Foto's van de Buddy Obstacle Run in Warnsveld

Eén van de deelneemsters in de waterbak

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

deel 5

site organisatie

Deo Drop-off trail 2022

De 40 kilometer lopers bij Huize 't Velde in Warnsveld

Vorig jaar werd het veertigjarig bestaan van de DEO loop gevierd met een speciale editie, een trail van (uiteraard) 40 km. Dit jaar werd er wegens enthousiaste reacties een vervolg aan gegeven. Niet alleen met een 40 km, maar ook 25 km trailrun was mogelijk. Ik had me al vrij vroeg opgegeven en nog wat maatjes weten te mobiliseren om mee te doen. Ik ging de 40 km lopen met Bianca en Angelique, de bedoeling was om het een beetje rustig aan te doen. Het moest een soort van voorbereidende loop worden voor de 50 km Sallandtrail en we wilden kijken hoe we er voor stonden.

We konden enigszins uitslapen aangezien het maar een kwartiertje rijden was naar de start. Het was echt winters, de temperatuur was enkele graden onder nul en de dag ervoor had het wat gesneeuwd. Nu ben ik meer een liefhebber van lopen bij een graad of twintig met een zonnetje, maar dit had toch ook echt wel wat. Bij het DEO terrein liepen al wat vrijwilligers heen en weer om het een beetje warm te houden, en dan moesten ze de hele dag nog….

Wij doken na het ophalen van de startnummers snel de warme kantine in. Even bijkletsen met allerlei lopers uit de buurt. We zouden eerst met een bus weggebracht worden na de start en de chauffeur had de kachel al lekker opgestookt. De 40 km lopers werden eerst gedropt bij Huis ’t Velde bij Warnsveld. Na een groepsfoto mochten we beginnen met onze tocht. Een aantal snelle lopers spoten er meteen vandoor, wij vormden met ons drietjes en routebedenker Tom de achterhoede.

Het was even wennen zo vanuit de warme bus het koude winterweer in. De extra laagjes, handschoenen, buffs en zo kwamen goed van pas. Na een paar minuten waren we warmgelopen en ging het eigenlijk prima. De paden langs de Berkel waren bekend, maar ik had er alleen maar in voorjaar en zomer gelopen als onderdeel van de MST route en de Viking Berkelroute. In volle winterpracht was het toch weer heel anders. Mooie uitzichten over een bevroren Berkel die daar weer prachtig meandert. De grond was voor de verandering eens niet modderig, maar bevroren. Na twee kilometer zwikte Angelique hierdoor haar enkel al, maar gelukkig kon ze verder.

Vlak voor ons liep een groepje trailrunners van de Zandloper, bekenden dus en we mixten regelmatig even qua groep. Altijd leuk om met bekenden te lopen en wat te babbelen onderweg. Tom wist als ervaren trailrunner ook nog wel wat mooie verhalen uit de mouw te schudden en zo tikten we als kletsend de kilometers weg. Na een kilometer of zeven verlieten we de Berkel en gingen we het Gote Veld in. Prachtig gebied en wat mij betreft één van de pareltjes van de Achterhoek. Bos, heide, vennetjes, van alles kwamen we onderweg tegen.

Een enthousiaste vrijwilliger stond kleumend bij een tafeltje met eten en drinken op ons te wachten bij de schaapskooi. De repen chocolade waren bijna niet te breken doordat ze bevroren waren, maar de cola smaakte prima en gaf nieuwe kracht. Fun fact: bijna bevroren cola begint pas te bubbelen nadat het opwarmt, maar dan heb je het dus al doorgeslikt en ben je al weer aan het lopen…. Het klonk als of de burlende edelherten op de Veluwe over waren gestoken naar de Achterhoek.

De eerste helft zat er al best vlot op, voor mijn gevoel redelijk doorgelopen maar toch strak achteraan, Dat maakt verder niet uit maar geeft wel aan dat er best doorgelopen werd door iedereen. We verlieten het Grote Veld en draaiden via een stuk route die ik me herinnerde van de Lochem Trail onder Lochem door richting Lochemse Berg. Maar voordat we de heuvels in gingen hadden we eerst nog een verzorgingspost. Van de post mochten we alles pakken en opeten wat we wilden aangezien we toch de laatste lopers waren. Maar inmiddels had ik weinig behoefte aan een grote koude plons in mijn maag en ik beperkte me dus tot een bekertje cola en wat lekker om te snacken.

Inmiddels begon de sleet er een beetje in te komen bij sommige van ons groepje, ik begon zelf wat last te krijgen van stijve hamstrings en onderrug. Misschien door de kou of de harde ondergrond? Maar de heuvels van de Lochemse Berg en de Kale Berg gaven een paar keer een wandelmomentje, voor mij meestal een manier om ook de stijve spieren even los te werken. Ik moet zeggen dat ik wel even de neiging had om op de Kale Berg even een klein ommetje te maken voor de heerlijke warme cocolademelk en kaneelcake bij het gelijknamige eetcacé. Groepsdruk voorkwam dat en we liepen verder.

Het verbindingsstuk over de Maandagsdijk van Barchem naar het Stelkampsveld vond ik echt even lastig, maar dat is meer omdat ik daar de weg goed weet en het eigenlijk een saaie rechte zandweg is. Maar ook om me heen begon het wat te kraken in ons pelotonnetje van AVA/Zandlopers. Angelique kreeg het voor elkaar om ook nog de andere enkel flink te zwikken en had het mede daardoor erg zwaar in het laatste stuk. Het Stelkampsveld is een voorbeeld van ‘nieuwe natuur’ waar enorm veel bos is gerooid en de bodem verschraalt is etc. Het begint er nu wat beter uit te zien, maar het zal nog een aantal jaren nodig hebben voor het weer echt mooi wordt

Het laatste stuk kwamen we gelukkig op het parcours van de ‘normale’ DEO loop en zagen we ook nog diverse bekenden rennen. Dat helpt natuurlijk enorm qua afleiding en maakte de stramme spieren en de vermoeidheid wat draaglijker. Ik had inmiddels ook gewoon honger, te weinig gegeten onderweg dus. Door de kou krijg je minder zin in eten en drinken, maar je hebt de energie wel nodig natuurlijk

Na de finish konden we in de lekker warme kantine van DEO genieten van warme chocolademelk met slagroom en gezellig bijkletsen met iedereen. Omdat ook de ‘gewone’ crosslopers nog steeds finishten bleef het nog lang gezellig druk in de kantine. Wat mij betreft een prachtige traditie die aan het ontstaan is!

Andre Bleumink

De finish van Andre, Bianca en Angelique

Zutphen-Eefde-Warnsveld

havezate den Dam

Waar op 8 april 1945 de Canadezen als bevrijders de stad Zutphen binnentrokken, loop ik in oostelijke richting over de Canadezenbrug de stad uit. Net voor de brug met het Twentekanaal sla ik rechtsaf en zie in de verte het sluizencomplex van Eefde aan de horizon verschijnen. Opmerkelijk is de diepe geul van de IJssel tot het sluizencomplex, dat is gedaan om de treinen vanaf het station van Zutphen niet te steil te laten klimmen. De trein naar Winterswijk gaat onder de brug door.

Als ik een eindje voor de sluizen het bos in loop, kom ik bij havezate Den Dam, een wit negentiende-eeuwse villa. Een eerste vermelding van deze havezate dateert van 1399, waarschijnlijk bevond het zich toen op een een andere plaats, dan waar het huidige, in 1599 gebouwde huis staat. Een huis dat in 1765 en 1875 verscheidene make-overs heeft ondergaan, waardoor veel van het oorspronkelijke karakter verloren is gegaan. De havezathe ligt nu prachtig in het winterzonnetje te pronken.

Als ik even later de plaats Eefde binnenloop valt mijn oog op landgoed De Voorst, dat onderdeel uitmaakt van het Geldersch Landschap en de Geldersche Kastelen. Door een trappaal in beweging te zetten, wordt me verteld dat ik me in het Versailles van de Achterhoek waan en dat Huis De Voorst een statig 17e-eeuws huis is in een prachtig gevarieerd landschap met een tuin, parkbos en cultuurgronden. In het huis kan ook worden getrouwd.

Over een dek van bladeren loop ik op een prachtig laantje verder en ga ik via een statig wit houten bruggetje de Berkel over dat me naar de plaats Warnsveld brengt. In het centrum van dit dorp staat de NH Martinuskerk met een toren uit de 11e eeuw. Voordat ik het in de gaten heb loop ik de stad Zutphen al weer binnen. Het is partnerstad met Satu Mare, Shrewsbury, Tartu en Villa Sandini, wat me overigens weinig zegt. Na ongeveer een uur ben ik weer op de plaats van vertrek, ik heb de omgeving van de hanzestad Zutphen wat beter leren kennen.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

de Canadezenbrug

Sluizencomplex van Eefde

Hanzeloop Warnsveld gaat samen met de Zutphen Cityrun

De laatste keer dat ik heb meegedaan aan de Hanzeloop is in het jaar 2009 geweest

Het zal even wennen worden volgend jaar september. Geen hardlopers meer die staan te rekken en strekken, geen knallend startschot bij de Dreiumme en geen rennende atleten meer door het dorp. De populaire Hanzeloop vertrekt na 42 jaar naar Zutphen, waar hij wordt gecombineerd met de Zutphen Cityrun. Dit betekent het einde van een traditie.

Met een halve marathon, tien- en vijf-kilometerloop en een jeugdloop van 2,5 kilometer trok dit door Hanzesport georganiseerde loopevenement door de jaren heen een grote aantallen lopers.

De laatste tijd zat de loop met circa 500 deelnemers weer aardig in de lift. Samenvoeging met de Cityrun is volgens Jan Rood, leider van het Team Wegwedstrijden van de vereniging, de enige oplossing. Het programma voor de vele vrijwilligers die bij de organisatie zijn betrokken blijkt namelijk een te zware belasting. Naast Hanzeloop en City Run worden ook nog de Achtkastelenloop en de Grote Veldloop georganiseerd.

In overleg met alle betrokkenen is ervoor gekozen de Hanzeloop samen te voegen met de City Run die voor 3 juni 2012 als City Hanzeloop Zutphen op het programma staat (bron)

Warnsveld Hanzeloop 5 km – 18,54 min – 3e plaats

Net na het startschot van de 5 kilometer

De laatste jaren wilde ik altijd al een keer mee doen aan de Hanzeloop in Warnsveld maar het kwam er steeds niet van. Deze wedstrijd viel namelijk altijd in hetzelfde weekend als de Maas- en Waalse Dijkenloop in Beneden-Leeuwen, dat onderdeel was van het Gelders Looppaspoort.

Van de week kreeg ik echter een mailtje van Gerrit Heersink of ik zaterdag zin had om mee te gaan naar deze wedstrijd en dat had ik dus wel. Ik heb er voor het laatst in 1992 een Halve Marathon(1:19:32) gelopen en bij aankomst ken ik weinig van de omgeving terug. Veel nieuwbouw in- en rond het grote winkelcentrum De Dreiumme en ik kan mij ook niet herinneren of de sporthal er toen al stond. Beide hebben we ons ingeschreven in deze hal voor de 5 kilometer en na een beetje warmlopen komen we verschillende clubgenoten tegen die later die middag de 10 of 21 kilometer gaan lopen.

Meteen na de start van de jeugdloop worden wij weggeschoten en binnen de eerste kilometer in 3,33 minuten kom ik op de zesde plaats te lopen. We slaan linksaf en lopen over het terrein van het GGNet, voorheen Psychiatrisch Centrum Het Groot Graffel, waar ik in het verleden voor mijn werk een aantal keren ben geweest. Leuk om het eens terug te zien. Als we het terrein aflopen slaan we rechtsaf en ik zie dat mijn clubgenoot Gerrit Heersink op een derde plaats een erg sterke wedstrijd loopt maar dat de nummer vier toch ook iets op hem aan het inlopen is, ikzelf blijf op een stevige zesde plek en voor mijn gevoel zit er op dat moment ook niet meer in.

Net voor de laatste kilometer wordt Gerrit echter voorbij gelopen door zijn beide achtervolgers maar ook één van hen krijgt het moeilijk. Ik probeer er nog een versnelling uit te gooien en dit gaat zo goed dat ik in ongeveer 200 meter drie atleten voorbij ga. Dit moet ik maar niet meer uit handen geven en ik loop het lange rechte stuk naar de finish, net als de eerste kilometer, in 3,33 minuten naar een prachtige derde plaats in het totaalklassement. Gerrit wordt knap zesde in 19,31 minuten, al staat hij niet in de uitslagen vermeld! Heb ik de vorige week in Hamminkeln de prijsuitreiking nog laten schieten, in Warnsveld werd hier bij de vijf kilometer helemaal geen aandacht aan besteed. Toch een beetje kaal voor zo’n grote wedstrijd!

fotoalbum

uitslagen

verslag

site organisatie

Even napraten over de wedstrijd met Gerrit Heersink(foto’s Rob van Campen).

Uit de oude doos Hanzeloop in Warnsveld 1988

Hanzeloop Warnsveld 1988

Dit keer een foto van meer dan twintig jaar oud van de Hanzeloop in Warnsveld. Op de foto loopt Gerrit Ormel met een nummer dat eindigt op 33. Gerrit heeft in Warnsveld al verschillende keren meegedaan en het verhaal gaat dat hij eens hetzelfde stuk twee keer gelopen heeft! Maar of dat in 1988 was? Hoe zat dat ook alweer?

Ik heb zelf ook een aantal keren in Warnsveld gelopen maar de laatste jaren viel deze wedstrijd altijd in hetzelfde weekend als de Maas- en Waalse Dijkenloop in Beneden Leeuwen. Deze wedstrijd was een onderdeel van het Gelders Looppaspoort waar ik aan meedeed. Wel bewaar ik goede herinneringen aan de halve marathon in Warnsveld omdat ik daar mijn persoonlijke record op die afstand heb gelopen en dit record zal ook wel niet meer door mij verbroken worden.