06.00 uur in de ochtend…  Bij het beste terras van Nederland staat het grootste gedeelte van de AVA`70-crew klaar voor vertrek naar het terrein van de Zwarte Cross. Het gezelschap bestaat uit een schitterende mengelmoes van jeugdige talenten en ervaren rotten. De organisatie van het mooiste festival van het jaar heeft de Aaltense hardloopclub gevraagd om een ijzersterke delegatie te sturen voor de inrichting van de camping. Gevraagd wordt naast een tomeloze inzet, ook tact, invoelend vermogen, maar zeker natuurlijk overwicht. Het Dreamteam voldeed aan alle eisen en met name Johan Assink, de grijze eminentie van dik 80 jaar, paste perfect in deze profielschets.

De groep zette zich in beweging en zoals het verwacht werd, zette Assink gelijk aan kop van de fietsclub. Hij kent de route op zijn duimpje, want het is de 10e keer, dat hij als vrijwilliger voor de nodige uren in dienst treedt van de Zwarte Cross. Maar, zo gaf hij met enige dramatiek aan…. het is ook de laatste keer, want je moet je plek kennen, zo gaf hij als motivatie aan. Toen zijn buurman Geert Wevers aangaf, dat Heintje dit ook enkele keren had aangegeven, verscheen er een veelzeggende glimlach op zijn gezicht!  

Johan heeft in die 10 jaar al diverse klussen gedaan als vrijwilliger op de Zwarte Cross. Net als de meesten is hij begonnen met werkzaamheden achter de bar, waar je als vrijwilliger flink moet aanpoten, maar dat is aan de duizendpoot wel besteedt. Toch wilde hij veel dichter bij de festivalgasten staan en gezellig een praatje kunnen maken, zodat je als vrijwilliger ook veel meer meemaakt. AVA`70 kreeg de eervolle taak om op de vroege ochtend koffie te gaan schenken op de camping en Johan meldde zich gelijk aan voor dit mooie, dienstverlenende baantje waar hij direct al helemaal in zijn element was. Beetje struinen tussen de tenten en gelijk wat orde scheppen in de af en toe complete chaos. Zo hebben we de sympathieke en altijd goedgemutste trainer tafeltjes op zien ruimen, zette hij stoelen weer netjes recht, ruimde de rommel een beetje op, maakte desgevraagd een BH`tje vast en meer van dit soort kleine klusjes. Zijn vrijwillige inzet werd zeer gewaardeerd, want hij verkocht veruit de meeste koffie aan de slaapdronken gasten die net wakker werden.

Johan had de vaste gewoonte om op zondag al weer vroeg op het Zwarte Cross-terrein aanwezig te zijn om te genieten van het optreden van Boh Foi Toch. Omdat hij niet al te groot van stuk is, zocht de AVA-jaan een mooi plekkie aan de zijkant van de Mega-tent. Het gebeurde regelmatig dat hij voor, tijdens en na het optreden, werd aangeklampt door campinggasten, die hem overdreven hartelijk bedankten voor zijn opruimwerkzaamheden tijdens het koffieschenken. Een schouderklop, een omhelzing, een proost… Johan liet het allemaal lachend op zich af komen. Hoe mooi is dat?

En toen werd het 2020 en bepaalde Corona ons leven. De verboden namen toe en al snel was duidelijk dat de Zwarte Cross, een evenement dat veel regels en wetten nog wel eens wat met een korreltje zand neemt, ook in de ban ging. Een forse streep door de agenda van duizenden fans en die van Johan Assink. Het verhaal wil dat de grijze Aaltenaar op de reeds geplande datum `s morgens voor dag en dauw op zijn mountainbike toch richting de Schans vertrok om herinneringen op te halen en de geur van gemaaid gras op te snuiven. Buffelend over de paden genoot Assink volop en na een dik uur zette hij zich in het centrum van het terrein tegen een boom en haalde zijn lunchpakketje uit de AVA-rugzak. Ook in 2021 werd de Zwarte Cross van de kalender gehaald en wederom moest Johan een alternatieve daginvulling organiseren. Gelukkig gingen in het jaar daarna alle seinen weer op groen en natuurlijk was Assink weer van de partij.

Met zijn AVA`70-clubgenoten ging hij in de zomer van 2022 weer op pad, maar het bleek dat de groep geelhemden een rol kreeg toebedeeld als krantenjongens en meisjes op de camping. Tuurlijk werd deze opdracht netjes uitgevoerd, maar de groep diende wel een protest in over dit laaggeschoolde baantje en helemaal in het kader van de voortreffelijke recensies van de jaren vóór de pandemie. De organisatie schrok zich kapot van de kritiek en was als de dood dat Johan en zijn kornuiten niet weer zouden komen, dus volgde er een promotie naar het inrichten van de camping, afdeling tenten. Kijk, dan stel je weer wat voor als vrijwilliger en de AVA-janen, met Johan als kopstuk, stelden zeker niet teleur. De directie van de Zwarte Cross toonde zich steeds meer tevreden en het zag er naar uit dat op korte termijn de volgende, belangrijke stap zou worden gezet.

In 2024 ging het gerucht dat Tante Rikie zou gaan stoppen. Toen dit bij AVA`70 ter ore kwam, meldde zich als de bliksem een delegatie van de club bij het hoofdkantoor van de Feestfabriek en overhandigden een 62 bladzijde tellend bidbook aan Ronnie Degen en co. waarin “Ome Johan” werd voorgedragen als waardig en vooral kundig opvolger van de immens populaire Tante Rikie. Assink wist hier uiteraard niets van, maar zal er zeker op gehoopt hebben. De directie van de Zwarte Cross was serieus geïnteresseerd, maar vroeg toch enige bedenktijd. Het duurde lang eer er een reactie kwam en omdat hardlopers niet van wachten houden, werd er gelijk doorgeschakeld en werd er een Koninklijke onderscheiding aangevraagd. Willem, maar vooral Maxima twijfelden geen enkel moment, pakten wel direct door  en verrasten Johan Assink met een fraai lintje.

Johan, bleef Johan en ging in 2025 weer gewoon als vrijwilliger naar de Zwarte Cross en met zijn clubgenoten werd de groep ingezet voor bijna belangrijkste taak die er bestaat, namelijk het op de plek zetten van caravans, campers en touringcars. Bij de briefing werd er meegedeeld dat de Aaltenaren de regie in handen hebben en niet de campinggasten. Een grote bek? Niet waarschuwen, maar opzouten…… Johan wreef zich eens flink in de handen en zag het helemaal zitten. Het liep allemaal als een tierelier dat jaar en de dienstdoende burgemeester, zag dat het helemaal goed kwam. En als er dan toevallig een lastpost tussen zat, dan werd Assink er als de bliksem bij geroepen en sprak dan op gepaste toon: “ Weten jullie wel wie ik ben?” Heerlijk toch, als je iemand bij je hebt met zoveel natuurlijk overwicht.

Ook dit jaar was Johan weer van de partij en samen met de andere geelhemden werd de camping weer perfect ingericht, was iedereen tevreden over zijn plekkie en viel er geen onvertogen woord. De campingbaas Jeroen was bijzonder gecharmeerd van de samenwerking van de AVA`70-crew, dat hij bij zijn afscheid smeekte of we ook in 2027 weer van de partij zouden zijn. Opvallend was, dat de eerste die hierop positief reageerde, Johan Assink was.

We nemen onze jubilaris- vrijwilliger volgend jaar op 15 juli dan ook gewoon weer mee op sleeptouw! (FR)

De vrijwilligers van AVA'70 in 2026

AVA'70 dreamteam regeert op de camping van de Zwarte Cross

De Aaltense crew met Campingburgemeester Jeroen

 ‘Ik ben maandag net zo verrot als de caravan’

Het inrichten van de camping bij de Zwarte Cross is een uiterst serieuze aangelegenheid en dan met name het gedeelte waar de caravans en bussen staan opgesteld. Het vereist een geweldig stukje teamwork en het is dan ook geen wonder dat de organisatie van het grootse festival AVA`70 had verzocht, nee bijna had gesmeekt, om ook dit jaar weer een zeer sterke selectie te sturen om deze klus te klaren. Campingburgemeester Jeroen kwam, zag de Aaltense crew, lachte en wist dat het goed kwam…..

De club AVA-janen was al tijdig op het terrein om in te checken, al ontbrak de teamcaptain, die zich met haar kleine bolide finaal had klemgereden tussen alle caravans. De boeren lachten zich natuurlijk een kriek om dit voorval en helemaal toen ze zagen dat er toch wel enige stress uit de ogen van Juultje te speuren was. Uiteindelijk kwam het allemaal wel goed, maar er moest de nodige charme aangesproken worden.

Het was de eerste dag van het spektakelweekend, dus feitelijk zoals altijd een grote chaos. Dit bracht de groenhemden totaal niet aan het wiebelen en ze liepen rustig naar het campingterrein, waar Boss Jeroen de groep al met open armen ontving. De briefing om even na half 8 was duidelijk: Jullie zijn de baas! Je weet wat je te doen staat en houd de lijntjes kort… Kijk, daar heb je wat aan en snel werd de taktiek besproken.

Nadat het vuurwerkverbod om even na 8 uur fors werd overtreden ging de poort van de camping open en rolden de eerste voertuigen de sluis in voor de inspectie. Daar wordt nog wel eens te licht over gedacht, maar moet zeker niet onderschat worden. De sleurhutten worden secuur gecheckt op de aanwezigheid van drank en drugs in dubbele bodems, in matrassen of toiletpotten. De campinggasten blijken zeer creatief, maar de organisatie laat zich ook weer niet zo gemakkelijk foppen. Afijn… na enige tijd kwam de stroom voertuigen op gang en was het aan de AVA`70-clan om in actie te komen. Er was een geweldig plan gesmeed en dat bleek te werken als een tierelier.  Als eerste werden de bezoekers verwelkomt door een viertal jonge Aaltense hindes, die al zwaaiend en breedlachend grote indruk maakten. Evie maakte dit jaar haar debuut als vrijwilliger, maar van een inwerkperiode kwam niets terecht. Ze stond echter gelijk haar vrouwtje en draaide direct op volle kracht mee. Hoe mooi is dat?

Al toeterend en schreeuwend werd de weg rustig vervolgd naar de volgende horde, een heuse T-splitsing. Hier stond een zeer ervaren duo de horde op te wachten en de opdracht voor hen was eenvoudig. Wie zich gedraagt kan na een gezellig praatje rustig doorrijden, de lui met een grote bek of andere strapatsen kregen een waarschuwing, dat bij herhaling de uitgang snel zou volgen. Niemand bleek dit te riskeren dus ging het op naar de laatste stop, waar de locatie werd aangewezen en de laatste aanwijzingen volgden. Bij dit sextet AVA-janen was de supervisie in handen van Johan Assink. Dik 80 jaar, een schat aan ervaring, grijns op z`n gezicht maar wel zo scherp als een mes, dus…... Tuurlijk werd er ondanks de aanwezigheid van onze grijze eminentie toch nog geprobeerd om de boel te flikken en zelf een plekkie te zoeken, maar daar werd rigoureus tegen opgetreden. Er was immers nog een tweede uitgang, die het ZC-avontuur heel snel af zou kunnen breken en dat risico werd toch maar gemeden.

Het voordeel van het stapvoets rijden van de campinggasten is, dat je als vrijwilliger een praatje kunt maken en de sleurhutten goed kunt bekijken. Opvallende teksten prikkelen uiteraard als eerste het netvlies. Zo is op het gros de herkomst te lezen en het werd al snel duidelijk dat er in het Overijsselse Lemelerveld komend weekend geen bliksem te beleven is, want meer dan de helft van het dorp is op het Zwarte Cross-terrein neergestreken. Daarnaast viert de creativiteit hoogtij, laten de meeste slagzinnen niets aan duidelijkheid over, maar een enkeling blijft echt hangen: “Maandag ben ik net zo verrot als de caravan!” Waarheid als een koe, want het gros van de weekendonderkomens zullen bij een BOVAG-keuring niet eens op de brug worden geplaatst om de bodemkwaliteit te checken, want dit gedeelte valt er voordien met zekerheid onderuit. Maar wat een gezelligheid brengen al die gasten mee en als dan ook de verbaterde touringcars het terrein oprijden wordt de feestvreugde groter en groter. Het is volledig duidelijk dat het hier onmundig gaat spoken, zowel overdag, maar zeker ook `s nachts.

Burgemeester Jeroen komt het dreamteam van AVA`70 nog even van wat slimme tips voorzien en die worden dankbaar ter harte genomen. Net als het lunchpakket overigens, dat keurig effen voor 12.00 uur wordt afgeleverd. Snel wat calorieën naar binnenwerken en weer door. De aflossing is aanstaande, maar net voor de wissel dacht een buschauffeur, dat hij met een hoop kabaal wel even zelf zijn stekkie kon uitkiezen. Zijn grote waffel kwam hem en zijn passagiers bijna duur te staan, want de poort naar de uitgang stond inmiddels al wijd open. Uiteindelijk besloot hij maar te berusten in zijn lot, toen Johan Assink kwam aanstiefelen om hoogst persoonlijk dit brandje te gaan blussen. Een verstandige keuze, die ook door de omstanders met applaus werd beloond.

Als dank voor de geweldige samenwerking werd burgemeester Jeroen door het Dreamteam van AVA`70 uitgenodigd voor de groepsfoto en daar nam hij graag de tijd en ruimte voor. Na afloop gaf hij te kennen ook in 2027 in ieder geval weer een beroep te willen doen op de Aaltense crew, die een voortreffelijk stukje werk had geleverd en hij zou dit tevens doorgeven aan de directie van de Zwarte Cross! Waarvan acte……(FR) 

Vrijwilliger Jan Nijhoff (86): ‘Ik realiseer me dat ik een geluksvogel ben’

Jan Nijhoff, de AVA'70 penningmeester is heel blij met ons

De 86-jarige Jan Nijhoff is de op één na oudste vrijwilliger van de Zwarte Cross. Hij is al vijftien jaar verkeersregelaar bij de Aaltense atletiekvereniging AVA’70 en begint tien jaar geleden deze werkzaamheden ook uit te voeren voor het grootste festival van Nederland: “Ik heb toen de camper verkocht en ben ook hier begonnen. Inmiddels is er een groepje met verkeersregelaars dat bereid is andere organisaties tegen een kleine vergoeding te helpen. Het geld gaat naar de penningmeester van AVA’70, die is ook heel blij met ons.”

Door Meindert Bussink

‘Gewoon rustig blijven’

Nijhoff werkte jaren in het onderwijs en beschikt daardoor over waardevolle kwaliteiten om de bezoekers in goede banen te leiden: “De meeste jaren heb ik in directies doorgebracht. Je verstaat daardoor de kunst om met mensen om te gaan, ook als ze een beetje narrig zijn, door gewoon rustig te blijven. Bij de Zwarte Cross moet een stroom van duizenden mensen tegelijk worden gedirigeerd en dan is het een voordeel dat je in het werkende leven een leidende functie hebt gehad.” Maar het ligt ook wel aan het karakter: ”Als ze je onplezierig benaderen, moet je hen gewoon op normale toon benaderen en niet terug bekken. Daar red je het nooit mee.”

Geluksvogel

Met zo’n 25 activiteiten per jaar, ‘hoofdzakelijk in dit seizoen’, is Nijhoff nog niet achter de geraniums te vinden: “Het contact met andere mensen, andere gezichten zien, andere verhalen horen. Ik vind het belangrijk om onder de mensen blijven, maar realiseer me dat ik een geluksvogel ben. Dat je gezondheid goed blijft is je gegeven of niet. Ik vind het prachtig werk en blijf het doen zo lang het lijf het toelaat.”

‘Meer ikke ikke’

Nijhoff kan zijn allereerste bijdrage aan de cross nog goed herinneren: “Dat was overweldigend, maar het was toen ook iets rustiger en in een kleinere vorm, want sinds vorig jaar zijn er vier dagen. De maatschappij wordt ook wel wat schreeuweriger. Mensen hebben wat meer moeite als je hen iets vraagt om wat te doen. Het is meer ikke ikke.”

‘Stront aan de knikker’

“Als er stront aan de knikker is heb je een portofoon er staat de hulp er zo. De motorordonnansen rijden telkens rond en na een oproepje nemen zij het over,” weet Nijhoff zich verzekerd. Gelukkig is dat bij hem nog nooit voorgekomen: “Er zijn wel bepaalde groepen jonge lui rond de 18, 19 jaar die voor elkaar even laten zien hoe dapper ze zijn en even laten weten dat ze het niet eens zijn. Maar als het echt hommeles zou zijn, dan ga ik er niet meer heen, maar dat gebeurt niet.”

Tien uur werken

Hij ziet dat de organisatie van de Zwarte Cross er ook strak bovenop zit: “Om elke dag 65.000 mensen netjes naar hun plek te brengen, dat is zo gigantisch. Alsof er een harmonica een muziekje aan het maken is.” Nijhoff zit er zelf ook bovenop. Op donderdag werkt hij tien uur van 7.00 tot 17.00 uur en zaterdag negen uur van 9.00 tot 18.00 uur: “Dat verdraagt mijn lijf nog steeds. Je lijf doet echt niet alles meer wat je wilt, maar gelukkig zit ik de volgende dag niet met opgetrokken knieën.”       

Ondanks zijn werkzaamheden voor de atletiekvereniging, heeft hij zelf minder met hardlopen: “Als ik gewoon wandel kom ik snel genoeg vooruit. Ik heb 40 jaar als vrijwilliger bij het volleybal gediend. Als opleider voor scheidsrechters en begeleiding van scheidsrechters in de eerste divisie.” Glimlachend: “Dat komt weer voort uit die onderwijs achtergrond. Ik ben trouwens ook nog wekelijks werkzaam bij de Voedselbank Achterhoek in Lichtenvoorde.” (bron)

Leden crew AVA`70 blijken geweldige campingarchitecten

De groep vrijwilligers van AVA'70

De organisatie van de Zwarte Cross heeft de vrijwilligers van AVA`70 altijd bijzonder hoog zitten. De geelhemden worden dan ook nooit ingezet voor onnozele klussen als toiletbeheer of broodjes snijden voor de crew, maar krijgen vaak een zeer verantwoordelijke taak. Uiteraard was dat bij de editie dit jaar ook weer het geval….

Op donderdagmorgen om 06.51 uur meldde zich de eerste groep vrijwilligers van AVA`70 bij het terrein van het 4-daagse muziek en feestspektakel in Lichtenvoorde en gelijk gingen alle deuren open en kon de club zich voor gaan bereiden op een nieuwe, maar vooral uiterst belangrijke taak. Het gemêleerde gezelschap hees zich in een groen T-shirt en wandelde rustig naar de dependance van het gemeentehuis om zich te laten instrueren. Eerst de kennismaking met wijkhoofd Jacqueline, vervolgens ging het naar Klaas, die ons doorverwees naar Jan, om uiteindelijk bij Sjaak terecht te komen. De opdracht voor deze ochtend was luid en duidelijk: de voertuigen die binnenkomen, laten jullie strak tegen het lint parkeren met de deur naar de binnenzijde van het veld. Tentjes ervoor zijn mogelijk, maar de veiligheidslijnen zijn heilig. Het allerbelangrijkste is, dat jullie de baas zijn, geen discussie voeren, maar daarbij wel ten allen tijde de Achterhoekse vriendelijkheid als handelsmerk inzetten. Nou hoe simpel kan je klus zijn???

Exact om 08.00 uur werd de camping geopend en dit gebeurt traditioneel met een portie vuurwerk dat wordt afgestoken. Na de keuring van de voertuigen rollen de eerste sleurhutten onze kant op. Kleurig en veelal opgeleukt met schitterende en alleszeggende spreuken. Maar de kans dat ze de ANWB-keuring doorkomen is niet zo erg aannemelijk. Dat was al heel snel duidelijk. De inzittenden van de auto`s waren letterlijk en figuurlijk ontzettend goed gemutst en kwamen werkelijk overal vandaan. Volgens de strak gemaakte afspraken werd er door de AVA-janen gehandeld en het liep vanaf het begin gelijk als de gesmeerde bliksem. Geen gemaar en gezeur, wel een hoop vrolijkheid en de karavaan 1 sterren-onderkomens werden keurig naar de plek gedirigeerd. Sjakie kwam af en toe even polshoogte nemen, maar had al snel in de smiezen dat hij een heel gemakkelijke ochtend zou gaan hebben, want zijn volgelingen hielden zich keurig aan de regels. De eerste totaal verbouwde touringcar kwam aan rollen en de woordvoerder stapte uit om even te overleggen of het mogelijk was om een zeer prettige plek te krijgen. De Brabander had een vrolijke praat en er werd besloten om samen een plan te smeden, in ruil voor een bak koffie. Nou, de deal was snel gesloten en de Brabanders waren zielsgelukkig met hun stekkie, waar de zon de hele dag lekker binnenkwam en de aanwezige douche voor weinig overlast bij de buren zou gaan zorgen.

Ja soms voelden de AVA-leden zich net architecten. Slaapkamers moesten niet te dicht bij elkaar zijn i.v.m. mogelijke overlast, de terrasjes moesten op het Zuiden gericht zijn en groepen van meerdere sleurhutten wensten een strategische opstelling, zodat een kringgesprek of een potje rummicub gemakkelijk gespeeld kon worden. Voor de rest was het duurzaamheid troef op de camping. Geen gas en elektriciteit, water op afstand en ook het riool lag op honderden meters afstand. Back to basic dus, maar dat was wel het laatste waar de campinggasten zich druk om maakten, want de eerste bierblikken werden vlotjes losgetrokken en waarom ook niet, want het was inmiddels al 10 voor 10. De gezelligheid voerde overduidelijk de boventoon en ook voor team AVA`70 was het zo volop genieten geblazen.

Even voor het middaguur kwam er ineens een schoonheid aantippelen op hoge hakken. Laten we haar voor het gemak even Marijke noemen. De goedlachse dame met skitterend rood krullend, zelfs dansend haar en een fleurig jurkje om het ranke lijf, liet weten dat haar Dirk eraan kwam met zijn luxe camper en dat de groep in totaal uit 3 voertuigen zou bestaan. Alle alarmbellen gingen gelijk rinkelen, want de “by far” allerbeste spreekstalmeester van Oost-Achterhoek was in aantocht. En laat Dirk Vreman nou toevallig een ontzettend lieve clubgenoot van ons zijn, dus hier moest even serieus werk van gemaakt worden. Zijn allervriendelijkste vrouwtje vroeg ook nog of we een beetje aardig voor hem wilden zijn, want de kans was vrij aannemelijk dat dit wel eens het allerlaatste moment zou kunnen zijn, dat er een zinnig gesprek mogelijk was en dat voor een dagje of 4, 5. Breedlachend en volop toeterend kwam de burgemeester van de Heelweg aanrijden en de begroeting was, zoals we van hem gewend zijn, buitengewoon vriendelijk. Met alle egards werd het trio voertuigen naar een werkelijk voortreffelijk plekje gedirigeerd en daar was het vriendengroepje maar wat bij mee.

Het aantal verbaterde bussen nam toe, maar dat kon de AVA-crew totaal niet verontrusten, want de onderlinge samenwerking was dusdanig goed, dat alles strak op zijn plek kwam te staan. Sjakie hebben we helemaal niet meer gezien en hij had waarschijnlijk een snippermiddag genomen, want er viel voor hem weinig eer meer te behalen. Nee, de Aaltense ploeg draaide op volle toeren en de sfeer op de camping begon aanstekelijk prettig te worden. Om 13.00 zou de aflossing volgen, maar  een nieuwe ploeg caravanparkeerders liet nog even op zich wachten.

Opeens kwam er een splinternieuwe BMW uit de 3-serie aanrollen met daarachter een Airstream Pottery Barn Special Edition op de trekhaak. De auto was al een juweeltje, maar de caravan…. Afijn, de bestuurder werd vriendelijk gevraagd of hij een verkeerde afslag had genomen en niet toevallig vakantiepark de Twee Bruggen als bestemming had? De zongebruinde man deed zijn Ray-ban even omhoog en antwoorde lachend dat hij zeker wel goed zat en vroeg of we samen even een mooi plekje konden afspreken. Natuurlijk kon dit geregeld worden. De uiterst vriendelijke inwoner van Bloemendaal liet vervolgens weten dat hij de halfbroer was van “orgel Joke”, toch dé absolute vedette van de Zwarte Cross. Hij verheugde zich enorm op haar optredens en dit verklaarde dan ook volledig zijn aanwezigheid. Mooi toch?

Het was de hoogste tijd om uit te scannen en vol van deze prachtige ochtend liepen we naar het tijdelijke gemeentehuis om ons af te melden. Het was een meer dan prachtige morgen, met bijzondere ontmoetingen en alleen maar positieve reacties van de campinggasten. Het liep allemaal erg voorspoedig en het kan dan ook niet anders, dan dat AVA`70 weer promoveert en er bij een volgende editie nog meer verantwoordelijke taken op de schouders van de ranke AVA`70-schouders zal komen te liggen. We gaan het in 2026 meemaken! (FR)

Zwarte Cross 2024 - vrijdag 2e dag

Ernstjan Luiten en Gerdie Duenk

Ok we-j  waren met een delegatie afgereisd noar de zwarte cross um ons in te zetten as camping gastheer en gastvrouw …we-j waren dan moar met zien beiden van Ava .., althans mear hew der neet e-zene . En net as de donderdagploeg mosten we-j ons ok in het gemeentehuus op de camping melden bi-j ene Carmen.. nogwat .

Wat komt jullie doon vroog iemand met een oranje T-schirt  wee zich veurstellen as de burgemeester. He was woarschienlijk belangrieker dan w-j met ons pearse T -shirt. Dat wet we-j neet …we mosten ons melden bi-j Carmen…

Melden bi-j Carmen is ongevear hetzelde as dat een broekie zich veur de dienstplicht mot melden  in het leger  bi-j de koning …. en dan denkt  dat Willem der zelf steet in zien greune pak.  De burgemeester had een portofoon en een oortje in en vroog zien chef um wark veur ons .. Mooi zol dan wezzen dat he ok antwoord kreeg …moar dat kwam neet

Noa een uur koffie en fris drinken en een lunchpakket achter de kiezen. Goat jullie moar op de camping vuulniszekke uutdelen was onze opdracht  en kregen beide een rolle toeten met. Et zol kunnen weazen dat er wat prut is weg e-waaid of dat er wat noast de bak zol liggen en dan is een zak wal makkelijk …was mien gedachte.

Op de camping was het op dag 1 al een varkenshok met een ongeleufelukken pruttel …. De  campinggasten keken zo wazig …of ze nog nooit een vuulnistoete hadden e-zene. Een paar keer hew veur e-done dat de zak een onder en boavenkante hef en dat hier eventueel prut in zol kunnen …. mission impossible

Umdat zekke uutdelen  gin zin had of dat sommigen  er al 3x wat hadden gekregen en…  ze gin ander wark veur ons hadden …kreeg  wi-j de opdracht: Goa dan moar rondlopen op de camping en preutjes maken veur de goeie sfeer… moar i-j mugt neet het festival terrein op. Gerdie wist oaveral de weg…hier kuj binnendeur …doar kuj een pette kriegen …de crewbar had gratis bier… De rest van de dag buw op het festival terrein e-west

Ernstjan Luiten

Zwarte Cross 2024 - donderdag 1e dag

De AVA'70 crew op de eerste dag

AVA’70 crew kleurt binnen de lijnen

Klokslag 06.00 uur in de vroege ochtend van donderdag 18 juli vertrok de crew van AVA`70 per fiets vanaf Het Noorden van Aalten naar het terrein van de Zwarte Cross. Onder het motto “Vier het leven” peddelde het clubje, volop genietend van de opkomende zon, richting het festivalterrein. De AVA`70-janen hebben door de jaren heen als vrijwilligers een enorme staat van dienst opgebouwd en krijgen dan ook steeds meer verantwoordelijke taken toegewezen. Dat was dit jaar zeker niet anders.

Na het inchecken werd het tiental om 07.00 uur verwacht op het plaatselijke gemeentehuis en dan weet je natuurlijk al lang dat dit weer een zeer exclusieve taak gaat worden. Spannend natuurlijk, maar ook nieuwsgierig uiteraard welke plannen de organisatie heeft met de dravertjes? Chef de mission, Jeroen, nam de AVA`70-groep na een hartelijke begroeting gelijk apart en gaf aan onnoemelijk trots te zijn, dat juist hij de leiding had gekregen over het selecte Aaltense gezelschap. De opdracht voor deze ochtend was kort en duidelijk: zorg dat de kampeerders keurig op de plek komen te staan!

Oké, dat lijkt een misschien eenvoudige opgave, maar dat is het zeker niet! Het terrein is een bunder of 12 en zal worden bevolkt door vele duizenden feestvierders, dus dat vraagt om een strakke organisatie en vraagt van de AVA-janen een zeer gedisciplineerde houding. Op de grote weide waar het gras zeker twee kontjes hoog was, stonden ook nog eens verschillende banen gekalkt, waar binnen zich niets mag bevinden. Dus geen stoeltje, scheerlijn of haring binnen de blauwe strepen, want de veiligheid gaat boven alles en feitelijk zijn dit de vluchtzones, maar ook de wandelpaden en de route voor hulp bij trammelant. Kortom…. discussie niet aangaan, tegenspraak niet tolereren, maar vooral je gezag laten gelden.

Uiteraard was de Aaltense brigade wel wat geschrokken van de zwaarte van de opgedragen taak, maar besloot er unaniem vol voor te gaan. Met strakke smoelen verspreidde de groep zich over het terrein en ging men uiterst serieus aan de bak. De werkwijze bleek perfect te werken, want de campinggasten, zetten zonder tegensputteren keurig hun 2, 3 of 17 persoonstent binnen de lijntjes. Uiteraard was er door de club een noodscenario besproken. Bij lichte muiterij zou het tweetal aanwezige, uiterst charmante dames worden opgeroepen, om eens even duidelijk te gaan maken, wat nou precies de bedoeling was. Mocht het nog verder uit de klauw gaan gieren, dan werd de grijze eminentie, Johan Assink, naar de plek des onheils gedirigeerd. De dik 70-jarige, goedlachse maar streng doch rechtvaardige routinier hoefde slechts 1 keer een blik te werpen naar een zestal snuitertjes uit Bovenkarspel en toen ging zijn naam al als een lopend vuurtje over het kampeerterrein.

Verdere problemen bleven natuurlijk uit, want je wilt natuurlijk niet het risico lopen, dat ome Johan komt buurten. Sterker nog, het respect voor de groep controleurs nam al snel toe en overal gingen de gasten met de AVA-knasters in gesprek en de sfeer was buitengewoon goed. Het werd zelfs, met het toenemen van de temperatuur, alleen maar beter en beter. Teamhoofd Jeroen was dan ook geweldig tevreden over de amicale werkwijze van zijn cluppie en besloot om de directie van het festival persoonlijk op de hoogte te brengen van de buitengewone prestaties, die er door het tiental hardlopers in de kampeerweide was geleverd. En dan te bedenken, dat de Zwarte Cross eigenlijk nog moest gaan beginnen. (FR)

AVA'70 clubhelden in actie bij Zwarte Cross in Lichtenvoorde

Een rustmomentje voor enkele clubhelden

De dampen van de Zwarte Cross zijn weer neergedaald en het grootste openluchtfestival van Nederland wordt op dit moment weer ontmanteld. Het ging er weer 4 dagen heftig aan toe en een peloton AVA`70-leden heeft weer een mooie bijdrage geleverd achter en voor de schermen. Natuurlijk om te proosten en te feesten, maar ook om de organisatie te ondersteunen. Al jaren is AVA`70 van de partij om vrijwilligerswerk te doen en de Feestfabriek zorgde ook dit keer voor de verschillende klussen die verricht moesten worden. En met succes….

Op donderdagmiddag begon een trio clubgenoten met het scannen van polsbandjes op de camping. De gasten komen van heinde en ver en zijn helemaal klaar voor een langweekendje uit. De stemming is vaak opperbest en dat is natuurlijk een erg prettige ambiance om in te werken. Je hebt bovendien veel te kijken en te lezen, want de veelkleurige sleurhutten zijn in veel gevallen sieraden voor elke camping….. Natuurlijk moeten de voertuigen, maar ook autobezitters, fietsers, scootmobielen en wandelaars het festivalterrein veilig kunnen bereiken, dus een zeer ervaren duo was aangewezen om deze verantwoorde taak uit te voeren. Om alle 32.208 campinggasten van het allerlaatste Zwarte Crossnieuws te voorzien, worden er krantenbezorgers ingezet. Omdat AVA`70 natuurlijk als hardloopvereniging een uitstekend tempo kan onderhouden werden er naar liefst 10 medewerkers gerekruteerd voor deze belangrijke job. Een meesterlijke zet van de organisatie, want het journaal werd in no-time verspreidt over het uitgestrekte terrein. Bijzonder gezellig, maar ook af en toe gevaarlijk, want de haringen staan te pas en te onpas in de grond, terwijl de scheerlijnen af en toe voor tricky situaties zorgde. Ongevallenschade leverde het niet op, wel veel humor en gezelligheid. Om alle kelen te smeren moest de bierkraan wagenwijd open worden gezet en ook daar leverde AVA`70 bij een tweetal punten goed en vooral dankbaar werk.

De Feestfabriek heeft ook in 2023 weer een mooie club AVA-janen in kunnen zetten en over het algemeen verliep alles heel soepeltjes. Tamara Brockotter maakte haar debuut als verbinder tussen organisatie en AVA`70 en deed dit met verve.

In juli 2024 zijn er weer nieuwe kansen en mogelijkheden voor de AVA-leden om hun talenten te tonen op de Zwarte Cross en reken er maar gerust op dat dit weer gaat gebeuren. (FR)

AVA'70 is weer even 'hot news'

Orgel Joke en haar manager Maria

Als lid van AVA`70 moet je soms het lef hebben om buiten de lijntjes te kleuren. Even uit de vertrouwde comfortzone te lopen. Dat gebeurde op vrijdag 21 juli jl. in alle vroegte….

Om even voor 06.00 uur in de ochtend vertrok er een klein pelotonnetje AVA-janen op de fiets naar het terrein van de Zwarte Cross met de wetenschap dat in ieder geval te tap nog dicht zou zijn. Nee, het was op deze prachtige ochtend “serious business”, want de club ging zich voor een aantal uren storten op het vrijwilligerswerk. En als ze bij AVA`70 ergens goed in zijn…. Zo zal de organisatie van het festival gedacht hebben. Het tiental werd opgezadeld met een zeker niet te onderschatten job, namelijk het bezorgen van het Zwarte Cross-nieuws op de camping. Niet verbaal of digitaal, maar gewoon op papier. Het gezelschap kreeg dus eigenlijk een ordinaire krantenwijk en met dik 28.346 lezers een beste kluif.

Maar gelukkig had teamcaptain Frank een ijzersterke formatie tot zijn beschikking, samengesteld uit jonge honden en oude hap. Het moest al wel heel gek gaan lopen als dit geen succes werd. Er deed zich gelijk al een probleempje voor, want namens de organisatie was een nieuwkomer naar voren geschoven en laten we hem voor het gemak even Hans noemen. Het had er alle schijn van dat hij zomaar in het diepe werd gegooid, want hij was als enigste stik zenuwachtig. Gelukkig was de redding nabij, want Hansie had gelijk al innig contact met de zorgzame Jerrel, die de inmiddels lichtelijk overspannen vent op het juiste pad hielp.

De camping was in 4 sectoren verdeeld en de groep in vijven. Tsja, en als je een beetje kunt tellen, voel je aankomen dat dit niet goed komt. Michiel Wellink had al even de nachtelijke sfeer geproefd op de camping en bleek het uitgelezen bindmiddel te zijn met de overige tentbewoners. Niets was aan het toeval overgelaten, want er gebeuren op de camping soms best wel zaken, die het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen. Daarom was Joppe Roos ook van de partij. De jonge social mediamagnaat staat altijd op scherp om de beelden vast te leggen en dat was voor de overige krantenbezorgers natuurlijk een geruststellende gedachte. En mochten er toch problemen dreigen, dan zou Gertjan Bentert zeker de redder in nood zijn. De krachtpatser laat nooit met zich sollen, dus de slaapkoppen waren gewaarschuwd. Ze toonden zich tijdens het bezorgen overigens uiterst vriendelijk en belangstellend. Met name Erwin Wamelink ging veelvuldig het gesprek aan met de gasten, die van heinde en ver bleken te komen en dus kon de sympathieke onderwijzer zijn topografische kennis lekker ophalen. Dit zorgde er overigens wel voor, dat de blonde Keniaan niet verder kwam dan het uitreiken van liefst 4 kranten. Afijn, hij kan het hebben.

Wie wel een toppertje bleek te zijn, was Johan Assink. De grijze eminentie heeft een gigantische hoge aaibaarheidsfactor en dat leverde hem ontzaglijk veel waardering op. Johan bleef roepen “het laatste nieuws leest u hier”, en de adspirantlezers stonden werkelijk in de rij om te spotten of ze zelf de voorpagina hadden gehaald. Geert Wevers had een heel ander doel, namelijk het reserveren van een plekje op de satijnen divan in de loungeroom van Grasnopolsky. Een uitdaging die hij met verve aanging en met een positief resultaat. Het maken van een praatje, het drinken van een beker koffie, het scoren van een broodje kaas, het leggen van contacten…Wevers scoorde hierbij veel meer punten, dan hij kranten bezorgde, maar het kon allemaal op deze geweldige morgen.

En raadt eens wie we ook nog live mochten ontmoeten? Orgel Joke en haar manager, Maria! De razend populaire artieste kreeg `s morgens te horen dat haar optreden bij verzorgingstehuis “het Krakkemikje” was afgezegd en ze besloot razendsnel te schakelen en ging met haar hartsvriendin linea directa naar het grootste muzikale Openluchttheater van het land. In de ontbijtzaal van het majestueuze Grasnopolsky, gaf Orgel Joke gewoon even een heel fijn mini-concert voor de totaal verraste aanwezigen. Uiteraard volgde een daverend applaus en sleet manager Maria de 4 doosjes CD`s in no-time.

Terug, waar we voor kwamen… De AVA`70-toppers hadden alle gleuven gevuld en hoewel er nog een flinke pallet kranten over was, zat de megaklus er op. De evaluatie verliep soepeltjes, want de nieuwe abonnementen stroomden binnen. De “hot news-bezorgers” hadden zich van hun allerbeste kant laten zien en er waren weer veel nieuwe vrienden en vriendinnen gemaakt. AVA`70 is natuurlijk al jaren een begrip bij de organisatie en ook in 2024 zal men zeker niet om onze club heen kunnen.

Het tiental keek zeer tevreden terug op een fijne samenwerking en heeft ervaren hoe leuk en simpel vrijwilligerswerk kan zijn! (FR)   

Zwarte Cross spekt clubkas AVA'70

Hartelijk dank voor de inzet van de vrijwilligers!

Tijdens de Zwarte Cross in juli, kwam AVA`70 zowel voor als achter de bar volop in actie. Maar liefst 45 vrijwilligers staken hun handen uit de mouwen bij de diverse werkzaamheden. Dit alles natuurlijk om de clubkas van de vereniging een beetje aan te vullen en dat is helemaal gelukt. Penningmeester Gerrit-Jan Jansen en chef d` organisation Mariska van den Berg hebben samen de balans opgemaakt en wisten deze week te melden, dat de Feestfabriek B.V. 1382,50 euro had overgemaakt op de rekening van AVA`70!

Een hartelijk dankjewel namens de club voor de inzet van de vrijwilligers op de Zwarte Cross is dan ook zeker op zijn plaats…(FR)

45 AVA`70-Knasterds in dienst bij Feestfabriek B.V.

Een relaxmomentje voor Geert Wevers, als krantenbezorger op Grasnopolsky!

Ruim 200.000 bezoekers waren gedurende 4 dagen te gast op de immense boerenbruiloft van de Feestfabriek B.V. en de stofdampen zijn een dikke week later weer redelijk neergedaald. De serene rust in de Schans is inmiddels grotendeels terug en de eerste mussen komen voorzichtig uit hun schulp gekropen. Het festival is al vele jaren een kraker van jewelste en ook tientallen AVA-janen waren bij de meerdaagse vakantieborrel van de partij om eens lekker bij te praten, een sapje te drinken en genieten van alles dat de zintuigen prikkelt. En dat is veel… heel veel!

Naast ontspanning is er ook altijd wel enige inspanning, want een flink aantal clubgenoten laat zich jaarlijks als vrijwilliger inschrijven bij de organisatie voor het verrichten van hand- en spandiensten. Deze editie kwam een peloton van 45 geelhemden voor een kort, doch hevig werkverband in dienst bij de Feestfabriek B.V. Namens AVA fungeert Mariska van den Berg al vele jaren als tussenpersoon en ook dit jaar nam ze deze pittige taak op zich. En met succes, want ondanks de soms wat stroeve communicatie met de organisatie, lukte het haar betrekkelijk eenvoudig om de zeer gemêleerde club knasterds tot op het bot te motiveren. Je moet dan zeker van goede huize komen, maar met een schat aan ervaring kun je deze goedlachse blondine wel om een boodschap sturen. 

Het AVA`70-gezelschap wordt normaliter gebruikt voor de diverse klussen, waarbij de inzet naast het nodige plezier, tal van intelligente gesprekken, een fijne vrijkaart ook nog eens mooie beloning oplevert voor de club. Iets waar de penningmeester uiteraard wel een glimlach voor over heeft. Omdat AVA bij de organisatie bekend staat als een vereniging met meer dan buitengewone kwaliteiten en een uitstekende staat van dienst, werd het peloton ingedeeld in de A-categorie, wat wil zeggen dat er een extra grote verantwoording rust op de te verrichten taken. 

Dat bleek al gelijk bij het drietal verkeersregelaars, dat werd ingezet op de belangrijkste knooppunten, waar de optocht van bonte caravans en andere vehicles moest worden gescheiden van de normale weggebruikers. Met Wim Brinkman, Jan Nijhoff en Paul Eijkelkamp heb je dan natuurlijk wel wat overwicht op het asfalt staan, dat in ieder geval nooit en te nimmer met zich laat sollen. Maar de sfeer en gezelligheid vierde ook bij hen hoogtij, dus werd deze klus met verve geklaard. De inzet van het trio beviel de organisatie dermate goed, dat de aflossing maar liefst 9,5 uur op zich liet wachten. Uiteraard is over dat laatste het slotwoord nog niet over gesproken, dus zou het binnenkort zo maar eens flink kunnen gaan donderen in de Feestfabriek. Waarschijnlijk zal de woordvoerder van het drietal, robuuste Paultje, om een korte verklaring van dit voorval gaan informeren en die laat zich zeker niet met een lullige VVV-bon als vergoeding voor het aangedane leed naar huis sturen. 

Volledig nieuw en dus rete-spannend, was het avontuur dat een ijzersterke selectie op de vrijdagochtend zou gaan ervaren. Volgens een vaag bericht zou de club worden ingezet als campingassistent en de taak was breed omvattend, oftewel je kon er alle kanten mee op. De speculaties liepen uiteen van het plakken van lekke luchtbedden tot het smeren van crackers en van het meten van koorts tot het aantrekken van steunkousen. De gretigheid van de groep om dit klusje te klaren was buitengewoongroot en het was dan ook een zekerheidje, dat dit voor dik 100% goed zou gaan komen. Om stipt 06.48 uur, zoals afgesproken, stonden de geelhemden te trappelen van ongeduld, maar de leider van dienst, ene Sjaak, schitterde door afwezigheid. Vrolijk fluitend kwam onze baas voor een paar uur aan kachelen op een golfkarretje met aan boord 37.498 kranten. Onze rol was gelijk duidelijk: het gezelschap met een enorme staat van dienst werd de camping opgestuurd om de aanwezigen een goede morgen te wensen en het Zwarte Crossjournaal te bezorgen. 

Even dreigde de muiterij, want als je de kwaliteiten van deze AVA`70-selectie wegzet tegen de taak die vervuld moet gaan worden, dan doe je je als organisatie toch wel iets behoorlijk fout. Echter, het weer was prima, de stemming ook goed, dus werd er toch maar raps begonnen met het klusje. Al hardlopend werden de campinggasten een fijne vrijdagmorgen gewenst en er een krantje neergepleurd, dan wel overhandigd. Opvallend was het welgemeende dankjewel, dat uit de schorre kelen te horen was. Bij een enkeling was het liplezen geblazen, maar ook deze boodschap was duidelijk. Buitensporig was hierbij wel het gedrag van een illuster duo, dat het hermetisch gesloten Grasnopolsky betrad en hier wat rond schooierde. Het verboden terrein voor onbevoegden beviel het tweetal dus danig goed, dat er ook hele ruime pauze werd ingelast. Als hier camerabeelden van zijn, kon dit nog wel eens hele vervelende gevolgen kunnen hebben. Na exact 2 uur en 52 minuten was de krantenwijk gelopen en kon het feesten beginnen.

Bij de ingang was inmiddels een geheel ander gezelschap begonnen met het correct inchecken van de nieuwe dagjesmensen. Een meer dan verantwoorde klus uiteraard, want tante Rikie had aangekondigd, dat oproerkraaiers, relschoppers en ander gespuis niet welkom was. Dit vroeg uiteraard om een strikte controle en die werd dan ook met de grootste zorgvuldigheid uitgevoerd. Een grapje werd oogluikend aangehoord, maar veel verder moest het ook al niet gaan, want dan zou er zeker worden ingegrepen. De AVA-gasten deden het werk volledig naar behoren en mochten dan ook lekker een uurtje of 8 van het zonnetje genieten. Wat een weelde, niet? 

Uiteraard werden er ook AVA-janen ingezet voor het echte werk, namelijk de bardiensten. Ja… de ondersteunende taken zijn best belangrijk, maar uiteindelijk moet er ook wel geld in de loods komen, dus zijn de drankomzetten wel degelijk de spil waar het allemaal om draait. Blijven drinken is het motto van de organisatie, want als je uitdroogt heb je een vet probleem. Daar is natuurlijk niets aan gelogen, maar het zorgt er wel voor dat de vrijwilligers zich werkelijk het schompes moeten lopen om de kelen te smeren. Nu hadden de AVA-vrijwilligers een beetje geluk, want een aantal waren er geplaatst in de Reggae-weide en als het er ergens relaxed aan toe gaat, dan is het daar wel. Menigeen koestert aan dit pronkstuk van de Zwarte cross, dierbare herinneringen. Het is dan ook bepaald geen vervelende situatie als je hier wordt gestationeerd. Peace man…. is de geldende slogan en als je alles in dit tempo doet, heb je een machtige avond! 

Uiteindelijk wist chef d`organisation, Mariska van den Berg te melden, dat het peloton AVA`70-knasterds deze “Welkom Thuus-editie” bestond uit 45 helden, die vrijwillig de handen uit de mouwen hebben gestoken. Deels voor het eigen plezier, maar zeker ook om de club wat kasgeld te bezorgen! Hulde en dank daarvoor! (FR)

Crew AVA`70 brengt het laatste Zwarte Cross journaal

Een gedeelte van de AVA'70 vrijdagochtendgroep

Een twintigtal AVA`70-knasterds waren aangetrokken om op de vrijdagochtend als camping-assistenten de handen uit de mouwen te steken op de Zwarte Cross. Het mooie van dit volslagen nieuwe avontuur was, dat niemand precies wist welke taakomschrijving er bij de functie hoorde. Om goed beslagen ten ijs te komen, was er voor gekozen om het gezelschap zo gemêleerd mogelijk te laten zijn en bij de selectie was de stressbestendigheid zelfs tevoren uitvoerig getest. Wat te denken van Lianne, die ook nog eens een volle achternicht blijkt te zijn van Willem “de neus” Holleeder. En Erwina, wiens hartslag na drie dagen eindelijk weer gezakt bleek tot beneden NAP. Niet te vergeten Bartje natuurlijk, die na 3 dagen gruwelijke griep als herboren leek en zich fris en bijna fruitig weer meldde. Kortom..…  de kwaliteit droop er aan alle kanten vanaf en vol zelfvertrouwen meldden de geelhemden zich aan de balie, rond half 7 (!).

De accreditatie werd aan een kleine check onderworpen, maar alle seinen gingen langzaam op groen, dus werd er koers gezet in de richting van het plaatselijke Gemeentehuis. Zoals gebruikelijk, draaide de ambtelijke molen redelijk traag op dit vroege tijdstip en onze baas voor 1 dag, Sjaak, was ook in geen velden of wegen te herkennen. Uiteindelijk meldde de goedlachse kerel zich en hij gaf aan zelfs de redacteur te zijn van de Zwarte Cross-krant, die wij moesten gaan bezorgen op de camping. Werkelijk waar, een mooiere taak kun je je eigenlijk niet bedenken op dit onnoemelijk grote feestterrein. De chef wilde ons nog enige angst inboezemen, door te vertellen dat er een dikke 37.349 lezers zijn op het tentenkamp, maar daarmee kreeg hij de lachers op zijn hand, want hardlopers kun je natuurlijk wel om een boodschap sturen.

Die van AVA al helemaal, want de sprint werd er gelijk ingezet en de verspreiding ging dan ook als een tierelier. Het struinen tussen de veelkleurige tenten door, bleek echter best ingewikkeld, want enig logica zat er niet in de opstelling en als je even niet oplette, lazerde je knalhard over een losse scheerlijn, een verdwaalde schoen of een rol toiletpapier. Hier en daar zat er op dit vroege tijdstip een gast voor de tent, maar het bleef vaak onduidelijk of hij de slaap al uit had of nog moest beginnen. Steeds vaker ging er een tentrits omhoog en de walm die er vervolgens uitstroomde, had weinig weg van eau de cologne 47/11, laat staan Nina Ricci of Hugo Boss. Nee, de uitstoot van stikstof kreeg deze morgen zeker een negatieve impuls en dat komt de talloze boeren op het terrein waarschijnlijk wel op een waarschuwing te staan. Dit mag en zal de pret overigens zeker niet gaan drukken. De roep om gitzwarte koffie  zwelde inmiddels flink aan, maar de organisatie had de kapitale fout gemaakt, om deze job uit te besteden en hiervoor geen AVA-janen in te zetten. Dit komt ze natuurlijk duur te staan, want als deze club ergens goed in is? Maar goed… je kunt een mispeer maken, zo zullen we maar denken. De enorme stapels kranten vonden gretig aftrek en opvallend was eigenlijk de grootse vriendelijkheid, waarmee het gratis nieuws in ontvangst werd genomen en doorgesnuffeld.

Een tweetal dravers ging aan het vrijbuiten en bewoog zich in de richting van een verboden gebied, genaamd Grasnopolsky. De 12*-camping, waar altijd een serene rust heerst, ontvangt in de regel geen onaangekondigde gasten, maar het duo nam de proef op de som en wist de security met een list, zonder bedrog, om de tuin te leiden. De indringers verkregen zo toegang tot het Walhalla van Neerlands origineelste pretpark en bezorgden het Zwarte Cross-nieuws met een big smile. Vriendelijk werden de gasten een goedemorgen gewenst en hier en daar vond er een gesprek op hoog niveau plaats.

De klok wees inmiddels een uurtje of 10 aan en het was de hoogste tijd geworden om de grootste langslapers van het laatste nieuws te voorzien. De AVA`70-formatie wilde zich nog even op de gevoelige plaat vast laten leggen en een fotograaf bleek heel erg snel gevonden. In rap tempo schoot deze klompendrager een teamshot of 23, waarbij het ene beeld nog mooier was dan het andere. Tenminste, dat vond hij zelf. Afijn… hij blij, wij blij en de organisatie tevreden, want op een drietal kranten na, misschien een paar meer, was de volledige oplage bezorgd!

Zoals het er naar uitziet, zullen alle AVA`70-nieuwsbezorgers een verlenging van hun contract krijgen en de verwachting is, dat dit geweldige nieuws met gejuich zal worden begroet!

Frank Roos

Een tweetal dravers ging aan het vrijbuiten in Grasnopolsky

Een vrijwilliger is gelukkiger

Marc Hijink

Twee stuks fruit en twee ons groente per dag, leerde ik. En twee uur vrijwilligerswerk per week, want dat is gezond voor de samenleving. Dat schreef de onafhankelijke denktank DenkWerk vorige maand. Vrijwilligerswerk bevordert de sociale cohesie. Dat is hard nodig, want in alle voorspoed groeit Nederland uit elkaar. We blijven hangen in onze eigen milieus, eigen inkomensgroepen, eigen opleidingsniveaus en eigen bubbels. Eigen humor, ook. Zo blijft de Randstad de Randstad en het platteland het platteland.

Daarom meldde ik me als vrijwilliger bij de Zwarte Cross. Het Achterhoekse popfestival leunt op 5.200 vrijwilligers uit het verenigingsleven. Ze werken er voor vijf euro per uur, voor de club. Het is een symbiose: zonder vrijwilligers geen betaalbaar festival, zonder Zwarte Cross geen corsowagens, instrumenten voor de fanfare of nieuw kantinemeubilair.

In het kielzog van de Aaltense atletiekvereniging AVA sta ik een avond achter de bar in een van de grote tenten op het festivalterrein. Rockmuziek en dartwedstrijd in een afgeladen zaal. Niks denktank: het draait hier om de biertank. Een speciale raptap pompt tientallen glazen in een paar seconden vol.

Vrijwillig is maar een woord. Achter de schermen heerst een strikte rangorde en heeft elk baasje zijn biesje: de paarse shirts van de vrijwilligers (working class hero staat erop) moeten luisteren naar de groene shirts van de barhoofden, die weer moeten luisteren naar rode shirts. Vrijwilligers worden ingescand als ze van de ene bar naar de andere verhuizen. Iemand tikt je op de schouder en de plicht roept.

Ik krijg bijna medelijden met Barhoofd Warhoofd, die niet kan hoofdrekenen en zijn drankvoorraad drie keer opnieuw moet inventariseren. Maar niets is zo goed voor het groepsgevoel als gedeelde ergernis. Bovendien is het druk, en onder druk wordt alles vloeibaar. Volslagen vreemden transformeren tot een geoliede tapmachine.

„Zestien bier en twee cola.” Bij de drankuitgifte voel ik me in mijn sas. Een grap tussendoor of een praatje, met de bezoeker die door het lint gaat als hij hoort dat er uit milieuoverwegingen statiegeld op de dienbladen zit. „Fuck dat milieu! Mijn melkveehouderij gaat kapot door de nieuwe stikstofregels.”

Je komt bij vrijwilligerswerk niet alleen andere mensen tegen, maar ook jezelf. Ik moet even slikken als er zonder overleg opdrachten moeten worden uitgevoerd. Maar het publiek wil bier, geen bilateraaltjes.

Een mede-vrijwilligster, in het dagelijks leven aan kantoor gekluisterd, vindt het juist prettig om een paar uur lang aan niets te hoeven denken: „Heerlijk, hoofd leeg en gáán.”

Het Centraal Bureau voor de Statistiek zegt dat mensen die zich inzetten als vrijwilliger doorgaans gelukkiger en tevredener zijn dan mensen die dit niet doen. Tot mijn eigen ergernis komt het politieagentje in mij boven. Dat krijg je ervan als je me een uniform geeft, ook al is het maar een paars T-shirt. Ik waarschuw stiekeme rokers voor een boete. En als de eerste barplasser gesignaleerd wordt, stuif ik erop af.

Om half vier ’s nachts, na tien uur werken, zit de dienst erop. Het goede nieuws: ons barteam heeft beter gedraaid dan de andere bar en de atletiekvereniging is 2.600 euro rijker. Het slechte nieuws: alle vrijwillige working class heroes moeten hun T-shirt weer inleveren. We fietsen de nacht in, terug naar kantoren met flexplekken en overvolle hoofden. (bron)

AVA`70-clubhelden schitteren in de Reggaeweide

'Take it easy team 2019'

Van te voren was al wel een beetje duidelijk, dat het zaterdagavondteam van AVA`70-vrijwilligers bij de Zwarte Cross ijzersterk was, maar ook wel enkele onzekerheden telde. Het gemêleerde gezelschap was immers samengesteld uit verschillende regionale gemeentes en het is altijd afwachten hoe de onderlinge verhoudingen zich verdragen. Daarnaast zat er een tweetal debutanten in dit team en grote vraag is natuurlijk hoe dit in de praktijk uitpakt. Het zal de eerste keer niet zijn, dat een beginneling na 17 minuten noeste arbeid al gillend uit de bar vlucht en op zoek gaat naar de nooduitgang. Tenslotte was de selectie ingedeeld in een bar met de code 2.02 en elke ervaren festivalbezoeker weet dan direct dat dit een toplocatie betreft, waar de tapkraan nooit dichtvalt en de tijd van pauze nihil is. Plassen doe je maar in je eigen tijd is daar het motto en dat kan soms knap lastig worden. Afijn, het avontuur was dus al begonnen, voordat de arena rond een uurtje of 5 was bereikt…..

Een flinke regenbui had het stof doen neerdalen en een beetje bagger werd getrotseerd op weg naar ons stekkie: de Reggaeweide. Effen een fotootje en dan snel richting de drankkraam. Het barhoofd was tevoren al de nodige informatie verstrekt over de AVA`70-helden. Tenminste dat moet wel, want anders valt het grote enthousiasme van Martin niet te verklaren. Een echte reggaeman overigens, van een jaartje of 62 met een fraaie haarband en een vrolijk staartje. Hij vertelde 10 jaar geleden de initiatiefnemer te zijn geweest van het ontstaan van de reggaeweide. Dit jaar werd dus het jubileum gevierd en hij had de organisatie gevraagd om alleen de beste teams te selecteren om zijn feestje te begeleiden. Hoe mooi is dat? Onze avond kon natuurlijk al niet meer kapot en we besloten dan ook extra gas te gaan geven, zodat de baas trots op ons zou zijn. De wisseling met onze voorgangers verliep vlekkeloos en al voor 18.00 uur was bar 2.02 ons domein. 

Er was natuurlijk van alles te koop, maar het hoofdgerecht blijft toch wel bier. Inez Balke had de belangrijke taak om het proces vanaf het begin in gang te zetten, door de glazen in de houder te zetten. Niet te onderschatten werk overigens, want gaat het hier mis, dan loopt alles in het 100. De volgende belangrijke schakel was Bianca, die de raptap bediende. Een prachtige uitvinding van Grolsch, die ervoor zorgt dat er 24 glazen in 17,2 seconde netjes gevuld worden. Tenminste, dat is de theorie. De praktijk blijkt nog wel eens anders, want af en toe valt de druk een beetje weg en dan moet de het hoofd koel houden om dezelfde kwaliteit af te leveren. Bianca deed dat met verve. Ze is overigens de vriendin van Sander van den Hoeff en het duo komt uit Apeldoorn. Ja, echt waar. Sander hobbelde in het verleden met zijn hondje wel eens mee bij duurlopen van AVA`70 en is zo bij de club terecht gekomen. Jaarlijks meldt het koppel zich aan als vrijwilliger en draait op de zaterdagavond mee. Prachtig toch, deze vorm van support. Marc Scholten was tevens van de partij en ook hij heeft niets met hardlopen. Vrouwlief Dirkje wel, maar Marc is meer van het voetbal. Toch draait hij al enige jaren in het circuit mee en is een graag geziene gast. Temeer hij eigenlijk de enige is, die zelfs bij piekmomenten de drank serveert en daarbij het woord “alstublieft” gebruikt. Wat een hoffelijkheid en het was ook zaterdagavond weer meer dan duidelijk dat dit door de gasten erg gewaardeerd wordt. Hulde derhalve. Lilian Guelen scoorde als debutante al direct een dikke voldoende. Haar horeca-ervaring hielp enorm en de rust die ze ten allen tijde bewaarde, was meer dan bewonderenswaardig. Ze veroverde direct een vaste plek in de ijzersterke formatie. Gemakkelijk had ze het overigens niet, want ze stond voor naast en achter Peter Baten. De ervaren kracht draait moeiteloos mee, maar is wel enigszins luidruchtig. Met name als het bier bij hem niet direct wordt aangevuld, trekt hij behoorlijk van gat. Omdat de geweldige zanger nogal een luid van stem is, komen de boodschappen behoorlijk binnen. Uiteraard wordt zijn gedrag volledig getolereerd, want hij draait jaarlijks in zijn eentje een hele beste omzet.  

Zijn vrouw Francis steekt heel anders in elkaar. Zonder het zelf te weten, vormde zij de inspiratiebron voor de nieuwe song van volkszanger John de Bever, die de hitladder beklimt met het nummertje “jij krijgt die lach niet van mijn gezicht!” Zelfs TIJDENS DE talrijke stressmomenten in de reggaebar, was de olijke eenling niet van haar stuk te krijgen. Ze deed haar ding met een very big smile en dan te bedenken dat ze dit jaar debuteerde als vrijwilliger op de Zwarte Cross. Je moet dan wel van hele goede huize komen. In de wandelgangen gonst het ook nu al van de geruchten, dat Francis de Bever op zeer korte termijn toe gaat treden tot de begeleidingsstaf van de B-selectie van AVA`70. Dat zou werkelijk een enorme verrijking zijn, van dit toch al sterk draaiende gezelschap. Elk team heeft ook altijd een runner in zijn midden en deze is belast met het betere sjouwwerk De teamcaptain had niemand minder dan Andre Balke aangewezen voor deze verantwoordelijke job. En uiteraard met voorbedachten rade. De stijlvolle atleet heeft zich voorgenomen, om in 2020 de marathon van Rotterdam te gaan lopen en dus is extra trainingsarbeid mooi meegenomen. Het was een flink aantal meters die Balke moest overbruggen, want het was en bleef spitsuur aan de bar. Iemand die hier eigenlijk opvallend rustig onder bleef, was Doetinchemmer Roy Ebbers. Ook hij was in feite een vreemde eend in de bij, maar omdat hij wel eens met een duurloop mee hobbelt, wilde hij AVA`70 bedanken voor deze vorm van gastvrijheid.  De goedlachse charmeur deed het erg goed bij de dames in het publiek en naast een sapje strooide hij ook nog eens gortig met complimenten over het kapsel, het fleurige blousje of het lekkere geurtje. En alles gewoon voor de prijs van een blauw muntje. Je snapt niet hoe het kan, maar het gebeurde gewoon. 

Elk team van AVA krijgt ook altijd een captain toegewezen en Mariska van de Berg, die alle Zwarte Crosstouwtjes in handen heeft, had bepaalt dat dit een mooi klusje voor Frank Roos zou zijn. De vraag is achteraf gepast of deze keus wel juist was. Elk voorstel van hem werd immers na de lancering direct in de wind geslagen. Zo deed de captain het voorstel om met de fiets af te reizen, maar zijn kompanen regelden het al snel anders en er werden auto`s ingezet. Vervolgens  kwam Frankieboy met het advies om wat te eten mee te nemen, want soms ontbreekt de tijd om de verloren calorieën aan te vullen. Ook dit idee werd in de wind geslagen met het gevolg dat een enkeling al na krap 2 uurtjes noeste arbeid stond te tollen op de benen. Om de groep enigszins tegemoet te komen, nam Roos de meest ondankbare taak op zich en sjouwde 6,5 uur onafgebroken met lege en volle dienbladen. Af en toe werd hij daarbij zelfs uitgekafferd als het niet snel genoeg ging. Hoe diep kun je zakken als teamleider. 

Barhoofd Martin vond het echter allemaal prachtig want het liep feitelijk als een tierelier in zijn bar. De drank was nauwelijks aan te slepen en de sfeer ongekend goed. Zo goed zelfs, dat de oude reggae-krijger zich af en toe even terugtrok om elders een praatje te maken of een sapje te drinken. Naarmate de avond vorderde het buitenlicht uitging en de sfeervolle lampjes ontbranden, werd het steeds gezelliger. Af en toe dreef er een walm van wiet door de bar en dat zorgde uiteraard toch wel voor een flinke doping prikkel. De nacht viel en Kenny B. veroverde de weide, al vroeg menigeen zich wel af, of de muziek viel onder de noemer reggae. Rond eenen werd de Jamaicaanse vlag gehesen en volgde het teken, dat de tapkraan dichtgedraaid werd. Barhoofd Martin kon zijn plezier niet op, want het AVA`70-tiental had een topomzet gedraaid en daarbij een geweldige bijdrage geleverd aan de sfeer en gezelligheid in bar 2.02. Een welgemeend en euforisch afscheid volgde en de club wilde snel nog even wat lekkers scoren. Dit liep eigenlijk uit op een kleine tragedie, want de wachttijden waren lang en de opbrengst bleek minimaal. Een smetje op de avond? Nee hoor, de gezelligheid vierde hoogtij en dat kon niet meer verstoord worden. De clubhelden die AVA`70 zaterdagavond inzette in de reggaeweide, keerden bijzonder tevreden huiswaarts en het zal ook niet lang duren, voordat de uitnodiging voor de reünie van dit bijzondere tiental op de mat ploft. Nog 51 weken wachten en we kunnen weer……

Frank Roos

AVA'70 talent massaal bij de Zwarte Cross in Lichtenvoorde

Na het harde werken is het tijd voor ontspanning op het strand van de Playa Gasolina

Niet eerder moest Mariska van den Berg zoveel namen van vrijwilligers doorgeven aan de organisatie van de Zwarte Cross. Maar liefst 70 Ava-janen of supporters van de club meldden zich aan en dit  record aantal maakt duidelijk, dat de populariteit van deze job nog niet op zijn retour is. Tenminste niet bij AVA`70. De veelzijdigheid van de medewerkers wordt op verschillende onderdelen van de werkzaamheden ingezet. Mariska heeft hier weer een fraai schema van gemaakt, waarbij de talenten van de vrijwilligers maximaal tot hun recht komen. 

Zo zijn er dit jaar voor het eerst ook een aantal verkeersregelaars namens onze vereniging actief. Maar ook bij de toegangscontrole van de camping, het koffieschenken op de vrijdagmorgen en de verschillende bardiensten kan tante Rikie en co. rekenen op de tomeloze inzet van de tientallen AVA`70-leden. De atleten hebben in de aanloop naar het festival allemaal met succes een serieuze conditietest ondergaan, dus ook daarmee zit het wel goed. Natuurlijk is het tomeloze enthousiasme een belangrijk speerpunt bij de geelhemden, die als lijflied dit jaar het nummertje van John de Bever hebben gekozen: “Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht!”  Kortom, het motto van de Zwarte Cross is het peloton AVA`70-clubhelden op het lijf geschreven: Niks is onmogelijk!