Uitslagen van de Marathon van Sevilla(Spanje)

Barend Westervelt, Tim te Brake, Koen ten Napel, Mark te Brake en Daniel Booms

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

Mark te Brake 2:36.36, Tim te Brake 2:44.46, Barend Westervelt 3:04.05, Koen ten Napel 3:05.28 en Daniel Booms 3:08.14

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Knappe prestatie Cindy Brusse op WK Ironman 70.3 te Marbella

Cindy komt hier als 2e dame de bocht om

Na maanden van voorbereiding was het nu eindelijk zo ver! Om 7.50 gingen de pro’s van start en daarna volgde elke 9 minuten een agegroup. In totaal waren er 12 waves wel meer dan 2238 enthousiaste vrouwen. Mijn groep F50-54 was met 216 dames als wave 9 om 9.03 aan de beurt. Ik had goed ontbeten, om 8.00 ook nog ff een banaantje gegeten en een kwartier voor de start ook nog de laatste snelle calorieën ingenomen, want het zou een lange dag worden.

Al wachtende werd er vrolijke ABBA-muziek gedraaid en toen het onze tijd was (de gouden-badmuts serie), gingen we per 10 deelneemsters elke 5 seconden te water. Het was rennen de golven in, en tjee, wat was de zee woelig! Een dag ervoor lag het er zo strak bij en nu dit! Het leek een eeuwigheid te duren voordat ik bij de eerste driehoekige boei was, en linksaf mocht. Inmiddels was ik al zilveren-badmuts-spartelaars van de vorige serie aan het inhalen. Alhoewel ik nooit golf-zeezwemmen oefen, leek het me toch beter af te gaan dan heel veel deelneemsters van vorige series en bij bosjes haalde ik ze in. Helaas zorgden de golven er ook voor dat ik slokken water binnen kreeg, gatver! Dit gebeurde zeker 6 keer.

Na 1900m was er na 32 minuten de finish (mijn gebruikelijke tijd in vlak water is 28.30). Ik bleek als 4e gouden badmuts het strand op te rennen en was op weg naar de Bike-bag. Tas van het rek pakken, snel de helm op, wetsuit terug in de tas, tas afgeven en hup snel naar de fiets. Op de blote voeten met de fiets aan de hand snelde ik door de transitie zone en ik zat als 2e op de fiets!

Het zeewater lag niet zo lekker op mijn maag. En ik was nog geen 3 km op pad en hupsakee alles kwam er met een noodgang uit en belande over mijn hele stuur. De banaan was als 1 grote gespikkelde toestand te herkennen. Dit bracht me even terug naar mijn werk. Als iemand een overdosis gevaarlijke pillen heeft ingenomen en zich binnen een uur op de SEH meldt, dan gaat de slang door de keel en spoelen we de pillen uit de maag. Als ze er langer dan 1u in zitten, dan zou het niet zinvol meer zijn en doen we dat dus niet. Nou, deze banaan zat echt al 1u en 40 minuten binnen en zat nu ontploft op mijn stuur. Misschien moeten we de spoeltijd toch wat ruimer gaan aanhouden op de SEH.

Gelukkig was ik in een positieve stemming en dacht niet…hoe ga ik dik 5u sporten volhouden als ik nu al niks binnen hou. Maar dacht: zo dat lucht op, dan ga ik over een paar kilometer met de sportvoeding beginnen. En oh ja, ik zou gaan tellen hoeveel mensen ik inhaal, dat houd me een beetje bezig tijdens de 90km fietsen. Ik wordt natuurlijk ook ingehaald, maar 2 tellingen bijhouden, dat kan het sportende brein niet aan.

Na 5 km begonnen we met klimmen. In totaal zouden het 1785 hoogtemeters zijn, waarvan de eerste klim veruit het langst is. Het is een tempo kiezen, waarvan je denkt dat je het lang kan volhouden. Het was leuk fietsen, want ik was lekker van de 1 naar de ander aan het rijden. De telling verliep goed. Eenmaal boven volgde het leuke deel: recht naar beneden! Helaas stond er vrij veel zijwind, wat de afdaling minder ontspannen maakte en op het ligstuur liggen niet altijd mogelijk was. Gelukkig was ik toch wel lekker aero op de fiets en de telling liep lekker door. Bij het keerpunt na 45km zat ik al op 175.

Het hele tussenstuk was op en af en het was aftellen naar km 73. Daarna zou het heel lang afdalen worden, joepie! Het ging ondertussen goed met de voeding en ook met de telling, die inmiddels op 290 stond. Op de tracker-app kon Dennis zien dat ik langzaam steeds een plekje zakte tijdens het klimmen, maar in de afdaling weer wat goed maakte. Als 9e dame kwam ik de transitie zone in (teller gepasseerde dames op 340).

Fiets wegzetten in de parkeergarage , Rode Run Bag pakken, sokken en schoenen aan, heuptas met sportvoeding om, petje, bril op, tas afgeven en gaan (zonder banaan). Ik kwam uit de parkeergarage en moest een flinke loopbrug op, bah. Naar beneden kwam ik gelukkig in de vrolijkheid terecht. Uit grote geluidsboxen schalde het  “don’t you wish your girlfriend was hot like this “ Nou hot had ik het zeker bij de 26 gr die het inmiddels was. Dus bij de verzorgingspost keerde ik meteen 2 bekers water op mijn hoofd om.

Er volgde een stuk onverhard parcours langs het strand met brug nr 2. Op de weg terug was het best een lang stuk licht omhoog met vervolgens een stijl stukje weer een brug over. Dit parcours zou flat zijn, maar was het duidelijk niet! Het viel me op dat ik de gehele tijd samen met een dame in lichtblauw pakje liep. Het viel haar ook op en we wisselden wat woorden uit. Hé, hoe heet jij? Sarah. Enne, waar kom je vandaan: California. Sarah liep soms een paar meter voor me, maar bij de drankpost wandelde ze even. Het lukte mij om er steeds rennend door heen te gaan en 2 bekers water deels te drinken en deels op mijn hoofd te legen. Elke 1.6km was er een drankpost. Sarah had steeds 1km nodig, om weer aan te haken en me te begroeten.

Na 13 km werd ik aangemoedigd door Yvonne van Vlerken (vroegere steengoede Pro) en ze riep dat ik mooi 10e lag, maar wel ff door moest lopen om dat zo te houden. Dat was de eerste keer dat ik hoorde hoe ik in de wedstrijd lag en dat was wel heel positief! 3 jaar geleden werd ik in St George te Utah 40e. Dit zou wel een hele verbetering zijn. Helaas is het lopen niet mijn beste onderdeel, dus met nog 8 km te gaan zou het een lastige klus worden. Ik had ook geen idee wat mijn snelheid was, ik had wel eerder getracht te kijken wat mijn hartslag op mijn horloge was, maar die werd niet goed weergegeven en toen was ik ook gelijk klaar met mijn horloge.

Het einde van de loopmartelgang begon te naderen.Het parcours bestond uit 2 ronden en een toegift. Volgens Sarah hoefden we niet voor de 3e keer de loopbrug op. Helaas….wel dus. Gelukkig was de gezelligheid weer beneden en uit de speakers galmde het “Girls wanne have fun”. Nou ik wilde vooral zo snel mogelijk naar de finish. Ik bleek inmiddels 17e te liggen, maar trok er nog een eindsprint uit in werd 16e en 3 seconde na de 15e. Er waren uiteindelijk 216  F50-54 finishers! Het was mijn beste IM 70.3 ooit!

Bij deze een bedankje aan Frank Heldoorn,  voor de mooie en gevarieerde schema’s en dank aan Dennis voor de support, de gezelligheid en het maken van de foto’s en filmpjes! Oh ja, Dennis heeft alweer een mooie IM 70.3 voor me op het oog, de IM 70.3 Mossel Bay in Zuid-Afrika. Dat lijkt hem wel wat. Ik heb gehoord dat daar aapjes langs het parcours zitten, dus dat lijkt mij ook wel wat!

Cindy Brusse

Björn Demkes is een Ironman

Bjorn Demkes

Ironman Barcelona/Calella 2025

Begin november 2024 schreef Björn zich in voor de Ironman van Barcelona/Calella 2025. Na zijn finish van Challenge Almere in 2023, bleef Björn doortrainen op de schema’s van Evert Scheltinga. Zijn doel besproken met Evert en het consistente trainen ging over naar doelgericht trainen. Alles moest er voor wijken. Ik werd gebombardeerd van vrouw naar personal cook, voedingscoach en vlogger. Helaas is er van die drie niks terechtgekomen. Na 1 week nam Björn ook die taken alweer van mij over. Het trainen werd steeds meer en de fietstrainingen vielen hem vooral zwaar. Tijdens het begin van de trainingen had Björn nog een langdurige enkelblessure. Lopen was er dus de eerste maanden niet bij. Dit werd vervangen door 5 keer in de week zwemmen en 5 keer fietsen in de week. Plus 2 keer in de week krachttraining. Later kreeg Björn een injectie in zijn enkel door de arts. Na zes weken kon hij het lopen gelukkig weer oppakken.

Vanaf mei 2025 werd het zeer serieus allemaal.  Eten, werken, trainen, slapen en trainen met voeding. Geen alcohol meer. Je zag Björn sterk vermageren. Afgetraind in sporttermen. Bij ons in het dorp noemden ze het: buj wal good wies? Björn trok zich er niks van aan en ging gewoon door met zijn doel. Een mooie tijd neerzetten in Barcelona en mogelijk een startbewijs halen voor de wereldkampioenschappen in Hawaii voor oktober 2026. Na alle berekeningen erop losgelaten te hebben, zou een tijd van onder de 9:30 uur hem mogelijk een startbewijs kunnen opleveren. Eerst maar eens zien te finishen. Zware weken van trainingen kwamen eraan en je zag Björn fitter en sterker worden. Weekenden van 10 uur trainen. En weken van 18 uur trainen. We zagen hem niet meer. En als we hem zagen dan was hij of aan het eten, want ja hij moest dan wel 6000 calorieën per dag eten om alles weer aan te vullen, of aan het slapen.

Uiteindelijk was het dan zover. Kris en Loes gingen ook gezellig mee. Zij waren het weekend verantwoordelijk voor de vlogs, want zoals ik in het begin al opschreef nam Björn het na 1 week al van mij over, maar eigenlijk werd ik per direct ontslagen door hem. Gelukkig zijn Kris en Loes er erg handig mee. Vrijdag 3 oktober 2025 met teveel koffers en de fietskoffer op naar Eindhoven. Daar ging het al mis. De fietskoffer was in tussentijd door iemand omgezet naar ruimbagage. Wie had dit gedaan? Björn zelf was de schuldige. Hup extra geld betalen en door. Aangekomen in een prachtig hotel, dichtbij de finishstraat van de Ironman. Dat had ik dan wel mooi geregeld. Meteen vrijdag het startbewijs en de tassen ophalen. Daarna moest Björn zijn fiets in elkaar zetten. Daar kon je beter niet bij zijn, dus dochters en moeders gingen wat anders doen. Zaterdag gingen we heerlijk ontbijten. Björn niet want hij was al dagen wit brood met Nutella aan het eten. Dit had hij van Chat GPT doorgekregen. Wat eet een triatleet voor de Ironman.

Zo jammer, want er was ruime keuze uit het ontbijtbuffet. Daarna ging Björn met wetsuit een stukje in de zee zwemmen. Hij kwam vol zelfvertrouwen uit het water. Het was heerlijk weer en de zee was rustig. Daarna een stukje op de fiets fietsen om te kijken of alle onderdelen goed gemonteerd waren. Niet dat zijn wiel nog loszat. Dit had hij op vakantie namelijk geoefend en daar was hij vergeten zijn voorwiel vast te draaien. Gelukkig goed afgelopen. Tegen 18:30 uur konden de fietsen ingeleverd worden bij het park Ferme. Hier stonden aan het eind van de avond voor ongeveer 14 miljoen aan prachtige fietsen. Gelukkig zat er s’nachts bewaking bij. 

Zondag raceday. De wekker ging om 05:00 uur. Bjorn had redelijk geslapen. Ik daarentegen niet, ik was zenuwachtig voor hem. Björn ging heerlijk alweer wit brood met Nutella eten. Kris, Loes en ik ook. Zoo lekker. Het hotel had wel vanaf 05:00 uur ontbijtbuffet speciaal voor de triatleten, maar nee wij moesten natuurlijk met Björn mee, omdat meneertje vooraan in het startvak wilde starten. We hebben onszelf maar weer weggecijferd. Op weg naar het startvak. Björn had zijn bidonnen gevuld met voeding en zout. Fietspomp mee, wetsuit mee, badmuts en zwembril mee en tas mee met de gewone kleding voor na de wedstrijd. En dan zijn tri-suit aan en gaan. Buiten was het koud en er stond best veel wind.

Bij de start aangekomen ging Bjorn het startvak in om zijn banden van de fiets op te pompen, zijn bidonnen vastmaken, gelletjes te plaatsen, fietsschoenen met elastiekjes vastmaken op de trappers. Toen dat klaar was, trok Bjorn zijn wetsuit vast half aan en liepen we richting de start. Het was best fris en ik was blij dat ik een jas had aangedaan. Bjorn geholpen om de wetsuit dicht te doen. We gaven hem een knuffel en wensten hem een mooie werkdag toe. Het laatste jaar zei Björn vaak tegen mensen dat het gewoon een dag hard werken was een Ironman. Vandaar onze opmerking. Björn stond voor in het startvak. Wij liepen naar de voorkant van het startvak toe en stonden redelijk vooraan bij de zee. De zee was onstuimig en wild. Het ging ook een beetje miezeren. Ik maakte me best zorgen.

Om iets voor 7:55 uur begon het spektakel. Mooie start en muziek zorgden bij Kris, Loes en mijzelf voor kippenvel over het hele lichaam. Erg indrukwekkend en mooi. Bjorn zat in een rolling start vooraan. Kris had ons uitdrukkelijk gezegd om filmpjes te maken en geen foto’s. Dit voor de Vlogs. Wel raar dat achteraf geen filmpje van mij is gebruikt. Je zag de atleten struggelen in de golven. Wat heftig om te zien. We zagen al vrij snel een jetski met daar achterop een atleet uit het water gehaald worden. Gelukkig een roze badmuts. Bjorn had een paarse badmuts op. We liepen over het strand naar de finish van het zwemmen. Bjorn dacht er 1 uur over te doen. Na 59:45 minuten kwam Björn uit het water. Ik kon zien dat hij het zwaar gehad had, want hij kwam lopend uit het water. Normaal komen atleten rennend uit het water.

Op naar deel 2 het fietsen. We konden Björn zien achter de dranghekken. Hij kreeg zijn helm niet goed dicht. Terwijl hij hier zo op geoefend had. Ja eindelijk zagen we hem rennen naar zijn fiets. Wat een snelle wissel zeg. Kris, Loes en ik liepen richting de rotonde. Daar zouden we Björn twee keer kunnen zien. Dit was bij het 90 km punt. Onderweg zag ik Joep Schillemans. Een youtuber/vlogger die ook een ironman onder de 09:00 uur had gedaan. Hij is zeer populair bij de jonge vrouwen, zo ook bij mijn dochters. Ik kende hem niet. Eerst zat hij schijnbaar voor ons in het vliegtuig. Dit omdat de dochters helemaal hysterisch reageerden in het vliegtuig. Joep komt het vliegtuig in. Wie? Oh nee hij komt voor ons te zitten. De hele weg hebben Kris en Loes voor zich gekeken. Durfden niet naar hem te kijken, omdat hij zooo knap is. 

Maar we waren dus onderweg naar het 90 km. punt toen ik Joep met zijn kameraad zag lopen rechts naast ons. Ik zei tegen Loes: kijk eens rechts van jou. Loes keek naar links. Ik weer iets harder nee rechts van jou. Loes keek naar rechts en keek Joep recht in zijn gezicht. Ze durfde weer niks te zeggen. Later toen hij weg was zeiden Loes en Kris heel stoer, als we hem nog een keer tegenkomen dan maken we een foto hoor. We zouden hem nog vaker tegenkomen, maar ze durfden het toch niet aan. Björn kwam op het 90 km punt langsfietsen en zag er goed uit en stak een duimpje omhoog. Gelukkig. Op naar ronde twee.

Wij gingen ondertussen lunchen bij de Mac Donalds. Daarna liepen we vast naar het wisselpunt, want daar zou Björn rond 14:00 uur arriveren. Het werd ondertussen echt wel warm. Voor 14:00 uur kwam Björn bij het wisselpunt aan en hij haalde al rennend met fiets zijn voorganger in. Hij zag er nog steeds fit uit. Fietstijd van 05:00 uur. Wij gingen vast aan de overkant bij het loopparcours staan en daar kwam Björn al aan. Weer een zeer snelle wissel.

Het loopparcours bestond uit drie rondes van 14 km. Het was zeer druk op het loopparcours. Bij ronde twee zou ik een zakje met gelletjes en paracetamol en ibuprofen aangeven, omdat je de pijntjes voor moet blijven. Dit zakje werd zeer gretig aangepakt door Björn. Toen we dit hadden afgeleverd liepen Kris, Loes en ik richting de finish. Het zou nog wel even duren voordat Bjorn kwam. Wat een spektakel in die arena. Gewoon weer een kippenvelmoment.

Het moment is daar, via de livetrack zagen we dat Björn nog 200 meter had te gaan. We zagen hem niet komen, waar bleef hij toch. Zou er wat gebeurd zijn. Iedereen leek ineens op elkaar. Ze hadden ook bijna allemaal hetzelfde pakje aan. Ja daar in de verte kwam Björn aan. Ik kreeg een brok in mijn keel. De speaker riep door de microfoon: Björn Demkes from the Netherlands you are an Ironman. Bjorn rende al juichend over de finish. Björn liep de marathon in 3 uur en 10 minuten. Niet normaal.

Prachtig om te zien. Kris en Loes waren ook onder de indruk. Eindtijd: 09:17:07 uur. Wat een mooi weekend en wat fijn dat Björn een dik PR heeft gehaald op een dagje hard werken. Zal het genoeg zijn voor een ticket naar Hawaii? Dat werd bij de prijsuitreiking nog niet duidelijk. Dit wordt de komende twee weken pas duidelijk als je een e-mail ontvangt met daarin een ticket to Hawaii. De kans is heel klein, maar je weet maar nooit. Björn is een Ironman en dat nemen ze hem niet meer af. Wij zijn wel blij dat hij nu weer wat meer tijd voor ons gaat hebben. Of toch niet?

Groetjes Katja Demkes

AVA'70 delegatie on Tour - deel 4 (slot)

Op het programma stond de ochtend van vertrek een heuveltraining

Celebra la Vida en Forza Totana - Vier het leven in Forza Totana 

Terwijl heel Nederland zich op maakte voor het begin van een nieuwe werkweek, zong Sven Versteeg alweer eens de pannen van het dak op het zonnige resort in het Zuid-Spaanse Totana. Best een groot verschil, maar vervelend was het geenszins. De ontbijttafel was alweer gedekt en alles uit de koelkast stond klaar voor een fikse aanval. De stemming was ouderwets uitbundig en de keuze was reuze. De voorraad slonk snel en dat was zeker het geval bij de fles ranja. De nestor van de club bleek flinke nadorst te hebben en slurpte in sneltempo 6 glazen van het rode sap naar binnen. Zijn ogen begonnen wat te tollen en hij bestuurde het etiket van de vruchtendrank eens even wat nauwkeuriger en begon lichtelijk scheel te zien. Wat bleek? Hij had bijna een liter Sangria naar binnen gewerkt in recordtempo. Goedemorgen!  

Op het programma stond deze ochtend een heuveltraining voor de Nederlandse klimgeiten en om niet te verdwalen had Freddie besloten om de dravers te begeleiden. Hij had een leuk rondje in de gedachten door het buitengebied van Totana met een vrijwel vlak parcours en asfalt als ondergrond, zo liet de gids weten. Nou, de gemene knipoog was overtuigend en maakte duidelijk dat we ook op deze maandagochtend gewoon weer vol aan de bak moesten. De 2 “knie-gevalletjes” besloten het stalen ros weer te pakken en gingen fungeren als voorfietser en bezemkar.  

Al snel bleek dit geen overbodige luxe, want hardlopers kunnen ook in Spanje niet altijd op voorrang rekenen. Bovendien werd het pelotonnetje na een slordige 3 kilometer lichtelijk uit elkaar getrokken, toen de heuvels een obstakel in het parcours begonnen te vormen. Het was ook al weer bloedheet en dat werkt dan natuurlijk ook niet echt mee, maar prachtig was het wel. Zeker in de wetenschap dat je werkende collega`s op dit moment geheel andere zorgen hebben. Na nog een stukje geploeterd te hebben op het traject van de Vuelta 2023, tikten we toch weer lekker de 11 kilometer met een paar honderd hoogtemeters aan en dat voelde toch weer als een mooie prestatie, dus een luid applaus voor onszelf was zeker meer dan verdiend. Net als de verkwikkende douche overigens en een frisse bak koffie. Kortom… vier het leven in optima forma.  

We besloten nog even een lekkere lunch te gaan pakken in het centrum van Totana, maar daar kwam werkelijk niets van terecht. Het was immers maandag en dat betekent in Spanje “dia de descanso”, oftewel je kunt lullen als Brugman, maar als je wat te eten wilt hebben, dan ga je maar naar de supermarkt. We lieten ons natuurlijk niet zo gemakkelijk uit het veld slaan en namen uiteindelijk genoegen met cola uit blik en dubbele espresso met als extraatje gortdroge cake die zeker 9 maanden over de datum was. In Spanje is dit overigens totaal geen probleem en voor een paar euro speelden we het spel maar gewoon mee.  

Het moment, dat we zolang mogelijk uit wilden stellen, kwam nu toch wel met rasse schreden dichterbij. Even voor 2 uur namen we licht geëmotioneerd afscheid van Freddie en Renate en beloofden plechtig om zeker nog weer op een reünie-feest te verschijnen. Al toeterend, zwaaiend en zingend verlieten we ons resort. Wat een prachtige 4-daagse hebben we met elkaar gehad, daar was iedereen het wel over eens. Stilletjes liet iedereen zijn gedachten over de trip gaan, maar voor de chauffeurs was het al snel gebeurt met het dagdromen. De hemel kleurde van blauw, via grijs naar zwart, waarna een onwaarschijnlijke bak met regen naar beneden werd gepleurd. In no-time veranderde de snelweg in een rivier en glibberden de wagens alle kanten op.  

Met een vaartje van 36-37 kilometer per uur dreven we in de richting van luchthaven Alicante, waar we onze bolides in moesten leveren. We wilden dit even vlot fiksen, maar de jongedame, die de keuring moest doen, dacht daar wel even wat anders over. Ze liep een slordige twintig minuten om de eerste auto heen en kwam tot de conclusie dat er een minuscuul klein sterretje in de voorruit zat en nergens bewijsmateriaal te vinden was, dat deze er bij vertrek ook al inzat. Dokken dus en geen discussie! Er ontstond in het kleine kantoortje een geweldige foeterpartij, maar de belleza espanola schudde 2 keer met haar heupen, likte langs het potlood en tikte gewoon 1500 euro op het scherm aan.  

Of we contant wilden betalen of met een creditcard was een hele logische, maar ook zeer gevaarlijke opmerking op dit moment. Nadat aan alle verplichtingen waren voldaan, moest de tweede auto nog een check ondergaan. Toen de Koning Van Aalten even heel demonstratief akelig dichtbij de keurmeesteres ging staan werd het papier snel afgevinkt en konden we uiteindelijk 3 kwartier later dan gepland richting het vliegveld. Om te tijd te doden werd er snel een 1-sterrendiner naar binnen gewerkt en konden we gaan inchecken.  

De terugvlucht verliep naar wens, al was er wel het dringende verzoek om de gordels vast te snoeren in verband met turbulentie in de lucht. Nou we ondergingen dit bericht met een glimlach, want we hadden natuurlijk een turbulent weekend achter de rug, dus mocht dit lichte shaken, natuurlijk geen naam hebben. Keurig op tijd zetten we weer voet op Eindhovense bodem en kwam er definitief een einde aan ons Spaanse avontuur! Vier dagen hebben we het leven gevierd en genoten van schitterende activiteiten en mooie belevenissen. Samen met het zeer zonnige weer en de natuurrijke omgeving werd het een prachtige en onvergetelijke 4 daagse trip! (FR)

Ook zin in een zonnig en sportief avontuur? www.forzatotana.com 

AVA'70 delegatie on Tour - deel 3

Bovenop de berg, met een mooi uitzicht over de vallei

Celebra la Vida en Forza Totana -  Vier het leven in Forza Totana

Het is inmiddels zondagochtend geworden, maar dat wil niet zeggen, dat er tijd is om uit te slapen en een wekker zetten met de aanwezige huisgenoten is dan ook helemaal niet nodig. Om even voor 8 uur wordt de muzikale serenade weer aangeslingerd en was de keukenbrigade al enige tijd duftig in touw. Zeg nou eerlijk… wat is er fijner dan de dag starten met een 6-gangenontbijt? Werkelijk alle registers werden opengetrokken om het iedereen weer lekker naar de zin te maken. Tijdens het smikkelen en smullen werd de dag van gisteren even doorgenomen en het was er wel weer één met louter hele mooie momenten en het leven werd dan ook volop gevierd, zo was de algemene tendens.

Calorieën stapelen was overigens op dit tijdstip absolute noodzaak want er stond een geweldig mooie wandeling op het programma en gezien de ondergrond zonder asfalt, zou het zeker ook hier en daar  pittig zijn. Gastvrouw Renate was onze gids en dat betekende dat we in absoluut goede handen waren, want zij weet elke kiezelsteen te liggen en heeft dan ook nog de kwaliteiten, om gelijk iets te vertellen over de fabelachtige omgeving. Dat moest gewoon goedkomen, zo was de algemene mening. De complete selectie stond om 09.34 uur paraat voor de ochtendmis en zette zich goedgemutst in beweging. Toen we zo`n 20 meter op weg waren, werden we geweldig hartelijk toegesproken door onze tijdelijke buurman en weer even later lachte ons de schitterend ogende, iets fout opgemaakte, tandloze 84-jarige buurvrouw ook opvallend vriendelijk toe. Toeterende auto`s passeerden ons en de fietsende pastoor in een 3-delig kostuum zat dwars op de fiets en zwaaide al van verre. We keken elkaar aan en het duurde even voor het kwartje viel. De fijne, welgemeende begroetingen hadden natuurlijk alles te maken met ons optreden van de avond daarvoor. Het schitterende gezang van ons als Aaltense tenoren had blijkbaar enorme indruk gemaakt in de buurt en de tijdelijke penningmeester voelde aankomen, dat er wel eens een paar hele mooie optredens aan zouden kunnen komen.

Dit verheugde natuurlijk de feestvreugde enorm en de pas werd er efkes flink ingezet. De versnelling bleek overigens van korte duur, want het geitenpaadje dat voor ons lag, liep werkelijk vrijwel recht omhoog en had een stijgingspercentage van soms 37 % en dan hebben we het natuurlijk wel ergens over. Het zweet gutste ons bij deze zomerse temperaturen van de snuffert en de ruggetjes waren ook al zeiknat. We kropen langzaam omhoog in de richting van het beeld van Jezus, dat bovenop de berg uitkeek op de vallei. Een mooi moment natuurlijk om op deze fijne zondag letterlijk en figuurlijk even bij stil te staan. We liepen nog even door via een zig-zag paadje naar het naburige klooster om ook hier even sfeer te proeven. De priester deed geweldig zijn best, maar noemde in 5 zinnen wel 4 keer het woord “catastrofe” en het leek ons dan maar beter om uit de kapel te vertrekken. Mogelijk had het te maken met onze iets te kleurrijke, sportieve kleding, maar dat zullen we nooit zeker weten.

We daalden langzaam af via een smal singletrack-paadje, waar het donders oppassen was geblazen, want er lag werkelijk geen kiezel recht. Even de mond houden en gewoon je ding doen was het devies en dat leek goed te komen. Leek, want na 7,24 kilometer op de Garmin ging het gruwelijk mis. De nummer 7 in de groep volgelingen, lazerde in een vreselijk vrije val het ravijn in. De schrik sloeg ons om het hart, al werd de stuiterpartij in de voorhoede aanvankelijk nogal lacherig afgedaan. Even was er behoorlijk paniek, maar er kwam gelukkig beweging in het hoopje mens dat meters naar beneden was gegleden. Eerst kwam zijn rode rugzakje, vervolgens een bebloede arm in beeld, waarna een nog heftiger ogend toegetakeld been volgde. Het lijf was compleet zo was de eerste indruk en er werd gelijk een medisch team geformeerd om de eerste bijstand te verlenen. Alle registers werden direct losgetrokken. Al het aanwezige water moest ingeleverd worden, evenals het toiletpapier, tissues en waslapjes.

Een eerste inschatting werd gemaakt en er werden in de gauwigheid 28 schaafplekken geteld, maar omdat het nergens uit de wonden gulpte, werd besloten om geen traumahelicopter in te schakelen. Toen de hartslag weer was gedaald tot acceptabele waarde, werd besloten om verder te stappen, maar het onfortuinlijke slachtoffer werd nauwlettend in de gaten gehouden door zijn kompanen. Eenmaal aangekomen bij de thuisbasis werden de eerste foto`s gedeeld met de verpleegkundige deskundigen van het thuisfront en het advies was om veel te spoelen, wat natuurlijk nooit een probleem kan zijn. Daarnaast moesten er zwaluwstaartjes worden geknipt om aan te brengen op de wondjes. De hulptroepen schoten gelijk naar buiten, maar er werden alleen mussen waargenomen en zeker geen zwaluwen, dus dat kon nog wel een dingetje gaan worden. Gelukkig zaten de echte EHBO`ers binnen en deden geruisloos hun werk.

Een kop koffie deed wonderen en er werd gekozen voor een stukje ontspanning en cultuur snuiven. De fietsen werden in gereedheid gebracht en er werd koers gezet richting het naburige Aledo, waar “de dag van de druif” werd gevierd. Nou dat hebben we geweten. De lokale markt was al opgeruimd, maar bij het plaatselijke café, werden we gastvrij ontvangen en kregen we kilo`s druiven geserveerd. Voor nop, ook dat nog. Een mooie 20 kilometer rond peddelen bracht ons weer bij ons tijdelijke thuis, waar we ons soigneerden voor het laatste avondmaal op Spaanse grond. We hadden onze gastheer en dame geïnviteerd en we fietsten gezamenlijk naar de allerbeste pizzeria van Totana.

Nu staat Spanje er niet bepaald om bekend dat iedereen zich op een stalen ros verplaatst, dus bij een colonne van 11, zoals in ons geval, ben je werkelijk aan de Goden overgeleverd. Zonder panne aangekomen bij het restaurant, kregen we volgens goed Zuid-Europees gebruik, heel veel voor heel weinig en daar zijn wij, Nederlanders, natuurlijk dol op. De feestvreugde werd nog verder vergroot toen de afscheidsspeech volgde en Freddie en Renate enorm bedankt werden voor hun gastvrijheid. Als cadeau ontvingen ze beide een collectors-item van het allerbeste artistieke Aaltense duo op het gebied van kleding, kleur en art uit Aalten, *DIED*. Applaus volgde en tevens een tegenspeech, die het ook ontzettend goed deed. Hoe mooi kan het zijn op de late zondagavond?

Omdat de thermometer op het late uur nog altijd 24,6 graden aanwees, werd besloten in de kleinste versnelling naar huis te trappen en zo nog even van de plaatselijke architectuur te genieten. De conclusie was algemeen, dat er nog een hoop werk aan de winkel is, dus dat we echt nog een keer terug moeten. Best een naar vooruitzicht… Nog een klein borreltje bij de nazit, de dag doornemen en tevreden het bed opzoeken, waren de laatste bewegingen van het negental! Morgen, het sluitstuk van de Totana-vierdaagse…. (FR)

AVA'70 delegatie on Tour - deel 2

Om de sfeer wat te verhogen besloten we om volgens goed Achterhoeks gebruik een kleine sketch op te voeren

Celebra la Vida en Forza Totana -  Vier het leven in Forza Totana

Om even voor half 7 klonk het reveille-signaal en maakte de groep zich op voor een nieuwe dag, die zou startten met een pittige heuveltraining. Er werd volop gezongen en in de keuken was het ook al een drukte van belang. Spanning of overdreven ontspanning… de waarheid zal ergens in het midden liggen, maar gezellig was het eigenlijk best wel, ondanks het vroege uur. Het aantal aanmeldingen om mee te draven bleek 6 te zijn, de 2 wat minder fitte talenten besloten om een mooie fietstrip te gaan maken, terwijl de youngster van het negental corveedienst had en dus in ieder geval de hardloopkleding niet uit de koffer hoefde te halen.

Na het werkelijk ongelofelijk uitgebreid ontbijt, de gebruikelijke toiletbezoeken en het strikken van de veters, maakten de dravers zich op voor hun nieuwe avontuur. Het was nog aardedonker, toen de lopers, samen met gids Freddie van huis gingen, maar al snel liet de zon zich van haar beste kant zien en warmde de Spaanse aarde zich in rap tempo op. Eerst ging het richting de verzamelplek en deze kleine 2 kilometer vroeg gelijk al een behoorlijke inzet, want het was verre van vlak. Aangekomen bij de parkeerplaats druppelden de Spanjaarden langzaam binnen en eigenlijk sloeg ons de schrik al een beetje om het hart. Het bleken stuk voor stuk pezige klimgeiten te zijn, met een krachtig postuur, gevormd door talloze heuveltrainingen. Ook de aanwezige dames zagen er gespierd gevormd uit, dus het zou wel eens een flinke beproeving kunnen worden voor de Nederlandse kolonie. Het programma werd bekend gemaakt en ook dat was veelzeggend: eerst 5 kilometer inlopen, dan een wedstrijdsegment op tijd en vervolgens nog een uurtje uitlopen. Zelfs degene die normaal nauwelijks zweet, voelde het shirt al gelijk nat worden. Pohhhh… en dat op zaterdagmorgen even voor 8 uur. 

We besloten gewoon te blijven lachen en ons best te doen, maar helemaal zeker over een goede afloop waren we allerminst. Een schitterende teamfoto bracht de ontspanning even terug op de Aaltense bleke bekkies. De warming-up deed zijn naam alle eer aan, want het nodige hoogteverschil moest overbrugt worden en dat kostte ons duidelijk meer moeite dan de ranke Spaanse amigios. Het segment, Fiesta Ventanica, had een lengte van 0,83 kilometer, dus dat viel barstens mee. Kwa lengte dan, want na een vrije val van 167,5 meter over een smal, maar zeer wortelrijk bospaadje, ging het vooral heuvelop. Dat 3 van de 6 Aaltenaren een lintje misten, kwam ze duur te staan, want behalve extra meters voor hen dus geen plek op de eeuwige ranglijst. Hoe mooi de omgeving ook was, we besloten toch maar een tussendoor weg te kiezen naar ons onderkomen, waar we na anderhalf uur ploeteren, zeiknat van het zweet aankwamen.

De voorbereidingen van de festiviteiten waren inmiddels in volle gang, dus vlot douchen, geurtje hier en daar en aanschuiven was de enige opdracht. Fris en fruitig schudden we de feestgangers hartelijk de hand, al konden we natuurlijk van de Spaanse begroeting helemaal niets maken. Gebruikelijk is het in Zuid-Europese landen, dat je altijd wat lekkers te eten meeneemt als er wat te vieren valt. Nou, dat gebeurde volop en de lekkernijen gingen al snel van mond tot mond. Er was overigens ook een symbolisch baksel voor ons bij als cadeau, maar dat had werkelijk een wel zeer bedenkelijk niveau. Ook was er een kok ingehuurd voor het maken van overheerlijke paella`s en de werkzaamheden waren al in volle gang. Op een drietal ronde bakplaten met een doorsnede van een kleine 2 meter werden verschillende paella`s bereid. Zo was er een hele gezonde met alleen vruchten, een andere had vooral vissoorten in de aanbieding, terwijl bij de laatste vleesgerechten als konijn en hamster verwerkt waren. Dat laatste ingrediënt is overigens niet officieel bevestigd, maar de kans dat dit het geval was, moet zeer aannemelijk worden geacht.

Om de sfeer wat verder te verhogen hadden we besloten om volgens goed Achterhoeks gebruik een kleine sketch op te voeren, volledig in kostuum om op deze wijze te proberen in ieder geval de lachers op de hand te krijgen. Allereerst werd gastheer Freddie onderscheiden. De ranke atleet had twee weken terug de Nederlandse titel verovert op de 100 kilometer in Winschoten in zijn categorie, 55+. De koning van Aalten mocht hem voor deze geweldige prestatie een fraai lintje opspelden, waarna uiteraard het Wilhelmus werd gezongen. Een traantje hier, een kippenvelmomentje daar.. het was een indrukwekkend schouwspel. Zeker om te zien dat ook de Spanjaarden de hand op de borst legden, al was er eentje bij, die zich lichtelijk vergiste door de Hitlergroet te brengen. Het zij hem vergeven. Na deze officiële huldiging ging het nog even door, want in  buitengewoon gebrekkig Spaans volgde de aankondiging van een tweetal muzikale optredens. Eerst werd het populaire, toch wat Spaans getinte “Baila, Baila” opgevoerd, waarna Sven Versteeg met zijn nummer “Blikkendag” een tientallen meterslange polonaise veroorzaakte en het feest zijn hoogtepunt naderde. 

Over de Bingo, die daarna volgde, kunnen we kort zijn. We kwamen in het geheel niet in de buurt van de prijzen en zijn er dan ook vrijwel zeker van, dat er hier opzet in het spel was. Tijd om hierover teleurgesteld te zijn en protest aan te tekenen was er niet. Het feest kroop naar het einde, we hielpen zoals altijd keurig met het opruimen en besloten nog een klein schnapsje te nemen. Dit heeft de buurt geweten, want het Aaltens knapenkoor koos ervoor om een soort van muziekfeest in de Totana- vallei te gaan doen, met louter hele fijne piratenhits. De akoestiek bleek werkelijk fenomenaal, al zullen de buren in de omtrek van ongeveer 4 kilometer hier vast anders over hebben gedacht. Een fantastisch, enerverende tweede dag kwam even na middernacht ten einde! Kijken wat de dag van morgen brengt…(FR)

De Spaanse feestgangers

AVA'70 delegatie on Tour - deel 1

Frank, Roy, Siep, Jan, Andre, Joppe, Andre, Patrick en Geert

Celebra la Vida en Forza Totana - Vier het leven in Forza Totana

Zeg nou eerlijk….. Als je begin juni de uitnodiging krijgt om in de nazomer een leuk weekend te verblijven in een schitterend resort in Spanje, een plaatselijk sportfeest mag bijwonen, kunt genieten van heerlijke zomerse temperaturen in een prachtige omgeving, dan hoef je daar in de regel nooit zo lang over na te denken!

Wat was de reden van dit prettige aanbod?

Onze bevriende (hardloop)kennissen, Freddie en Renate Dieperink, organiseren jaarlijks op hun resort een seizoensfeest voor de plaatselijke hardloopvereniging. Freddie komt al enige jaren naar Aalten om deel te nemen aan de GTM-Loop en nu hadden de Tukkers zich bedacht om een afvaardiging van AVA`70 uit te nodigen om een gezellige “meet en greet” te hebben met hun hardloopvrienden uit Zuid-Spanje. In snel tempo werd er een gemêleerd gezelschap samengesteld, agenda`s geschoond, afspraken verzet en snipperdagen opgenomen, want dit is natuurlijk een buitenkansje van de bovenste plank!

Op donderdagnacht op het afgesproken tijdstip van 03.44 uur zette de Aaltense selectie koers richting Eindhoven om van daaruit naar het Spaanse Alicante te vliegen. De sfeer was, ondanks het vroege tijdstip, meer dan uitstekend en dat is natuurlijk ook wel logisch als je weet dat je een paar uur later de zon kunt begroeten. Met de wind in de rug, ging het allemaal nog een stukkie sneller dan gedacht en al voor half 10, konden de jasjes uit en de zonnebril op, want de thermometer wees al gelijk 23,4 graden aan. Viva Espaňa!

Rond het middaguur arriveerden we in Totana bij ons 5 sterren buitenverblijf van de Dieperinkjes en hartelijker kan een ontvangst niet zijn. De buitenbar stond vol met allerlei lekkernijen en uit de koelkast werden volgens goed Spaans gebruik direct een serie bierblikjes gepakt om de feestvreugde nog wat verder te vergroten. We keken elkaar aan en dachten allemaal hetzelfde: dit gaat een zeer aangenaam verblijf worden. We verklapten aan het gastenpaar onze verdere plannen van deze eerste dag en gelijk bij het eerste onderdeel ging er al een streep door. We wilden een acclimatiseringsloopje gaan doen, maar werden gelijk uitgelachen. Rennen doe je in Spanje nooit in de warmte, dus ver voor of na de siësta. Het vervelende gevolg van deze wijziging in het schema was, dat we tien minuten later op een bedje bij het zwembad lagen. Ja, je moet toch wat…

Tegen de avond dan toch nog maar even een verkenningsrondje maken in onze Spaanse clubkleding. Het ging er redelijk voorzichtig aan toe. De warmte was een kleine tegenstander, ook het heuvelachtige terrein, maar zeker de uitdaging die er de volgende dag zou zijn. Het was de bedoeling om even na half 8 (!) in de morgen een heuveltraining te gaan doen met een aantal leden van de plaatselijke hardloopclub. Je weet dan natuurlijk nooit wat je te wachten staat.

Besloten werd om in ieder geval de magen nog even fors te gaan vullen en dit gebeurde bij een lokale gelegenheid. Vanwege het feit dat ons Spaans toch wel minimaal is, had Renate de keuken opdracht gegeven om er iets leuks van te maken. Nou, die boodschap bleek over te zijn gekomen, want de obers bleven rennen met borden boordevol Spaanse gerechten, terwijl een goedlachse medewerker met enige regelmaat literflessen bier op tafel zette. Een fooi was dan ook zeker op zijn plek, maar na bestudering van het bonnetje, we blijven natuurlijk Nederlanders, hadden we toch het idee dat we belazerd werden. Bij navraag werd er niet moeilijk gedaan en de hoeveelheid consumpties gewoon gehalveerd. Hoe makkelijk wil je het hebben?

We waren inmiddels dik 20 uur in touw, dus werd de nazit heel erg kort, om de nacht iets te verlengen. Het onophoudelijke gesnurk binnen en het geblaf van dik 14 straathonden buiten waren de enige tekenen van leven…. Tot morgen! (FR)         

Ons verblijf met zwembad

Verslag van de halve marathon van Sevilla (Spanje)

De atleten tijdens de halve Marathon van Sevilla

Atletas por AVA'70 y el Misterio de Sevilla

Wat is er mooier dan een halve marathon lopen onder de Spaanse zon, terwijl het hartje winter is en het in Nederland al wekenlang regent? Met die gedachten in het achterhoofd, smeedde een vijftal AVA-janen plannen voor een sportief uitje in januari. Na enig overleg werd er gekozen voor de halve marathon van Sevilla. De hoofdstad van de regio Andalusië staat te boek als een pareltje en omdat het in het Zuiden ligt, zit het met het weer wel goed. Tenminste, daar werd wel vanuit gegaan. Besloten werd om ook de eega`s te laten profiteren van de Vitamine D-boost en zo werd er een 5-daagse trip geboekt van 24-28 januari jl. waarbij de hardloopwedstrijd werd gecombineerd met culturele activiteiten en culinaire hoogstandjes. Het frisse en drijfnatte Nederland inruilen en heerlijk hardlopen en daarnaast vertoeven in de Spaanse zonnestralen… hoe mooi kan het zijn? De AVA`70-schavuiten, Jan te Brake, Siep van Schepen, Roy Mengerink, André Bruil en Frank Roos hadden zich prima voorbereid op de Medio Maraton de Sevilla en waren vol zelfvertrouwen over een goede afloop.

De eerste dagen van acclimatiseren verliepen meer dan uitstekend, al liet de zon het een klein beetje afweten. Een pleister op de wonde natuurlijk, want het kon de uitstekende sfeer bij het Aaltense tiental zeker niet verpesten. De wedstrijd op zondag kende een vroege starttijd van 09.00 uur en dat betekende dat de wekker al om 6.28 uur rammelde. Elke atleet heeft zijn eigen manier van voorbereiden en dat was dit keer niet anders. Ook het voedingspatroon bleek heel divers te zijn. Siep en Frank gingen voor het typical Dutch ontbijt, namelijk Brinta. En waar Frank er een handvol noten inkieperde, dekte Siep de dikke brei af met een halve pot aardbeienjam. Roy hield het bij Griekse yoghurt met vruchten en cruesli, terwijl Jan een paar baguette afsneed en belegde met kaas en ham. André had zijn eigen sneetjes glutenvrij brood meegesmokkeld uit Nederland en liet zich dit prima smaken. Daarna werden de startnummers opgespeld, de tasjes gepakt en een keer of 3,4 de pot bezocht.  Kortom… de voorbereidingen verliepen zoals altijd en niets stond een goede prestatie van de AVA-boys in de weg.

En toch was er een lichte tegenvaller, dat zeker toch wel voor enige onrust zorgde. De snuffert, maar zeker ook de melkflessen hoefden deze wedstrijddag niet, zoals verwacht, te worden ingesmeerd met factor 50, maar in plaats daarvan moesten de poncho`s onder uit de koffer worden geplukt. Onderweg naar de start bleek al snel, dat het zeiltje nodig was, niet omdat het nu direct plensde, maar droog was het zeker niet. Wat daarnaast duidelijk werd, was het feit dat de Spanjaarden in het verleden vergeten zijn om een fatsoenlijke waterafvoer aan te leggen, want de straten liepen al snel vol. Plenzende plassen zijn vaak een aanslag voor de kuiten, dus….

Bij de vertreklocatie was het een drukte van belang, maar de vele duizenden Spaanse atleten waren allemaal meer dan uitstekend gestemd. Er werd gezongen en gelachen en dat was natuurlijk wel een leuke primeur om mee te pakken. Gauw nog even een groepsfotootje en tevens werd het strijdplan nog doorgenomen. Het was voorzichtigheid troef bij de genoemde en gehoopte eindtijden, maar dat siert ons Achterhoekers. Al kun je daarin ook doorslaan… Snel op zoek naar het juiste cajón en het aftellen kon gaan beginnen. De sfeer in het startvak was meer dan prima en de Spaanse Dirk Vreman deed zijn uiterste best om de stemming naar het kookpunt te brengen, want hem ook uitstekend lukte.

Exact om 09.00 uur zetten het peloton van duizenden lopers zich in beweging en door de breedte van de weg zat het tempo er gelijk al goed in. De eerste kilometers liep het parcours parallel en stroomafwaarts van de Guadalquivir-rivier, waar ooit in een ver verleden Christopher Columbus aan had gemeerd. Na exact 2,7 kilometer werden we enthousiast aangemoedigd door een kleine schare vrouwelijke Hollandse fans, die de miezerregen trotseerden om zich te laten gelden. En dat hielp direct al behoorlijk. Enkele kilometers verder ging het de brug over en stuitten de atleten op de eerste drankpost en dat gaat in Spanje net even wat anders dan we gewend zijn. Geen recyclebare kartonnen bekers maar gewoon een flesje water voor elke atleet, die dankbaar werd aangepakt. Wat daarna gebeurde, was voor ons Hollandse milieufreaks, onvoorstelbaar. Alle deelnemers lurkten veelal twee slokken uit het flesje, dat vervolgens werd weggesmeten. De hele weg lag dan ook bezaaid met duizenden exemplaren en zorgde voor een behoorlijke plastic puinhoop. Frank was met Roy van start gegaan in het derde startvak en terwijl de eerste het aanvangstempo constant kon houden, moest Mengerink iets temperen vanwege maagproblemen. Puur op karakter liep hij toch door, want naar Spanje vliegen en vervolgens in de wedstrijd opgeven was voor hem geen optie.

Iets verder naar achteren, liepen ook André en Jan samen op tot 10,1 kilometer. De ervaren te Brake voelde iets naars drukken  en besloot een dixie te gaan bezoeken. Het bleek geen verkeerde keuze te zijn geweest, want iets lichter dan voorheen pakte hij het tempo snel weer op en liep een ijzersterke race. Dit gold zeker ook voor Bruil, die altijd bekend staat om zijn berekenende manier van koersen en ook in Sevilla liet hij dit weer eens zien. Siep van Schepen toonde zich bij de opgave al direct van de bescheiden kant en werd geplaatst in het vijfde startvak. De minst ervaren loper van het Aaltense vijftal, wilde onderweg vooral gaan genieten, zichzelf geen druk opleggen en lekker lopen. Zo gezegd, zo gedaan.

De AVA-janen hadden inmiddels op kilometerpunt 14 wederom de ovationele begroetingen van hun eega`s in ontvangst mogen nemen en doken het stadscentrum in voor het slotakkoord. De miezerregen bleek ook best hardnekkig, al was het tussendoor ook best wel een minuut of 8 droog. Op die momenten bleek al snel, dat de temperatuur van 17,18 graden dan gelijk een flinke tegenstander kan gaan worden. Bij de laatste flessenpost op 4 kilometer voor de eindstreep, kon er nog een keer gestruikeld worden over de vele honderden halfvolle bottles en kon de turbo erop. De fantastische binnenstad van Sevilla kenmerkt zich door fraaie steegjes, mooie, karakteristieke gebouwen en…. kinderkopjes. Effen opletten dus nog, want de regen had het wegdek behoorlijk doen veranderen in een gladde ondergrond, waar een valpartij op de loer lag. Op twee kilometer voor de eindstreep stonden de Dutch ladies nogmaals te gillen en zorgden voor een smile op het gezicht van de Dutch runners. Slingerend door de straten ging het  richting de Paeo de las Delicias, waar de finish was en het publiek werkelijk rijendik langs de kant stond om de atleten aan te moedigen. De organisatie had een schitterende rode loper uitgerold, dus nog ff een laatste krachtsinspanning en de klus was geklaard na iets meer dan 21,1 kilometer. 

Na de eindstreep was het een grote, maar buitengewoon gezellige chaos. Nog maar weer eens een flesje water pakken, paar banaantjes, een prachtige medaille en warmhoudfolie. Alles was plenty voorradig en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt. De Aaltense atleten vonden elkaar terug op de afgesproken plek en de lachende gezichten straalden vooral tevredenheid van het hardlopen in deze Spaanse stadsmarathon. Een mysterie was natuurlijk wel het feit, dat voor de eerste keer in het 30-jarige bestaan van de Medio Maraton de Sevilla de regen het won van de zon en dat de AVA`70-snuiters daar nu net bij moesten zijn. Het mocht de pret niet drukken en een schitterende ervaring rijker, kreeg de Spaanse trip nog een prachtig vervolg. Met een schitterende zonnige dag werd afscheid genomen van Sevilla!  

Frank Roos       

Uitslagen van de 30e halve Marathon van Sevilla (Spanje)

Jan, Andre, Frank, Siep en Roy

Startend vanaf de Paseo de las Delicias, beginnen de 5 AVA’70 leden aan een 21 km lange loop door het hart van de stad! Ze lopen 4 km langs de Guadalquivir-rivier, om daarna een brug over te steken en terug te keren naar het startpunt aan de overkant. Daarna gaan ze dieper de stad in en steken ze bij de 12 km opnieuw de rivier over. 

De volgende 4 km volgt men de route van de eerste kilometers voordat ze richting het noorden gaan naar het 17 km punt. Om de finish te bereiken, lopen de Aaltenaren door de charmante straten en steegjes van Sevilla, waarbij ze een uitzonderlijke finish wacht bij de Paseo de las Delicias. Voor het eerst in 30 jaar was het een regenachtige editie!

Uitslagen halve marathon AVA'70 leden:

Frank Roos 1:38.09, Roy Mengerink 1:46.06, Jan te Brake 1:49.04, Andre Bruil 1:50.19 en Siep van Schepen 2:11.59

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Filmon Tesfu brengt Nationaal record 10 km op 27.41 minuten

Filmon Tesfu

Filmon Tesfu verbeterde vandaag in Valencia het Nederlands record 10 km en bracht het op 27.41. Het leverde hem een 21e plaats op.  Vorig jaar liep Mike Foppen Spaanse Castellón met 27.59 voor het eerst onder de 28 minuten.

Er werd opnieuw hard gelopen in Valencia. De wedstrijd werd gewonnen door Andreas Almgren met een tijd van 26.53. Het werd een sprint van drie atleten naar de finish. De tweede plaats was voor Dominicus Lokinyomo Lobalu in 26.54. De derde plaats werd toebedeeld aan Vincentius Langaat in 26.55.

Het is een prachtige opsteker voor Tesfu die dit jaar in Rotterdam zich fors wil verbeteren op de marathon. Hij debuteerde het afgelopen jaar in Amsterdam met een tijd van (2:10.58).  Hij is de Nederlandse marathonhoop voor de wellicht de komende jaren. Ook Nik Lemmink liep een ijzersterk wedstrijd en verbeterde zich tot 28.17. Een prachtig vervolg van de grote progressie die de Team4Mile atleet vorig jaar al liet zien.

Dames

Bij de dames werd de wedstrijd beheerst door Afrikaanse atletes. Helena Ekalale Lobun won met een tijd van 00:29:30. Het zilver was voor Girmawit Gebrzihair Gebru in 00:29:34. De derde plaats was voor

Fotyen Tesfay Haiylu in 00:29:42. Jill Holterman noteerde 33.02 en kon daarmee nipt Emmy van den Berg (33.08) voorblijven. (bron)

'Leu' uut Aalten, fantastische 'leu'.

'Leu' uut Aalten, fantastische 'leu'.

Afgelopen weekend hadden we een groep hardlopers uut Aalten op bezoek. De aanleiding was een eerder uitermate goed bevallen bezoek van opperhoofd Jan met zijn familie. 'Don Juan' had kennis genomen van ons hardlooparrangement rondom de marathon van Murcia en had zijn lijntjes uitgelegd bij zijn Aaltense hardloopcluppie om eens te zien of er meerdere sportievelingen warm te krijgen waren om af te reizen naar 'el Sur'. En dat lukte.

Eenmaal de Forza Totana-poort gepasseerd en de ontspanning sloeg toe. De freule had lokale hapjes gemaakt en de 'cerveza' koud gezet. De toch altijd aanwezige reisstress smolt als sneeuw voor de altijd schijnende Zuid-Spaanse zon. Ook afgelopen weekend was er vitamine B🍺, C🍊 en D🌞 in overvloed aanwezig aan de voet van de Sierra Espuña.    

De dagen werden gevuld met ontspanning, waarbij zelfs (bijna) iedereen een duik nam in het ijskoude zwembadwater, en inspanning met natuurlijk als sportieve hoogtepunt de wedstrijd in Murcia. Het gemêleerde Aaltense talentrijke gezelschap zorgden voor unieke foto's, prachtige filmpjes en uitzonderlijk mooi geschreven verslagen kortom dé ingrediënten voor een fenomenaal mooie blijvende herinnering, een waar feest.

'Don Juan' en consorten bedankt, het was fantastisch! 'Leu' uut Aalten, fantastische 'leu'

Hasta la próxima (bron)

*Geschreven door Freddie Dieperink, eigenaar Forza Totana, op zijn eigen blog.

Hasta Manana vanuit Forza Totana - deel 4 (slot)

Een klein stukje AVA'70 blijft achter in Spanje

Immenso Gracias Forza Totana

Ons bliksembezoek naar de zon werd in stijl afgesloten met een allemachtig gezellige afscheidsavond in een leuke lokale gelegenheid, waar de Spaanse gastvrijheid hoogtij vierde. De menukaart was uiteraard weer abracadabra, dus we besloten als club maar gewoon de hele kaart aan te vinken. Niet moeilijk doen, maar kiezen voor de weg van de minste weerstand. In sneltempo werd het zittende buffet afgeleverd en tussen de literflessen bier en wijn was er nog net plek voor alle borden met overheerlijke gerechten. Het Forza-team en hun begeleiding kregen alle gelegenheid om de eerder verbrandde calorieën aan te vullen. Een missie, die overigens al halverwege de avond volbracht was.

Wat niet uit kon blijven was een bedankspeechje van de Aaltense formatie in de richting van Freddie en Renate Dieperink, inclusief hun crew. Het selecte AVA’70 gezelschap werd door hun direct bij aankomst vrijdag in een warm bad gedompeld en het zevental bleef daar het hele weekend in drijven. Tuurlijk, dat de Dieperinkjes uut Hoksebargen afkomstig zijn, schept een band. Maar als het je lukt om slechts met een klein beetje voorkennis, maar vooral veel humor en gezelligheid een meer dan gemoedelijke sfeer te creëren, dan is dat wel een gave! Waarvan actie…. Als tegenprestatie waren er een paar hebbedingetjes om te geven en die vielen best in de smaak. Niet groots, wel gemeend!

Slechts enkele uren na de afscheidsfuif, kwam onze zingende wekker alweer de trap afgedaald. De tenor heeft weinig talent, dus je bent om 04.34 uur wel gelijk klaarwakker. Spullen pakken, vlot cafeïne naar binnen werken, de laatste kwark mengen en de taxi kon richting Alicante. Het was uiteraard nog donker, maar het was net of de sinaasappels licht gaven. Goh, wat kun je toch snel aan een schitterende omgeving wennen. Dit bleek bij het inchecken, waar de oudste van het stel de Sjaak was en zijn volledige hebben en houden moest tonen. Normaliter wordt je in dergelijke situaties uiteraard bliksems, maar Geert heeft bijna 40 dienstjaren bij dezelfde baas en bovendien een blanco strafblad. Waar de rest van de groep al Spaans benauwd kreeg, bleef het slachtoffer bij de overdreven check van de Guarda Civil stoïcijns voor zich uit staren. Geen spoortje van enige stress te bekennen, dat is wat Spanje op heeft geleverd. Vlot een halve liter Starbucks-vocht en raps het vliegtuig in. Met de wetenschap dat de zon waarschijnlijk niet zal schijnen en de temperatuur minimaal twee keer de helft is, bleek rust de beste remedie!

Na een lichtelijk turbulente vlucht kwam Eindhoven even voor 11 uur in zicht….. Dik 65 uur op Spaanse bodem hebben het Aaltense gezelschap veel gebracht. Naast een oase aan rust, ook veel, lekker sappige Vitamine C. Tuurlijk, sinaasappels zijn ook hier op elke hoek te koop, maar de Spaanse delicatesse, die jezelf van de bomen kunt plukken, da’s echt een genot om te drinken. Na twee maanden verstek, scheen de zon elke dag volop en scoorde een dikke 10 bij elke site die je raadpleegde. Na 2 maanden kou, regen, wind en andere ellende is deze Vitamine D-stoot werkelijk onbetaalbaar. Het derde en misschien wel meest belangrijke Vitamine dat de groep kreeg, was G van genieten. Wat kun je veel mooie, leuke en gezellige activiteiten ondernemen als je eigenlijk maar weinig tijd hebt. Forza Totana heeft ons alles gebracht wat was gehoopt. Zelfs meer, veel meer dan dat! De eerste reünie is al gepland in september en de kans is zeer aannemelijk, dat er nog meer zullen volgen. Hoe mooi is dat?

Un Cordial Saludo!

Het laatste drankje!

Hasta Manana vanuit Forza Totana - deel 3

Het Forza Runningteam

Internationaal Forza-team schittert bij Marathon Murcia!

Zondag 5 februari was “race day” en moest het gaan gebeuren… De haan kraaide al akelig vroeg en om even voor 6 uur was het reveille en na enige rek- en strek oefeningen verschenen de Aaltense Mastadonten aan het ontbijt. De sfeer was best relaxed, al stonden de bekkies al flink strak. Opvallend is dan ook altijd, dat er gelijk sprake is van licht irritatie-gedrag. Puur haantjes gedrag, want er moet gepresteerd worden bij deze grote Spaanse wedstrijd. De tactiek werd nog even doorgesproken, maar dat is inhoudelijk niet bepaald hogeschool-informatie. Het brood werd vlotjes naar binnen gewerkt, de linksdraaiende yoghurt met muesli en jam verorbert en bakken koffie geslurpt. Altijd mooi om weer te zien, hoe ieder op zijn eigen manier bezig is met de wedstrijdvoorbereiding. Voor de 17e keer werd toch al licht zenuwachtig de rugzak gecheckt op inhoud. Voor een enkeling was dit toch nog te weinig, want de gelletjes waren ongeroerd achtergebleven. Lichte paniek natuurlijk, maar omkeren was geen optie, dus maar een extra banaan voor de extra energie. Helpt dat? Waarschijnlijk niet, maar je weet het niet….

De start van de tien kilometer was gepland om ongeveer kwart voor negen. Ongeveer? Ja… de Spanjaarden nemen het niet zo nauw met de tijd, dus was het advies om rond die tijd klaar te staan. Joppe en Jan lieten niets aan het toeval over en stonden op tijd klaar in het startvak. Het duo besloot gelijk de toon te zetten, door bliksemshard te starten, de vaart erin te houden en gloeperdsstrak te finishen. Zo, dat was al een best begin van het Forza-team. 

Om half 10 was het de beurt aan de halve en hele marathon lopers. De organisatie had alle registers losgetrokken. Vijf minuten voor de start bleek niemand minder dan de zus van Julio Iglesias het podium betrad om een hele fijne meezinger te produceren. Een siddering van pure emotie ging door het peloton deelnemers, waaronder 9 Forza-runners. Ja, naast de 4 Ollanders, ging ook gastvrouw Renate voor de Halve. Freddie, samen met zijn vrouw, baas van het resort en tevens hoofdsponsor van het Forzateam ging voor de volle mep van 42,2 kilometer. Hij had hiervoor zijn Duitse maatje Stefan als haas ingehuurd. Het team werd internationaler door de deelname van Juan, de man van interieurverzorgster en Franklin de uit Guatemala afkomstige tuinman. Helaas was er ook nog een DNS te betreuren. Geert bleek niet fit en besloot de stad te gaan verkennen door een mooie wandeling te maken door Murcia. Hoe verstandig kan een uiterst fanatieke hardloper zijn? 

Het weer was natuurlijk ook wel heel fijn, al moest het wel van ver komen. Slingerend door het historische centrum werd er razendsnel door de Forza-runners gelopen en alle streef tijden werden ruim, soms zelfs heel ruim verpulverd. Ach, wat kan een mens daar blij van worden! Ook de dravers van de lange afstand deden het geweldig en ook hier was het resultaat buitengewoon. De schitterende medailles werden meer dan verdiend in ontvangst genomen. Al napratend over de geleverde topprestaties, ja dat mag  gerust gezegd worden, bleek de grootste tegenstander de warmte te zijn geweest. Het dramatische verschil van een graadje of 14 met het drijfnatte Nederland, werd het Aaltense gezelschap bijna, maar net niet fataal. Puur op karakter werd er tot aan de finish gestreden. Hoe mooi is dat? Even een fijn terrasje pakken en napraten aan het zwembad was een prachtige kroon op een schitterende hardloopdag!         

Nogmaals sportieve groeten, vanuit een zonnig Totana (temperatuur, 18,9 graden)

Hasta Manana vanuit Forza Totana [Spanje] - deel 2

 “ “Vitamine D in de lucht, Vitamine C aan de boom!” 

Tuurlijk moet je Spaanse sfeer proeven en dat gaat het beste om je te mengen in de locale horeca voor een fijne Tapas-maaltijd. Wat een buitengewoon gezellige vrijdagavond kun je dan met elkaar hebben. Na een goede nachtrust, werd het rond een uurtje of 8 al wat onrustig in het resort. 

Om aan te geven, dat het zeker geen losgeslagen bende is in het luxueuze onderkomen, bleek al vrij snel. Als een geoliede machine is er sprake van een heuse rolverdeling. Andre is altijd de vroegste vogel en had de tafel al keurig gedekt, met alles er op en aan. Roy, een echte promotor van een ontslakkingskuur, was met een citroentje aan het uitknijpen en ondersteunde dit dagelijkse ritueel muzikaal met het fluiten van een megahit van Imca Marina. Buiten was in het ochtendzonnetje Patrick al met de sinaasappels aan het plukken, om daarna het persproces op te starten. Joppe, de jonge media-gigant, was inmiddels al met de drone te installeren, want er moest nodig weer gevlogen worden voor de meest prachtige beelden van het fraaie Totaanse landschap. Jan delegeerde intussen zijn manschappen als een volleerd reisgids. Op zijn altijd goedlachse wijze wist hij iedereen aan het werk te zetten en bleef zelf mooi buiten schot. Frank daarentegen liep veel rond, maar deed weinig. Perste zich een sinaasappeltje, ruimde de hagelslag, at een banaan en zette de vaatwasser aan. Een beste bijdrage voor zijn doen. Geert was verantwoordelijk voor de houtkachel en bleek hierin allemachtig goed. Negen voor negen brandde het kacheltje al volop en zat iedereen klaar voor het ontbijt.

Het zonnetje brandde intussen al vrij aangenaam, en lurkend aan een bakje koffie, werden het programma van de dag besproken. Om de omgeving wat beter te leren kennen en de Spaanse taal en gewoontes nog wat beter te leren kennen en ervaren, werd besloten om een heuse fietstocht te gaan maken door de heuvelachtige omgeving. Freddie en Renate hadden besloten om als gids te gaan fungeren en dat bleek een schot in de roos. Prachtige land weggetjes, toeristische informatie, veel zin, weinig onzin… alles passeerde de revue. Er werd dik 30 kilometer rond gepeddeld en genoten van de enorme hoeveelheid Vitamine D.  

Met een lekker kleurtje op de snuit, kwam het Hollandse gezelschap weer bij het weekend verblijf aan en werd er direct weer een Vitamine-stoot genomen, dit keer C. Er lag nog een heuse uitdaging op de loer, namelijk een duik in het zwembad. Kraakhelder was het water, maar ja… de temperatuur ervan bleef op een graadje of 6, 8 hangen en dat is natuurlijk best een schrik voor het ranke lijf. De tewaterlating leverde gelukkig geen slachtoffers op, maar wel hele fijne promobeelden en dat is ook best wel wat waard. Inmiddels was de hout barbecue al actief, stonden de salades klaar, zat de schotel in de oven en was de tafel gevuld met salades… Kortom een mooie en actieve dag werd smaakvol en in stijl afgesloten!

Wederom sportieve groeten, vanuit een zeer zonnig Totana