'Ome Johan Assink' Jubilaris vrijwilliger bij de Zwarte Cross

Johan Assink

Donderdagmorgen 16 juli 2026 even voor 06.00 uur in de ochtend…  Bij het beste terras van Nederland staat het grootste gedeelte van de AVA`70-crew klaar voor vertrek naar het terrein van de Zwarte Cross. Het gezelschap bestaat uit een schitterende mengelmoes van jeugdige talenten en ervaren rotten. De organisatie van het mooiste festival van het jaar heeft de Aaltense hardloopclub gevraagd om een ijzersterke delegatie te sturen voor de inrichting van de camping. Gevraagd wordt naast een tomeloze inzet, ook tact, invoelend vermogen, maar zeker natuurlijk overwicht. Het Dreamteam voldeed aan alle eisen en met name Johan Assink, de grijze eminentie van dik 80 jaar, paste perfect in deze profielschets.

De groep zette zich in beweging en zoals het verwacht werd, zette Assink gelijk aan kop van de fietsclub. Hij kent de route op zijn duimpje, want het is de 10e keer, dat hij als vrijwilliger voor de nodige uren in dienst treedt van de Zwarte Cross. Maar, zo gaf hij met enige dramatiek aan…. het is ook de laatste keer, want je moet je plek kennen, zo gaf hij als motivatie aan. Toen zijn buurman Geert Wevers aangaf, dat Heintje dit ook enkele keren had aangegeven, verscheen er een veelzeggende glimlach op zijn gezicht!  

Johan heeft in die 10 jaar al diverse klussen gedaan als vrijwilliger op de Zwarte Cross. Net als de meesten is hij begonnen met werkzaamheden achter de bar, waar je als vrijwilliger flink moet aanpoten, maar dat is aan de duizendpoot wel besteedt. Toch wilde hij veel dichter bij de festivalgasten staan en gezellig een praatje kunnen maken, zodat je als vrijwilliger ook veel meer meemaakt. AVA`70 kreeg de eervolle taak om op de vroege ochtend koffie te gaan schenken op de camping en Johan meldde zich gelijk aan voor dit mooie, dienstverlenende baantje waar hij direct al helemaal in zijn element was. Beetje struinen tussen de tenten en gelijk wat orde scheppen in de af en toe complete chaos. Zo hebben we de sympathieke en altijd goedgemutste trainer tafeltjes op zien ruimen, zette hij stoelen weer netjes recht, ruimde de rommel een beetje op, maakte desgevraagd een BH`tje vast en meer van dit soort kleine klusjes. Zijn vrijwillige inzet werd zeer gewaardeerd, want hij verkocht veruit de meeste koffie aan de slaapdronken gasten die net wakker werden.

Johan had de vaste gewoonte om op zondag al weer vroeg op het Zwarte Cross-terrein aanwezig te zijn om te genieten van het optreden van Boh Foi Toch. Omdat hij niet al te groot van stuk is, zocht de AVA-jaan een mooi plekkie aan de zijkant van de Mega-tent. Het gebeurde regelmatig dat hij voor, tijdens en na het optreden, werd aangeklampt door campinggasten, die hem overdreven hartelijk bedankten voor zijn opruimwerkzaamheden tijdens het koffieschenken. Een schouderklop, een omhelzing, een proost… Johan liet het allemaal lachend op zich af komen. Hoe mooi is dat?

En toen werd het 2020 en bepaalde Corona ons leven. De verboden namen toe en al snel was duidelijk dat de Zwarte Cross, een evenement dat veel regels en wetten nog wel eens wat met een korreltje zand neemt, ook in de ban ging. Een forse streep door de agenda van duizenden fans en die van Johan Assink. Het verhaal wil dat de grijze Aaltenaar op de reeds geplande datum `s morgens voor dag en dauw op zijn mountainbike toch richting de Schans vertrok om herinneringen op te halen en de geur van gemaaid gras op te snuiven. Buffelend over de paden genoot Assink volop en na een dik uur zette hij zich in het centrum van het terrein tegen een boom en haalde zijn lunchpakketje uit de AVA-rugzak. Ook in 2021 werd de Zwarte Cross van de kalender gehaald en wederom moest Johan een alternatieve daginvulling organiseren. Gelukkig gingen in het jaar daarna alle seinen weer op groen en natuurlijk was Assink weer van de partij.

Met zijn AVA`70-clubgenoten ging hij in de zomer van 2022 weer op pad, maar het bleek dat de groep geelhemden een rol kreeg toebedeeld als krantenjongens en meisjes op de camping. Tuurlijk werd deze opdracht netjes uitgevoerd, maar de groep diende wel een protest in over dit laaggeschoolde baantje en helemaal in het kader van de voortreffelijke recensies van de jaren vóór de pandemie. De organisatie schrok zich kapot van de kritiek en was als de dood dat Johan en zijn kornuiten niet weer zouden komen, dus volgde er een promotie naar het inrichten van de camping, afdeling tenten. Kijk, dan stel je weer wat voor als vrijwilliger en de AVA-janen, met Johan als kopstuk, stelden zeker niet teleur. De directie van de Zwarte Cross toonde zich steeds meer tevreden en het zag er naar uit dat op korte termijn de volgende, belangrijke stap zou worden gezet.

In 2024 ging het gerucht dat Tante Rikie zou gaan stoppen. Toen dit bij AVA`70 ter ore kwam, meldde zich als de bliksem een delegatie van de club bij het hoofdkantoor van de Feestfabriek en overhandigden een 62 bladzijde tellend bidbook aan Ronnie Degen en co. waarin “Ome Johan” werd voorgedragen als waardig en vooral kundig opvolger van de immens populaire Tante Rikie. Assink wist hier uiteraard niets van, maar zal er zeker op gehoopt hebben. De directie van de Zwarte Cross was serieus geïnteresseerd, maar vroeg toch enige bedenktijd. Het duurde lang eer er een reactie kwam en omdat hardlopers niet van wachten houden, werd er gelijk doorgeschakeld en werd er een Koninklijke onderscheiding aangevraagd. Willem, maar vooral Maxima twijfelden geen enkel moment, pakten wel direct door  en verrasten Johan Assink met een fraai lintje.

Johan, bleef Johan en ging in 2025 weer gewoon als vrijwilliger naar de Zwarte Cross en met zijn clubgenoten werd de groep ingezet voor bijna belangrijkste taak die er bestaat, namelijk het op de plek zetten van caravans, campers en touringcars. Bij de briefing werd er meegedeeld dat de Aaltenaren de regie in handen hebben en niet de campinggasten. Een grote bek? Niet waarschuwen, maar opzouten…… Johan wreef zich eens flink in de handen en zag het helemaal zitten. Het liep allemaal als een tierelier dat jaar en de dienstdoende burgemeester, zag dat het helemaal goed kwam. En als er dan toevallig een lastpost tussen zat, dan werd Assink er als de bliksem bij geroepen en sprak dan op gepaste toon: “ Weten jullie wel wie ik ben?” Heerlijk toch, als je iemand bij je hebt met zoveel natuurlijk overwicht.

Ook dit jaar was Johan weer van de partij en samen met de andere geelhemden werd de camping weer perfect ingericht, was iedereen tevreden over zijn plekkie en viel er geen onvertogen woord. De campingbaas Jeroen was bijzonder gecharmeerd van de samenwerking van de AVA`70-crew, dat hij bij zijn afscheid smeekte of we ook in 2027 weer van de partij zouden zijn. Opvallend was, dat de eerste die hierop positief reageerde, Johan Assink was.

We nemen onze jubilaris- vrijwilliger volgend jaar op 15 juli dan ook gewoon weer mee op sleeptouw! (FR)

De vrijwilligers van AVA'70 in 2026

AVA'70 dreamteam regeert op de camping van de Zwarte Cross

De Aaltense crew met Campingburgemeester Jeroen

 ‘Ik ben maandag net zo verrot als de caravan’

Het inrichten van de camping bij de Zwarte Cross is een uiterst serieuze aangelegenheid en dan met name het gedeelte waar de caravans en bussen staan opgesteld. Het vereist een geweldig stukje teamwork en het is dan ook geen wonder dat de organisatie van het grootse festival AVA`70 had verzocht, nee bijna had gesmeekt, om ook dit jaar weer een zeer sterke selectie te sturen om deze klus te klaren. Campingburgemeester Jeroen kwam, zag de Aaltense crew, lachte en wist dat het goed kwam…..

De club AVA-janen was al tijdig op het terrein om in te checken, al ontbrak de teamcaptain, die zich met haar kleine bolide finaal had klemgereden tussen alle caravans. De boeren lachten zich natuurlijk een kriek om dit voorval en helemaal toen ze zagen dat er toch wel enige stress uit de ogen van Juultje te speuren was. Uiteindelijk kwam het allemaal wel goed, maar er moest de nodige charme aangesproken worden.

Het was de eerste dag van het spektakelweekend, dus feitelijk zoals altijd een grote chaos. Dit bracht de groenhemden totaal niet aan het wiebelen en ze liepen rustig naar het campingterrein, waar Boss Jeroen de groep al met open armen ontving. De briefing om even na half 8 was duidelijk: Jullie zijn de baas! Je weet wat je te doen staat en houd de lijntjes kort… Kijk, daar heb je wat aan en snel werd de taktiek besproken.

Nadat het vuurwerkverbod om even na 8 uur fors werd overtreden ging de poort van de camping open en rolden de eerste voertuigen de sluis in voor de inspectie. Daar wordt nog wel eens te licht over gedacht, maar moet zeker niet onderschat worden. De sleurhutten worden secuur gecheckt op de aanwezigheid van drank en drugs in dubbele bodems, in matrassen of toiletpotten. De campinggasten blijken zeer creatief, maar de organisatie laat zich ook weer niet zo gemakkelijk foppen. Afijn… na enige tijd kwam de stroom voertuigen op gang en was het aan de AVA`70-clan om in actie te komen. Er was een geweldig plan gesmeed en dat bleek te werken als een tierelier.  Als eerste werden de bezoekers verwelkomt door een viertal jonge Aaltense hindes, die al zwaaiend en breedlachend grote indruk maakten. Evie maakte dit jaar haar debuut als vrijwilliger, maar van een inwerkperiode kwam niets terecht. Ze stond echter gelijk haar vrouwtje en draaide direct op volle kracht mee. Hoe mooi is dat?

Al toeterend en schreeuwend werd de weg rustig vervolgd naar de volgende horde, een heuse T-splitsing. Hier stond een zeer ervaren duo de horde op te wachten en de opdracht voor hen was eenvoudig. Wie zich gedraagt kan na een gezellig praatje rustig doorrijden, de lui met een grote bek of andere strapatsen kregen een waarschuwing, dat bij herhaling de uitgang snel zou volgen. Niemand bleek dit te riskeren dus ging het op naar de laatste stop, waar de locatie werd aangewezen en de laatste aanwijzingen volgden. Bij dit sextet AVA-janen was de supervisie in handen van Johan Assink. Dik 80 jaar, een schat aan ervaring, grijns op z`n gezicht maar wel zo scherp als een mes, dus…... Tuurlijk werd er ondanks de aanwezigheid van onze grijze eminentie toch nog geprobeerd om de boel te flikken en zelf een plekkie te zoeken, maar daar werd rigoureus tegen opgetreden. Er was immers nog een tweede uitgang, die het ZC-avontuur heel snel af zou kunnen breken en dat risico werd toch maar gemeden.

Het voordeel van het stapvoets rijden van de campinggasten is, dat je als vrijwilliger een praatje kunt maken en de sleurhutten goed kunt bekijken. Opvallende teksten prikkelen uiteraard als eerste het netvlies. Zo is op het gros de herkomst te lezen en het werd al snel duidelijk dat er in het Overijsselse Lemelerveld komend weekend geen bliksem te beleven is, want meer dan de helft van het dorp is op het Zwarte Cross-terrein neergestreken. Daarnaast viert de creativiteit hoogtij, laten de meeste slagzinnen niets aan duidelijkheid over, maar een enkeling blijft echt hangen: “Maandag ben ik net zo verrot als de caravan!” Waarheid als een koe, want het gros van de weekendonderkomens zullen bij een BOVAG-keuring niet eens op de brug worden geplaatst om de bodemkwaliteit te checken, want dit gedeelte valt er voordien met zekerheid onderuit. Maar wat een gezelligheid brengen al die gasten mee en als dan ook de verbaterde touringcars het terrein oprijden wordt de feestvreugde groter en groter. Het is volledig duidelijk dat het hier onmundig gaat spoken, zowel overdag, maar zeker ook `s nachts.

Burgemeester Jeroen komt het dreamteam van AVA`70 nog even van wat slimme tips voorzien en die worden dankbaar ter harte genomen. Net als het lunchpakket overigens, dat keurig effen voor 12.00 uur wordt afgeleverd. Snel wat calorieën naar binnenwerken en weer door. De aflossing is aanstaande, maar net voor de wissel dacht een buschauffeur, dat hij met een hoop kabaal wel even zelf zijn stekkie kon uitkiezen. Zijn grote waffel kwam hem en zijn passagiers bijna duur te staan, want de poort naar de uitgang stond inmiddels al wijd open. Uiteindelijk besloot hij maar te berusten in zijn lot, toen Johan Assink kwam aanstiefelen om hoogst persoonlijk dit brandje te gaan blussen. Een verstandige keuze, die ook door de omstanders met applaus werd beloond.

Als dank voor de geweldige samenwerking werd burgemeester Jeroen door het Dreamteam van AVA`70 uitgenodigd voor de groepsfoto en daar nam hij graag de tijd en ruimte voor. Na afloop gaf hij te kennen ook in 2027 in ieder geval weer een beroep te willen doen op de Aaltense crew, die een voortreffelijk stukje werk had geleverd en hij zou dit tevens doorgeven aan de directie van de Zwarte Cross! Waarvan acte……(FR) 

Verslag van de 13e Hemelvaartsloop in Vragender

Ruim twintig lopers, die allerlei roddels en wetenswaardigheden uitwisselden

Een mooie traditie van Hemelvaart is het dauwtrappen. Vroeger stapten we voor dag en dauw met de vriendengroep op de fiets om een dagje rond te toeren. Meestal met wat gerstenat en andere versnaperingen in de fietstas.

Nu, ouder en wijzer geworden bestaat die traditie nog steeds. In iets andere vorm, maar toch... Geert Wevers organiseert al jaren met Hemelvaart de dauwloop, een trainingsloopje waar iedereen aan mee kan doen en waar de nadruk ligt op gezellig een eindje lopen. Ik heb er al meerdere keren aan meegedaan en ik was dan ook blij dat er na een paar jaar afwezigheid weer een aankondiging op de site stond.

Geert zelf bleek helaas verhinderd, maar Theo Stronks had een mooie route voorbereid vanaf café Beneman in Vragender. Ik had een langere duurloop in gedachten en besloot daarom nog wat eerder op te staan en lopend naar Vragender te gaan. De wekker ging op een tijd die voor mijn gevoel midden in de nacht was en om mijn vrouw en dochter niet te storen sloop ik als een dief door het huis omme aan te kleden en mijn spullen te pakken. Stipt zes uur stond ik buiten en zette ik mijn Garmin aan.

In een rustig sukkeldrafje ging ik op weg. Het buitengebied tussen Groenlo en Vragender lag er verlaten bij. Wat koeien keken verbaasd naar die gek die voor dag en dauw langs kwam rennen, maar verder zag ik niemand. Wat een rust, heerlijk om zo wakker te worden. Bijna voor ik het in de gaten had was ik al in Vragender, er was verder nog niemand. Maar dat veranderde al snel.

Binnen tien minuten was de landelijke rust van het dorpje wreed verstoord door ruim twintig lopers, die kletsend en lachend verzamelden voor hun rondje.

Stipt zeven uur werd de klassieke groepsfoto genomen en vertrokken we voor onze ronde. Theo leidde de groep meteen de binnenlanden in. Mooie boerenpaadjes die geflankeerd werden door bloeiend fluitekruid, een plaatje gewoon. De stemming zat er ook goed in onder de deelnemers. Allerlei roddels en wetenswaardigheden werden uitgewisseld, maar er was ook plek voor gesprekken met diepgang. Niet heel diep, maar toch wat meer dan Story-niveau zullen we maar zeggen.

De paadjes kwamen me niet onbekend voor, de Schans is mijn normale trainingsgebied, maar voor de meeste deelnemers een gebied waar ze zelden komen. Her en der moest er nog een omgevallen boom omzeild worden of moesten we er overheen klauteren. Dat maakte het nog mooier natuurlijk.  We genoten dan ook volop van de kleine paadjes en boerenweggetjes. De mooie uitzichten over de velden vanaf de Vragender Esch waren alsof ze uit de VVV-folder kwamen. De Achterhoek is in deze tijd echt prachtig. Voordat we het in de gaten hadden zat onze ronde er al weer op en stonden we weer op de parkeerplaats bij Beneman. Toevallig stond daar net een groepje LVG'ers klaar om met hun dauwloop te beginnen, een mooie aflossing van de wacht.

Na een colaatje uit mijn rugzak te hebben genuttigd en wat nakletsen was het voor mij tijd om weer verder te lopen. Via de Schans liep ik rustig aan weer naar huis, waar vrouw en dochter net opgestaan waren om een ontbijtje te maken. Perfecte timing dus. Met een ronde van zo'n 11 km en zeven km heen en terug kwam ik op 25 km, niet slecht voor een donderdagochtend.

André Bleumink

Modder stampen in het veen

Een episch avontuur!

Soms zie je zo’n dag aankomen…. Vorige week zag ik op de weersverwachting een dramatische zondag aankomen, flinke wind(stoten) en bakken regen. Er zou wel een kleine dertig millimeter kunnen vallen over de hele dag. Zaterdag zou het eigenlijk nog heel aardig weer zijn. Dan kun je twee dingen doen: zaterdag lopen en dan zondag de hele dag achter het raam naar de stortregen kijken of juist een keer de elementen trotseren.

Ik vind het normaal nooit echt geweldig om een duurloop in de regen te doen, maar gelukkig heb ik mijn regenspullen en is dat nooit een reden om niet te gaan. Ergens in mijn achterhoofd begon zich het idee te vormen om eens een flinke schep bovenop het slechte weer te doen en er een echte uitdaging van te maken. Waarom niet in de regen een rondje Korenburgerveen lopen? Zeiknat van boven en van beneden, gekker kan het niet worden…

Ik gooide mijn gekke idee in onze Buitenspelen appgroep en op FB. Tot mijn verbazing had ik al snel een leuk aantal medestanders in de strijd tegen de elementen. Zondagmorgen werd ik wakker terwijl de regen tegen de ramen kletterde. Even begon ik aan mijn eigen verstandelijke vermogen te twijfelen, maar ik pakte me mentaal bij mijn nekvel en sleepte me het bed uit. Hup, loopspullen aan en naar beneden. Nog even de route op mijn handheld GPS, tas met droge kleren mee en de auto in.

Ik haalde nog wat loopmaatjes op en samen reden we naar Camping Twee Bruggen waar we de andere lopers zouden treffen. Ondanks het weer had iedereen er zin in, juist door het feit dat het zo’n hondenweer was. Het zou immers een episch (modder)plassenstampfeest worden en dan komt het kind toch naar boven bij de meeste mensen. In ieder geval bij degenen die aanwezig waren. Volg goede moed vertrokken we voor onze tocht van ruim 20 km.

In de eerste kilometers hadden we het bedrieglijk makkelijk. De regen was wat minder geworden en we hadden de wind in de rug. Even lekker cruisen dus, maar je kon wel nagaan dat dat voor de laatste kilometers dan niet veel goeds beloofde… Na een paar kilometer pikten we Eric op die iets korter wilde lopen, maar het zeker niet wilde missen. Een groot deel van de route bestond uit het Schaddenpad, een prachtige ronde van ruim 11 km om en door het Korenburgen-/Vragenderveen.

Meteen nadat we op de route kwamen werd de ondergrond al een stuk blubberiger en bleken de noppen onder de trailschoenen zeker niet overbodig. Tot de enkels door de modder was geen uitzondering, maar we genoten van een stuk ‘nieuw aangelegde’ natuur. Zeker toen we ook nog eens getrakteerd werden door enkele kraanvogels met hun kenmerkende toeterende geluid. Ik wist wel dat er al jaren een paartje kraanvogels broedde in dit gebied, maar ik had ze nog nooit gezien. Mijn dag was nu al goed.

Onderweg kwamen we alleen een paar trailvriendinnen tegen die het rondje Schaddenpad in tegengestelde richting liepen. Verder hadden we het hele gebied voor ons zelf. Gezien het weer was dat natuurlijk niet zo gek… De route voerde ons nu richting het hoogtepunt qua ‘veenexperience’. Via een moerassig weiland waar we tot halverwege de onderbenen door het water moesten kwamen we op modderige paadjes die soms geheel onder water stonden. De originele stukken knuppelpaden, waar van oudsher het pad begaanbaarder werd gemaakt met takken en stammetjes, deden hun oude functie weer eer aan.

Glibberend en glijdend door de modder, bijna kniediep door het water, het veen lag er bij zoals een veen er bij hoort te liggen. Ik had dit in geen jaren meer meegemaakt, door de droge zomers lag het veen er vaak wat armetierig bij. Maar dit jaar maakt weer veel goed voor de waterstand in het veen. Het was een geweldige beleving, zeker nadat we nog een keer de kraanvogels zagen en hoorden.

Via een extra lusje over de paadjes in het Rommelgebergte liepen we richting het eind van ons zondagse avontuur. De paadjes waren ook goed nat en, op twee heldhaftige mountainbikers na, helemaal verlaten. Inmiddels was iedereen van top tot teen helemaal doorweekt, regenpak of geen regenpak. Want zo koud was het niet, zeker niet als je in het bos uit de wind liep. En zo’n regenpak noemen ze dan wel ademend, maar als je hardloopt drupt het zweet op een gegeven moment uit je mouwen. Maar het grote voordeel van een regenpak moest nog komen.

Op de laatste kilometers mochten we namelijk tegen de stormachtige wind in terug. Eerst stond de wind nog wat van opzij, maar dan moest je echt werken om je benen goed langs elkaar te krijgen en jezelf niet te tackelen. En het laatste stuk was het helemaal feest met de wind pal op kop. Op dat moment begrijp je pas echt wat het verschijnsel ‘windchill’ betekent. Ik had een groot gedeelte van de training de rits van mijn regenjack een stuk open omdat ik het te warm kreeg, maar nu ging hij helemaal dicht. Zwoegend en beukend tegen de wind bereikten we de parkeerplaats.

De sfeer op de parkeerplaats was een beetje uitgelaten. Wat een spletter splatter modderfeest. We voelden ons als kinderen op schoolreisje. Snel droge spullen aan en naar de koffie! Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Eerst de kletsnatte spullen uit zien te krijgen, waarbij alles plakt en doet. En dan proberen droge spullen over je natte lijf aan te krijgen zonder iets in de waterplassen te laten vallen of in de kramp te schieten. Maar het lukte en de koffie en gebak bij de Twee Bruggen smaakte als een waar overwinningsmaal. Een episch avontuur was het, op naar de volgende keer. (bron)

Andre Bleumink

Groepstraining Korenburgerveen

Een mooi gezelschap in het Korenburgerveen

Hoewel de Coronamaatregelen al een tijdje minder zijn wil het nog niet echt lukken met het opstarten van de gezamenlijke trail trainingsloopjes. Voor een groot gedeelte komt dat ook omdat ik zelf de laatste tijd wat geblesseerd ben en daarom de trainingen flink heb getemperd in omvang en intensiteit. Maar gelukkig gaat het weer de goede kant op met mijn liesklachten en dan begint het meteen weer te kriebelen.

Vorige week was ik met Rik aan het appen en toen kwam toevallig ter sprake om weer eens samen te gaan trainen, ook met het oog op de Steam trail die er aan zat te komen. Ik had nog een paar potentiële rondes in de omgeving van Winterswijk om uit te kiezen. Het werd uiteindelijk een ronde Korenburger-/Vragenderveen vanaf camping Twee Bruggen. Een finishplek met mogelijkheid tot koffie en gebak heeft immers altijd de voorkeur. We kwamen op het idee om het ook even in een paar van onze appgroepen te plaatsen, misschien waren er wel meer liefhebbers.

Dat pakte goed uit, de ene liefhebber na de andere meldde zich en zo stonden we op zondagmorgen om negen uur met ruim tien personen op de parkeerplaats klaar voor een mooie halve trailmarathon. Een groot gedeelte van de route had ik van de zomer al eens gelopen met een trainingsloop van Wim, maar die liep destijds om het veen heen. Bang voor natte voeten… Na een aanloop van een paar kilometer kwamen we bij het veen en volgden we het Schaddenpad. Een mooie route om het veen met smalle paden en normaal gesproken veel modder (het is ten slotte veengebied). Met de modder viel het eigenlijk nogal mee, eind van de zomer is het wat droger. Maar gelukkig wel een stuk natter dan afgelopen zomers toen het kurkdroog was.

Het veen en de bufferzone waren uitbundig begroeid, ook de bramen en brandnetels deden het goed. Regelmatig kreeg er iemand een kras of een flinke prikkel. Maar gelukkig viel het wel reuze mee met de muggen en blinzen. Een kudde koeien met wat jonge stiertjes waar we dwars doorheen moesten haalde het tempo beduidend meer naar beneden. Een beetje respect voor die beesten is op zijn plaats, maar deze waren heel rustig en lieten ons passeren zonder zich ook maar iets van ons aan te trekken.

Eén van de mooiste stukken is een gebied waar het pad door het veengebied bestaat uit boomwortels en knuppelpaden, afgewisseld met modder en plassen zwart veenwater. Links en rechts van het pad is het prachtig, maar daar hadden we niet veel oog voor. De focus lag op de meter voor je voeten, om te voorkomen dat je met een smak in het modderwater zou belanden. Dat laatste lukte uiteindelijk toch iemand… De ultieme veenbeleving zullen we maar zeggen.

Na het rondje Schaddenpad voerde de route met een omweg door de bossen van het Rommelgebergte en het mooie buitengebied weer richting Twee Bruggen. De stemming zat er de hele weg goed in. De verschillen in loopvermogen begonnen nu wel mee naar voren te treden, maar de snellere lopers kwamen steeds de minder snellen weer ophalen. En zo werd het uiteindelijk een hele mooie groepsloop, waarbij een aantal mensen die elkaar nog niet eerder gezien hadden toch perfect hun gezamenlijke hobby konden uitoefenen. Een prachtige trainingsloop dus werd er in stijl afgesloten met een lekker bakje koffie met gebak. Helaas had niet iedereen daar deze keer tijd voor, misschien een volgende keer wel. Een aantal trainingsloopjes heb ik al weer in de planning…

Andre Bleumink

Geslaagde Run4Funrun challenge in Vragender

De leden van Run4Fun

Toen de verscherping van de coronamaatregelen op 15 oktober 2020 ingingen zijn de dames van Vragenderse loopgroep Run4Fun aan de Run4Fun-runchallenge begonnen. Samen sporten mocht even niet meer, dus dat betekende anders actief en sportief omgaan met de beperkingen.

De dames bedachten zich geen moment en besloten toen om dan maar alleen of met z’n tweeën op pad te gaan om de conditie op peil te houden. Het doel was om voor 1 januari 2021 gedurende tien weken samen 5000 kilometer rennend af te leggen. Na afloop van haar loopronde deelde ieder lid de gelopen afstand in de groepsapp. De eerste vijf weken werden de kilometers bij elkaar opgeteld en de laatste vijf weken werd er afgeteld om de nul te behalen. In de eerste week was er bij elkaar opgeteld al 510 km rennend afgelegd maar zou dat wekenlang vol te houden zijn?

De inwoners van Vragender en omgeving spotten de inmiddels welbekende blauwe loopshirts in alle uithoeken van Vragender. De challenge zorgde voor een gezamenlijk beleefd verantwoordelijkheidsgevoel. Iedereen stimuleerde elkaar. Er begonnen zelfs een aantal nieuwe talenten met hardlopen en ondertussen kwam het einde van het jaar langzaam in zicht. Wethouder Sport van Oost Gelre Bart Porskamp moedigde de dames middels een leuk filmpje nog eens extra aan en vier dagen voor oud en nieuw was er nog een kleine 400 km te gaan. Een enkeling twijfelde, zou het lukken?

Maar ook nu vooral weer de drive en vertrouwen van veel anderen in de groep. Velen probeerden nog wat extra metertjes af te leggen. En ja hoor, op 30-12-2020 om 20.00 uur was er met de kilometers van de laatste twee tweetallen die op die dag nog op pad waren gegaan precies 5000 kilometer afgelegd.

Voor alle actievelingen die hun kilometers gedoneerd hadden voor dit prachtige doel was er een herinnering in de vorm van een fraaie challenge-medaille die ook als bieropener kon worden gebruikt voor het bijbehorende speciaalbiertje waarvan op oudejaarsavond kon worden genoten. Deze groepsprestatie wordt ook nog een keertje bekroond met een gezamenlijk etentje zodra de omstandigheden dit weer toelaten.

Na alle enthousiasme en euforie na het behalen van het gezamenlijke doel zijn de leden wel wat bang dat ze in een zwart gat vallen nu deze challenge is afgerond. Ze bezinnen zich op dit moment dan ook al weer op een volgende uitdaging. (bron)

AVA`70 B-selectie geniet in het Korenburgerveen

Er stonden maar liefst 34 volgelingen te trappelen van ongeduld

Tijdens de zomermaanden neemt trainer Marco van Rijs zijn man- en vrouwschappen met enige regelmaat mee naar een trainingslocatie in de regio. Dit jaar pakt de trainer helemaal uit met extra tripjes en dat wordt erg gewaardeerd. Dinsdag stonden er maar liefst 34 volgelingen te trappelen van ongeduld bij restaurant de Woord, dat als vertrekpunt fungeerde voor de 4^e zomeretappe van 2019. Het doel was een ronde door het Korenburgerveen. Onder het peloton lopers was ook een interim boswachter aanwezig, enkele fotografen en een “verboden” meefietser. Over illegaliteit gesproken… Zelfs een A-loper had zich aangemeld en daarnaast een slungelige natuurliefhebber, wiens B-contract feitelijk verjaard was. Afijn, het mocht de pret niet drukken en omdat zoals gewoonlijk, iedereen een plekje in de groep wordt gegund, ging het gezelschap om even na 19.00 uur op pad. 

Wegkapitein Geert wevers nam de leiding en stond deze ook niet meer af. Een lang veelkleurig lint trok het Korenburgerveen in en opvallend was de droogte. Lopen was uitstekend te doen, terwijl bij de vorige editie de enkels dikwijls in de modder verdwenen. Al snel ging het over hekjes, draad, planken en andere obstakels en terwijl vooraan het tempo gestaag bleef, moest er in de staart van de club toch wel af en toe flink het gas er op. Hele dapperen beklommen na een kleine 4 kilometer de uitkijktoren, die een prachtig overzicht biedt over het skitterende natuurgebied. Dat is een mooi bijkomend voordeel dat deze loop in zich had, maar het nadeel was dat de muggen de stilstaande sportievelingen even flink te grazen konden nemen. De tocht werd vervolgd en over de prachtige Schaddenpaden al keuvelend slingerde het peloton zich over de velden en door de bosjes. Af en toe werd er door een enkeling stilgestaan bij de informatieborden van Natuurmonumenten en de gegevens gedeeld met de omstanders. En iedereen heeft tegenwoordig overal een opmerking over, dus de lachsalvo`s waren soms in de wijde omtrek te horen. Jammer natuurlijk, want de kans dat je dan een kraanvogel of ooievaar ziet is nihil, laat staan een wolf…. 

Langzaam kwam het einde van de prachtige natuurtraining in zicht en juist dan ligt het gevaar op de loer, zoals al vaker is gebleken. Terwijl in de frontlinie de stal met rasse schreden werd genaderd, voltrok zich in de achterhoede een klein drama, toen mrs. Balle in een kleine oneffenheid stapte en met een doodsmak voor de grond lazerde. De hulptroepen waren gelukkig snel ter plaatse en nadat de eerste schade bleek mee te vallen, werd de ingeschakelde traumaheli afgemeld. Galant als altijd stond trainert van Rij zijn stalen ros met, zo bleek later, een knoerthard zadel af en huppelde de laatste 2 kilometer vrolijk mee. Er werd in de finishstraat hartelijk afscheid van elkaar genomen en ieders ging gelijk zijnsweg. Jammer genoeg was de teamspirit bij de fietsers ineens verdwenen en moest een enkeling bijna moederziel de terugweg aanvaarden. Hier is uiteraard het laatste woord nog niet over gesproken en zullen de camerabeelden zeker gevolgen gaan hebben voor sommigen. Al met al was het natuurlijk een meesterlijk mooie joggingavond, waar niet het tempo centraal stond, maar veel meer het sociale groepsgebeuren. Heel belangrijk, uiteraard! De boog kan immers niet altijd gespannen zijn…. 

Run4Fun Vragender viert eerste lustrum

Leden van Run4Fun uit Vragender

Met wat in juni 2013 begon als een spontaan idee, en met eerste gekscherende opmerkingen "wandelende kippenhok" betitelde initiatief, is Run4Fun inmiddels een begrip en een serieuze sportgroep in het dorp Vragender geworden. Geen enkel ander dorp in de regio heeft voor het inwoneraantal zo'n grote groep dames gezamenlijk voor één sport actief.

Vragender - Al enkele jaren voetbalden de moeders van het meidenteam D1 van KSV aan het eind van het voetbalseizoen tegen hun dochters. Na een 2e verloren wedstrijd in 2013 vonden enkele moeders het wijselijk om toch wat nadrukkelijker in training te gaan voor de editie van 2014. "Samen hardlopen" zou een goede basis zou kunnen leggen. Ze lieten er geen gras over groeien en besloten meteen een goede start te maken, door een week later deel te nemen aan de kermisloop. Het enthousiasme en de prestaties die daar geleverd werden waren van dien aard, dat er tijdens de kermis zelf al druk gepeild werd of er belangstelling was voor een trainingsgroepje. Dat dit geen borrelpraat was, bleek weer een week later. Onder het genot van koffie en kruidkoek bij Monique Hahné werd de eerste starttraining gepland en afgesproken dat er op 3 momenten in de week gelegenheid was om geheel vrijblijvend een training te volgen om de conditie wat op te vijzelen.

Aanmelden en/of afmelden hoefde niet; er waren altijd genoeg running mates aanwezig. Het vertrekpunt steevast: de carport van familie Hahné. De eerste keer verschenen er ongeveer 10 dames ten tonele. Renata Gierkink stelde samen met Angelien Rietberg steeds afwisselende laagdrempelige trainingen samen, waaraan iedereen mee kon doen. Elke persoonlijke prestatie en inzet werd gewaardeerd en beloond met positieve aanmoedigingen en applaus van de medeloopsters. Er werden roze shirts gekocht en zo werd Run4Fun een opvallende verschijning in de Vragenderse omgeving. Er is geen weg meer te vinden rondom het dorp die door de dames niet belopen is.

Sponsor

Bij zo'n Vragenders initiatief, hoorde ook een heuse Vragenderse sponsor vond de familie Gunnewick van Gunnewick Mengvoeders BV. Zij voorzien Run4Fun inmiddels al 4 jaar van prachtige inmiddels overal herkende blauwe shirts die bij diverse lokale, regionale, maar ook grote (inter-)nationale loopevenementen goed opvallen en vaak meteen al herkend worden. Op dit moment lopen nog steeds ongeveer 48 vrouwen in teamverband mee, vele kilometers afgelegd, vele hardloopevenementen, kermislopen, trailruns, runbikerunwedstrijden etc. etc. zijn door de dames met hun deel name verblijd. Er zijn veel uitstapjes gemaakt en wat waren de kerstborrel en vakantieborrel steeds gezellig. Unieke kerst-, paas- , pinkster- en dauwtraplopen hebben we georganiseerd, vaak in de prachtige omgeving van Vragender zelf of het Korneburgerveen. De dames hebben thuis ook niet stil gezeten, want er zijn ook meer dan 10 Run4 Fun baby's geboren in de afgelopen 5 jaar. Lachen, huilen, elkaar steunen in moeilijke dagen. Dat kan en gebeurt allemaal bij Run4Fun.

Alle dames hopen dan ook dat er na dit 5 jarig jubileum nog veel gezamenlijke sportieve jaren volgen. Wie weet, met een nieuwe start van een aantal oud-leden die ook op de feestavond van 23 juni bij cafe Overkamp aanwezig waren, op naar 10 jaar Run4 Fun. De enorm gezellige feestavond heeft de dames allemaal nieuwe energie, sportieve inspiratie en motivatie gegeven om samen lekker actief te blijven. Ook de meisjes van het voetbalteam D1 en alle partners van de dames waren uitgenodigd om het feest mee te vieren.

Tot slot willen de dames de firma Gunnewick bedanken voor hun prachtige cadeau ter gelegenheid van het vijfjarig jubileum. Nieuwe loopshirts waarmee "de hechte eenheid van de groep nog nadrukkelijker uitgedragen kan worden", aldus directeur Marc van Uum. (bron)

Foto's en verslag van het Schaddenpad in Vragender

De groep in het Korenburgerveen

Door de bufferzone om het Korenburgerveen

Natuurgebied het Korenburgerveen wordt beschermd door een bufferzone die om het gebied heen loopt. Het Winterwijkse natuurgebied zelf is niet vrij toegankelijk, door de bufferzone loopt sinds een aantal jaren een ruim 10 kilometer lange route. Dit Schaddenpad voert de loper door het grensgebied tussen cultuur en eeuwenoud hoogveen.

De route om het Korenburgerveen is een tocht door een niemandsland. Je loopt er door verlaten weilanden, halfverwilderde graslanden en langs ruige greppels. Het Schaddenpad haalde al snel na de opening in het voorjaar van 2011 het landelijke nieuws. Drie wandelaars kwamen er vast te zitten in de modder. Door de brandweer moesten ze eruit gehaald worden.

Paaltjes met rode kop geven duidelijk de richting aan, maar soms ontbreekt een duidelijk pad. Maar dat is juist één van de charmes van deze door de Stichting Marke Vragender Veen uitgezette route. Hier loop je niet over platgetreden paden.

Natuurgebied het Korenburgerveen is één van de laatste Nederlandse hoogveengebieden. Het werd bedreigd door verdroging en bemesting. Damwanden houden tegenwoordig het water vast en voorkomen instromen van bemest water van de omliggende akkers en weilanden. Om het kwetsbare gebied verder te beschermen tegen invloeden van buitenaf is de bufferzone om het gebied ingesteld. Het blijkt dat je er ook een bijzondere route kunt uitzetten.

Met 13 atleten waren we vanmorgen in dit prachtige gebied aanwezig. De tocht werd georganiseerd door Renata Gierkink en na afloop werd er bij haar in de tuin nog even nagepraat over deze bijzondere route. De volgende loop is op woensdag 27 juni, dan gaan we in de buurt van Buurse een tocht lopen.

Klik op de link voor de foto's van Renata Gierkink

fotoalbum

 

Route 29: 't Meekenpad in Vragender

In de afgelopen jaren heb ik veel route's door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 29e route uit deze serie: 't Meekenpad in Vragender, een tocht door het buitengebied van Vragender. De naam Meeken houdt verband met de naam van het voormalige openluchtbad 't Meeken waar de route langs voert.

Route 29: Een route over 't Meekenpad in Vragender
Afstand: 5,0 kilometer
Start: Restaurant Beneman Winterswijkseweg 9 - 7134 NB Vragender
Bewegwijzerd: Ja, palen met rode koppen en blauwe pijlen
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route
Laatst aangepast: 21 september 2016
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproute's in de omgeving van Aalten

01.Loop vanaf het Toeristisch Overstap Punt de parkeerplaats af in de richting van Restaurant Beneman en sla RA
02.Ga langs de molen het dorp door en neem de 3e weg RA (Beumweg)
*Korenmolen 'De vier Winden': Vroeger stond op deze plaats een achtkantige korenmolen van het type 'grondzeiler', gebouwd in 1862. In 1958 werd besloten de oude molen te slopen en een hoge molen daarvoor in de plaats te bouwen. In Stedum (provincie Groningen) stond een uit 1869 daterende watermolen te koop die tot dan toe dienst had gedaan de polder droog te malen bij hoge waterstand. Het was een achtkantige molen en hier gebouwd op een vierkante stenen onderbouw van tien meter hoog. De molen is bij voldoende wind alle dagen in bedrijf voor het malen van consumptiegranen, hoofdzakelijk tarwe, boekweit, rogge, gerst en maïs.
03.Na 100 meter in de bocht links aanhouden, wordt even later zandweg
04.Einde zandweg RA (verharde weg)
*Als je hier naar het zuiden kijkt zie je een behoorlijke daling van het landschap. Zeer waarschijnlijk een rest van de ijstijden, toen gletsjers vanuit het hoge noorden tot in dit gebied liepen en glooiingen in de bodem schoven. Zo ontstond het Oost Achterhoeks Plateau. Er zijn hier veel morenen (landvormen) te vinden die in het hoge noorden zijn ontstaan en als voetzool van de gletsjers naar dit gebied zijn verschoven.
05.Schoolstraat rechts negeren en na huisnummer 2 RA
*Aan de Meekesweg staat een prachtige boerderij Simmelink uit 1843. De woonkamervloer van deze historische boerderij bestond uit kleine veldkeitjes.
06.Na 250 meter LA, zandweg gaat over in verharde weg
07.Na 50 meter verharde weg op T-splitsing LA, blijft verharde weg en wordt even later zandweg
08.100 meter voor voorrangsweg RA, pad langs sloot. Ga na 20 meter over de dam rechts van de sloot lopen
09.Loop met de linkerbocht van de sloot mee en ga dan na 10 meter RA het bos in
10.Loop links om de vijver en ga net voor de groene bankjes LA door de houten klappoort
*Dit water was ooit het zwembad (Het Meeken) voor de inwoners van Lichtenvoorde en omgeving.Het bad is aangelegd in de crisistijd aan begin van de vorige eeuw als een project om werklozen werk te verschaffen. Met het zand uit de bodem werd een wal rond het zwembad aangelegd. Nu is het verboden om er te zwemmen, maar het gebied is wel toegankelijk voor wandelaars. Het idyllische plekje is bovendien een stek voor de hengelaars van de Lichtenvoordse Hengelsportvereniging de Rietvoorn. Het gebied heet nu De Biezenplas.
11.Volg het zandpad en sla bij de verharde weg RA
12.Kapelweg links negeren en sla direct na het kerkhof 'Vredehof' LA (graspad)
13.Op verharde weg RA
14.Op viersprong bij huisnummer 32 rechts aanhouden (Kapelweg)
15.Na het bord Vragender loop je over een parkeerplaats van zand en even later over een verharde weg
16.Na de ruïne op kruising RA (Pastoor Scheepersstraat)
*De ruïne van de Sint Jacobskapel - De laat gotische kapel werd in Vragender gebouwd niet ver voor het jaar 1444. Het was een eenbeukige kapel met een oppervlakte van 8 bij 20 meter.Toen Lichtenvoorde in 1616 naar het calvinisme overging, werd de kapel gesloten en kwam ze in handen van de Hervormde gemeente van Lichtenvoorde. De katholieke Vragender bevolking moest weer naar Groenlo ter kerke , een uur gaans. De kapel raakte na 1650 in verval. 
17.Loop in de richting van de kerk naar de parkeerplaats
*De Rooms Katholieke Sint Antoniuskerk werd in 1869-1871 gebouwd. De kerk werd in 1952 door nieuwbouw vervangen. Tijdens een hevige storm in augustus 2010 waaide de torenspits van de kerk. Niemand raakte gewond.

Korenburgerveen in Winterswijk

Over het vlonderpad verlaten we het Korenburgerveen en door de dichte begroeiing moeten we goed uitkijken waar we onze voeten neerzetten

Het is woensdagmorgen rond de klok van negen uur als ik met Rob Winterswijk binnen rijd, voor onze maandelijkse gezamenlijke trainingsloop. We gaan naar het Korenburgerveen dat ten noordwesten van deze plaats ligt en grotendeels eigendom van de Vereniging Natuurmonumenten is. Het vormt geografisch een geheel met het Meddose Veen, het Vragenderveen en het Corlesche Veen. Het heeft het uiterlijk van een moerasgebied en is in feite een veenkom, doordat het lager gelegen is dan de omringende stukken land. 

Het weer is goed maar de eerste wolkjes komen al aan de lucht. We lopen de rode route van 11 kilometer, een prachtige rondje langs het veen. Vrijwel aan het begin van de route moeten we, na een overstapje over een hekje, door de weilanden en worden de voeten al wat nat. De gehele route staat niet helemaal goed aangegeven maar doordat ik hem vaker gelopen heb ken ik er gelukkig de weg. Een schoolklas van een basisschool krijgt een educatieve les in de prachtige natuur en de kinderen genieten hier zichtbaar van.

Ongeveer halverwege de route schiet er zo'n 20 meter voor ons een ree over het zandpad. We blijven even staan en kijken waar het dier zijn weg in het bos vervolgd, een mooi gezicht. Ook enkele buizerds cirkelen wat om ons heen maar vallen ons gelukkig niet lastig. Net voordat we bij de spoorlijn Winterswijk-Zutphen komen is nog een heel nieuw natuurgebied aangelegd, mooi dat ze dit zo in ere herstellen. Inmiddels is het licht beginnen te regenen maar het is gelukkig niet koud.

Bij de uitkijktoren klimt Rob naar boven en heeft daar een prachtig uitzicht over een groot gedeelte van het natuurgebied. Over het vlonderpad verlaten we het Korenburgerveen en door de dichte begroeiing moeten we goed uitkijken waar we onze voeten neerzetten. Een prachtige tocht is ten einde maar dit gebied is in elk seizoen mooi om te lopen. We zullen er vast nog wel vaker komen!

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Verslag van de 6e Late Kerst en te vroege Nieuwjaarsloop

Een prachtige boerderij in het buitengebied van Vragender

Schitterende maar loodzware ‘Late Kerst & Te Vroege Nieuwjaarsloop’

Jeannet Schutte schitterde vanmorgen door afwezigheid tijdens de ‘Late Kerst & Te Vroege Nieuwjaarsloop’. Dat ze niet kwam opdagen was al erg genoeg, maar als je weet dat de organisatie in handen lag van haar bloedeigen zuster maakt het allemaal nog veel erger. Ze woont nota bene ook nog in dezelfde straat. Verder maak ik er geen woorden meer aan vuil.

25 andere lopers hadden wel de moeite genomen om naar Barlo te komen. In alle vroegte stond het  ontvangstcomité het gezelschap op te wachten. Sien Meinen wilde na een koude fietstocht een kopje koffie inschenken, maar helaas waren alle thermoskannen leeg. De koffie, die nog gezet moest worden, was immers voor na de loop. Dat gold ook voor het fruit. Alleen Katja Demkes kon zich natuurlijk weer niet aan de spelregels houden. Nog voordat Katja de organisatie had begroet, had ze de eerste banaan al weggewerkt.

Patrick en Sabine Ikink hadden vanaf hun woning in Barlo een schitterende route uitgezet. Geen enkel zandpad in de omgeving van Lichtenvoorde, Lievelde en Vragender werd onbenut gelaten. Benno Aversteeg was verantwoordelijk voor het moordende tempo. Toen deze veelzijdige sporter zag dat André Balke wat moeite had met de hoge snelheid, gaf hij nog wat extra gas. Een actie die niet door iedereen gewaardeerd werd. 

Paul Stortelder nam vervolgens brutaal de koppositie over. Hij had tijdens het kerstdiner haas gegeten. Dit was duidelijk te zien. De harde wind sloeg grote gaten in de groep. Ben Saalmink liep achteraan te harken. Achteraf zat hij te klagen over liesklachten. Een laf smoesje vond Hans Jentink. Ook Geert Wevers liep ver achter de koplopers. Het blijkt dat hij een bijbaantje heeft als fotograaf voor de website funda.nl. Alles wat in de verste verte op een boerderij leek, werd vastgelegd op de gevoelige plaat.

Bij terugkomst mochten de uitgebluste lopers eindelijk aan al het lekkers dat door de organisatie was klaargezet. Koffie, thee, frisdrank, broodjes, fruit, koekjes, chocolade. Het was overweldigend. De zesde editie van de ‘Late Kerst & Te Vroege Nieuwjaarsloop’ mag bestempeld worden als zeer succesvol.

(Route 15 km)
Markerinkdijk – Hofmanspad – Grevinkspad – Willembarendstraat – Abdijweg – Rietmolensdiek – Puskesweg – Ooijmanslaan – Knibberspad – Tiemanssteeg – Lievelderstraatweg – Bromansdijk – Grootdeunkweg – Steenkampshof – Holtendiek – Lichtenvoortsestraatweg – Markerinksdijk 

Benno Aversteeg en Paul Stortelder voeren langzaam aan het tempo van de groep op

Foto's van de 6e Late Kerst en te vroege Nieuwjaarsloop

Mooie groep van 27 personen


Klik op de link voor een aantal foto's

fotalbum

Patrick en Sabine, bedankt voor de organisatie en jullie enorme gastvrijheid. 

Het verslag van Erwin Wamelink volgt zo snel mogelijk.

Luuk te Brake en Andre Balke

Gelopen route

Rondje Korenburgerveen in Winterswijk

van links naar rechts Marieke Prinsen, Ingrid van Zolingen, Inez Balke en Rob Berkelder

Gisteren heb ik, samen met bovengenoemde personen, onder prachtige weersomstandigheden ruim 10 kilometer door het prachtige natuurgebied het Korenburgerveen in Winterswijk gelopen.

Klik op de link voor enkele foto's

 fotoalbum

Training AVA'70

De route van bijna 25 kilometer

Als je van vakantie weer thuis komt dan neem je even de mail door en zie je dat er zaterdagmorgen een rustige training van 16 kilometer op het programma staat. De aanvangstijd is, in verband met de te verwachten warmte, vervroegd naar 8.00 uur s'morgens. Dat moet te doen zijn en vol goede moed begeef ik me naar ons clubhuis.

Daar aangekomen zijn er nog dertien atleten waarvan er acht met onze groep meelopen, de anderen hebben een duurloop van 26 kilometer op het programma staan. Ik ben blij dat ik dat niet hoef, denk ik nog. Het is heerlijk weer en de meesten begeven zich in een korte broek met hemdje op weg. 

Na bijna 12 kilometer lopen we in de buurtschap Corle en zal het nog zo'n 4 kilometer zijn als we rechtstreeks naar de baan terug lopen. Tot mijn verbazing slaan we rechtsaf de Korenburgerveenweg in, waar we direct de eerste weg links zullen nemen. Maar deze kwam pas enkele kilometers verder en we overleggen welke kant we op gaan. 

Rechtsaf gaan we in de richting van het Winterswijkse Rommelgebergte en linksaf kunnen we door het Korenburgerveen terug lopen, maar beide route's zullen zeker 10 kilometer zijn! We besluiten de laatste optie te nemen en hebben genoten van een prachtige route. Net achter dit natuurgebied kunnen we ons op een boerderij gelukkig verfrissen en ook wat water drinken. Na bijna 25 kilometer zijn we terug op de Hamelandbaan, het missen van een afslag (die er niet was), heeft de route met acht kilometer verlengd. 

Ik ben blij dat ik weer bij het clubhuis ben en alles niet van te voren heb geweten! Maar ik houdt me maar vast aan een opmerking van één van de deelnemers. "Ik kan de trainer nu wel vervloeken maar als ik zo meteen de halve marathon onder de 1.40 uur loop zal ik hem omhelzen, want ik denk dat ik er alleen maar sterker door ben geworden" en aan die opmerking houdt ik me ook maar vast. En de trainer? Die was zo sportief om iedereen een drankje aan te bieden want dat hadden we wel verdiend!

De uitkijkpost in het Korenburgerveen, ook die hebben we vanmorgen gezien