 |
| Gerrit Dijkslag Ondanks de hittegolf regent
het (jubilea)! Als je maar lang genoeg
doorgaat met ademhalen en de dingen die je doet leuk blijft vinden komen de
jubilea vanzelf op je pad. Zo werk ik dit jaar 30 jaar bij Kramp en volgde ik
de afgelopen maand mijn 50ste Tour de France. Twee jaar geleden vierde ik in een
warm Drenthe mijn 40-jarig lidmaatschap van AVA’70. Aangezien ik de eerste twee
jaar bij de juniorengroep heb gelopen, loop ik dit jaar 40 jaar bij de A-groep.
Hoewel deze groep in 1986 nog de heren-groep heette en daarna heel even de
C-groep was. Maar toen de toenmalige A-groep voor een aantal atleten te snel
ging en er voor de letter A geen letter in het alfabet bleek te zijn, zijn de
benamingen aangepast met de A-groep als snelste, zodat er op volgorde van
snelheid een D-groep bij kon komen. Maar niettemin ben ik 40 jaar
lid van de snelste groep bij AVA’70. Hoewel al jaren zelf niet meer de snelste,
blijft de baantraining op dinsdagavond favoriet, maar hoelang nog? Heel toevallig valt er nog een
hardloop jubileum te vieren. Aan het begin van dit jaar moest ik nog 14
wedstrijden lopen om aan de 900 te komen. Tijdens de wedstrijdplanning kom je
dan ergens eind juli/begin augustus uit. Al heel snel viel mijn oog op de Gouden
Pijl in Emmen, alweer in Drenthe. Dit sinds 1976 (dit jaar dus ook een jubileum
jaar!) beroemde na-tour wielercriterium heeft regelmatig (maar niet altijd) een
hardloopwedstrijd in het voorprogramma over hetzelfde rondje van 1,6km. Al vijf
keer eerder stond ik hier aan de start, de eerste keer in 1987, de laatste keer
in 2015. Gelukkig behoorde de Gouden Pijl Run ook in 2026 tot het
voorprogramma. Als er zich geen gekke dingen als blessures, MKZ-crisis (mond-
en klauwzeer bij vee) of covid epidemie voor zouden doen dan zou dit op 2
augustus mijn 900ste wedstrijd worden. Tot en met wedstrijd 12 van dit jaar
(897 in totaal) ging alles goed. Prachtige wedstrijden gelopen, zelfs eentje
tijdens een gezellig weekend met mijn AVA-vriendjes en vriendinnetjes in
Duitsland (was trouwens mijn 200ste 10km!) en een snelle Gerard Tebroke
Memorial. Maar toen begon de
klimaatverandering toe te slaan. Hittegolf, van code geel tot oranje en zelfs
rood! Kortom, paniek in de hete tent. Waar ik vroeger met 33 graden op de
thermometer mijn pr op de 10km van 32:38 min in een bloedheet Kleve op de
klokken kon zetten, mocht er nu niets meer. De Valley Run en Walfortloop
verdwenen van de agenda. Voor een autist als ik sowieso moeilijk te hanteren
maar met twee wedstrijden minder is de Gouden Pijl Run dan niet meer nummer
900. Gelukkig was het tussendoor af en toe ietsje minder warm en kon ik nog
deelnemen aan wat kleinere maar leuke wedstrijdjes met namen als Dorpsloop en
Kermisloop om op 2 augustus toch nog op mijn jubileumloop uit te komen. Nog
even werd het spannend of het op het moment suprême ook niet te warm zou zijn,
maar halverwege de week kreeg ik van de organisatie een geruststellend
e-mailtje. “Goed drinken de komende dagen, je eigen tempo lopen, het weer zag
er veelbelovend uit en na afloop krijg je een flesje water.” Vaak bu'j te
bange! Zo stond ik op zondag 2
augustus om 13:50 uur aan de start van de Gouden Pijl Run in Emmen over 5EM
(8km), mijn 900ste wedstrijd! Wederom was het warm in Drenthe, gelukkig kon ik
de vijf ronden door het centrum gelijkmatig afwerken, waarbij het zelfs op het
einde weer iets sneller ging. Er stonden geen 30.000 toeschouwers langs de kant
zoals bij een van mijn eerste deelnames, maar voormalig topatleet en vriend Jan
Holterman stond me wel aan te moedigen. Zo zat na iets meer dan 33 minuten mijn
900ste wedstrijd er ook weer op. Helaas was deze tijd op de 8km net iets
langzamer dan mijn record op de 10km, maar dat was dan ook iets uit de vorige
eeuw. Voor nu ben ik hier heel blij mee en eventuele volgende jubilea?
Misschien ooit mijn 1000ste wedstrijd, mijn 100ste wedstrijd in Duitsland of
mijn 100ste deelname aan de (voorlopers van) de Boekeldercross? Wie in de
toekomst kan kijken mag het zeggen, voor nu heb ik het leuk gevonden dat ik na
afloop een radio interview moest geven aan iemand die nog nooit van Aalten
gehoord had en dacht dat ik 4EM had gelopen. Mooi meegenomen ook dat ik de rest
van de middag en avond nog energie genoeg over had om van het wielrennen te
genieten, om daarna tevreden weer naar het voor sommige mensen volledig
onbekende Aalten terug te keren. Klik hier voor de uitslagen Sportieve groet van jubilaris
Gerrit Dijkslag  |
zondag 2 augustus 2026
Gerrit Dijkslag loopt zijn 900e wedstrijd
zondag 14 juni 2026
AVA`70-lid Adinda Kleinrensink pakt 2 titels bij ONK Para-Atletiek in Assen
 |
| Adinda Kleinrensink achter de hoogste trede |
Op zondag 14 juni Heeft Adinda
Kleinrensink een indrukwekkende prestatie neergezet tijdens het Open Nederlands
Kampioenschap Para-Atletiek in Assen. In de categorie ‘vrouwen ambulant’ wist
zij niet alleen tweemaal Nederlands kampioen te worden, maar ook een nieuw
Nederlands record te vestigen bij het discuswerpen.
Goud bij speerwerpen na sterke
opbouw
De wedstrijddag begon voor
Adinda met het speerwerpen. Haar eerste worp van 16,80 meter was nog
voorzichtig, maar in de daaropvolgende pogingen wist zij haar prestatie steeds
verder te verbeteren. In haar laatste worp bereikte zij een afstand van 18,63 meter.
Met deze knappe reeks verzekerde zij zich van de gouden medaille en de titel
Nederlands kampioen in dit onderdeel.
Nederlands record én titel bij
discuswerpen
Bij het discuswerpen kende
Adinda een moeizame start met een ongeldige eerste poging, nadat de discus in
het net belandde. Haar tweede worp van 16,58 meter bracht haar weer in de
wedstrijd. De concurrentie liet ondertussen zien dat er veel mogelijk was: Lauren
Sluiter wierp een Nederlands record in haar klasse (F35). Dat gaf Adinda extra
motivatie. In de vierde ronde volgde de beloning: een worp van exact 18,00
meter. Met deze afstand verbeterde zij het Nederlands record in de klasse F37
én pakte zij opnieuw de nationale titel.
Seizoensbeste prestatie bij
kogelstoten
Het laatste onderdeel, het kogelstoten, leverde Adinda een vierde plaats op in een sterk deelnemersveld met onder andere paralympische atleten. Na een stabiele serie worpen boven de 6,50 meter sloot zij af met een seizoensbeste prestatie van 6,76 meter, waarmee zij haar wedstrijddag op een mooie wijze afsloot. Met twee gouden medailles en een Nederlands record keerde Adinda trots huiswaarts en is zeer gemotiveerd om deze successen een goed gevolg te geven! (FR)
zaterdag 9 mei 2026
Cindy Brusse winnares kwart triathlon in het Drentse Vries
 |
| Cindy Brusse op de hoogste trede van het podium 9 mei kwart triatlon Vries De eerste triatlon van het seizoen! Na 2u in de auto was ik op tijd te Vries om daar om 9.15 te
starten met 1 km spartelen in het heerlijk verwarmde buitenbad. Waarom deze
triatlon, terwijl er ook triatlon Ter Aar of Almere dit weekend mogelijk waren?
De reden: ik wilde er weer eens 1 doen die ik niet eerder had gedaan. Dus een
nieuwe ervaring op doen en dat kreeg ik….. Er was geen baanindeling en 1 lijn ontbrak tussen baan 1 en
2. We mochten ons zelf verdelen en kregen nog wel mee dat baan 1 de snelste
baan was en baan 6 de langzaamste. Ik koos baan 1 met 6 andere atleten. Van te
voren bespraken we onze kilometertijd om meteen vanaf het begin in de goede
volgorde te liggen. Op plekje 3 had ik mezelf een beetje te vlot ingeschat. Ik
kon nr 2 niet bijhouden er viel een gat en na 200m vond nr 4 dat het te traag
achter mij ging (terecht) en kwam me voorbij. De nieuwe nr 3 (uiteindelijke
winnaar) kon ik vervolgens gemakkelijk in zijn slipstream bijhouden en ik dreef
er 800m achteraan. Voor het mooi had hij wel 1 a 2 sec per 100m harder mogen
zwemmen. Echter zonder zijn slipstream zou ik waarschijnlijk langzamer hebben
gezwommen en veel meer energie kwijt zijn. Na ongeveer 14.50 min zat de
kilometer erop. Voor mij de traagste km ooit in een wedstrijd afgelegd, maar
dat had ik wel verwacht. Van HYROX trainingen ga je namelijk niet sneller
zwemmen. De fietsstart was bijzonder te noemen. Er waren lange
stukken tapijt over een weiland (knollenveld) van ongeveer 200m gelegd. Aan het
begin mochten we opstappen en dan volgde het gehobbel en bobbel op de
tijdritfiets met ongeveer 10-12 km/u in mijn geval. Eenmaal op asfalt
aangekomen heb ik pas mijn klok gestart en was ik iets te vroeg blij dat dit
droevige deel van het parcours over was, want binnen mum van tijd bevond ik me
op een 2km lange “kasseienstrook”: allemaal mini klinkertjes die schots en scheef
lagen. Toen had ik tijdelijk even gehad met deze nieuwe ervaring en kwam er
“Wat een kut-parcours” uit mijn mond. Gelukkig begon het volgende deel uit 4
mooie rondes fietsen in erg mooi zonnig weer ook en was ik alle narigheid
alweer vergeten. Totdat….ik dezelfde weg weer terug moest zoals ik ook was
gekomen. Weer kasseien en hobbel-de-bobbel-weiland dus. De wissel ging met bijzonderheden. Zittend probeerde ik mijn
sokken aan te doen. Maar steeds als ik voorover boog schoot de kramp in een
buikspier. Om dat eruit te krijgen lag ik op mijn rug en vervolgens op mijn
buik. Steeds probeerde ik weer een sok aan te doen en steeds weer kramp…ik
dacht hoe kom ik hier met ook nog schoenen aan weg? Uiteindelijk met kramp in
de buik ff doorgezet zodat ik toch aan het hardlopen kon beginnen. Vanaf nu ga
ik bij elke volgende triatlon na het zwemmen al mijn sokken aandoen (net als ik
Taylor Knibb in de YouTubes heb zien doen), want dit is niet de eerste keer dat
mij dit gebeurde! De 10km hardlopen bleek een offroad parcours te zijn en
bevatte in totaal 1 km asfaltweg. Het waren 4 rondes die begonnen met 200m over
de hobbel-de-bobbel-over-het-weiland-matten waarop je tegemoet komende
stuiterende fietsers tegenkwam. Iedereen moest dus goed rechts houden. Dan
volgde, joepie, 250m asfalt en dan 2km zandpaden (gelukkig goed hard). Voor
mensen die mij niet of wel kennen…ik hou niet van offroad en zoek het dan ook
zelden op in de training. Dus dit was even lekker uit de comfort zone. Ik had het idee dat ik als 2e dame in de wedstrijd lag, want
ik was door 1 zoef-dame voorbij gefietst. Zij begon al met lopen toen ik net
met de fiets de wisselzone binnen kwam huppelen. Doordat mijn wissel nogal lang duurde lag ik al een aardig
eind achter. In het loop rondje zat een stuk van 250m heen-en-weer en ik zag
haar. Ik had de pas er aardig in en trok me van de ondergrond niks aan. Het gat
werd kleiner en kleiner. Na 3 km snelde ik haar voorbij. Later bleek dat ze de
aan de achtste triatlon meedeed en niet de kwart. Het tempo kon ik mooi vol blijven houden en ik was blij dat ik na 9.4 km van de zandpaden af was en mocht finishen in een tijd van 2.03.57. Het leverde een mooie 1e plaats op. Eenmaal thuis, toen het uploaden van mijn Garmin gelukt was,
zag ik mijn fiets en loopsnelheid. De fietssnelheid was teleurstellend met
34.3km/u en 183W. Ik had gedacht dat het wel 35.0km/u en 190W zou kunnen zijn.
Het lopen daarentegen was vet goed met 4.27min/km gemiddeld! In de afgelopen 8
jaren heb ik deze snelheid 1x eerder gehaald in een kwart niet off-road-triatlon! Met het oog op HYROX Thialf volgende week zondag 17 mei is
dit een mooie opsteker! Kijken of er een mooi PR in zit (onder de 1.13.02). Zin
in! Cindy |
zondag 6 juli 2025
AVA'70 lid Adinda Kleinrensink in de prijzen bij ONK Para-Atletiek
 |
| Nieuw persoonlijk record van 7.00 meter bij het kogelstoten (TPJ Verhoeven, photography) Op 6 juli jl. organiseerde
Atletiekvereniging AAC`61 in Assen het Open Nederlands Kampioenschap
Para-Atletiek en gelijktijdig het Nederlands Kampioenschap meerkamp. Onder de
deelnemers ook AVA`70-lid Adinda Kleinrensink, die ter voorbereiding een aantal
wedstrijden in Wageningen en Utrecht had afgewerkt en daar liet zien in de
juiste vorm te zijn. Het was een vol programma dat bij het ONK moest worden
afgewerkt en dat betekende een bomvol wedstrijdprogramma en dus ook een lange
dag. Het regende de hele dag tijdens het Kampioenschap in Assen en pas aan het
begin van de avond werd het droog. Ondanks deze moeilijke omstandigheden heeft
Adinda een hele mooie wedstrijd gehad met prima eindresultaten. Het discuswerpen begon met een
ongeldige poging. Door de regen was de discus te glad en belande deze in het
net. Daarna had ze een mooie opbouwende serie van 15.47 meter tot 17.53 meter
en met de laatste worp bleef ze maar 40 cm onder haar eigen Nederlands record.
Uiteindelijk bleek dit resultaat goed voor een 2e plaats. Bij het kogelstoten belandde
elke worp boven de 6,50 meter en zo'n mooie serie had ze nog nooit gehad. Haar
2e worp was precies 7,00 meter en daarmee wierp ze een nieuw persoonlijk record en
een 3e plek in de eindrangschikking. De lange dag eindigde met het
speerwerpen. Haar eerste worp was een hele voorzichtige en de speer landde op
15.87 meter. De tweede worp was ongeldig. Daarna herpakte Adinda zich en wierp
ze in de 6e en laatste poging de speer naar een mooie 18,73 meter, haar 4e
beste worp ooit. Ook hiermee viel ze in de prijzen, want dit leverde haar de
zilveren medaille op. Adinda kwam bij het
ONK-Para-atletiek uit op 3 wedstrijdonderdelen en dit leverde haar 3
podiumplekken op. Een uitstekende prestatie van de AVA`70-atlete, die terecht
erg blij was met haar prestaties! Uitleg van de het
totstandkoming van de eindrangschikking: Adinda komt uit in de
categorie 'vrouwen ambulant', waarin de atleten staand kunnen sporten. De
uitslag wordt bepaald door degene die het procentueel het dichtst bij het
wereldrecord in de eigen klasse heeft geworpen. Als voorbeeld kogelstoten: Atlete A stoot 10 meter. Het
WR in haar klasse is 14 meter. Dan presteert zij 71,4% van het WR. Atlete B stoot 4 meter. Het WR
in haar klasse is 7 meter. Dan presteert zij 57.1% van het WR. Atleet A heeft het hoogste
percentage en eindigt dus voor atleet B. (FR) |
zondag 13 april 2025
Weekend van de waarheid
 |
| Rotterdam Bij de één moest het gaan
gebeuren op zaterdag 12 april, de ander wilde een dag later graag pieken….Het
2e weekend van april stond bol van diverse wedstrijden, waar AVA`70-leden van
de A- en B-selectie aan de start stonden en vooral ook wilden gaan finishen! Weken, zo niet maanden werd er
door heel veel AVA-janen uitgekeken naar ”het weekend van de waarheid.“ Samen
trainen of individueel, gelexperimenten, tactiek bespreken, voedingstips
uitwisselen… het ging in de kleedkamer voor of na de training, onder de douche
of clubhuis bijna nergens anders meer over. De ranke lijven werd nog ranker en
de bekkies stonden in de week voor de matchdays strakker dan ooit. Het kon
haast niet anders, dan dat er toptijden genoteerd zouden gaan worden, want de
voortekenen waren uitstekend. De club kilometervreters waren stuk voor stuk
geweldig in vorm …. Zaterdagmorgen 12 april in
alle vroegte vertrok een viertal Dravers en Vrijbuiters voor de RunForestRun,
een hele serieuze trailloop. Het waren zowaar geen kinderachtige afstanden, die
afgelegd moesten worden in het hart van Drenthe. Angelique en Eric kregen dik
28 kilometer ploeteren te verwerken. Het “buiten spelen” van Henrie en André
ging nog een stukkie verder, want na een strijd van ruim 7 uur en een
verbranding van ruim 4000 calorieën had dit duo een slordige 51 kilometer
afgelegd. Jeroen Wisselink had gekozen
voor geheel andere omstandigheden, want hij startte later op de middag op Ibiza
voor zijn uitdaging, de halve marathon op dit extravagante Spaanse eiland. De
zon scheen duftig en met 20 graden was het ook wat warmer dan het lijf gewend
was. Niettemin ging het hardlopen uitstekend en rolde er een hele fijne
eindtijd uit. En toen was het tijd voor
“Super Sunday,” zondag 13 april. Nestor Wim Rensink was met een
aantal hardloopmaten naar het Belgische Leuven vertrokken en startte op de 10
kilometer. Een pittig parcours met aanzienlijk meer heuvels dan gedacht kreeg
de sympathieke draver voor de kiezen. Maar de sloffert had al enkele maanden
aangetoond in hele goede vorm te zijn en etaleerde dat door gewoon een
prachtige tijd van 51, 22 minuten te klokken. Een diepe buiging uiteraard. Veel dichterbij huis maakten
een trio AVA-janen op de vroege zondag veel minder reiskilometers en stonden
aan de start in Beek. Lekker draven door de Achterhoekse bossen, stuk of wat
hoogtekilometers meepakken. Het ging Bertje, Gertje en beetje nieuwkomer Tonny
deze zonnige morgen uitstekend af en het was dan ook gewoon genieten geblazen. In Rotterdam stond een zestal
AVA`70-leden enigszins zenuwachtig om 10 uur aan de start bij Nederlands
mooiste marathon. Spannend was het vooral ook, omdat het weer zo maar
spelbreker kan worden, als de temperatuur snel op zou gaan lopen of de
bewolking voor een hoge luchtvochtigheid. Buienradar werd dan ook in de week
voorafgaand aan de wedstrijd zo`n keertje of 6,7 per dag geraadpleegd, maar op
het moment suprême, was het allemaal dik in orde. Daarnaast was er bij de start
wel een traditie- aanpassing, want Lee Towers was er niet bij en dan moet je
toch even schakelen. Goedgetraind en zeker ook
goedgemutst gingen de 6 geelhemden de strijd aan met de 42,2 kilometer, samen
met nog dik 17.000 atleten. Over het wedstrijdverloop kunnen we kort zijn: het
liep als de gesmeerde bliksem! Tuurlijk zijn er de pijntjes en twijfels in
het Kralingse bos, maar eenmaal bij de kubuswoningen, waar de sfeer altijd
euforisch is, komt de finish in zicht. Er rolden werkelijk uitstekende tijden
uit en was de missie bij allen meer dan geslaagd. Chapeau!!! Bijna gelijktijdig klonk ook
het startschot in Enschede. De oudste marathon van Nederland is groeiende en
hier stond dan ook de grootste club AVA`70-dravers aan de start. Waar de één
koos voor de halve afstand, liep de ander de volle route en dat vraagt veel van
een mens. Maar dan is er tijdens de run toch altijd weer de passage van
Lonneker. Een kippenvelmomentje want werkelijk alle 1934 inwoners van “de stad
van de legendarische Hensken oet Lönn`ke” staan langs de route. En dan krijg je
toch echt vleugels….. Dat beek ook wel, want het peloton geelhemden liep stuk
voor stuk een geweldige tijd en dat zorgde voor louter lachende gezichten bij
de finish, op 1 na. Heel veel AVA`70-atleten
kwamen in het Weekend van de Waarheid in actie, showden hun talenten en
scoorden prachtige tijden, mooie prestaties en uitstekende tijden. Maar alleen
talent is niet voldoende, want je hebt absoluut nog 3 T`s nodig: een Trainer die
je de juiste programma`s maakt, stimuleert en afremt waar nodig, Teammaatjes
die je er op moeilijke momentjes tijdens de duurlopen doorheen slepen en
misschien wel de belangrijkste… het Thuisfront dat je mentaal steunt, zorgt dat
het eten op tijd klaar is en je moed in praat als het even niet lukt! Tijdens het Weekend van de
Waarheid hebben de AVA-janen laten zien, dat op het juiste moment alle
puzzelstukjes op de plaats vielen! Hoe mooi is dat… (FR) |
 |
| Enschede |
 |
| Drenthe |
Zomerse hart van Drenthe
 |
| Eric, Lars, Kelly, Angelique en Andre De Hart van Drenthe trail van
Run Forest Run zat nog redelijk in mijn herinnering. Twee jaar geleden was het
een epische editie, na een hele winter regen liepen we regelmatig grote stukken
door het water te waden. Hoe anders zou het dit jaar wel niet zijn? Nu was het
al een maand kurkdroog en werd Nederland geplaagd door bosbranden. De schoenen
met de grote noppen konden in ieder geval wel thuis blijven. De temperatuur
dreigde Rotterdam marathon temperaturen te bereiken en daar kon ik me best op
verheugen. Ik doe het normaal gesproken prima bij hoge temperaturen. De bedoeling was om met
Henrie, Lars en Kelly naar het hoge Noorden te rijden. Eric en Angelique deden
een kortere afstand en reden daarom zelf. Henrie zag in de dagen voor het
evenement de temperatuur stijgen en besloot en een camperweekend van te maken.
We zouden hem daar wel treffen. Kelly had een rib gekneusd bij het voetballen
en wilde rustig starten. Voor ons een kans om een keer een tijdje met haar mee
te lopen. Voor Lars was het de eerste ultra. Eigenlijk wilde hij voor zijn
dertigste een marathon lopen, maar waarom zou je je beperken? Bij Camping de Bosrand was het
nog heel rustig toen we daar aankwamen. De evenementen van Run Forest Run zijn
nooit heel druk en dat is ook de charme. Tijd zat voor een praatje met
organisator Winfried en een bakje koffie in het ochtend zonnetje. Tegen de tijd
dat we zouden gaan starten kwamen ook Eric en Angelique aan, die startten wat
later. Henrie was echter nergens te bekennen. Hij gaf ook geen antwoord op
berichtjes en zijn camper zag er helemaal dicht uit. Vreemd, maar het zou vast
goed komen. We gingen dus met zijn drietjes op weg. Kelly moest even op gang komen
met haar gekneusde rib, maar zelfs met een zere rib ging het al best vlot voor
Lars en mij… We liepen heerlijk te genieten in de bossen en hadden leuke
gespreken onderweg. Na een uurtje was de rib geen probleem meer en verdween
Kelly langzaam uit ons gezichtsveld. Lars en ik moesten het dus alleen op
knappen, maar alles ging goed. We genoten volop van de natuur, echt geweldige
afwisseling van bossen, heide velden en veenachtige stukken. Bij de tweede verzorgingspost
stond een bekende als vrijwilliger en die wist ons te vertellen dat Henrie zo’n
kwartier voor ons liep. Hij was gewoon een stuk eerder gestart zodat hij het
kalm aan kon doen. De verzorgingsposten van Run Forest Run zijn altijd een
feestje onderweg. Ruim voorzien van allerlei lekkers, deze keer met
bijvoorbeeld heerlijk Fries suikerbrood. Ook fruit en chips, chocolade, noem
maar op. Even rustig eten en een kletspraatje, bidon bijvullen, handvol
winegums mee en weer verder. De temperatuur steeg inmiddels
naar ruim boven de twintig graden en vooral op de heidevelden brandde de zon de
behoorlijk op. Ik genoot er van, maar kon merken dat Lars er wat meer moeite
mee had. Ik probeerde er op te letten dat we genoeg eten en drinken binnen
kregen. Op enig moment zag ik ineens in de verte een loper die me bekend
voorkwam. En inderdaad, na een minuut of tien hadden we eindelijk het gat
dichtgelopen naar Henrie. Even een stukje met hem opgelopen. Het beste was er
wel af bij hem, misschien was het niet zo’n goed plan om twee 50 km trails in
twee weken te doen. Maar hij ging sowieso finishen. Lars en ik liepen zoetjes bij
hem weg, maar ook bij Lars begon de man met de hamer te dreigen. De stemming
zat er echter nog goed in en we hadden ook geen twijfel, we gingen het gewoon
uitlopen. Dat betekende wel dat Lars even diep moest graven. Ik probeerde hem
zoveel mogelijk aan te moedigen en uiteindelijk besloten we om over te
schakelen naar een gestructureerde run-walk-run voor de laatste kilometers. Dat
was overigens bij de lopers bij ons in de buurt niet anders, het was een
continu haasje over spelletje. In de laatste kilometer kregen
we toch nog even de voeten nat in de zandafgraving, heerlijke afkoeling was
het. Maar uiteindelijk kregen we toch de finish in beeld en werden we
enthousiast ontvangen door Kelly en een heel team van Run Forest Run. We besloten
ons meteen om te kleden in de oude loopstal waar we onze spullen hadden liggen
en op de terugreis te gaan. Het was een mooie dag geweest. De terugreis was
lang genoeg om alles even rustig te evalueren en we waren eigenlijk heel
tevreden over hoe het gegaan was. Lars helemaal stuk maar uiteraard heel trots
op zijn prestatie. Kelly was blij dat haar rib niet vervelende gedaan had en ik
had eigenlijk gewoon weer een hele mooie dag lekker in de zon buiten gespeeld.
Perfect georganiseerd door Winfried en zijn team! Op naar de volgende! |
dinsdag 24 september 2024
De Hondsrug bij Exloo(Drenthe)
 |
| Hunebed D31 |
Vanuit onze vakantiebestemming op het Landalpark is het een paar kilometer rijden naar het centrum van Exloo, waar de wandeling start. De tocht van ruim 12 km gaat door het buitengebied van Exloo waar je een mooi beeld krijgt van het glooiende landschap van de Hondsrug. De tocht gaat langs diverse grafheuvels en het Hunebed D31 en sluit af met een grote ronde over natuurgebied het Molenveld.
Midden in Exloo, tegenover het gemeentehuis staat de schaapskooi. Van oudsher heeft Exloo al een
schaapskudde. Vroeger waren de schapen eigendom van diverse boeren. De herder
(of “scheper”) haalde ’s morgens de schapen op en bracht ze ’s avonds weer
terug. Deze unieke en prachtige wandeling van de schapen dwars door het dorp is er nog altijd.
Van april tot oktober trekt de
herder dagelijks om 10.00 uur met zo’n 250 Drentse heideschapen vanuit de
schaapskooi in het dorp naar het schitterende natuurgebied Molenveld. Soms
blijft de kudde overnachten in een wolvenraster maar meestal gaan de schapen
terug naar de schaapskooi.
Schitterende oude eiken en linden stofferen de dorpsrand. In de boswachterij van Exloo wisselen gesloten naald- en loofbos, open heide en stuifzanden elkaar af. Het glooiende landschap maakt het een heerlijk gebied om een paar uur rond te dwalen.
Tussen de dorpen Exloo en Valthe in het Hunzebos ligt hunebed D31. In feite gaat het hier om de restanten van een hunebed. Van de vijf dekstenen is er nog slechts één bewaard gebleven en die rust niet meer op de draagstenen, waarvan er nog zes over zijn. De beide sluitstenen zijn er nog wel. Ook is de aanzet van de dekheuvel te herkennen. Het hunebed is oost-west georiënteerd en is ongeveer 7 meter lang en ruim 3 meter breed.
Tijdens mijn wandeling over de Hondsrug kom ik een aantal keren een keienweg tegen. Deze keienwegen zijn gemaakt van veldkeien die lang geleden met het landijs vanuit Scandinavië zijn aangevoerd. Tijdens het omspitten van de grond voor de bosaanplant kwamen ze tevoorschijn en ze zijn toen gebruikt om de zandwegen te verharden.
Als ik weer terug ben in het dorp, lees ik op een informatiebord dat de schapen deze week verblijven in de Odoornerdennen en dat ze dus vandaag niet om 16.00 uur terugkeren bij de schaapskooi, jammer ik had het graag gezien.
dinsdag 13 augustus 2024
Uitslagen van de Brinkloop in Diever
 |
| Wim Brinkman feliciteert Gerrit Dijkslag met zijn 40 jarig AVA'70 jubileum |
zondag 5 mei 2024
Dijkslag beklimt de muur van Emmen
 |
| Gerrit Dijkslag |
Stairway to Heaven Toen ik vorige maand las dat de Col du Vam Run in het Drentse Wijster niet doorging, was dit wel een teleurstelling. Al gauw kreeg ik te horen dat er even verderop in het eveneens Drentse Emmen ook zo’n kunstmatige “Alp” ligt en dat ze ook daar een wedstrijd organiseren. Niet alleen via schelpenpaden en asfalt heuvel op, maar zelfs met een heuse trap, bestaande uit 155 treden! Deze “Alp” wordt de Muur van Emmen genoemd. Dit, in combinatie met een bezoek aan hardloopmaat Jan en zijn vrouw Geesje klonk als een mooie uitdaging om de bevrijding extra feestelijk te vieren. Toen ik aan de voet van de Muur mijn auto parkeerde regende het nog lichtjes, maar gelukkig werd het snel daarna droog. Na eenmaal mijn nummer en chip opgehaald te hebben, begon het spannendste deel van de middag, het verkenningsrondje! Na zo’n 800 meter doemde die dan op, de trap met 155 treden, Stairway to Heaven or to Hell Gelukkig waren alle treden even hoog en diep en kon ik met één pas per trede in een constant ritme naar boven, bij trede 155 voelde ik de bovenbenen al wel een beetje en moest ik er nog niet aan denken dit nog vier keer te moeten doen en dan nog het liefst in een hoger tempo. De rest van het rondje viel mee, als je als ik als berggeit geboren bent, geen meter vlak en de achterkant van de trap zelfs nog flink naar boven. Door de pas gevallen regen was het hier en daar door de modder wel uitkijken en een enkele bocht was ook scherp. Al met al een echte uitdaging en ik besloot daarom op de 10km niet voluit van start te gaan. Verstopt in de groep kwam ik aan bij de eerste doorkomst op de trap, deze ging in een behoorlijk tempo en ik kon al verscheidene mensen inhalen. In gedachten bestaat deze wedstrijd alleen uit deze Stairway en dan vanaf de top proberen te herstellen tot, veel te snel, ik weer aan de voet sta. Gelukkig gaat dit herstel redelijk goed en dus ook de beklimmingen. De rondjes van 2,5 kilometer gaan steeds iets boven de 12min. Het enige verschil is dat het de eerste ronde heel makkelijk aanvoelt en de laatste ronde heb ik het idee dat ik tegen mijn maximum aanzit. Onderweg nog wel de tijd om elke ronde 1 of 2 keer de druk filmende en fotograferende Jan en Geesje te spotten en ook de omgeving gaat niet helemaal ongemerkt aan mij voorbij. Steeds kan ik in de rangschikking iets opschuiven, waarbij niet verrassend de trap als scherprechter dient. Elke ronde lijken ze er in razend tempo meer treden aan toe gevoegd te hebben, maar elke keer komt ook de hertelling op 155 uit. Wat een oud-president van de Verenigde Staten ook beweerd. Zo komt ook deze wedstrijd weer tot een einde waarbij ik in een felle eindsprint nog bijna de bocht uitvlieg, ik blijf met moeite op de been en ook mijn rivaal voor. Bruto dan, netto is hij enige seconden sneller. Ik finish als 13de in 48:13min, waarbij de laatste ronde de snelste is. Na nog een rondje uitgelopen te hebben kom ik tot de conclusie dat ik 930 traptreden onder mijn hardloopschoenen heb weggelopen. Tsja, wat doe je dan op een mooie Bevrijdingsdag als deze, juist, je maakt de 1000 vol! Zo zat ik uren later, na een gezellige avond met de Holtermannetjes te hebben doorgebracht, uiterst tevreden in de auto op weg naar de ook mooie Achterhoek met de gedachte dat ze de Col du Vam aan het ophogen zijn voor mijn uitdaging van 2025. Voor mij was de Muur van Emmen een Stairway to Heaven! Groeten Berggeit Gerrit  |
zaterdag 14 mei 2022
Pieterpad 4e etappe: Zuidlaren-Rolde
 |
| De schaapskudde op het Balloërveld |
4e etappe: Zuidlaren-Rolde - zaterdag 14 mei 2022 - 17.3 kilometer
Na een goede nachtrust en een heerlijk
ontbijt beginnen we even na tienen aan onze vierde etappe. Ons startpunt
Zuidlaren is een brinkdorp pur sang. Liefst zeven brinken tref je hier, open
grasvelden met hoge eiken waar ze vroeger het vee verzamelden. De route start
bij de grootste brink van Zuidlaren, die dan ook de ‘Grote Brink’ heet. Hier
vindt elk jaar de grootste paardenmarkt van Europa plaats, met 150.000
bezoekers. Als we het dorp uit zijn, komen we over Dennenoord, het terrein van
de voormalige Vereeniging tot Christelijke Verzorging van Krankzinnigen en
Zenuwlijders in Nederland. Naast de karakteristieke paviljoens en een
schitterende treurbeuk uit 1895, hangt er een serene rust. Eén van de (vele)
leuke kanten van wandelen is dat de omgeving binnen een paar kilometer een
complete metamorfose kan ondergaan. Na provinciale weg N34, de ‘Hunebed Highway’,
wordt de route op slag dan ook veel mooier. Het hart van de etappe wordt gevormd
door het Nationaal Landschap de Drentsche Aa. Samen met het Limburgse
Heuvelland is dit gebied bestempeld tot ‘Mooiste landschap van Nederland’.
Het Pieterpad kruist het
Schipborgse Diep via een lang smal bruggetje. Rondom het Schipborgse Diep is
het oude esdorpenlandschap bewaard gebleven met Saksische boerderijen op
brinken, akkers op bolle essen en lager gelegen beekdalen. Het beekje kronkelt
schilderachtig door z’n brede beekdal, een landschap dat er nog altijd zo
uitziet als een eeuw geleden. Af en toe zie je het smalle beekje glinsteren
tussen de bloemrijke velden. Vaker is er alleen een vaag vermoeden dat het daar
ergens in de verte stroomt, tussen het geel van de bloemen. De zandpaden langs
het beekdal trakteren je voortdurend op doorkijkjes tussen oude eiken en berken
op het lieflijke beekdal. Een uniek landschap waar het echt genieten is. Over smalle
paadjes vervolgt de route door een dicht bos dat iets jungle-achtigs heeft.
Het beekdal van de Drentsche
Aa is niet alleen mooi om te zien, het is ook een belangrijk reservaat met het
best bewaarde esdorpenlandschap van West-Europa. Ook vind je hier de grootste
concentratie prehistorische monumenten van Nederland: eeuwenoude grafheuvels,
hunebedden en galgenbergen. Via een klaphekje betreden we de Gasterse Duinen. We
zien hier golvende heidevelden, forse stuifduinen, schilderachtige vennetjes en
eenzame dennen op heuveltoppen. In de middeleeuwen was het hier reuze druk,
want de Gasterse Duinen lagen precies op de route van het handelsverkeer tussen
Groningen en Coevorden, omdat je hier met paard en kar de rivier kon
oversteken. Het razende verkeer zorgde ervoor dat het zand lekker kon stuiven.
De eeuwenoude karrensporen zijn nog steeds herkenbaar als diepe geulen door het
veld.
Na het pittoreske dorpje Gasteren, met horeca (pauzeplek) en rietgedekte boerderijen, wordt het nóg mooier op de grote stille heide van het Balloërveld. Was het hiervoor nog vrij druk met wandelaars en fietsers op deze zaterdag, hier komen we maar een enkele wandelaar tegen. De mulle zandpaden maken deze laatste kilometers tot een echte kuitenbijter. We hebben het geluk dat we zelfs de schaapherder met zijn kudde Drentse heideschapen tegenkomen. Langzaam komt de 15de eeuwse gotische kerk van Rolde in zicht aan de horizon, het lijkt wel een oud-Hollandse schilderij opstekend uit weilanden waar koeien rustig grazen. Voldaan wandelen we Rolde binnen, met op de achtergrond het geklepper van ooievaars in hun nest. De eerste 80 kilometer zitten er op, in het najaar hebben we het volgende weekend gepland.
Klik op de link voor de foto's
vrijdag 13 mei 2022
Pieterpad 3e etappe: Groningen-Zuidlaren
 |
| Een hunebed pal naast een 19e eeuwse boerderij |
3e etappe: Groningen-Zuidlaren - vrijdag 13 mei 2022 - 21.5 kilometer
Even na de klok van 6.00 uur vertrekken we uit Aalten en zetten de auto op de Brink in Zuidlaren, het eindpunt van de 3e etappe die ons te wachten staat. Enkele minuten later nemen we de bus naar het station in Groningen. Na een kop koffie in één van de mooiste stationshallen van Nederland beginnen we aan onze etappe.
Over de kronkelende dijk langs het Hoornsediep, dat een eindje verderop overgaat in het Noord-Willemskanaal
verlaten we de stad Groningen. Prachtige oude vrachtschepen liggen rustig op
het water, fanatieke roeiers zijn actief bezig. Doordat het water bijna evenwijdig
loopt aan de A28, hoor je op de achtergrond het geruis van de auto’s. Prachtig
zijn de verblijven aan de andere kant van het water waar een mevrouw met drie
hondjes zich met een privé trekpontje naar de bewoonde wereld begeeft. Een
groot ‘gasvlam-kunstwerk’ van Kurt W. Forster rijst op tussen de bomen.
We lopen in de richting van
het Paterswoldsemeer. Ooit lag hier een zompig veenmoeras waarna turfwinning de
contouren van het meer bepaalde, het wordt steeds stiller op het pad. Molen De
Helper uit 1863, die de gelijknamige polder heeft drooggemalen, staat op de
oostelijk oever. Het dijkje waar je overheen wandelt is schilderachtig en
levert een oer Hollands plaatje op, een mooi moment om even een pauze te
houden. Even verder vertelt een oud houten bord dat de Sint Pietersberg nog
maar 447 kilometer ver is. We hebben mooie uitzichten over bloemrijke velden,
knotwilgen langs slootjes en af en toe doemt in de verte een
monumentale boerenhoeve op.
We wandelen Haren uit langs
enorme villa’s en komen uit op prachtige zandwegen met mooie hoge bomen. Hier
zie je de Hondsrug duidelijk enkele meters hoger liggen dan de zandweg, waarop
je loopt. Bij Haren kruist de route het water en de snelweg en een groep ganzen
vindt hier voedsel bij een grote plas water. Een paadje tussen de velden luistert
naar de naam Tranendal, maar verdrietig wandelen is het hier beslist niet.
Verderop duik je de bossen weer in. De route slingert over zandwegen verder tot
de brug over de spoorlijn. Deze vakwerkbrug biedt een mooi zicht op het
rangeerterrein ernaast. Treinen en goederenwagons staan er geduldig te wachten.
Voorbij de Zuidlaarderweg worden
de zandwegen breder en bij het natuurvriendenhuis De Hondsrug trekken we het
Noordlaarderbos in. Je wandelt hier op de flank van het beekdal van de Drentse
Aa. In een klein kunstatelier houden we pauze. We zijn inmiddels de provinciegrens over en lopen Drenthe- en het dorpje Midlaren in.
Een oud metalen bordje leidt ons via een paadje en tussen heggen door naar de
grafkamers van meer dan vijfduizend jaar oud. Dit hunebed staat pal naast een
19e eeuwse boerderij. De weg leidt ons verder tussen glooiende en erg droge
akkers door naar Zuidlaren, een dorp met zeven brinken. Via de Kerkbrink
eindigt de etappe op de Brink waar al acht eeuwen een jaarlijkse paardenmarkt
wordt gehouden. Van hieruit is het nog geen 3 minuten rijden naar ons Bed and Breakfast
waar we de nacht zullen doorbrengen.
Klik op de link voor de foto's
 |
| Het Bed and Breakfast |
donderdag 29 juli 2021
Landgoederen de Wijk (Drenthe) en IJhorst (Overijssel)
 |
| Landgoed Dickninge |
De start van onze tocht is bij châteauhotel en -restaurant De Havixhorst. Het is een havezathe gelegen op een landgoed in de gemeente Meppel, aan het mooie riviertje de Reest. Van oudsher vestigden Drentse boeren zich op de zandhorsten langs dit riviertje. De oude hoeves overtroffen elkaar al de snel in macht en aanzien. Des te rijker qua uitstraling en decoratie, des te meer aanzien.
Aan de rand van het landgoed ligt het ooievaarsbuitenstation ‘De Lokkerij’ Reestdal. Hier worden geen ooievaars ‘gelokt’, maar de naam ‘Lokkerij’ houdt verband met de familie Lokken, die in de boerderij, waar nu het ooievaarsstation gevestigd is, generaties lang een boerenbedrijf had. Onderweg zien we dan ook veel ooievaars op de daken van de huizen of in de weilanden zitten.
We lopen verder in de richting van het dorp de Wijk. Hier staat windmolen de Wieker Meule. Het is een achtkante stellingmolen daterend uit 1829. De molen is bijna geheel met riet gedekt. Als we het kleine Drentse plaatsje achter ons hebben gelaten, zijn we inmiddels de provinciegrens met Overijssel over gelopen en komen we in de buitengebieden van IJhorst. Beide dorpen zijn nauw verbonden met elkaar. Vroeger zei men van De Wijk dat het een dorp was zonder kerk en van IJhorst dat het een kerk was zonder dorp.
Het sterk meanderende riviertje de Reest, slingert steeds als een grenslijn tussen beide provincies en aan beide zijden van de Reest zien we een aantal fraaie havezaten en oude boerderijen. Even verder ligt het 75 hectare grote landgoed Dickninge. Op de grens van dit landgoed staat een kleine rustieke woning in het groen, waarvan de oorspronkelijke bestemming snel duidelijk is. Het tolhek verspert namelijk de weg voor deze voormalige tolwoning, wij kunnen gelukkig gemakkelijk passeren.
Klik op de link voor enkele foto's
maandag 26 juli 2021
Zuidwolde-Avereest
 |
| Het Spookmeer |
Vanaf ons park in IJhorst in de provincie Overijssel is het een kilometer of zeven fietsen naar de omgeving van Avereest waar we onze tocht beginnen. Avereest is een streek in het noordoosten van Salland, die bestond uit Balkbrug, Dedemsvaart en Oud Avereest. De gemeente is in 1818 uit de gemeente Ommen ontstaan en ging in 2000 op in de gemeente Hardenberg. De naam Avereest komt van het kleine beekje de Reest die de grens vormt tussen Overijssel en Drenthe. Aver duidt op de bovenloop van een stroom, waardoor de naam neerkomt op bovenloop van de Reest.
In het begin lopen we over een prachtig geaccidenteerd heideterrein. Het Drentse Landschap beheert dit natuurgebied al een aantal jaren met de hulp van een flinke kudde Schoonebeker heideschapen en er lopen ook een aantal Galloway runderen. Mooi op de hei zijn de solitair staande eikenbomen die in de vrije ruimte breed konden uitgroeien.
Na een paar kilometer komen we bij een veenplas die de mensen uit de buurt de veelzeggende naam Spookmeer gaven. Het oude verhaal wil dat je er ’s nachts de kans loopt een spookachtige gedaante uit het water te zien verrijzen die je met zijn knekelhand naar de diepten van het meer probeert te lokken. De plas is waarschijnlijk ontstaan doordat het water in de diep uitgestoken laagte bleef staan. Het veen dat in het ondiepe water ontstond, is door minder bijgelovige lieden als turf uit het Spookmeer gestoken.
Voor het eerst passeren we de Reest, het water van dit riviertje stroomt traag aan ons voorbij en de tijd lijkt geen vat op het landschap te hebben gehad. Het Reestdal is één van de weinige beekdalen dat niet opgeofferd is aan de eisen des tijds en een grote normalisatie bespaard bleef. Halverwege de tocht nemen we even een pauze bij een boerderij waar van alles te koop is.
We vervolgen onze weg over een eeuwenoud kerkpad naar Oud-Avereest. Hierlangs bezochten de Drenten ’s zondags de kerk en bracht men zijn doden naar het kerkhof. Op de grafzerken van het oude gedeelte van het kerkhof vindt je soms amper leesbaar de namen van vrijwel alle dorpen en gehuchten in de wijde omgeving terug als namen van de overledenen. De eeuwenlange verbintenis tussen de bewoners en hun streek laat zich niet beter bewijzen.
Al met al is het een erg afwisselende route over de heide, langs een prachtig ven, door het bos, langs akkertjes, eeuwenoude boerderijen en prachtige hooilanden. Je maakt op een verrassende wijze kennis met de Reest, misschien wel een van de meest natuurlijke beken die Drenthe rijk is.
Klik op de link voor enkele foto's
zondag 4 juli 2021
Knappe prestatie heren AVA'70 in Emmen
 |
| De heren van AVA'70 Na ruim een jaar mochten de senioren van AVA'70 zondag weer aan de bak bij de competitie wedstrijd in Emmen. De goede prestaties leverde uiteindelijk een hele knappe 5e plek in de eindstand op. Klik op de link voor de uitslagen |
zaterdag 17 oktober 2020
Drenthel loopt Indian Summer Ultra in Rolde
 |
| Henrie Drenthel |
De Indian Summer Ultra zit er weer op. Weliswaar de Corona-variant, maar hij was niet minder mooi. Zes uur 's ochtends starten vanaf camping De Weyert in Rolde waar na bleek toch ook nog zo'n 20 andere idioten hetzelfde idee hadden. Vooraf stiekem nog even gedacht om aan de oorspronkelijke route van 87 km een lusje van 13km te knopen om aan de 100 te komen maar dit idee lopende de dag al gauw laten varen. Doordat er geen verzorgingsposten waren op het parkoers moest de grote rugzak mee met eten en drinken voor de hele dag, alsmede ook nog wat droge kleding, een regenjackje, hoofdlampjes, batterijen en een powerpack.
Kortom; the backpack was killing me. Dat viel behoorlijk tegen al dat gewicht en na een kilometer of 60 was de couplesse (voor zover die al aanwezig was) helemaal weg en werd het een mix van dribbelen-hobbelen-wandelen. Als dan ook de paar horeca-punten onderweg dicht zijn dan valt dat ook al niet mee. Gelukkig hadden ze bij de schaapskooi nog koffie en daarna was ook het einde in zicht. Het weer was geweldig, 's ochtends vroeg dauw op de velden en de hele dag een zonnetje met een graad of 10, kon niet beter. Zo, nou op zoek naar een volgens Corona-Evenement.
Henrie
zaterdag 19 oktober 2019
120 kilometer achter elkaar hardlopen voor je plezier
 |
| Henrie op de avond voor de run (foto DvhN) |
De avond voor de onmenselijke prestatie