Geweldige prestatie Carla Hoornenborg bij Marathon van New York

Carla Hoornenborg

I wish it, I dream it…

Ik had 3 marathons gelopen: Amsterdam, Berlijn en Parijs. Alle 3 geweldige marathons maar er was er nog één die ik nog graag wilde lopen en dat was de New York Marathon.

En toen kreeg ik in april 2019 de diagnose borstkanker. Ik moest eerst het traject chemotherapie van 20 weken volgen. Bij uitleg over de chemotherapie vroeg de oncoloog of ik de periode van 20 weken wel zag zitten, omdat het een pittige periode zou worden. Mijn antwoord hierop was dat het bijna vergelijkbaar was met een marathonschema, dus dat het wel te doen moest zijn. De oncoloog moest lachen en gaf als antwoord dat hij deze vergelijking nog nooit had gehoord.

Na het chemotraject volgden er 3 operaties, de laatste eind maart 2022. Bij de nacontrole van de laatste operatie kreeg ik het goede nieuws dat het traject was afgerond en dat ik weer mocht hardlopen.

In de zomer van 2022 heb ik mij voor de fun ingeschreven voor de Londen Landmarks Halve Marathon op 2 april 2023. En paar weken later kreeg ik een mail  met “Congratulations”, ik was ingeloot voor een startbewijs. Al was ik pas net weer begonnen met hardlopen, het gaf mij wel weer een doel om voor te gaan.

En toen dacht ik: als ik toch aan het trainen ben voor de halve marathon in april 2023, waarom zou ik mij  dan niet voorinschrijven voor de marathon van New York op 5 november 2023. Dus in november 2022 heb ik mij ingeschreven bij Rijnmond Marathon Reizen, terwijl ik eigenlijk nog geen 10 kilometer kon hardlopen. Maar ik voelde mij goed en wilde er ervoor gaan. Als ik de halve marathon in Londen niet kon finishen, dan kon ik altijd nog de marathon in New York annuleren.

Op 2 april 2023 was de halve marathon in Londen. Wat was het geweldig om weer een halve marathon te kunnen lopen en dat in Londen. Ik heb er zo van genoten en ook goed kunnen finishen!

En toen kwam de volgende missie, trainen voor de marathon van New York. Ik heb veel slapeloze nachten gehad, want kon mijn lichaam nu nog wel een marathonschema aan. Door de chemotherapie en de operaties was mijn energielevel niet meer hetzelfde. Moest ik niet gewoon al tevreden zijn dat ik weer een halve marathon kon lopen. Maar de hele marathon van New York is mijn grootste wens. Ook de artsen waarbij ik nog onder controle sta, waren enthousiast en gaven mij toestemming hiervoor. Dus ik wilde het wel gaan proberen.

Ik heb contact met Mark te Brake opgenomen voor de hardloopbegeleiding. Samen hebben wij mijn wensen doorgenomen, het belangrijkste is heel finishen en indien mogelijk onder de 5 uur, want dan sta je de dag na de marathon in de New York Times. Zou leuk zijn, maar finishen is echt het belangrijkste!

Mark maakte iedere 3 weken een schema voor mij en in die periode heeft hij wel tig-duizend appjes van mij gekregen, over terugkoppeling van de training maar ook over steeds te hoge hartslag en vooral dat ik onzeker was of het wel ging lukken. Maar Mark bleef gelukkig rustig en had er alle vertrouwen in.

Ook ging ik naar Han Tieltjes om op de massagetafel mijn benen te laten masseren maar vooral om  de denkbeeldige bomen die ik steeds weer zag om te zagen. Als het echte bomen waren geweest dan was Nederland nu helemaal kaal geweest.

Op 1 november vertrokken Hans en ik om 4 uur s’morgens naar Schiphol om samen met de andere deelnemers en supporters van de RijnmondGroep naar New York te vliegen.

Woensdagmiddag komen we aan op vliegveld. Het eerste wat we zagen was de skyline van New York, dit is in het echt nog mooier dan op de foto’s.

In de dagen voor de marathon genoten hebben wij genoten van ”The City That Never Sleeps”. De hele reis was perfect geregeld door Rijnmond Reizen!

En dan is het 5 november 2023, de dag van de marathon. ‘s Ochtends om 7 uur galmt bij het ontbijtrestaurant uit de speakers van Rijnmond Reizen “New York, New York” en “You will never walk alone” en iedereen van de RijnmondGroep zingt volop mee. Daarna worden we met bussen naar de start gebracht. Bij iedere wave wordt het volkslied gezongen en worden we met een kanonschot over de start geschoten. De start op de Verrazanno-Narrow Bridge is zo mooi, wat een uitzicht. Door het hoogte verschil is het parcours pittig maar je wordt 42,195 km lang door de New Yorkers naar de finish gejuicht, kippenvel. Na ruim 27 kilometer was het supporterspunt van Rijnmond Reizen en daar stond Hans, wat was het fijn om hem even te zien en toen weer door naar de laatste 15 kilometer.

And I did it: Finisher New York Marathon 2023!!! Zo blij mee. Mijn doel is behaald en ik ben gefinisht in 4:35:35, dus de volgende dag stond ik ook in de New York Times.

De New York Marathon is echt magisch en voor mij de allermooiste marathon maar ook een persoonlijke overwinning! Ik wil iedereen maar vooral mijn gezin bedanken voor alle hulp en steun in de afgelopen periode, want alleen had ik het niet gered!

New York Marathon, je loopt ‘m niet maar je beleeft ‘m!!!

Carla Hoornenborg

Prachtige prestatie Cindy Brusse op Ironman 70.3 St.George (Utah) in Amerika

Cindy Brusse met haar verdiende medaille

Op woensdag registreerde ik me en kreeg daarbij een hele mooie Ironman rugtas! Daarbij ook nog even door Ironman village gelopen waar je tal van mooie spullies kon kopen. Donderdag moesten de spullen in de transitie zones gelegd worden. Hierbij lagen T1 (zwemmen en daarna op de fiets stappen) en T2 (van de fiets stappen en beginnen met lopen) 30 km uit elkaar! Via een tijdschema moest je opgeven hoe laat je dat kwam doen. Dit ivm met bijna 2400 deelneemsters. De fiets werd gestald en de blauwe bike-bag met helm, arm stukken en windbody werd 200m verder opgehangen. Daar mocht je op de wedstrijddag voor het zwemmen niet meer bij.

De wedstrijddag begon met 41 F , lees 5 Celsius, vrij fris. De professionals gingen bij zonsopkomst om 7.30 te water en ik in de 12e en laatste wave om 9.06. Dat scheelt dan alweer een graad of 3-4! Ik had heerlijke thermo-merinoswol sokken aangetrokken, want ik moest voor de start eerst nog 2 uren in de buitenlucht daar overleven. De schoolbus had ons vanuit het centrum van St George naar Sand Hollow reservoir gebracht. Ik bedacht me dat sokken op de fiets ook geen overbodige luxe zouden zijn, maar ja, die had ik niet in de bike-bag gedaan. En daar mocht ik niet meer bij. Ik had ook niet aan wegwerpslippers bij de voorstart gedacht. Daar stonden we dan 15 minuten op het asfalt te wachten totdat we met heel wave 12 naar voorstartplaats 2 op de (plas)mat mochten gaan staan. Op het asfalt had ik mijn heerlijke thermosokken nog aan en vond t zonde om ze weg te werpen en helemaal jammer dat ik ze niet op de fiets aan kon. Dus bedacht ik het volgende experiment: het plaatsen van de sokken tussen de 2 badmutsen die ik op had. Na de (plas)mat te hebben verlaten op weg naar de laatste voorstartplaats werd er nog even flink gewaved door de enthousiaste groep blauwe badmutsen van wave 12 F45-49 en stonden we te dansen op Dancing Queen van ABBA!

Om 9.06 gingen we te water. Het zwemmen ging wel lekker, maar mijn tempo was niet zo hoog als gebruikelijk. De gebrekkige zwemvoorbereiding door langdurige verkoudheid en een hele week voor de wedstrijddag niet zwemmen was niet de juiste taper-methode. Na 1900m zwemmen stond ik na 31.51 op de kant. Vervolgens rennen naar mijn blauwe bike-bag nr 2253 en daarna zitten op een stoel om de armwarmers, windbody en de hopelijk nog droge sokken aan te trekken. En ja hoor….ze kwamen droog tussen de 2 badmutsen vandaan!! Vervolgens rennen naar mijn fiets waar ik in het gelletjes bakje s’ ochtends nog ff survival-fleece-wantjes in had gestopt (die mochten namelijk ook niet meer in de bike-tas) Goed ingepakt begon ik dus bij 8-9 graden, maar wel met een gezellig zonnetje, aan de 90km fietsen. Ik was tijdens het zwemmen al deelnemers aan het oprollen van de 9 minuten ervoor gestarte wave en tijdens het fietsen ging ik ermee verder en begon ze te tellen.

Het parcours was mooi glooiend met af en toe een pittige klim gevolgd door een snelle afdaling. Binnen 30km had ik inmiddels ruim 100 deelneemsters ingehaald, best leuk fietsen zo! Ik had t niet koud en na 1.5 uur begon het zowaar lekker van temperatuur te worden en gingen mijn wantjes weer terug in het gelletjes opbergvakje.  Na ruim 60km en 250 inhaalmanoeuvres verder (voelde me net Sam Long zoals hij iedereen voorbij speert) stonden daar mijn supporters enthousiast te zwaaien! Ze waren aangesproken door een Amerikaan dat ze wat “louder’ moesten doen en dat deden ze dan ook even tijdelijk. Na een stukje heen en weer parcours stonden ze er weer en boog ik af naar het zwaarste en mooiste stuk van de wedstrijd: klimmen door het natuurreservaat Snow Canyon!

Op de stukken van 11% werd het denken en bijhouden van hoeveel voorbij gereden deelneemsters lastiger, maar ik probeerde dat toch zo goed mogelijk te doen. En natuurlijk ook nog even leuk lachen naar de fotograaf, hopend op straks mooie plaatjes! Op het steilste stuk stond nog een amerikaanse grappenmaker met een bord: watch out, over 50 meters you will see a naked man! En inderdaad, daar stond een man, die niet veel aan had, behalve een bordje voor zijn edele delen, enthousiast te supporten.  Eindelijk was daar na 5 km klimmen de top en kon er 11 km lang over 1 rechte weg naar beneden afgedaald worden. Op bepaalde stukken hoefde je op het grote verzet niet meer mee te trappen en kon er gesupertucked (benen stil en aero houding) worden. Dat leek me het beste moment om de blaas te legen. Na 90 km en +/- 320 ingehaalde medestrijdsters mocht ik de fiets afgeven aan een “bike-grabber”. Dat scheelt weer zoeken naar ophang-plek 2253. Dus door naar de rode run-bag 2253 en op een stoel wisselen naar de hardloop attributen.

Ik loop weg en na 100m bedenk ik me dat ik de windbody ben vergeten uit te doen. Ik zoek tussen de toeschouwers naar mijn supporters, maar ze staan er niet. Ik besluit de eerste ronde van 10.5km dat ding dan maar aan te houden,puf puf. Ik wist dat het parcours veel hoogtemeters had, maar waar die zouden liggen wist ik niet. Het werd me snel duidelijk: eerst 5 km lang klimmen en daarna 5km lang dalen en dat 2x. Het klimmen viel me heel zwaar en kon absoluut geen tempo houden. Bij de steilere stukken moest ik zelfs steeds even wandelen. Daar voegde ik wandelen bij de verzorgingsposten elke 2km aan toe. Dit alles leidde tot de slechtste looptijd ooit over een halve marathon, namelijk 1.58u. Tussendoor kreeg ik een schrale neus van het snuiten en bleek de verkoudheid, die ik nu heb daar te beginnen. Uitstappen vanwege een slechte looptijd is geen optie, de finish bereiken was het enige doel geworden.  

Lang lag ik tijdens de wedstrijd binnen de top 20, maar op finish bleek ik na een bagger-loop onderdeel 40e van 262 vrouwen F45-49 in 5.35 uur. Zwemmen 19e, fietsen 38e (heel blij mee), lopen 132^e Zoals ze bij de fiets aankomst bike-grabbers hadden, waren en bij de finish “finishers-grabbers”. De aardige lady ondersteunde me door de finishstraat, waar ik eerst een mega-grote medaille kreeg, vervolgens een mooie WK strandhanddoek, een T-shirt en daarna een dames model finishers petje. Superleuk allemaal. Ze zette me af bij het buffet! Daarna volgde liggen in het gras en het opzoeken van mijn supporters Arie, Anneke en Dennis! Het was een bijzonder en echt geweldig evenement. Over een paar jaar wil ik wel weer aan zo’n WK meedoen als het weer op zo’n mooie plek plaats vindt.

AVA’70 lid Danny Boom kwam in een schitterende tijd van 4:48:52 over de finish!

De finish van Cindy

Douwe Bentsink uit Winterswijk naar de VS: “Sporten is daar echt presteren”

Douwe Bentsink

Als atleet springt hij vaak over een waterbak van drie meter, maar binnenkort steekt Douwe Bentsink de Grote Plas over. De 18-jarige atleet van Archeus gaat studeren en sporten aan het Hutchinson Community College in de Amerikaanse staat Kansas, waar hij straks zes keer per week op de baan staat. “Sporten gaat daar echt om presteren voor je team”.

Zelf had hij tot een jaar geleden nog nooit gedacht aan een Amerikaans avontuur. Maar toen nodigde een Nederlands bemiddelingsbureau hem uit om een beurs aan te vragen voor een Amerikaanse universiteit. Zijn landelijke optredens op de middellange afstand en de steeple chase waren het bureau – dat talent scout voor colleges in de VS – in positieve zin opgevallen. Op de 2000m steeple veroverde Douwe vorig jaar zilver bij de junioren onder de 18 jaar. Op de cross, een ander favoriet onderdeel van de Winterswijkse atleet, werd hij onder meer Twents kampioen.

Het lukte Douwe een beurs binnen te hengelen bij een kleine universiteit van 5000 studenten in Hutchinson, een plaats van 40.000 inwoners in het hart van Amerika. “Zo’n beurs wordt door de universiteit en sponsors bekostigd, omdat ze talent uit de hele wereld willen binnenhengelen om te presteren en daarmee hun reputatie verder te verhogen. Ik heb ook wel gekeken naar andere universiteiten, maar bij de grote scholen zou ik alleen maar een soort loopjongen zijn, die bij wedstrijden af en toe mag invallen. Hier train ik in een groot track & fieldteam met jongens van net iets hoger of lager niveau en dan trek je elkaar naar een hoger plan. Zo hoop ik mijzelf op de middellange afstand, steeple en cross te verbeteren. Ik kan daar daadwerkelijk meedoen aan crosses, indoorwedstrijden en de strijd om het staatskampioenschap van Kansas. Er wordt in Amerika hard getraind, zes keer per week, want het gaat er echt om presteren voor je team.”

De universiteit heeft bovendien een campus waar alles voor Douwe geregeld is, zoals een kamer, een campuswinkel en een ‘mealplan’ dat voorziet in drie maaltijden in een grote kantine.

Douwe, onlangs geslaagd voor zijn vwo, gaat in Hutchinson naast sporten computer science studeren. Niet dat hij per se die kant op wil, “maar dat vak komt later in alle beroepen van pas. Ook talen zijn niet mijn sterkste kant, en iedereen zegt dat je na een paar maanden Amerika al helemaal Engels gaat denken. Ik wil er één of twee jaar blijven en dan in Nederland waarschijnlijk de studie sustainability (duurzaamheid) doen. Het past dus goed in mijn toekomstplannen en ontwikkeling. Ik dacht dus: ik zou gek zijn als ik deze kans liet liggen.”

In Hutchinson gaat hij de eer van zijn team de Blue Dragons verdedigen, maar Douwe blijft trouw lid van Archeus. “Want ik hoop in Amerika nog wel een paar clubrecords te verbeteren.”

Douwe stapt op 7 augustus in het vliegtuig naar Amerika. “Ja, best wel spannend, in je eentje zo ver naar een plek waar je niemand kent. En zonder videobellen en skypen zou het nog moeilijker zijn geweest. Maar ik pas me makkelijk aan en je leeft er samen met andere atleten en dat zijn meestal wel gemakkelijke, open mensen, heb ik ervaren. Voor mijn moeder is het misschien nog wel veel spannender. Zij heeft me zelf ooit aangeraden om op atletiek te gaan en dan zit je zoon zomaar ineens aan de andere kant van de wereld.” (bron)

Ulftse KiKa-ambassadeur Rick Kleinhesselink trots op behaalde prestaties in New York

Rick Kleinhesselink

KiKa-ambassadeur Rick Kleinhesselink is na zijn avontuur in New York weer terug in zijn woonplaats Ulft. Hij is trots dat hij de marathon uitgelopen heeft, al ging dat niet zonder slag of stoot.

“Maar op momenten dat ik het zwaar kreeg dacht ik aan het doel dat ik had”, vertelt KiKa-ambassadeur Rick Kleinhesselink. “Als ik dan dacht aan al die kindjes die nog ziek zijn, dan dacht ik ‘Rick, stel je niet zo ontzettend aan, je kan nog wel even doorrennen.’ Dat heeft mij op pijnpunten geholpen.” Kleinhesselink heeft wel vaker een marathon gelopen, maar zijn competitieve mindset had hij voor deze keer even aan de kant gezet. “Mijn doel was om vooral te gaan genieten.” Er stonden ongeveer 2,5 miljoen toeschouwers langs de kant te schreeuwen. “Voor die mensen ben je gewoon een sportheld.”

De Ulftenaar vertelt met trots dat hij voor altijd geregistreerd staat in The New York Times. Ze waren bijna overal uitverkocht, maar hij heeft er toch nog een kunnen bemachtigen. “Ik ben ontzettend trots dat ik op nummer 33489 met mijn eindtijd in de krant sta”, vertelt de ambassadeur. New York kan afgestreept worden, hij gunt zichzelf nu wat tijd om onder meer zijn jetlag te verwerken, maar hij heeft alweer een nieuwe uitdaging om naar uit te kijken. “Na het herstel ga ik weer door met geld ophalen voor KiKa, met in september volgend jaar de marathon van Berlijn.” (bron)

Ulftenaar haalt ruim 15.300 euro op voor KiKa

Rick Kleinhesselink

Rick Kleinhesselink uit Ulft heeft het afgelopen jaar 15.310 euro opgehaald voor de Stichting KiKa. Zondag 4 november gaat hij samen met 101 andere ambassadeurs voor KiKa de marathon van New York lopen.

"Ik ben donderdagavond aangekomen in New York en het is hier echt prachtig”, vertelt Kleinhesselink vanuit zijn hotel in New York. “Het is hier zo groot en overweldigend, echt prachtig!” De loper uit Ulft is het afgelopen jaar bezig geweest met geld ophalen voor KiKa. De stichting haalt geld op voor onderzoek naar kinderkanker. Hij hield hij samen met kinderen van OBS de Woelwater een sponsorloop en ook organiseerde hij een survival in Breedenbroek. De Achterhoeker heeft met zijn geldbedrag het op één na hoogste bedrag van de 101 lopers opgehaald. Zijn streefbedrag was 6.000 euro en daar zit hij al ruim boven. “Dit maakt mij supertrots en ben ook heel trots op mijn vrouw en mijn kinderen die mij ondersteund hebben.”

Kleinhesselink geeft aan dat de marathon echt leeft onder de Amerikanen. “De beleving is hier echt uitzonderlijk” legt de Ulftenaar uit. “Er staan zondag 2,5 miljoen mensen langs de kant en die klappen voor de nummer één maar ook voor diegene die als laatste eindigt.” Daarnaast geeft hij aan dat er veel respect is voor het goede doel. “Als je uitlegt voor welk goed doel je loopt dan zeggen ze allemaal: ‘good luck.’”

De ambassadeur weet zeker dat hij de marathon gaat uitlopen. “Ik laat de eindtijd echt los en ga genieten van het afgelopen jaar”, aldus Kleinhesselink . “Ook al kom ik kruipend over de finish. Het vertrouwen is er.” De Ulftse loper start zondagmiddag om 17.00 uur (Nederlandse tijd) en hij is te volgen via de app van de Marathon van New York. Kleinhesselink denkt erover na om volgend jaar ook nog door te gaan als ambassadeur. “Misschien ga ik de marathon in New York van 2019 ook nog wel lopen.” De actie van Kleinhesselink is te volgen via www.rickrentvoorkika.nl (bron)

Gerben Schepers training in Peru (Zuid Amerika)

Een kort verslag van de buitenland training in Peru. Het was een gecombineerde training, heuveltraining, hitte training en Dakar bezoek. In AVA'70 wedstrijd shirt op donderdag 4 januari jl. afgereisd naar Zuid Amerika om uiteindelijk in 2018 na intensieve trainingen tijdens de lokale wedstrijden (7 Heuvelenloop, Montferlandrun, Boekeldercross) sterker uit de strijd te komen en uiteindelijk Eddy Rensing en Devlin Scholten voor te blijven. De doelen moesten wel meetbaar en zeker haalbaar zijn vond ik zelf. Geheim zat hem deels in de voorbereiding (intervaltrainingen A groep elite groep (nee Peter Baten niet die van jou op de donderdagavond) op de dinsdagavond en in het speciale eten. 

Er is in de weken voorafgaand aan de Peru reis nauw contact geweest met een dieet deskundige (ook AVA'70) waar ik de naam niet van kan noemen. De combinatie van rauwe vis, met kreeft, zalm en krab en veel Cerveza heeft onverwachts toch een enorme snelheids verbetering teweeg gebracht. De fruitafdeling (vrouw met hoed) zag er iets anders uit op straat dan bij ons bij de Jumbo maar het resultaat was er uiteindelijk en heeft ook bijgedragen aan de hogere snelheid. We hebben de locatie voor volgend jaar al vastgelegd met zwembad, zodat we nog vollediger kunnen trainen, dus ook de zwemtraining ingelast voor de triatlon. De lokale vakgarage (Citroën CX dealer/ fietsenmaker ook gecontacteerd voor een geschikt fietsje zodat we alle 3 de onderdelen kunnen trainen. 

Waar de volgende reis naar toegaat is nog niet bekend. Waarschijnlijk gaat er eerst een hoogte/kou training volgen in een zuurstofarme omgeving. De ijle lucht in de bergen is koeler en droger dan op zeeniveau, de ingeademde lucht wordt in de luchtwegen verwarmd en vochtig gemaakt met als gevolg dat het lichaam meer lichaamswarmte verdampt. Daarom moet je tijdens wintersport ook meer drinken dan thuis! Al met al zal de oxygen carrying capaciteit aanmerkelijk toenemen wat toch gauw weer 2 tot 4 min op de 5km scheelt. Ik moet nu afsluiten want er staat weer een intensieve en interessante duurlooptraining op programma bij AVA A-groep om 19.00 uur. Tot snel maar weer....

De fruitafdeling (vrouw met hoed) zag er iets anders uit op straat dan bij ons bij de Jumbo

Training van Gerben Schepers in New York

Gerben Schepers

Als aanstormend talent bij AVA en zeker binnen de A groep is mij gevraagd door (hulp) trainer(t) Geert Wevers verslag uit te brengen van een van mijn buitenland trainingen, dit keer in New York USA. Om echt goed, stress loos en uitgerust aan te komen in de USA maar een stoeltje geboekt bij de beste Maatschappij van de Wereld namelijk de Royal Dutch KLM. Wat een fantastische luchtvaartmaatschappij en vriendelijke mensen. Niets is te veel maar daar kom ik later op terug. De buitenland training bestond onder andere uit een hoogte training dit keer het bezoeken en betreden van een van de hoogste gebouwen in NY het Empire State Building. Ik heb dan ook maar de trap genomen van het 102 etage tellende bouwwerk en niet de lift. Dit spant de kuiten en de hamstrings behoorlijk aan kan ik je zeggen en is een goed alternatief voor de heuveltrainingen Beek of Lochem van Theo Stronks (al zijn die wel iets beter...)

Na wat rustmomenten in de stad (Mc Donalds, KFC, Burger King, Wendy’s etc) kwam de volgende oefening een rustig duurloopje ( niet te hard want alleen in wedstrijden moet je hard gaan heeft een verstandig AVA trainer mij ooit verteld, en daar hou ik me ook trouw aan!!) door een midden in NY gelegen park het Central Park. Met -3 graden (gevoelstemperatuur -30) 3 thermo’s , lange onderboks, muts en dubbel setje gebreide handschoenen ging het lo’s. Je kon zien dat het AVA trainingsprogramma’s van wederom Theo Stronks , maar ook Geert Wevers en last but zeker not least Geert Kip (ook in die volgorde van belangrijkheid) niet de minste zijn en zijn vruchten afwerpen. Niemand kon mij bijhouden, ben ook eerlijk gezegd door niemand ingehaald bij mijn weten. Het ging ook deels op techniek en kracht. Was ook weer direct een PR.

Het Central Park is een rechthoekig stuk groen midden in New York omgeven door smalle paadjes, heuvels en water. Prachtige trainingsomgeving. Al met al meer dan 10km rond geslakkerd door het park , rondje om het Jacqueline Onasssis Reservoir en ja dan weer terug naar de City that nevers sleeps. Was wel oppassen want politie is all over the place... de tijd dat ze in dikke 8 cilinders rondreden is verleden tijd. tegenwoordig verplaatst de NYPD zich in Smart’s. Dit is echt een aanfluiting. Wat ook opvalt, Amerika stikt van de dreigementen, als je de taxichauffeur, of de vuilnisman of whatever iemand aanvalt, staan daar gevangenisstraffen op van 7 tot 25 jaar. Dus maar de underdog gespeeld en rustig zigzaggend netjes alleen door groen licht gelopen richting het hotel.

Met nog een rustig cooling down programma van een paar dagen weer richting het natte NL. Terug weg ging niet snel genoeg dus zelf maar even de stuurknuppel overgenomen en laatste stukje maar zelf naar huis gevlogen met de Tripple 7 ( voor de leken een Boeing 777-200ER) Dank voor de KLM bemanning voor de medewerking in deze! Ja, was al met al een goede training, en Eddy Rensing, Vincent Scholten Jan Rademaker en Peter Roedema moeten zich nu echt achter beide oren krabben want die kunnen mij nu waarschijnlijk alleen nog van achteren bekijken tijdens de wedstrijden en duurloopjes (eerste test Oudejaarsloop a.s. Ik hoop hiermee een kleine impressie gegeven te hebben wat je er allemaal voor over moet hebben om eenzaam aan de top te (blijven) staan binnen de A groep en binnen AVA. Volgende training staat na de oudejaarsloop al weer op het programma, dit keer een hoogte training en hitte training in een in Peru Zuid Amerika begin Januari. Verslag volgt. Allemaal een goed uiteinde en een goede jaarwisseling gewenst, en een goed, sportief maar vooral een gezond 2018 toegewenst. 

Groeten, Gerben Schepers

Evelien Hillen loopt Marathon van New York

Een zeer blije Evelien met haar verdiende medaille

Evelien Hillen heeft vandaag de Marathon van New York gelopen. Vorig jaar moest burgemeester Michael Bloomberg haar en de andere deelnemers nog teleur stellen om de marathon niet door te laten gaan. De stad was te zwaar getroffen door de storm Sandy en Evelien keerde toen iets wat teleurgesteld huiswaarts. Bij haar tweede poging lukte het uiteindelijk wel en kwam ze, net na half negen zondagavond Nederlandse tijd, in een prachtige tijd van 4:01:20 uur over de finish. 

De tussen- en eindtijden van Evelien.....

.....en haar gewonnen medailles

Verslag van de Marathon van New York

Evelien Hillen

De loop.....Woensdags richting NY vertrokken voor poging nummero twee om zondag’s DE marathon  in New York te kunnen lopen. Eerst een aantal dagen NY door gestruind. Echt een geweldige stad met hele aardige mensen, je kijkt je ogen uit, Manhattan bekent van de best wel hoge gebouwen, de ‘gewonere’ wijk Chelsea met meer gewone huizen en terrassen. Eigenlijk geen goede voorbereiding voor een marathon maar zeker de moeite waard.

Toen eindelijk …. zaterdag’s de laatste briefing door onze reisorganisatie, Rijnmond Marathon Reizen (TOP organsiatie overigens) met de weersverwachting, kledingadvies, tijdsschema’s e.d. Mooi op tijd naar bed gegaan en geslapen als een roos. ’s Morgen om vijf uur liep de wekker af  EINDELIJK marathon day, so wat had ik daar zin in. HEERLIJK. Om zes uur effen stapelen bij het ontbijt foto’s gemaakt in de loopuitrusting en met de bus op weg naar de start op Staten Island. Op de heenweg nog wat stres want het verkeer stond vast ivm wegwerkzaamheden. Op zich voor mij niet zo’n probleem want ik zat pas in de derde wave die om half elf zou vertrekken maar een aantal van ons waren eigenlijk wat te laat. Het laatste stukje moesten maar lopen want de bus schoot niet op.

In ons oude wegwerp kloffie en doorzichtige plastic bagage tas voor na die tijd door de metaal detectiepoortjes die er midden op straat neergezet waren. (is blijkbaar nodig helaas) Al met al ging het nog heel snel voordat ik mocht starten. Iets voor half elf ging ons startvak open en mochten we richting de echte start lopen. Eerst nog wat volkslieden en versjes en verhaaltjes en vervolgens het wave 3 startschot en toen……………… LOPEN……een ontzettend gaaf/fijn/emotioneel gevoel…..meteen 1 mile de bult op de Verrazano brug deze viel me gelukkig erg mee, er stond wel een erg harde wind het was nog wel wat koeltjes maar gelukkig had ik mijn lange mouwen shirt nog aan gelaten.

Als je dan de stille brug afkomt en de straat oploopt richting Brooklyn allemaal mensen/mensen/ gejuich, lopers die van alle kanten over en onder de brug komen … en elkaar niet in de weglopen. Ik vind het nog steeds onvoorstelbaar hoe weinig last je hebt van je medelopers. Doordat de waves en starttijden zo goed afgestemd zijn en de wegen zo breed loopt het als een tierelier. Vervolgens weet ik even niets meer ik weet alleen dat ik liep/zweefde/lachte/genoot… en in één keer op de helft was. Je loopt door allerlei wijken met alle verschillende bevolkingsgroepen, swingen met latijnsamericanen, doodse stilte bij de joden met die pijpenkrullen, en de dansende muziek makende zwarte negers.

En dan ben je op de helft je hebt nog nauwelijks door dat je begonnen bent. Dan de Queensboro bridge op, best wel een klimmetje maar ook dat ging wonderwel best lekker. Dan het bord nog maar 10 miles, en dan first avenue, een lange breede straat met heel, heel veel mensen… en hier loop je en blijf je lopen. Het was fijn dat ik voor die tijd gewaarschuwd was: Deze weg is heel lang en het lijkt aan het publiek als of je er bent maar je bent er nog lang en lang niet en dat klopt. Het vliegen was d’r een beetje af en ik kreeg last van mijn voetjes niet eens zo van mijn boven beenspieren.

Normaliter voel ik die meer. ik denk dat het komt door de afwisseling in het parcour van het stijgen en dalen ik had direct na de finish mijn kuiten wel totaal verkrampt. Als je de first avenue gehad hebt dan kom je in Harlem en in de Bronx, daar had ik me erg op verheugd om die zwarte negers te zien dansen e.d. maar helaas heb ik daar te weinig oog voor gehad. Ik zag/hoorde op een gegeven moment wel zo’n rapper en wat fout gepimpte auto’s maar verder heb daar te weinig genoten. Ik zat op zo’n moment dat ik het even niet zo leuk meer vond. 

Het zal ergens bij de 35 km geweest zijn en het bordje van de 40 km hadden ze heel ver weggezet. Iemand sprak me vermanend toe, ik denk dat ik dat zelf geweest zal zijn: “Hillen niet zeiken recht op en lopen, het wordt d’r toch niet anders van” Erg zwaar had ik het stuk richting/naast central park dit bleek gelukkig om heel erg vals plat te gaan dus het lag niet alleen aan mijn vermoeidheid. Toen nog ‘maar’ 2 km, echt niet normaal hoe ver dat kan zijn wat een mentaal/ psychisch iets, ik wilde er alleen maar zijn bij die 26,2 mile. En uiteindelijk is het gelukt ik was er !! en hoe !! wat een tijd !! daar ben ik best wel heel erg trots op !!

Ik had het nooit verwacht het is een hele zware marathon hoorde ik dus ik had verwacht om er sowieso een kwartier langer over te doen dan normaal. In de krant las ik: “een goede tijd lopen was op deze marathon niet mogelijk aangezien het 30 km wind voor” ik kan je vertellen ik heb geen wind gevoelt :-) Ik was begonnen met het lopen zo van ik zie wel. Klokje wel aangezet maar daar heb ik niet opgekeken. Totdat ik ergens op de helft zal het geweest zijn een pacer zag en toen ik goed keek stond daar 4:00 op. Deze heb ik ingehaald, later zag ik hem weer bij de 28km, hij had dus toch voor me gelopen. Ik heb nog gepoogd hem bij te houden maar helaas ben ik hem uit oog verloren, en hij liep niet achter me L

Maar goed ik was bij de Finish. Nadat ik mijn medaille in ontvangst had genomen en mijn bagage weer gevonden had en kleertjes weer aangetrokken had. Gingen we met de bus van de organisatie weer richting hotel, lekker effen gebadderd ’s avond biertje biertje en een dansje gedaan tijdens de farewell party.

’s Maandags weer richting het ook erg mooie/leuke Aalten vetrokken, met ook heel veel lieve leuke mensen. Wat een verrassing om te horen hoeveel mensen er mee geleefd hebben. Zo ontzettend leuk om te horen dat er zoveel mensen gekeken hebben, via de app en Facebook, geerweversweblog e.d.. Nu bijna een week later ben ik weer een beetje met de voetjes op de aarde beland ……………………. tja en what’s next………….. (site organisatie)

sportieve groet Evelien Hillen

New York cancelt marathon

Evelien Hillen - "I've got him en een hotel met electriciteit, water en wifi. Wat wil de mens nog meer?" De kater kwam even later!

NEW YORK -  New York heeft besloten de marathon aankomende zondag af te gelasten vanwege de gevolgen van orkaan Sandy. Dat melden Amerikaanse media.

Burgemeester Bloomberg heeft dat besloten in overleg met de politie en hulpdiensten. „We willen niet dat er een schaduw hangt over de marathon en alle deelnemers, daarom hebben we besloten de marathon af te gelasten”, liet Bloomberg in een verklaring weten.

Op het doorzetten van de marathon kwam veel kritiek. Bloomberg liet eerder vandaag nog weten dat de marathon wel doorging, ondanks de schade die orkaan Sandy heeft aangericht. De stad is zwaar getroffen, maar volgens Bloomberg hoeft dat het plezier van de verwachte 40.000 deelnemers en miljoenen toeschouwers niet in de weg te staan.

De marathon zou starten op Staten Island, waar door de orkaan 19 doden zijn gevallen. Mogelijk worden er nog lichamen gevonden. Woedende beurshandelaren zeiden vrijdagmiddag tegen nieuwszender NBC hoe Bloomberg 'het in zijn hoofd haalde een marathon te organiseren als er even verderop lijken uit het water worden gevist.'

Rond de 2000 Nederlanders hadden zich ingeschreven voor het hardloopevenement over ruim 42 kilometer. De bekendste Nederlandse atlete die aan de start zou verschijnen was Hilda Kibet, die eerder dit jaar deelnam aan de olympische marathon door Londen. Ook veel Nederlandse amateurs, onder wie Edwin van der Sar, wilden de marathon lopen.

ING, hoofdsponsor van de marathon van New York, staat achter het besluit om de loop af te gelasten. „Dat hebben we ook steeds aangegeven, dat we achter elk besluit van de organisatie zouden staan”, aldus een woordvoerder vrijdagavond. „We staan natuurlijk altijd in continu contact met de organisatie, maar het is hun besluit en uiteindelijk dat van de burgemeester.” (bron)

Een vakantiegroet uit Amerika

Gerrit en Hanneke op de atletiekbaan van Gilroy in Amerika

Gistermorgen heeft Gerrit, samen met Hanneke de Groot, bij AVA’70 beter bekend als Westerveld, een uurtje in de buurt van Gilroy in Amerika hardgelopen. Hoewel het niet de meest enerverende route is, wel erg Amerikaans en daardoor voor een echte Hollander als Gerrit een mooie belevenis.

Op het einde hebben ze samen nog op de plaatselijke atletiekbaan gelopen, op een baan die we bij AVA’70 ook wel willen hebben, aldus Gerrit. In het stevige tempo dat ze hadden zou Hanneke, zeker met haar karakter, ook bij AVA’70 nog hoge ogen gooien. De laatste kilometer werd er in de hitte nog even versneld in een mooie tijd van 3,15 minuten.

Gerrit heeft er nu vier dagen San Francisco en drie dagen Gilroy opzitten en vertrekt vandaag naar Yosemite. Daarna gaat hij nog naar het honkballen in San Francisco en dan weer richting Nederland. Hij wenst iedereen succes vanavond in Drevenack en namens hem, Hanneke en de familie de Groot doen ze de groeten aan iedereen.