Buitenspelen in Spa(België)

De Achterhoekse trail liefhebbers!

Zo af en toe doen we iets speciaals met de leden van de Whatsapp groep ‘Lekker Buitenspelen’. Een trail evenement waar we dan een weekendje weg van maken bijvoorbeeld. Door sommigen ook treffend omschreven als ‘Op stap met de Stichting’, vanwege dat we allemaal trailgekkies zijn… Ik omschrijf het vaak meer als bourgondisch trailen, waarbij het een strijd is tussen de hoeveelheid calorieën die we verbranden en de calorieën die we tot ons nemen.

Dit jaar had Henrie het plan om de route van de trailklassieker Olne-Spa-Olne in België te gaan doen. In 2012 liep ik die voor de eerste keer met Henrie, maar toen deden er maar een honderd lopers mee (zie hier voor verslag). Tegenwoordig is er een limiet van 1000 deelnemers en loop je bijna in de file over de trails. Maar met een oude gpx van de route wist Henrie een mooie variant te maken voor een weekendje weg. Het werd dan wel Spa-Olne-Spa in plaats van Olne-Spa-Olne, dit vanwege het feit dat er een geschikt hotel in Spa pal aan de route lag. Vrijdag middag heen, ’s avonds lekker uit eten en een drankje. Zaterdag hele dag lopen (28, 46 of 64 km) en dan zondag weer naar huis. Na wat heen en weer appen bleken er maar liefst tien liefhebbers voor dit plan te zijn. Er werd meteen een datum geprikt, het hotel en een busje voor het vervoer werd gereserveerd. Veel meer is er niet nodig voor een goed plan.

Vrijdagmiddag werd het busje opgehaald en reden we met zeven personen richting Spa. Drie personen zouden zaterdagavond al weer teruggaan en die carpoolden daarom met een aparte auto. Na een reis vol Baustellen en Stau bereikten we uiteindelijk het Radisson Balmoral hotel in Spa. Heel mooi hotel met uitgebreide spa mogelijkheden. Maar wij wilden alleen wat eten en drinken. Gelukkig waren ook daarvoor de mogelijkheden aanwezig. Het werd een hele gezellige avond met veel gelach, een hapje en een drankje en dan toch maar redelijk op tijd naar bed. Acht uur ’s ochtends starten betekende immers op tijd er uit en ontbijten.

Na het ontbijt werden de rugzakken omgehangen en de trailstokken uitgevouwen. Nog even een foto en daar gingen we het bos in. Het was nog niet helemaal licht en het regende een beetje, maar het blad van de bomen hield de meeste regen tegen. We startten allemaal samen en het was even zoeken naar een tempo wat iedereen aan kon. Heuvelop was het al snel duidelijk dat we niet op de Lochemse Berg waren. De klimmen waren een stuk hoger en dus langer, maar daarom de afdalingen ook. Naarmate het lichter werd en de regen ophield kregen we ook meer uitzichten en werd het genieten nog groter.

De onderlinge verschillen waren best groot, maar de snelle lopers hielden zich keurig in. Na een kilometer of 20 kwamen we bij ons eerste verzorgingspunt, een bakkertje in Pepinster. We konden niet eens met zijn allen naar binnen. Met een halve liter cola per persoon en een lekkere croissant namen we plaats op de stoep. Voor de gelegenheid scheen zelfs de zon even. Dit was ook een goede gelegenheid om even te inventariseren hoe de benen waren en wie er allemaal de lange afstand gingen doen en wie de kortere variant gingen doen. Ik had eigenlijk de lange afstand gepland, maar de benen waren nog lang niet hersteld na de Zeven Heuvelentrail. Ik besloot dus maar de ‘korte’ variant te doen.

Na wat zoeken naar een oversteek over de rivier (de brug was wegens onderhoud gesloopt) namen we met zijn vijven afscheid van de ‘lange lopers’ en namen we de shortcut voor de korte route. Later zouden we dan vanzelf weer op de lange route komen. De bossen roken naar herfst, modder en natte bladeren. Klaterende beekjes stroomden tussen de heuvels door. En het pad ging steeds omhoog en omlaag, varierend van ‘Ardens vlak’ tot best wel steil. Het was heerlijk rustig in het bos en het was eigenlijk perfect loopweer.

We genoten nog steeds volop, maar Wouter kreeg het moeilijk en besloot zijn eigen tempo te lopen en nog wat verder af te snijden. Toen waren we nog met vier: Angelique, Eric, Stan en ikzelf. Achteraf bleek bij de lange afstand iets soortgelijks te zijn gebeurd: Henrie liet zich afzakken en nam een eigen afkorting terwijl Mike, Michiel en Christian door liepen. Toch mooi dat je allemaal zo ervaren bent dat je dat soort beslissingen met een gerust hart kunt nemen.

Op enig moment gaf mijn horloge aan dat we weer op de ‘lange’ route zaten, dat betekende meteen ook dat we dus weer ruim op de terugweg naar het hotel waren. We kwamen door Banneux, bekend als bedevaartsplaats. Hier hadden we de mogelijkheid om onze softflasks bij te vullen met water uit de heilige bron. Misschien was het niet verstandig dat ik die mogelijkheid in de wind sloeg want nog geen kilometer later lag ik languit in de modder, net naast een grote plas van hetzelfde water.

De bossen en het Ardense boerenland wisselden elkaar steeds af. Mooie holle weggetjes met aan beide kanten een heg of een natuurstenen muurtje voerden door de weilanden. Mooie wolkenluchten maakten het plaatje compleet, als een schilderij van een Hollandse meester. De koeien en schapen trokken zich niets van ons aan en verder zagen we ook bijna niemand. Als er al eens een persoon liep keek die in de meeste gevallen verbaasd, waarschijnlijk komen er normaal alleen mensen langs tijdens de echte Olne-Spa-Olne.

We hadden inmiddels al een beste afstand afgelegd en op een kilometer of 35 namen we nog maar eens een korte pauze bij een bankje. Daar zagen we dat we er inmiddels al wat bonuskilometers bij hadden gekregen en het plan ontstond om er dan aan het eind nog maar een klein lusje bij aan te knopen. 48 km is ook een rare afstand, 50 ziet er veel beter uit op Strava… Klinkt als een goed plan toch? Unaniem besloten we dat het een goed plan was. In ieder geval op dat moment.

De laatste 15 kilometer gingen echter niet van zelf. Het leek wel of de hellingen nog taaier werden en het vals plat nog valser. Ons humeur werd redelijk beproefd doordat de benen er de brui aan wilden geven, maar we wisten elkaar goed af te leiden met allerlei flauwekul en sterke verhalen. Waar het kon bleven we toch steeds weer een looppas in te zetten en zowaar kwam op een gegeven moment het hotel in zicht! Dat lusje van twee kilometer duurde daarna nog best lang voor ons gevoel, maar met een zucht van verlichting en een high five bereikten we uiteindelijk onze eindstreep. Dat hadden we toch maar mooi gefikst.

We hadden tijd genoeg om even heerlijk uitgebreid onder de hete douche te staan en daarna beneden in de lounge een lekkere koffie of warme chocomelk te nuttigen. Een uur later kwam Wouter ook binnen, die had een mooie route terug weten te vinden en kwam op 45 km. Nadat ook hij gedoucht en wel beneden zat was het wachten op de rest. Het begon inmiddels al wat te schemeren en we hoopten dat iedereen voor donker binnen zou zijn. Dan konden we ook nog een beetje op tijd eten…

Henrie was de eerste, die had een stukje afgekort om voor donker binnen te zijn en kwam uiteindelijk op een totaal van 60 km. Even later, net voor er echt een hoofdlamp nodig was, kwamen Michiel, Christian, Kelly en Mike binnen. Die hadden 67 km op de teller, maar zagen er nog erg fris uit. Ik vermoed dat zij wel van dat water uit de bron in Banneux gedronken hebben. Ze hadden zelfs nog de tijd genomen om wat van de oefeningen doen op de toestellen die in het bos stonden in de buurt van het hotel. Ik schoot al zowat in de kramp toen ik die toestellen zag staan en had ze wijselijk overgeslagen. Overmoed van de jeugd zullen we maar zeggen of komt de wijsheid dan toch met de jaren?

Nadat iedereen gedoucht en omgekleed was gingen Kelly, Mike en Stan naar huis en de rest maakte zich op voor de avondmaaltijd. Het was best vol in het hotel maar ze wisten ons nog een tafeltje in een aparte ruimte te geven. Of dat nu kwam omdat we de avond ervoor zo enthousiast waren weten we nog steeds niet. We lieten het ons in ieder geval goed smaken, we lustten wel wat na een dagje in de gezonde buitenlucht. Erg laat werd het overigens niet, want al die buitenlucht en een paar biertjes deden de oogjes al gauw dichtzakken.

De volgende ochtend hadden we nog een heerlijk uitgebreid ontbijt en daarna was het tijd voor de terugreis. Het was een stuk stiller in het busje dan de heenreis. Her en der werd er een dutje gedaan en zo waren we al snel weer in de Achterhoek. Het uitstappen was nog wel even een dingetje, stijf als een plank en waggelend als een pinguïn… Wat een fijn avontuur was het weer met zijn allen. Mooi dat het zo kan, lekker kleinschalig en ongedwongen. Een stevige inspanning, dat zeker, maar vooral niet al te serieus en met ruimte voor de mogelijkheden en onmogelijkheden van iedereen. Op naar de volgende! (bron)

Verslag van de Sukerbietentrail in Lemele

Andre, Angelique en Bianca

Op een wat mistige februari zondagochtend vertrokken er vanuit diverse plekken in de Achterhoek auto’s richting Lemele, of all places. Wat was er dan toch te doen in het pittoreske Lemele, waar normaal in de winter helemaal niets te doen is op zondag ochtend? De Sukerbietentrail, een initiatief voor het goede doel van Team Sukerbiet. De start was vanaf natuurcamping de Lemeler Esch en dat betekende eigenlijk meteen ook dat het maximaal maar 450 deelnemers kon laten starten. Nu hou ik wel van leuke kleinschalige loopjes en als die ook nog voor het goede doel zijn, in plaats van georganiseerd door een commerciële organisatie, is dat mooi meegenomen. In de praktijk betekent dat vaak dat het heel gezellig is en georganiseerd door echte liefhebber. Het paste ook mooi in ons trainingsschema en dus waren we met maar liefst acht Achterhoekers aanwezig in het Sallandse.

Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door vrijwilligers van Team Sukerbiet en doorverwezen naar de startnummer uitgifte en de kleedkamer. De kleedkamer bleek een werktuigenloods waar de trekken en maaimachine iets aan de kant gezet waren en een paar picknicktafels neergezet waren. De ruimte werd al snel gevuld met lopers die een plekje zochten om zich om te kleden en vooral warm te blijven. Twee graden en mist was niet wat ik besteld had, ook niet waar ik op gerekend had met mijn korte broek. Het was er wel heel gezellig, met veel mensen uit de regio zo te horen. De 25 kilometer lopers mochten eerst starten, maar het startvak vulde zich in de laatste twee minuten.

Na de start liepen we de camping af en eigenlijk al bijna meteen de Archemer Berg op. Helaas was het uitzicht beperkt tot een paar honderd meter door de mist, maar de ontvangst door de enthousiaste vrijwilligers op de top maakte alles goed. Het tempo zat er eigenlijk meteen goed in, waarschijnlijk mede door de kou, maar ook de overige deelnemers gingen vlot van start. Lars was al meteen bij ons weggelopen (jeugdige overmoed?) en Rik en Michiel vonden het na de eerste paar kilometers welletjes en zakten iets terug in tempo. Gelukkig konden ze met zijn tweeën samen verder. Bleven we nog met zijn vieren over: Bianca, Angelique, Eric en ik. Het looppeloton was al snel uit elkaar gevallen en dus liepen we met ons groepje alleen, met slechts af en toe mensen die we inhaalden of die ons inhaalden.

Het parcours voerde ons door een heel mooi landschap, voor zover we dat konden zien dan… Ik was er ooit een keer eerder geweest, maar dat was al jaren geleden. Voor de anderen was alles nieuw dus extra mooi en interessant. De route bestond op meerdere plekken uit lussen waardoor je zowel de Archemer als de Lemeler Berg ook van alle kanten kon bewonderen. Dat betekende ook dat er best wat hoogtemeters in zaten en dat in combinatie met wat mullige zand paden maakte het tot een pittig parcours. Een aangezien we liepen alsof het een wedstrijd was moest natuurlijk ook alles hardgelopen worden.

Bianca was blij dat ze in haar strikte triathlonschema nog wat trails mocht lopen van de trainer en babbelde honderduit. Het viel blijkbaar niet op dat onze antwoorden steeds korter werden…. Eric keek af en toe vertwijfeld, maar gaf niet op. Bikkel! Het genieten van de omgeving werd op deze manier eigenlijk wel een beetje tot het minimum beperkt tot vooral het stuk voor de voeten…. Maar omdat niemand opgaf bleven we dus in een eigenlijk iets te vlot tempo doorrennen tot onze limiet bereikt was…. Mijn bovenbenen begonnen steeds meer te protesteren en ook een blaar op mijn voet begon zich te melden. Gewoon negeren…. De lange stukken vals plat in combinatie met los zand leken het uiteindelijk toch van ons te gaan winnen toen we bij ongeveer km 20 waren en we de zoveelste keer de Archemer Berg beklommen. Er moest toch een paar keer omhoog gewandeld worden…

Maar met nog meer aanmoedigingen van de vrijwilligers werd het tempo toch maar weer opgepakt. De laatste vijf kilometer liep het eigenlijk steeds vals plat naar beneden en kon het tempo zelfs nog weer wat omhoog tot we uiteindelijk met een soort van eindsprint na zo’n 2 1/2 uur de finish bereikten. Daar stond een heel verbaasde Lars ons op te wachten, die had ons nog lang niet verwacht. De oudjes doen het nog best hè Lars. Inge en John hadden de korte afstand gedaan en stonden al weer aangekleed op ons te wachten. Op een paar minuten na ons kwamen ook Rik en Michiel over de streep.

Hoewel we van tevoren niet hadden bedacht dat we in wedstrijdtempo zouden lopen liep het gewoon zo. Het mooie was dan ook dat we elkaar onderweg zo stimuleerden dat we uiteindelijk de snelste 25 km in tijden liepen. Voor Eric was zelfs het bijna een persoonlijk record, helaas was de afstand net iets te kort! Super tevreden trokken we snel weer wat droge en warme kleren aan en gingen we op zoek naar de warme chocolademelk met appelgebak. Helaas waren we niet de enigen en zeker niet de laatsten, waardoor we hevig teleurgesteld werden door de serveerster. Helemaal volgeboekt, geen enkel plekje meer. Helaas, dan maar weer op huus an! Op naar de volgende! (bron)

Foto's van de Slangenburg Trail in IJzevoorde

Enkele AVA'70 deelnemers tijdens een korte pauze

Bij deze perfect door Jan in 't Touw georganiseerde trialrun kon men kiezen weer uit verschillende afstanden kiezen. Onder perfecte weersomstandigheden konden de kleine 300 deelnemers konden weer genieten van een schitterende trial, dwars door de mooie herfst bossen van de Slangenburg. Na afloop kon men lekker warm afdouchen en onder het genot van warme erwtensoep met roggebrood nagieten van de net voltooide run.

Klik op de link voor de foto's van Karel Oerlemans

fotoalbum

site organisatie

Foto's van de 7e Airborne Freedom Trail in Arnhem

Hardlopen door de prachtige omgeving van Arnhem

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief (21, 30 en 45 km)

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

deel 5

 site organisatie

Uitslagen van de Posbank Trail in Velp

van links naar recht Joke, Tracey, Maria en Patrick

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren

13 kilometer: Judith Wubbels 1:45.14

24 kilometer: Mark Sticker 2:03.14, Patrick Weijers 2:09.18, Maria Griffioen 2:28.34, Tracey Jewell 2:41.04, Joke Balke 2:41.05

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Verslag van de Steamtrail in Dieren

Eric voor de stoomtrein

Afgelopen zaterdag, Steamtrail dag! 

Dit evenement georganiseerd door Viking outdoor met als boegbeeld Peter Taai, en gesteund door een team van geweldige en enthousiaste vrijwilligers heb ik nu zelf ook eindelijk kunnen lopen. Na een aantal jaren van niet kunnen meedoen ivm andere evenementen, afspraken en blessure-gedoe had ik me opgegeven voor een “veilige” 15km. 

Maarrrrrr, Eric zou Eric niet zijn als dat verstandige en veilige (je moet je reputatie tenslotte wel hoog houden….) twee weken voor de start niet overboord zou worden gegooid en ik toch maar een mailtje naar de organisatie heb gestuurd of ik nog kon switchen naar de 25km. Dit was geen enkel probleem, dus zaterdagochtend om 8:15 uur in de auto op weg naar Dieren om dit evenement te gaan ervaren. 

De ontvangst was zoals gewend bij deze organisatie weer enthousiast en goed georganiseerd. Klokslag 10:00 uur zou de trein vertrekken en iedereen ging ruim op tijd richting de stoomtrein van de “Veluwsche Stoomtrein Maatschappij” om daar nog de nodige foto’s te maken van deze indrukwekkende locomotief. Nadat iedereen een plekje in de rijtuigen had gevonden ging het op weg. Van het geluid van de loc kreeg je binnen niet veel mee door het kletsen van de passagiers, iedereen kletst met elkaar ook al heb je elkaar nog nooit gezien. Heerlijk ongedwongen zoals het er bij trailruns  eigenlijk altijd wel aan toe gaat. Ook was ik door een paar mede lopers weer gespot op de foto op de bus van de organisatie.

Na 25 minuten was het de beurt aan de lopers van de 15 kilometer om de trein te verlaten en hun weg terug naar Dieren aan te gaan vangen. Na nog eens 25 minuten mochten de lopers van de 25 en 35 km de trein in Beekbergen verlaten om na de toespraak van Peter op weg te gaan. 

Na een onontkoombaar stukje asfalt mochten  we het bos in. Opvallend was dat tot een kilometer of 10 het deelnemersveld nog redelijk bij elkaar bleef. Daarna werden er door de diverse groepjes een eet/drink/plas pauze ingelast of foto momenten gepakt. Er was ook genoeg te zien onderweg. De hei was prachtig van kleur, mooie doorkijkjes tussen de bomen en zelfs een schaapskudde waar je tussendoor liep. Het landschap wisselde continu af en het ging over van asfalt paadjes naar mul zand, bosgrond, keien paden en (zand)heuvels. Wat wel opviel was dat je soms het idee had dat het al herfst was doordat de bomen al hun blad laten vallen door de droogte. Dit alles onder een (in het begin heerlijk, maar later “bolleheite”) warme zon. 

Uiteraard was ik weer iets te voortvarend van start gegaan. Maar ja, het gaat zo lekker….  En rond de 14km begon de twijfel toe te slaan of ik wel de goede keus had gemaakt voor de 25km. Mijn benen wilden voor geen meter meer, maar toen iemand mij inhaalde en zei dat het “vals plat” wel lang aanhield kwam het besef dat het waarschijnlijk daar aan lag. Dus onderweg een paar keer rustig gewandeld en genoten van de omgeving. En na bij de verzorgingspost even rustig de tijd te hebben genomen ging het een stuk beter. Tot kort voor de finish mijn hamstrings en kuiten het eigenlijk wel mooi geweest vonden en ik zelfs 500 meter voor de finish nog even moest wandelen om kramp te voorkomen. 

Na de finish werd je ontvangen door een ehbo’er met een gigantische koe-bel en Peter die de lopers feliciteerde met een high five en compliment met je prestatie. Daarna nog even gerelaxed in het gras naast de finish met een Radler en weer moe maar voldaan terug naar de achterhoek. Moet wel zeggen dat ik erg blij was met de cruise control in de auto en kramp dreigde elke keer als ik de koppeling in moest trappen. Al met al weer een vinkje bij een trail die nog op de verlanglijst stond en weer een stap dichterbij de Taunus Trail in januari. (bron)

Eric Hoogerbrug

Foto's van de 1e Zandloper Trail in Corle

De deelnemers aan de 1e Zandloper Trail

Zaterdag liep een mooie groep liefhebbers onder prachtige omstandigheden de allereerste Zandloper Trail in en rondom Corle. Klik op de link voor een sfeerimpressie van deze kleinschalige trail, die georganiseerd was door Loopgroep Zandloper en uitgezet door Peter, Vera en Petra.

fotoalbum

site organisatie