Herfstige Helipad Ultra door Limburg

Andre en Henrie

Je moet wat voor je hobby over hebben… Zaterdagmorgen ging om kwart over vijf ’s morgens de wekker. Snel uitzetten en zachtjes uit bed en aankleden, want de rest ligt nog lekker te slapen. Ik zou om zes uur bij Henrie zijn om van daar samen richting Kerkrade te rijden. Het is pikkedonker als ik de deur uitstap en ik zie nog net de buurjongen licht slingerend met de fiets thuiskomen van het stappen… Onderweg naar Aalten kom ik welgeteld twee auto’s tegen. Wat doen we ons zelf weer aan?

Stipt zes uur stappen we bepakt en bezakt in Henrie’s auto en tikken we station Kerkrade in op de navigatie. Over Duitsland gaat het best snel en het is nog niet eens licht als we op de parkeerplaats van het stationnetje aankomen. Waar die miljoenen van het miljoenenlijntje in zijn gaan zitten weet ik niet, maar niet in de aankleding van station Kerkrade… Niet eens een dixi of iets dergelijks. Ook de organisatie was nog nergens te bekennen. We hadden nog rustig een half uur langer kunnen slapen. Maar even een rondje wandelen dan…

We wisten van tevoren al dat het een heel kleinschalig evenement van trail-running.eu was en dat is ook precies waar we van houden. Organisator Chris kwam met zijn busje aan en we waren meteen in gesprek over allerlei loopjes die we in het verleden al gedaan hebben. Gaandeweg kwamen er nog meer medelopers aan en uiteindelijk stonden er ruim twintig lopers klaar voor de Hertog Limburg Ultra. 56 kilometer door Duits/Belgisch/Nederlands Limburg. Het weer zou meevallen, maar het had flink geregend dus er lag ouderwetse Limburgse pratsj te wachten op de paden.

Het parcours bestond uit vier etappes, met drie verzorgingsposten onderweg waar we even bij konden tanken. De eerste etappe tot CP 1 was zo’n 14 km en voerde veel over verharde boeren weggetjes, met af en toe prachtige binnendoor paadjes met veel glibberige modder, spoelgeulen en stenen. Best fris nog, zeker als je over een heuvelrug liep met de wind vol op kop. Helemaal vlak was het natuurlijk ook niet, maar we liepen best lekker. Zelfs wat voor op ons schema. Bij CP1 werden we op allerlei lekkers onthaald, we namen er rustig de tijd voor. Een colaatje, een paar snickertjes en een handje nootjes. Dat doet de trailrunner goed.

De tweede etappe was een geweldig mooie etappe, veel door het bos over allerlei mooie kleine paadjes. We kwamen ook regelmatig deelnemers aan de Grizzly/Bear Trail tegen. Die liepen op dezelfde dag in grofweg hetzelfde gebied en hadden dus ook een prachtige dag. De singletracks lagen er prachtig bij en je kon goed merken dat de herfst nu echt begonnen was. Het rook echt herfstig, naar nat afgevallen blad en modderpaden. Heerlijk. In deze etappe zaten ook heel veel hoogtemeters verstopt in een flink aantal keren klimmen en dalen tot we uiteindelijk bij het drielandenpunt weer een verzorgingspost hadden. Hier konden we ook even genieten van een lekker warm bouillonnetje en een keur aan lekkers.

Rondom het Drielandenpunt was het best druk op de paden met mountainbikers en trailrunners, maar ook ‘gewone’ wandelaars. Altijd apart dat het dan in een straal van een paar kilometer om zo’n toeristentrekker best druk is en daarbuiten onwaarschijnlijk rustig. Het weer was geweldig om te lopen, zelfs de zon was gaan schijnen en aangezien we nu de wind in de rug kregen konden we ook onze windstoppertjes wel in de rugzak proppen. Genieten was het.

Nadat we de bossen rond het Drielandenpunt uit waren kregen we een verbindingsstuk door Duitsland wat veelal asfalt was, dat was even een mentaal dingetje. Henrie vond het niets om zo’n stuk langs een grotere weg te lopen en begon ook wat meer last van zijn SI gewricht te krijgen. Maar niets aan te doen, even doorbijten en dom doorlopen. Ik begon ook de kilometers al aardig te voelen, maar het ging verder nog relatief goed allemaal. De derde CP kwam als geroepen. Even weer wat lekkers er in en wat bemoedigende woorden van de vrijwilliger ter plekke kan een wereld van verschil maken.

We wisten ook dat de laatste etappe weer mooi zou zijn, dus raapten we de moed bij elkaar en draafden we verder. En we werden niet teleurgesteld, er volgde een geweldig mooi stuk door de bossen. Heuvel op, heuvel af, met mooie watertjes waar we langs liepen. Heuvelop was het draven al lang over, er zaten ook een aantal gemeen steile klimmetjes in, maar het was echt geweldig fijn dat je daarna ook weer heerlijk naar beneden mocht. Die ‘gratis kilometers’ zorgen dat je de moed er in houd en het schiet best lekker op op die manier.

De laatste paar kilometer mochten we nog even dwars door het centrum van Kerkrade. Met de grootste moeite wist ik Henrie er van te weerhouden om bij een ijssalon nog even een laatste tussenstop te doen. De terrassen waren gelukkig allemaal gesloten en zo kwamen we dan toch zonder verder oponthoud weer bij station Kerkrade uit. Daar werden we hartelijk ontvangen door de organisatie en de lopers die er nog waren. 7:44 uur onderweg geweest, 56 km en ruim 1000 hoogtemeters weggewerkt. Voor ons doen hadden we best goed gelopen. Uiteraard ging het niet helemaal vanzelf, maar we waren beiden heel tevreden. De McDonalds op de terugweg was in ieder geval verdiend. (bron)

Andre Bleumink

Kijktip: documentaire over ultratrailloper Karel Sabbe

Deze zomer liep de Belg Karel Sabbe, een van 's werelds beste (ultra)traillopers, de Fastest Known Time op de Via Alpina, waarbij hij de Alpen doorkruist in 30 dagen. Zijn verhaal werd vastgelegd en verteld in een bijzondere documentaire, 'Solace - Running in the Alps in 30 days'. Die film is nu te zien op YouTube.

Begin augustus voegde Karel Sabbe nog maar eens een waanzinnige prestatie toe aan zijn indrukwekkend looppalmares: de tandarts uit Anzegem liep zijn zesde (!) Fastest Known Time, en wat voor één. De Via Alpina is een wandelroute van 2650 km die 8 landen doorkruist. Het doel van Sabbe was om deze route - met in totaal 150.000 hoogtemeters (goed voor 17 keer de Mount Everest) - te lopen in 30 dagen. Dat betekent dus twee marathons en 5.000 hoogtemeters. Elke dag.

Connectie met de natuur

Solace vertelt het volledige verhaal van deze extreme onderneming: de belasting op Sabbe zijn lichaam, de vele uitdagingen waarmee hij onderweg te maken krijgt en de krachtige momenten van puur genot.

Afgelopen woensdag was de première in Waregem, de thuishaven van Karel Sabbe. Sabbe: "Het huidige succes van ultratrailrunning heeft te maken met de zoektocht om opnieuw connectie te krijgen met de natuur. Weg van de job, weg van de dagelijkse hectiek. Een terugkeer naar de basis waarbij mensen in de eerste plaats proberen om aan hun basisbehoeften - warmte, eten, drinken en veiligheid - te voldoen."

Zo loop je in 2021 verder dan de marathonafstand

Je trainingsomvang moet omhoog als je in 2021 verder dan de marathonafstand wilt lopen

Damian Hall is ultraloper en coach van UK Athletics, de Britse atletiekbond. Hij heeft het podium gehaald bij veel legendarische ultratrails, waaronder de Spine Race en de Dragon’s Back. Hij finishte als vijfde in de Ultra Trail du Mont Blanc in 2018, een trail in de Alpen. Hij kent het metier als geen ander en was bereid zijn beste tips met ons te delen. Wil je in 2021 verder lopen dan ooit tevoren? Neem zijn negen tips ter harte en het gaat je lukken.

1. Laat je niet afschrikken

Als je een race over de dubbele marathonafstand wilt lopen, dan betekent dat niet dat je training twee keer zo zwaar moet zijn. Veel mensen voltooien ultra-afstanden met ongeveer hetzelfde aantal trainingskilometers als bij de voorbereiding op een marathon gebruikelijk is. Omdat je bij een ultra-afstand langer onderweg bent, loop je langzamer dan je marathontempo. Daardoor is het aanzienlijk minder belastend voor de gewrichten. Het aanhoudende, monotone gestamp op het asfalt tijdens je marathon is een marteling voor je benen, als je het vergelijkt met de zachte landing op de afwisselende ondergrond van een trail, waarbij de stress beter over je lichaam wordt verspreidt. Bovendien is bergopwaarts wandelen (de meeste trail-ultra’s zijn heuvelachtig) toegestaan en dat is een slimme strategie om de spieren te sparen. Je kunt onderweg zelfs even genieten van het uitzicht op hoogste punten, want ook een korte pauze is toegestaan.

2. Ga er vaker op uit

In de training voor ultra-events is regelmaat koning. Dat betekent niet dat je elke dag of week hetzelfde moet doen, maar eerder dat je er met grote regelmatig op uit moet gaan. Vier tot zes kortere trainingen per week is beter dan hetzelfde aantal kilometers verdelen over twee of drie trainingen. Op die manier bouw je gedurende meerdere opeenvolgende maanden een uitstekend uithoudingsvermogen op. De lange duurloop is de belangrijkste training. Probeer inde voorbereiding op je ultraloop minstens vijf trainingen te doen van 35 km of langer. Deze trainingen moet je voornamelijk in een rustig tempo doen. Ze helpen je niet alleen aan een uitstekende inhoud. Je kunt ze ook gebruiken om uit te zoeken in welke schoenen je geen last hebt van blaren; wat de beste uitrusting is (rugzak, stokken) en op welke manier je de vocht- en energiebalans onderweg op orde houdt.

3. Zorg voor de juiste brandstof

Ultralopen zijn in zekere zin eetwedstrijden. Om jezelf effectief van brandstof te voorzien, is eten een vaardigheid die serieus geoefend moet worden. In de verzorgingsposten onderweg liggen pannenkoeken klaar, chips en cake; sommige hebben zelfs bier. Gels zijn misschien goed voor een paar uur, maar hoe langer de race duurt, hoe meer je snakt naar vast voedsel en hartige hapjes, zoals gezouten noten en soep. Gebruik de langere duurtrainingen om te leren voldoende te eten onderweg, en om uit te vinden wat je maagdarmstelsel goed verteert terwijl je in beweging bent. Een bijkomend prettig effect van een goede energievoorziening tijdens je lange duurlopen is dat het herstel erna vlotter verloopt. Ga ervan uit dat je onderweg 1g koolhydraten in moet nemen, per kg lichaamsgewicht, per uur.

4. Verzet de bakens

Een van de meest bevrijdende dingen van ultralopen is dat het niemand iets kan schelen hoe lang je over de race doet. Al die zelf opgelegde druk om een persoonlijk record te verbeteren, alle pogingen om een pijnlijk oncomfortabel hoog tempo proberen vast te houden, al die blikken op je klokje die je teleurstelling en zelfverwijt bezorgen, het kan allemaal overboord. Het heeft sowieso totaal geen zin om je vast te houden aan een snelheid van, zeg, 12 km/uur, omdat het terrein, het weer, of de mogelijke duisternis het onmogelijk maakt om met een stabiel tempo te lopen, of überhaupt hard te lopen. Je kunt onderweg zonder schuldgevoel de tijd nemen om gezellig te kletsen met je medelopers. Je kunt ontspannen en genieten van de ervaring van je leven, waarin het gaat om de reis, en niet om de bestemming. Houd er wel rekening mee dat er in de meeste ultralopen gewerkt wordt met zogenoemde ‘cuts’. Je moet onderweg binnen een bepaalde tijd bij een controlepost zijn, anders word je onherroepelijk uit de race genomen.

5. Verhoog je snelheid

Snelheidswerk is niet zo belangrijk voor ultralopen als voor de kortere afstanden, maar een enkele snelheidssessie per week zal je wel degelijk helpen om de snelheid waarmee je de ultra’s loopt wat comfortabeler te laten voelen. Het geeft je ook de mogelijkheid om op te schakelen, bijvoorbeeld op een vals plat omlaag, of als je vlak voor een verzorgingspost te horen krijgt dat daar de pannenkoeken bijna op zijn. Dan kun je probleemloos een korte versnelling inzetten.

6. Train specifiek

Ultratrails bevatten meestal heuvels, en leiden je soms door dikke modder en brede beken. Misschien moet je deels in de nacht lopen. Het is dus een goed idee om alle uitdagingen die je fysiek en mentaal kunt verwachten, uitgebreid te oefenen, zodat je onderweg wat meer op je gemak bent. Wat je ook tegenkomt; je weet dat je het aankunt. Waarschijnlijk zul je een deel van de route wandelend afleggen. Dus neem ook dat mee in je training, want bij wandelen worden je spieren en pezen anders belast dan bij hardlopen. Zoek uit of de schoenen die je wilt dragen geschikt zijn voor alle delen van de route, dus ook de natte en de glibberige.

7. Wordt creatief

Vaker trainen en meer kilometers maken is niet altijd gemakkelijk. De trainingstijd van de meeste mensen is vaak beperkt, en familieverplichtingen kunnen daar aanzienlijke stukken van in beslag nemen. Soms is het onvermijdelijk om de wekker op een onchristelijk vroege tijd te zetten om toch een training in de dag te persen. Je kunt deze vroege runs beschouwen als een mentale training voor het doorzettingsvermogen dat je in de ultraloop nodig hebt als het zwaar wordt. Andere creatieve oplossingen: hardlopen van en naar je werk; trainingen tijdens de lunchpauze; hardlopen naar familieactiviteiten of hardlopen met je fietsende kinderen.

8. Maak het af

Een eerste ultraloop betekent dat je langer dan ooit onderweg bent. Je zult er moe van worden, en er komen ongetwijfeld momenten waarop je jezelf afvaagt waarom je dit wilt. Regel 1: zakt je humeur? Eten! Het komt zeker bij minder ervaren lopers vaak voor dat ze gewoon niet voldoende eten onderweg. Je zult behoorlijk opknappen van een flink brok chocola.

Wat ook kan gebeuren is dat je mentale veerkracht op de proef wordt gesteld. Het is dan goed om te beseffen hoe belangrijk het voor je is om de finish te halen. Zorg er dus voor dat je voorafgaand aan de ultraloop hebt bedacht waarom je dit doet. Misschien zijn er mensen die je geïnspireerd hebben, of die jij wilt inspireren. Denk terug aan de momenten dat je door anderen bent afgeschreven.

Verder kan het helpen om de race in stukken te verdelen; probeer in het moment, het ’hier en nu’ te blijven (ofwel doe aan mindfulness) en concentreer je op de eerstvolgende verzorgingspost. Wat je ook kunt doen is stiltaan (figuurlijk gesproken) bij het heuglijke feit dat je dit kunt doen, dat je over een lichaam en geest beschikt die dit aankunnen en dat je iets doet dat voor heel veel anderen onbereikbaar is. Onderzoek heeft aangetoond dat je dankbaar voelen de prestaties ten goede komt. Het afzien onderweg is tijdelijk, de voldoening aan de finish is voor altijd.

9. Herstel goed

Herstel is cruciaal als je je trainingsarbeid opkrikt en er nieuwe elementen aan toevoegt. Topprioriteit ligt bij: slaap! Tijdens je slaap gebeuren allemaal goede dingen, zoals groeihormonen die vrijkomen en spieren die gerepareerd worden. Ook goed voor herstel: regelmatig je spieren bewerken met de foamroller. Dat voorkomt strakke spieren en allerlei vervelende blessures. Een preventief bezoek aan de fysiotherapeut kan je op de lange termijn voordelen brengen. Verder is het wijs om wat aan krachttraining te doen, zodat je tijdens het lopen je goede houding kunt behouden en blessures kunt voorkomen. (bron)

Drenthel loopt Indian Summer Ultra in Rolde

Henrie Drenthel

De Indian Summer Ultra zit er weer op. Weliswaar de Corona-variant, maar hij was niet minder mooi. Zes uur 's ochtends starten vanaf camping De Weyert in Rolde waar na bleek toch ook nog zo'n 20 andere idioten hetzelfde idee hadden. Vooraf stiekem nog even gedacht om aan de oorspronkelijke route van 87 km een lusje van 13km te knopen om aan de 100 te komen maar dit idee lopende de dag al gauw laten varen. Doordat er geen verzorgingsposten waren op het parkoers moest de grote rugzak mee met eten en drinken voor de hele dag, alsmede ook nog wat droge kleding, een regenjackje, hoofdlampjes, batterijen en een powerpack. 

Kortom; the backpack was killing me. Dat viel behoorlijk tegen al dat gewicht en na een kilometer of 60 was de couplesse (voor zover die al aanwezig was) helemaal weg en werd het een mix van dribbelen-hobbelen-wandelen. Als dan ook de paar horeca-punten onderweg dicht zijn dan valt dat ook al niet mee. Gelukkig hadden ze bij de schaapskooi nog koffie en daarna was ook het einde in zicht. Het weer was geweldig, 's ochtends vroeg dauw op de velden en de hele dag een zonnetje met een graad of 10, kon niet beter. Zo, nou op zoek naar een volgens Corona-Evenement.

Henrie

Aankondiging van de 1e Achterhoek Ultra Loop in Aalten

1e Achterhoek Ultra Loop - 10 oktober 2020 aanvang 10.00 uur

AVA’70 bestaat 50 jaar en dat mag gevierd worden. En hoe doe je dat het best? Juist met een loopfeestje!  Helaas gooit het Corona virus nogal roet in het eten waardoor de jaarvergadering, de T&F Cross en de 10x5 Tour d’AVA uitgesteld moeten worden. Maar uitstel is nog geen afstel, hopelijk zien we die later in het jaar weer terug op de kalender.

Wat in ieder geval op de kalender staat (en we gaan er van uit dat tegen die tijd alles weer wat normaler is) is de eerste Achterhoek-Ultra op 10-10-2020. Een idee dat al langer in onze hoofden speelde, maar nu hebben we een goede reden om het echt op poten te zetten. Bij een 50 jarig jubileum ligt een afstand van 50 km natuurlijk voor de hand. Een mooie instap-ultra om het zo maar te noemen. Iedereen die een marathon kan lopen op wedstrijdtempo, kan op een rustige tempo een ultra van 50 km uitlopen zonder daar heel veel extra voor te trainen. En voor de mensen die die afstand niet aan kunnen hebben we de mogelijkheid om met teams van drie lopers deel te nemen (zo’n 17 km per loper dus). 

Een mooie uitdaging voor alle lopers die hun voorjaarsmarathon helaas niet door zien gaan.

De route start en finisht bij AVA en voert door het mooie Achterhoekse coulissenlandschap met bossen, houtsingels die weilanden en akkers omzomen etc. We proberen er zoveel mogelijk mooie (zand)paden door de natuur in te stoppen en zo weinig mogelijk asfalt. Maar aangezien we toch redelijk wat klinkerweggetjes en stukjes asfalt als verbindingweg tussen de natuurgebiedjes hebben is het zeker geen trail te noemen.  Laten we het op een landschapsloop houden of een Naturlauf zoals de Duitse buren het noemen. Een beetje zoals de Slingetrail een aantal jaren geleden ook was.

Omdat we er een kleinschalig evenement van willen maken gaan we de route niet uitpijlen of wegen afzetten, geen verkeersregelaars. We gaan ook niet elke 5 km een waterpost neerzetten, we hebben maar twee verzorgingsposten. Maar daar gaan we dan ook uitpakken met allerlei lekkers naast de normale water/sportdrank. Je kunt hier bidons bijvullen etc. Dat zijn dan ook de wisselpunten voor de teams. Verder is iedereen zelfvoorzienend en ook verantwoordelijk voor zijn eigen veiligheid als verkeersdeelnemer.

Hoe gaat het dan met die route als die niet uitgepijld wordt? We stellen de route ongeveer een week voor de start beschikbaar als gpx bestand. Die kun je downloaden en op je sporthorloge/gpshandheld of via een smartphone app (bijvoorbeeld Komoot) volgen. Eventueel kun je de route ook printen en dan met behulp van de kaart lopen. Lijkt je dat heel moeilijk? We gaan deze zomer naast een aantal lange duurlopen ook een aantal ‘workshops’ plannen om daar wat ervaring in op te doen. Het is ook toegestaan om in groepjes te lopen zodat mensen die er handig in zijn anderen kunnen gidsen. Spoorzoeken voor volwassenen wordt het dus, dat maakt het nog mooier.

Is het een feestje alleen voor AVA-leden? Hoewel we het een kleinschalig evenement willen houden lijkt het ons zeker leuk om ook andere lopers (uit de regio en daarbuiten) de kans te geven om te genieten van onze route. Meer dan 100 individuele lopers en 50 teams willen we echter niet, dan wordt de inschrijving gesloten.

Meer informatie is te vinden op onze site www.achterhoek-ultra.nl. Hier staat ook het promofilmpje dat Joppe Roos voor ons gemaakt heeft en waarmee we op de ledenvergadering van AVA’70 de première wilden doen. (Ook te vinden op YouTube: https://youtu.be/YPyXspPiwrk). 

Uiteraard is het in deze onzekere tijden niet helemaal duidelijk of tegen die tijd alles wel door kan en mag gaan. We hopen natuurlijk van wel en gaan daarom door met alle voorbereidingen. Maar als je je opgeeft en het gaat onverhoopt toch niet door vanwege Corona, dan krijg je gewoon je inschrijfgeld terug.

120 kilometer achter elkaar hardlopen voor je plezier

Henrie op de avond voor de run (foto DvhN)

In Rolde zetten tientallen mensen afgelopen weekend een bizarre prestatie neer. Ze renden 120, 87 of 50 kilometer hard op één dag door de bossen en natuurgebieden van Drenthe tijdens het NK Indian Summer Ultra. Zelf vinden de sporters het niks bijzonders. ,,Buitenspelen.’’

De avond voor de onmenselijke prestatie

Het is vrijdag, de avond voor de grote run dat de sporters uit alle windstreken van het land samenkomen om in de kantine van Camping de Weyert een pastamaaltijd te eten. De dag erop start de Indian Summer Ultra op de camping. De sfeer is gemoedelijk en rustig.

Mieke Barenbrug uit Zwolle durft het eigenlijk niet te zeggen. De afstand die ze normaal loopt is minimaal 80 kilometer, maar dit keer doet ze mee aan wat in de ultrarunwereld de ‘kidsrun’ wordt genoemd: de 50 kilometer. ,,Omdat ik geblesseerd ben’’, zegt ze er direct verontschuldigend bij. Acht kilometer meer lopen dan een marathon omdat je geblesseerd bent? En er niet eens echt trots op zijn ook nog? Het kan allemaal onder de ultrarunners.

Arjan Muthert uit Woerden haalt nog maar een tweede pastabord op. Hij rent morgen de 120 kilometer en zal ermee minimaal 6600 kilocalorieën op een dag verbranden, als hij geen voorraadje aanlegt komt dat niet goed.

‘In het weekend pak ik een iets langere afstand, 40 kilometer ofzo’

Hoe begin je met trainen voor zoiets? Henrie Drenthel uit Aalten die ook voor de 120 kilometer gaat: ,,Ik vind hardlopen leuk, maar merkte dat ik het niet van mijn snelheid moet hebben. Ik ben een echte duurloper, dus dan worden langere afstanden interessant.’’ De training bestaat voor hem uit het schema voor een marathon. ,,Ik loop echt niet elke dag uren hard. Eén of twee uurtjes per dag. En in het weekend pak ik een langere afstand, 40 kilometer ofzo.” Hij schreef zich in met het idee dat de afstand in Rolde 100 kilometer zou zijn, een vergissing. De extra twintig kilometer lijken hem niet te deren.

Hij neemt nog een slok van zijn herfstbokbiertje. Het valt op dat er überhaupt geen competitieve of zelfs overdreven sportieve sfeer heerst. Er wordt bier gedronken, sommige mensen hebben een kilootje extra en het gaat er vooral gemoedelijk aan toe. ,,Het gaat nooit om de tijd die je neerzet’’, zegt Drenthel. ,,Het terrein is overal anders dus het vergelijken van tijden heeft geen zin, het heeft ook heel erg met de weersomstandigheden te maken. Het uitlopen en genieten van de natuur, dát is het doel. Het voelt als buitenspelen.’’ En dan is er nog een voordeel voor de levensgenietende Drenthel: ,,Als je zo ver hebt gelopen mag je daarna de hele week eten wat je wil.’’

Combinatie van hardlopen en rennen

Ze vertellen dat het hardlopen van deze afstand anders wordt aangepakt dan korte loopjes. Er zijn verzorgingsposten waar wordt gegeten, gekletst, er wordt geappt onderweg en voor vele deelnemers is het een combinatie van wandelen en rennen. Al met al zijn ze 7 (kortere afstanden zoals 50 kilometer) tot 14 uur onderweg.

De enige die wel zenuwachtig lijkt is Pim Veldhuijsen. Hij loopt de 87 kilometer. ,,Ik begon ermee omdat ik een paar jaar geleden op de bank zat en niet goed wist wat ik met mijn leven aanmoest. Toen las ik in een blaadje over mensen die 100 kilometer renden en dacht ik: dat ga ik ook doen.’’ Zo geschiedde. De reden van zijn zenuwen: ,,Ik heb de afgelopen drie weken niet goed kunnen trainen. En ik heb nieuwe schoenen.’’

De andere drie renners kijken hem verschrikt aan. Er zijn niet veel regels in de ultrawereld maar het motto is wel: niets nieuws op racedag. Muthert: ,,Geen nieuwe schoenen, niets eten dat je niet gewend bent, dat soort dingen.’’ Veldhuijsen knikt: ,,Maar ik heb het probleem dat mijn oude schoenen net te oud zijn, en de nieuwe nog net niet goed ingelopen.’’

De beruchte dip

De ultrarunners hebben zin om te vertrekken, maar kijken ook een beetje op tegen de dag. Barenbrug: ,,Je moet het wel héél goed met jezelf kunnen vinden. Bovendien heb ik bij elke afstand dat ik er de laatste tien procent geen zin meer in heb. Dat heb ik zelfs al bij 10 kilometer.’’ Die dip komt bij iedereen, zeggen de sporters.

Veldhuijsen: ,,En zo rond de 60 kilometer zie je de mensen overgeven. Het kan ook eerder hoor.’’ Drenthel: ,,Die dip, je weet dat die komt en je weet ook dat hij overgaat. Je moet er doorheen.’’ De enige die geen last lijkt te hebben van die dips is Muthert: ,,De vorige keer heb ik ook 100 kilometer héérlijk gelopen.’’

De resultaten

De volgende dag gaan de renners om 6 uur ‘s ochtends van start en blijkt maar weer dat je nooit kunt voorspellen wat er tijdens de run gebeurt. Het onbestemde gevoel van Veldhuijsen die voor de 87 kilometer ging, blijkt gegrond. Hij stapt na de tweede verzorgingspost uit. Omdat hij daarna direct naar huis is gegaan hebben we hem niet meer kunnen spreken.

Arjan Muthert -met de twee pastaborden- voltooide de 120 kilometer in 13 uur en 43 minuten. Hij werd tiende van de 37 mensen die de afstand daadwerkelijk voltooiden.

Mieke Barenbrug kwam stralend maar met een mager gezicht over de finish van haar 50 kilometer (de kidsrun). Ze heeft er ongeveer zes uur en 40 minuten over gedaan. Ze heeft wel last van haar heup, waaraan ze al geblesseerd was. ,,Dat maakt dat ik blij ben dat ik niet toch die 80 kilometer heb gelopen. Volgend jaar kan dat hopelijk weer.’’

Henrie Drenthel die voor de 120 kilometer zou gaan kreeg te maken met een onverwachte situatie. ,,Mijn benen en gevoel waren goed, maar ik kreeg een grote bloedblaar. Ik heb uiteindelijk het speldje van mijn startnummer gebruikt om hem door te prikken. Mijn voet is nog ingetapet bij de EHBO maar toen ik de kans kreeg door te steken naar de 87 kilometer, heb ik dat maar gedaan. Het vooruitzicht van nog vijf uur in het donker lopen, met deze voet, zag ik niet zitten.’’

Statistieken van de race

Dat deelnemers nog tijdens de race konden kiezen om de doorsteek van 120 naar 87 kilometer te maken, heeft een psychische wissel getrokken op een deel van de sporters. Vijftien van hen kozen voor de 87 kilometer. Uiteindelijk finishten 37 mensen de 120 kilometer en vielen er 7 af. Van de mensen die in eerste instantie al kozen voor de 87 kilometerafstand, haalden 44 het en vielen er 10 af. Meer statistieken zijn hier te vinden. Eén persoon heeft een kneuzing in de voet opgelopen. (bron)

Henrie Drenthel loopt de Grizzly 100 kilometer in Sint Gravenvoeren (België)

Henrie Drenthel loopt de 100 kilometer binnen de 15 uur!

Grizzly-100; Griezelig geweldig

De beer is los! Na een door een voetblessure ingekorte 100 km run van de La Chouffetrail in juli besloot ik een tijdje rustig aan te doen om in het najaar weer eens richting de 100 km te gaan. Oorspronkelijk stonden de Infinityloops op het programma maar door een minimale vooraanmelding en een concept van 7 herstarts zag ik dat toch niet zitten en besloot ik dat het toch maar een ééndaagse moest worden. Periode oktober beviel vorig jaar met de Bergischer Ultra ook prima dus na even zoeken kwam ik uit op de Bear Trail. Een ruim opgezet evenement met diverse afstanden, 16-25-39-58-83 km en voor de Die-Hards 100 km, oftewel de Grizzly-100. De start is zaterdag 27 oktober om 6.00 uur ’s ochtends en de maximale looptijd bedraagt 18 uur, oftewel 0.00 uur zondagmorgen. Start en finish zijn in Sint Gravenvoeren in de Belgische Voerstreek ietsje ten zuidwesten van Maastricht. Het parkoers liep eerst ‘bovenlangs’ in oostelijke richting naar het Drielandenpunt in Vaals alwaar er een omloop van 18 km over Duits grondgebied gemaakt moest worden en daarna weer westwaarts richting de finish.

Vrijdag 26 oktober:

Na een langdradige reis met veel oponthoud en file parkeer ik omstreeks 18.30 uur op de parking bij de voetbalclub SK Moelingen en installeer direct alles voor de nacht. De organisatie is al druk bezig met opbouwen en ik heb geluk nu al mijn startnummer etc. op te kunnen halen, scheelt morgen vroeg weer wachten. Inmiddels is het gaan regenen en voelt het guur aan. In een nabij gelegen Vlaamse pub hebben zich al meer lopers getroffen en eet ik even een lekker Limburgse pasta en wat plaatselijke biertjes waarna ik rond 22.00 uur onder de wol kruip, het is immers om 4.30 uur weer dag.

Zaterdag 27 oktober:

De wekker loopt af en echt overdreven warm heb ik het niet. Even de neus buiten de deur en ik weet direct dat het jasje aan kan met de start. M’n drop-bag had ik al klaar gemaakt dus die kon ik om 5.45 uur snel afgeven en daarop is het nog maar kort tot de start om 6.00 uur. 124 lopers stonden er op de startlijst. In het donker is het slecht te zien hoeveel het er echt zijn want ook de 83 km start gelijk met ons. Vanaf het begin loop ik heel relaxed met de rem er op in het donker en blijf mijzelf in prenten vooral rustig te blijven want om mij heen vliegt iedereen naar voren. Ik weet uit de vele beginnersfouten die ik al heb gemaakt dat ik hier nu niet aan mee moet gaan doen. In het donker gaat het gestaag op en af en we komen door enkele kleine plaatsjes als Sint-Martens-Voeren, De Plank, Teuven waarbij de laatste na ruim 25 km de eerste verzorgingspost is ingericht. Ik klok ongeveer 3.20 uur, en dat is ongeveer wat ik verwacht had.

Verder gaat het richting Drielandenpunt en het parkoers wordt behoorlijk heuvelachtig. Lijkt veel op de Koning van Spanje en de X-Trails Vaals. Niet gek natuurlijk, want dat is in dezelfde streek. Het gebied is veel natuurlijker en bosrijker geworden. Prachtig. De zon komt er langzaam flauwtjes door maar echt warm wordt het niet. Ten noorden van Gemmenich staat de tweede (en derde) verzorgingspost. Heerlijk in een grote partytent met allerlei lekkers; soep, koffie, Chouffe, pasta en een hete lucht kanon. Ook mijn drop-bag ligt hier en ik besluit even een droog shirtje en dun jasje aan te trekken en het eerste, nat bezweette setje uit te doen. Dat ging allemaal nog best soepel en ik begin aan het Drielandenpunt-lusje van 18 km. Ken het hier een beetje en weet dat er redelijk wat hoogtemeters aan komen dus doe rustig aan. Toch nog even een giga-dip waar ik na een half-uurtje en wat Beef-Jerky doorheen ben. Het 50 km punt passeer ik na 7.12 uur. Op de helft dus en op de terugweg.

Bij de tweede keer Gemmenich neem ik wat meer pauze; kleed mij om naar lange tight en thermoshirt. Ook weer koffie en soep en verder gaat het weer. Mijn loopmaatjes uit de eerste helft zijn al iets eerder vertrokken maar ik besluit toch mijn eigen tempo te volgen. Na een km of 68 loop ik zo’n 100 meter achter een andere loper en blijf hem braaf volgen. Totdat hij bij een parkeerplaats komt en in z’n auto stapt. Het was gewoon een loper die lekker op zaterdagmiddag in het bos liep. Of het een dip was of een black-out weet ik niet maar plotseling was ik de blauwe markeringen kwijt. Pak gauw mijn GPS en zie al gauw dat ik mooi op de paarse lijn loop, gelukkig. Een kwartiertje verder bij Cottessen komt mij de omgeving wel heel erg bekend voor, hier heb ik vanmorgen ook nog gelopen??!! Zoom uit op mijn GPS en zie het al, heb de verkeerde richting van de paarse lijn gevolgd en zodoende een stuk van de ochtendroute tegengesteld gelopen, sukkel! Gelukkig kun je met zo’n GPS ook weer redelijk gemakkelijk de juiste route terug vinden en probeer redelijk op gevoel weer op de juiste afstand in te voegen. Na een uurtje is dit ook gelukt en kan ik de oorspronkelijke route weer volgen.

Richting laatste verzorgingspost in Veurs loop ik via een boerenerf waar de koeien op springen staan na blijkt. Direct achter mij doet de boer in overleg met de organisatie het pad dicht en mogen Bertha 11 t/m 57 eerst richting melkrobot voordat de lopers weer verder mogen. De ‘verloren’ tijd wordt door de organisatie hersteld naar blijkt. Bij de laatste verzorging begint het behoorlijk donker te worden en is het nog maar een graad of 4. Ik besluit mijn regenjas er bij overheen te doen en steek mijn hoofdlamp aan. Het gevoel is nog goed. Nog ruim 15 km te gaan en ik weet eigenlijk al dat ik het, normaal gesproken,  ga halen. De meeste hoogtemeters hebben we wel gehad. Heuvelop gaat het stevig doorstappend in het donker en de afdalingen gaan voorzichtig dribbelend want er liggen erg veel keien onder het herfstblad. Wil ook nog niet vlak voor het eind uitvallen. Loop in op twee Belgen en de laatste 5 km lopen we samen. Nu blijkt de laatste 5 km ook nog eens 500 meter langer te zijn en prachtig is het om te zien hoe een ultraloper zich daar druk om kan maken. Uiteindelijk komen we gedrieën binnen in 14 uur en 53 minuten waarbij ik de tweede 50,5 km in 7.41 uur heb afgelegd, oftewel een verval van 29 minuten. Dik tevreden duik ik met een “Bere”-grote medaille onder de warme douche.

Henrie Drenthel

Verslag van de Bergischer Ultra Trail in Lindlar(D)

Henrie Drenthel, Heini Rave en Peter Scheuntjes die 244 kilometer gelopen heeft!

BERGischerUltra 2017

“Zwijgend stappen we gedrieën naast elkaar door de donkere nacht terwijl de regen horizontaal aan onze koplampen voorbij schiet”. Zo maar een passage van de BERGischerUltra (BU) waar Heini Rave en ondergetekende zich ingeschreven hadden voor de Mitteldistanz van zo’n slordige 125 km. André Bleumink was deze tocht onze steun en toeverlaat die ons op vooraf bepaalde plekken voorzag van eten en drinken en regelmatig stukken met ons meehobbelde en ons zodoende er doorheen sleepte. Donderdagmiddag vertrokken wij vanuit Aalten naar de jeugdherberg in Lindlar, een klein plaatsje ten oosten van Köln in het Bergische Land, ten westen van het Sauerland. Bij aankomst om 18.15 uur kregen wij gelijk van racedirector Michael Frenz een korte briefing en daarna ging het linearecta naar de plaatselijk pizzeria om nog even goed te bunkeren. Na wat pizza’s, pasta’s en een paar Keulse biertjes ging het al weer redelijk op tijd richting jeugdherberg waar we omstreeks 22.00 uur lekker in onze stapelbedjes doken.

Vrijdagochtend 5.00 uur is het al weer reveille. Gauw de reeds klaargelegde loopkleren aan en dan snel Frühstücken met een paar bakken koffie. De start is gepland om 6.00 uur en een kwartier daarvoor is het redelijk droog, het miezert ietsje. Na een laatste briefing blijkt dat er 13 personen aan de start staan met daarnaast nog 2 DNS-jes. De Garmins worden aangezet op jacht naar een satelliet en elke loper wordt voorzien van een tracker waarmee hij de gehele route op afstand te volgen is. Dit systeem is toch elke keer wel weer een fijne uitkomst voor thuisblijvers en andere geïnteresseerden. Even na 6.15 uur ‘stuiven’ Heini en ik ook het parkoers op. Het plan is om de makkelijke stukken lekker te dribbelen en de zware stukken te hiken. Al gauw blijkt dat we dit wel iets moeten aanpassen; makkelijke stukken zijn er niet door de overvloedige regen van de afgelopen dagen is het één grote modderpoel en de zware stukken zijn lompzwaar geworden.

Doordat we de hele afstand verdeeld hebben in globaal drie marathons en deze weer opgeknipt in 3-4 stukken blijven de etappes overzichtelijk. Ergens tussen het eerste en tweede punt komt Peter Scheutjens ons achterop. Hij heeft ons de tweede kilometer ingehaald met de 4-mans kopgroep (Marek, Maarten, Francois en Alexandre) maar kon hun tempo net niet helemaal volgen en is vervolgens een stukkie verkeerd gelopen. Nu loopt hij mooi in ons tempo mee en al gauw lopen we André tegemoet die bij een plaatselijke bakker koffie heeft gescoord. Dit is op dit moment geweldig en lekker met een krentenbol erbij gaan we verder richting het eerste marathonpunt in het plaatsje Dhünn. Dat bereiken we na circa 7 uur en besluiten daar een wat langere pauze te houden en Heini’s gasbrander te gebruiken om wat GoodNoodles te maken. Lekker wat hartigs. 

Hier is het ook dat ik voor het eerst last heb van blaren op m’n kleine tenen. Door alle regen en modder zijn m’n voeten zo week geworden dat zich er een grote blaar heeft gevormd die inmiddels ook geknapt is. Beetje drogen en wat tape erover en verder gaat ie. Het fijne lopen is nu toch wel een beetje ver te zoek als zich de voetproblemen uitbreiden tot de gehele bal onder de voet en het voelt alsof ik daar op een soort siliconenkussen loop. Lopende de dag zijn we toch een paar keer verkeerd gelopen en zitten nu aan zo’n drie kilometer extra dan de GPX-kaart aangeeft, maar ja, wie maalt daar om. Kilometers maken toch? Bij 70 km lukt het ons niet om net voordat het donker wordt een restaurantje of een imbiss te vinden dus beperken wij ons weer tot wat kokend-water-maaltijden die overigens prima smaakten. Met de voeten is het inmiddels helemaal naadje. Bij de warme kachel in de auto droog ik ze zo goed en zo kwaad dat het gaat waarna André ze met elastische sporttape omzwachteld. Nu droge sokken en schoenen aan en hopen dat het beter gaat. Niet dus. Voelt nog steeds k*t. Dus maar even een Paracetamolletje en niet meer aan denken. We hoeven tenslotte nog maar 58 km tot de finish. Inmiddels is het weer donker geworden en kunnen de koplampjes weer aan. De buienradar geeft kans op droge perioden aan maar dat was van korte duur. Van 20.00 uur tot een uur of vijf heeft het de hele tijd min of meer geregend.

Zondagmorgen 0.00 uur; we hebben er ongeveer 90 kilometer opzetten en eerlijk gezegd ben ik er wel een beetje klaar mee. Continu die regen, modder en nattigheid. Het parkoers is hier lang niet zo uitdagend dan de zaterdag. Gewoon saai soms met brede verharde wegen. Voor nu wel prima omdat het hardlopen in het donker niet wat werd. Bij de eerste poging ging Peter bijna onderuit en wist hij zich nog net op de been te houden al brak zijn stok daarbij wel in tweeën. Maar ach, hij hoeft nog maar 150 km. Moet er niet aan denken. Onze tocht is al een zware mentale opgaaf waarbij de steeds aanwezige auto steeds harder roept om lekker in de warmte plaats te nemen en het laatste stuk te laten voor wat het is. Steeds maar weer zetten we door en beginnen we toch weer aan de volgende etappe. Er sluipt ook een soort gewoonte in. Net drie marmotjes in een trapwiel. Het tempo blijft eigenlijk de hele nacht door hetzelfde al begint voor mij elke etappe meer zeer te doen om weer op gang te komen en helemaal de afdalingen waarbij je voeten alle kanten in de schoenen schuiven doen onbeschrijfelijk zeer. Maar ja, na elke afdaling komt er gelukkig weer wat vlaks ofwel bergop waarbij de pijn weer af kan nemen. 

Zo’n 15 kilometer voor het eind kom ik op het stuk parkoers waar in een paar weken terug samen met Claudia nog zo de heuvels op kon rennen maar geen haar op mijn hoofd die daar nu nog aan denkt. Twaalf kilometer voor het einde is onze laatste stop in een partytent bij een Dorfgemeinschaftshaus waar we nog lekker een CupaSoupje nemen en dan full-speed richting finish in Lieberhausen gaan. Via de LegendsTracking hadden wij inmiddels gezien dat er nog maar één loper achter ons loopt en vier voor ons. In totaal dus nog slechts 8 deelnemers. Dit geeft toch wel weer een soort boost die de pijn weer naar de achtergrond drukt. Sterker nog, de laatste vier kilometers hadden nog de nodige hoogtemeters en het leek wel of we naar boven vlogen. Boven wachten wij uiteraard weer op elkaar want Peter was zo verstandig om niet aan deze jeugdige overmoed mee te doen en in z’n eigen tempo omhoog te gaan. De laatste kilometer breekt aan en we zien dat we het gaan redden binnen de 26 uur. Nu hadden wij vooraf geen enkel idee wat we hier moesten verwachten aan eindtijd en gelukkig heeft dat ook de hele weg niet meegespeeld. Nog even de laatste klim op knallen en rond 8.00 uur zaterdagmorgen stappen wij het terras op bij Gasthof Rheingold in Lieberhausen. We did it! Uiteindelijk waren het 127,8 km in 25 uur en 51 minuten. Voor ons beiden een nieuw afstandsrecord en een noodgedwongen zware mentale battle.

Vraag me nu hoe het was en ik zal zeggen; geweldig. Onderweg was dit gevoel lang niet altijd aanwezig maar toch overheerst de trots van het doorzetten en vastbijten. De onderzijde van mijn voetzolen zien er nog steeds uit als een ontplofte mol, maar ja, dit heelt wel weer. Als je me vraagt doe je zoiets weer? Is het antwoord simpel, ja graag. Maar dan graag wel een beetje minder nattigheid. Overigens niet bij de BERGischerUltra, want dit was de laatste editie. Speciaal woord van respect voor Peter, die toen wij inmiddels gedoucht waren zijn droge kleren weer aan had en gewoon stug verder ging waar ie mee bezig was. De gehele 244 km uitlopen en na 59 uur en 51 minuten komt hij als enige finisher aan bij de jeugdherberg in Lindlar. Wat een klasbak.

BERGischer Grüsse, Henrie Drenthel

Heini Rave en Henrie Drenthel lopen de Bergischer Ultra in Lindlar (Duitsland)

van links naar rechts Henrie Drenthel, Heini Rave en Peter Scheuntjes

Heini Rave en Henrie Drenthel hadden zich ingeschreven voor de korte versie van de Bergische Ultra. Slechts 125 kilometer in plaats van de volle ronde van 250 kilometer door de heuvels van het Bergische land. Andre Bleumink ging als begeleider mee, want hoe kom je weer terug als je uit wilt stappen in een wedstrijd zonder verzorgingsposten. 

Andre zette steeds de auto ergens neer, liep hun een eindje tegemoet en liep dan ook nog een eindje met ze op tot ze bij de auto waren. Een kleine versnapering ging er dan iedere keer wel in want in 26 uur kun je heel wat calorieën verbranden. De voeten gingen flink tegensputteren bij beide heren, maar tussen de oren zat het goed. Fantastische prestatie van deze mannen en Andre heeft zelf al heen en weer rennend toch ook nog een kleine 50 kilometer gelopen. Een uitgebreid verslag volgt nog.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

site organisatie

Henrie Drenthel loopt Eiger Ultratrail in Grindelwald(Z)

Prachtige omgeving om in te lopen

Summertrail, Summertrail, Sumsumsummertrail….

Deel 1 : 18 juli 2015: Eiger Ultratrail

Een zittend gat bedenkt zich wat. Zo ook ondergetekende. Na bestudering van de Trailrunkalender en de geplande bouwvakvakantie besloot ik twee wedstrijden op te nemen in mijn jaarschema, aan het begin en aan het eind van de vakantie, zodat we het aangename met het noodzakelijke konden combineren. Na een redelijk voorspoedige voorbereiding trokken we op 16 juli zuidwaarts richting Zwitserland naar de camping in Grindelwald waar we naar een voorspoedige reis ’s middags aankomen. Dit is de plaats waar die zaterdag de Eiger Ultratrail wordt georganiseerd. De keuze is eigenlijk mede hierop gevallen omdat mijn allereerste bergloop (Jungfraumarathon) aan de andere kant van de Eiger heb gelopen en mij dit derhalve wel een leuk weerzien zou lijken. Back-to-the-roots!

Ik ben zo verstandig (!) geweest om met in te schrijven voor de middenafstand, 52 km, in plaats van de ultralange van 101 km. Dat leek met toch iets te veel van het goede en uit ervaring weet ik dat de Alpen me niet altijd even weersvriendelijk gezind zijn. De vrijdag zitten we natuurlijk niet stil en verkennen we de noordelijke bergtop, First, waarbij we natuurlijk ook even de abseilbahn van 800 meter lengte uitproberen, kicken! Die dag krijgen we ook een SMS dat de start een uur vervroegd is naar 5.45 uur i.v.m. de plaatselijke hitte en het verwachte onweer de nacht er op. Na het ophalen van het startnummer en het laten controleren van de uitrusting sla ik de briefing over en kruip rond 21.30 uur onder de wol.

04.00 uur loopt de wekker af en ik sta redelijk fris op en begin mijn trail-ontbijt-ritueel. Bananen, krentenbollen-fruitontbijt en muesli met een paar bakken koffie. De weersvoorspelling is zo’n 25 graden dus dat voelt lekker fris aan vergeleken met de 35 graden van de dag ervoor. Half zes ben ik in het startvak en wacht geduldig en enigszins gespannen op de start. Ik heb mij voorgenomen behouden te starten. Er wordt gestart in twee groepen; 5.45 uur voor lopers die denken onder de 10 uur te lopen en 6.00 uur voor lopers die denken daar langer over te doen. Dit schept dus verplichtingen, ofwel ongemerkte druk ligt er op.

Niks is minder waar; vanaf het begin gaat het lekker met de handrem er op en loop ik vanuit Grindelwald via Grosse Scheidegg naar First en langs de Bussalpsee. Daar bij 21 km is een verzorgingspost waarbij we horen dat de volgende verzorgingspost 3 km verder is. Dat lijkt mee te vallen maar de hoogte meters zijn bijna 750. Oftewel gemiddeld 25% (!). ik kan je vertellen dat was geen prettig uurtje klimmen. Maar bovengekomen op de Faulhorn op zo’n 2700 meter hoogte maakt het uitzicht weer alles goed. Na de inwendige mens verzorgd te hebben kan ik beginnen aan een lange afdaling. Qua tijd halverwege lig ik globaal op de 5.15 uur. Het dalen valt niet mee. Het eerste stuk grote rotslawines waar we overheen moeten dus snelheid maken zit er niet in. Loop een tijdje voor een groep mede-landers mee die steeds harder en sneller willen afdalen dus ik laat ze er maar even langs want het dalen is niet echt mijn ding en volgens mij staan de borden met ‘DANGER” er ook niet voor niets. 

Vlak voor het einde van de rotspartijen gebeurd het dan ook. Eén van de Nederlanders stapt verkeerd o.i.d. en verdwijnt met een dubbele salto het ravijn in. Arnaudje (want zo heette hij volgens mij) heeft geluk dat we bijna bij een berghut waren en het terplekke niet al te diep was. Medelopers en berghutbezoekers ontfermen zich over hem maar de groep gaat gewoon door. De schrik zit er goed in want Arnaudje zag er niet lekker uit met bebloed gezicht e.d.. via een waterpost komen we bij Schynige Platte, de één na laatste verzorgingspost. Vanaf hier nog een technische afdaling en een stuk vals plat naar de finish.

Technische afdaling!!??, een ramp was het. Door een modderig bos met een belachelijk dalingspercentage en veel rotsen en wortels kom ik redelijk gesloopt aan in Burglaunen. De post waar de 101 en 51 km zich scheidt. De 101 gaat rechtsaf omhoog naar Wengen en wij mogen vlas plat omhoog naar Grindelwald. De laatste 8 km. Tegen de verwachting in gaat dit laatste uurtje vloeiend en met nog een kleine, gemene klim in het dorp van ruim 20% kom ik kapot maar voldaan ruim binnen de 10 uur aan bij de finish. Het was weer een onvergetelijk avontuur.

Bij de E51 is een inschrijflimiet van 700 deelnemers (deze is vol) en uiteindelijk zijn er 641 deelnemers gefinisht. Mijn eindtijd was 9.42 uur en dat was goed voor een 373^ste plaats overall. Tevreden strompel ik de kilometer naar de camping en laat mij de rest van de dag heerlijk vertroetelen. Morgen staat nog een klein bergwandelingetje op het programma om de spieren een beetje soepel te maken/houden en daarna reizen we verder. Op naar het volgende avontuur. Wordt vervolg in deel 2.

Groeten,  Henrie

Heini Rave loopt de Lakeland Ultimate Trail in Engeland

Binnen wat een wedstrijd: knalhard parcours, 4000 hoogtemeters en 110 kilometer

site organisatie

Geweldige prestatie van Heini Rave, gefeliciteerd!

Henrie Drenthel loopt Keufelskopf Ultra Trail in Reichweiler (D)

“Ganz normalen Wahnsinn“

Zaterdag 23 mei 2015

Nou, nou zult u zeggen wat een taal. De K-UT staat voor de Keufelskopf Ultra Trail. Deze wordt dit jaar voor de 7^de maal gehouden in Duitsland te weten in Reichweiler op de grens van de deelstaten Rheinland-Pfalz en Saarland. De organisatie is in handen van een Nederlandse trailrunner, Eric Teurlings, die ook het woordgrapje van de loop bedacht heeft.

Als voorbereiding op het driedaagse trailweekend in Vaals op 5-6-7 juni en de Eigertrail in Zwitserland op 18 juli wilde ik het Hemelvaart- of Pinksterweekend gebruiken om nog één testwedstrijd te lopen als training. Nu was ik nog nooit in die omgeving wezen hardlopen dus mijn keuze viel op de Keufelskopftrail op zaterdag 23 mei. Op deze website is ook een leuk filmpje te zien van de trail. Omdat de start al om 6.00 uur was, besloot ik vrijdagmiddag al bijtijds die richting op te gaan. Achteraf een sterk plan want heel Duitsland was uitgelopen voor een lang Wochenende. Met een tweetal uren vertraging kwam ik aan op het sportterrein van de SV Reichweiler alwaar diegene die dat zou willen kon overnachten in tentjes, caravans en campers. Lekker basic allemaal en heel gemütlich.

Vanaf 19.00 uur was het secretariaat in het Gemeinschaftshaus geopend waar je de startunterlagen af kon halen en tevens kon daar ook voor een paar euri een heerlijke pastamaaltijd genuttigd worden met diverse soorten pils. Al gauw raak je daar in gesprek met allerlei lopers met allemaal dezelfde afwijking. Schept een band moet ik zeggen. Van mijn Duitse tafelgenoot probeerde ik zoveel mogelijk over de loop te weten te komen. Hij had vorig jaar ook de 45 km gelopen maar was behoorlijk kapot gegaan omdat het toen een stuk warmer was en de wedstrijd gebaseerd is op autonomie; d.w.z. geen verzorging onderweg, je moet zelf je natje en je droogje meenemen in je rugzak. Hier was het semie-autonoom; er was op de 45 km afstand één verzorgingspost op 24 km met alleen water. Wel kon je vooraf je eigen smaakje/drankje/shakeje afgeven en die werd dan door de organisatie naar die post gebracht (was ongeveer 100 meter vanaf start/finish. M’n tafelgenoot was vorig jaar dus behoorlijk opgedroogd en had er ruim 8 uur over gedaan. We spraken nog verder over diverse trails die we allebei al eens gelopen hadden en er waren er heel wat die we ongeveer in dezelfde tijd hebben afgelegd dus op mijn vraag wat hij voor morgen in gedachten had gaf hij aan richting de 7 uur. Dat was ook ongeveer wat ik in gedachten had. Er moesten tenslotte wel ruim 1900 hoogtemeters overwonnen worden zowel omhoog als omlaag dus echt tempo maken zal er niet in zitten. Om 22.00 uur onder de wol want de wekker loopt 4.15 weer af.

Raceday: nog even lekker blijven liggen tot 4.30 uur begin ik de dag met een sterke pot koffie te maken, een Hero-Fruitontbijtje om drie krentebollen mee weg te spoelen en een banaan als toetje. Even een sanitaire ontspanning vooraf en we kunnen beginnen. Het is prima loopweer. Met de start is het bewolkt maar de voorspelling is dat het droog blijft en niet te warm. Om 6.00 uur is het zo’n 10 graden en dit loopt op naar 16 graden. Dus de hele tijd in shirtje en korte broek kunnen lopen. Als pakezel neem ik mijn kleinere Salomon-racevest mee met een drietal flesjes drinken (2x water en 1x cola). Voor bij de verzorgingspost geef ik een shake en een flesje cola af. Na wat bemoedigende woorden van organisator Eric vertrekken we samen met de echte Ultra-bikkels van de 85 km en beginnen we met de zuidelijke lus.

Vanaf het begin is het parkoers prachtige. Veel single-tracks, bospaden, oude spoorbaan, echt een prachtomgeving om te trailen. Ik begin heel bewust niet te hard. Valt tegen zonder loopmaatje die me nog wel eens afremt maar het gaat toch boven verwachting. Onderweg veel tijd om bij te kletsen met allerlei sympathieke Duitsers (ja, die zijn er ook J) en de kilometers en tijd vliegen voorbij. Halverwege de ronde kom ik mijn tafelgenoot achterop. Hij loopt met stokken en is blijkbaar toch iets te hard gestart. Ik wens hem Hals-und-Beinbruch. Net iets onder de drie uur ben ik weer terug in Reichweiler bij de verzorgingspost. Neem m’n shake en vul mijn flesje bij voor de tweede lus. Neem ze alle vier mee want ik zie dat we nog maar ruim 600 van de 1900 hoogtemeters hebben gehad en we zijn qua afstand al over de helft. Dat beloofd nog wat.

Inderdaad, dat deed het. Ik was nog maar net goed en wel weer op weg en de hele horde van de short-trail (22 km) komt mij achterop en wil er aan alle kanten langs. Zij blijken dus zojuist om 9.00 uur gestart te zijn en zijn nog okselfris. Na een paar kilometer is de brand er wel af en keert de rust terug. Een prachtige lus is het. Loeizwaar met supersteile beklimmingen en dus ook afdalingen. We lopen onder langs een oude Steinbruch (rotsafgraving) en iemand vertelt me dat we er omheen lopen en aan de andere zullen moeten aufseilen (uit eerdere verslagen weet u dat dit omgekeerd abseilen is. Dus langs het touwtje omhoog i.p.v. omlaag). Geweldig leuk om te doen maar kost giga veel kracht en de snelheid is er nu wel helemaal uit. Deze ronde is echt veel zwaarder dan de eerste maar o zo mooi. Onbeschrijvelijk. Het lopen blijft alleraardigst te gaan en vanaf een uurtje of vier haalt ook niemand mij meer in en kan ik zelf steeds vaker lopers op stofzuigen. Geeft wel een fijn gevoel. Bij de 35 km staat een opbeurend bordje dat je je niet aan moet stellen, nog maar 50 km te gaan… Moet er niet aan denken dat ik vandaag 85 km zou moeten lopen. Was te veel van het goeie geweest. Even later is daar ook de splitsing van de Ultra en de Marathon afstand. Kijk niet veel meer op m’n Garmin maar zie wel dat een eindtijd onder de 7 uur er wel in moet zitten. Stemt tot tevredenheid want ik heb nog een etentje vanavond in Winterswijk en dat wil eigenlijk niet missen. Doorlopen dus.

We komen door het laatste bos richting Reichweiler maar moeten de laatste 5 kilometer nog wel drie keer middels touwen weer de berg op. Dat is onderhand wel onmenselijk geworden. Kan toch blijven lopen en haal de laatste kilometers nog een paar lopers in totdat bijna de kramp in beide benen schiet. Loop even quasi nonchalant mee met eentje die het nog moeilijker heeft en voel de kramp weer wegtrekken. Dan lopen we ineens via de Hauptstrasse het sportterrein weer op en is het nog maar een paar honderd meter. Klein eindsprintje nog (haha) en finish in 6.19.51.

Achteraf nog dik binnen de 7 uur, al is dat onbelangrijk. Ben voor in de middenmoot geëindigd (39^e  van de 100 gestarte deelnemers) en dat stemt tot tevredenheid. Goede voorbereidingstraining dus. Complimenten aan Eric en z’n team. Het is een perfecte mix van beroemde trails als de Trails des Fantomes, Rheinsteig Extremlauf, Zugspitze Trail maar in een veel relaxter en non-commercieel decor. Voor mij de mooiste trail die ik in Duitsland gelopen heb. Chapeau!

Nu een paar dagen later is de pijn in de benen nog steeds niet weg en moet ik die uitsloverij nog wel een beetje bekopen. Hopen dat die volgende week weer weg is want dan gaan we met Linda, Yvonne, André, Christian, Eric en ondergetekende naar de X-Trails in Vaals. Een driedaagse etappeloop rondom Vaals (Drielandenpunt). Er zijn nog startbewijzen te verkrijgen via de X-Trails en overnachten kan eventueel ook nog bij ons op de camping.

Uiteraard volgen hier ook de verslagen weer van.

Groeten,  Henrie

Route Keufelskopf 45 km                  

Uitslagen                

Filmpje KUT-2015 (aanrader!)         

Laufticker                              

Fotos DUV                                          

Verslag Ultraned