Siepie van Schepen: 'geen woorden maar daden' - deel 2

 Bij het passeren van de mooiste tempel van Rotterdam, de Kuip, ging van Schepen ineens in de ankers

Sommige situaties kunnen in korte tijd snel veranderen. Sommige mensen kunnen in rap tempo een metamorfose ondergaan, die totaal niet te voorzien is. Af en toe komen beide zaken zelfs samen.

Neem bijvoorbeeld Siep van Schepen….

Deze sympathieke 50`er heeft zich bij AVA`70 in ras tempo ontwikkelt tot een echte clubman, zo schreven we al in juni 2023. De oud-voetballer, wielrenner, darter, Ajacied en whisky-kenner leeft tegenwoordig zelfs als een monnik. Hij traint met regelmaat, meldt zich netjes af, wanneer hij voor zaken op pad is, kiest zijn woorden zorgvuldig, doet zich tegoed aan bakken vol sla (zonder saus) en voelt zich betrokken bij alle activiteiten die de revue passeren.

Het thuisfront is behoorlijk opgelucht met deze metamorfose en dat het dus met Siepie uiteindelijk toch allemaal best goed is gekomen. Als beloning wordt er gezorgd dat er rondom het hardlooptalentje een fijn klimaat heerst, zodat van Schepen zeker nog verder kan doorgroeien. Hij maakt ook werkelijk flinke vorderingen op bijvoorbeeld het prestatieve loopgebied. Zo stond hij onlangs op uitnodiging nog in Venlo aan de start bij het NK Halve Marathon. Dat er nog dik 11.000 atleten hun hardloopkloffie aandeden en kans maakten, deerde hem geenszins. Hij genoot met volle teugen, zag af als een beer, maar bleef vrolijk zwaaien naar het publiek. Dit joviale gedrag werd flink beloond, want de goedlachse Aaltenaar werd op handen gedragen. Allemachtig, wat was hij trots en blij met zichzelf…..

Van Schepen heeft ook nog een andere hobby, maar daar is hij de laatste tijd wat minder spraakzaam over…AJAX! De malaise van zijn Amsterdamse cluppie is groot, zoals we allemaal wel weten, dus daar hoeven we het verder niet over te hebben. Siepie zelf is zo teleurgesteld in de prestaties van 020, dat hij zijn aandelen heeft verkocht. Met of zonder voorkennis, hij is er helemaal klaar mee. Nou, dan zie je toch echt geen licht meer in de tunnel! Tot grote verbazing van alles en iedereen, heult hij zelfs met de vijand. Zo kan hij momenteel dondersgoed opschieten met Theo S. uit A., een die-hard Feyenoordfan in goede en slechte tijden, die de vorige competitie de tijd van zijn leven had. Mooi dat dit loopmaatje van Schepen in deze, voor hem zo beroerde tijden van steun is, want in de kleedkamer is hij natuurlijk het lachertje van de groep.

Ondanks alle Amsterdamse rottigheid, reisde de talentvolle draver uit de AVA-stal onlangs af naar 010 om zijn clubgenoten aan te moedigen. Zij liepen gruwelijk dapper “de Mooiste”, al is dit laatste er bij het gros aan het einde wel behoorlijk af. Om de tijd voor de start een beetje te doden, ging Siep met een andere sportieve toeschouwer een rondje sightseeing Rotterdam doen. Effen een kilometertje of 11,6 door de stad struinen, die langzaam ontwaakte en zich op ging maken voor Neerlands grootste hardloopfeest. Bij far! Onderweg werden de nodige moskee-tempeltjes gepasseerd en hier zag van Schepen wel brood in. Moslims zijn immers dol op ritueel slachten en laat onze hardloopvriend hier nu net razend veel verstand van hebben. Het humeur werd met de kilometer beter en toen gebeurde het….

Bij het passeren van de mooiste tempel van Rotterdam, de Kuip, ging van Schepen ineens in de ankers. Waar hij vorig jaar nog stijf de andere kant opkeek en bijna kotsend zijn weg vervolgde, stopte hij nu en vroeg hij zijn meelopende kompaan of deze alsjeblieft een leuk portretje zou willen schieten. Onze sympathieke hardloopvriend ging er even relaxed en ontspannen voor staan en hoppa vastgelegd voor het nageslacht!

Binnenkort gaat van Schepen met een kudde geelhemden op trainingskamp naar Vlieland. Al weken is hij in de ban van deze exclusieve trip en het is zeker niet ondenkbaar, dat dit voldoende stof oplevert om de trilogie te voltooien, want Siepie is in de vorm van zijn leven: Geen woorden, maar daden! (FR)

Verslag van de 43e Marathon van Rotterdam - deel 2

Emiel Stronks, wachten op het startschot!

Het idee om de magische hardloop afstand te voltooien ontstond zo’n jaar geleden. Ook zeker met de gedachte dat Leen Huizer aka Lee Towers ook niet het eeuwige leven heeft. (toen nog niet wetende dat dit zijn laatste zou zijn) Want wat is er nu mooier dan te starten met de klanken van het You’ll Never Walk Alone. Maar ook zeker niet minder om toch minimaal 1 keer te doen wat Theo 13! keer heeft gedaan.

Hierdoor van kleins af aan al besmet met een soort marathonvirus want in april met de bus naar Rotterdam werd een beetje vaste prik. Onder luid gezang en gejuich werden de Avaleden naar de Coolsingel ‘ begeleid’. Dit was altijd een geweldige ervaring. De vraag was dus niet of maar wanneer we zelf dit avontuur aan zouden gaan.

Na zo’n 12 weken voorbereiding was het dan eindelijk zo ver. Het weekend van het marathon avontuur kon beginnen. Met een vorm van gezonde  spanning vertrok ik samen met Melinde op zaterdag naar Rotterdam. Het was met zo’n 24graden schitterend weer. We parkeerden de auto op een P&R net buiten het centrum om vervolgens met het OV het centrum in te gaan. Dit bleek een juiste keuze aangezien iedereen was uitgelopen om terrassen aan te doen en de deelnemers aan de Cityrun aan te moedigen. Het startnummer lag klaar in klaar in het WTC en na deze te hebben bemachtigd vertrokken richting ons hotel.

Na een overnachting in een hotel nabij het Rotterdamse vliegveld vertrokken met, inmiddels iets meer, gezonde wedstrijdspanning richting het centrum. Hier zochten we de gearriveerde Aaltenaren op bij de bus. Nog een groepsfoto en daarna richting de start. Vanwege mijn NK inschrijving had ik in de voorste vakken mogen starten. Echter toch besloten om samen met Henk, Loes, Annemarie en Gerben in de  2e wave te beginnen. Gezien het beoogde tempo was dit een betere keus. Iedereen zong luidkeels mee met de klanken van Lee en vervolgens een oorverdovende minuut stilte voor de overleden atleet Kelvin Kiptum. Beide erg bijzonder om mee te maken.

Ruim 10 minuten nadat de 1e deelnemers waren vertrokken kon ook ons avontuur beginnen. En een avontuur dat was het. Het advies van menigeen was ‘Genieten’. Dit ging tot zeker zo’n 15km erg goed. Mooie bijkomstigheid was dat ook het tempo erg stabiel was. Er kwamen vanaf dat moment echter ook lichte pijntjes. Gelukkig was er veel afleiding door het massaal aanwezige publiek. Elke keer weer gaf dit een enorme boost.

Na de 2e passage over de brug en het uit komen van de tunnel kon ik ook ervaren hoe lastig deze afstand is en waarom er op dit punt zoveel ‘knakken’. Zag er inmiddels naar uit om mijn meegereisde supporters te zien want we hadden elkaar bij het 1e punt gemist. Gelukkig zag ik ze ditmaal wel. De bemoedigende woorden van het thuisfront deden me goed, echter werden de benen alsmaar zwaarder en zwaarder. In het tempo was het nog niet echt terug te zien maar een verkeerde beweging en de kramp leek erin te schieten.

Het voor velen zo gevreesde rondje Kralingen deed voor mij eigenlijk wel goed. Met de zon erbij was de temperatuur toch wat aan de hoge kant en hier liep je wat meer in de schaduw wat best prettig was. Inmiddels het 35km punt bereikt, qua training was dit de verste afstand dus alles hierna was nieuw. Fris was ik allang niet meer en het genieten werd ook steeds meer overleven. Om je heen vielen atleten soms letterlijk om en doordat ze ook soms zo voor je stil gingen staan was het moeilijk in het ritme te blijven. Het was nu km voor km en de verpakking met Dextro slonk ineens ook erg snel. Maar het bleef goed gaan, en kon nog steeds een mooi tempo vasthouden. Het besef dat we het uit gingen lopen was er nu.

Onder de kubuswoningen door en in de laatste km nog opbeurende woorden en aanmoedigingen van het thuisfront en de aanwezige Avaleden, zorgden er zelfs voor dat er nog een kleine versnelling in zat. We draaiden de Coolsingel op en toen kwam echt het besef; we gaan het flikken! Wat een ervaring!  Ik zette het horloge uiteindelijk stil in een tijd van 3:32:37 en was hier meer dan tevreden mee. Aan een ieder wie dit mogelijk heeft gemaakt; mijn dank is erg groot!

Emiel Stronks

Verslag van de 43e Marathon van Rotterdam - deel 1

Gerben, Emiel, Henk en Loes in het startvak

‘Now heur i’j der echt bi’j’ zegt Geert nadat ik amper gefinisht ben na mijn eerste marathon. ‘Maor dan moj wal eff’n een stuksken schrieven veur de website.’

Als Geert zo’n opdracht geeft dan neem je (ik) dat serieus.

Het plan

Ik loop hard sinds november 2019. Het plan om de marathon te gaan lopen is ongeveer twee en half jaar geleden ontstaan. Op advies van toenmalig collega en zeer ervaren marathonloopster Evelien werd het een meerjarenplan.

2022: meerdere halve marathons om te ervaren ✅

2023: minimaal één halve marathon op snelheid ✅

2024: marathon van Rotterdam

De training

Begin januari zijn we begonnen met trainen in de Ava Marathongroep. Een mooie mix van ervaren en beginnende marathonlopers.

12 weken staat je leven in het teken van één dag. Talloze loopjes, 665 kilometers, griepjes, blessures, mooie gesprekken en oersaaie routes van Dennis (dat deed hij om onze mentale weerbaarheid te sterken, maar wat hebben we geklaagd). We hebben het allemaal ondergaan en doorstaan.  En dan staan we op een vroege zondagochtend in april opeens bij Ava en stappen we met een flinke supportersschare in de bus naar Rotterdam.

Rotterdam

Iets over achten komen we aan in Rotterdam. Gerben heeft zaterdag onze startnummers al opgehaald en komt vrij snel bij onze bus. Omkleden, veters strikken, nummer opspelden, laatste slokje water drinken, banaantje eten, zenuwachtig keuvelen, nog een keer je veters strikken. Half 10, fotoshoot met de Avajanen en op naar het startvak.

De wedstrijd

Startwave 2. Met Loes, Emiel en Gerben krijg ik kippenvel bij de laatste keer Lee. En dan gaat het los!

Lopen. Brug over, eerste bekende supporters. Shit, teveel water gedronken, bij km 4 snel langs de pinkelpaal. 45 seconden verloren, geen probleem, komt goed. Opeens zie ik Esther en de meisjes al staan (ze zijn vroeg in Rotterdam en komen me al bij Lombardijen aanmoedigen in plaats van de afgesproken terugweg op de brug). Lopen. Ik haal Loes bij, we praten kort. Ik loop wat verder naar voren naar mijn eerste doel: de pacers met de vlag van 3.40. Ik heb uitgerekend dat ik anderhalve minuut later door de start gelopen ben dan de pacers en dat als ik bij hen kan blijven, ik mijn doel van 3 uur 40 minuten ga halen. Lopen. Door de pacers hoef ik zelf niet steeds op mijn horloge te kijken en kan ik nog meer van de omgeving en sfeer genieten. Zo zit ik al snel aan de derde van zes gelletjes. Da’s mooi, want dan ben je al bij 18km. Het is warm dus ik pak bij elke gelegenheid een bekertje water. Lopen. We zijn al op de helft, de zware helft komt nog. Terug over de brug. Waar zijn Esther en de kids? Ja daar zijn ze, ff highfiven. Top, dat geeft een goed gevoel. Focus weer, het begint zwaar te worden. Lopen. Op naar het Kralingse Bos, wat een boel mensen langs de weg, niet normaal. Het wordt zwaarder, ik zie de lopers die al op de terugweg zijn vanuit het Kralingse bos en daar loopt de pacer van 3.00 uur bij. Dus over 40 minuten loop ik aan die kant. Lopen. De benen doen pijn, maar ik houd tempo. Blijf bij de pacer. Best veel mensen in het bos, hier zou toch nauwelijks publiek zijn? Lopen. Bij km 34 staan schermen met aanmoedigingen en dan zie ik Esther en Saar die een filmpje hebben gemaakt. Bam, daar rolt een traan over mijn wang. Wegslikken en doorrennen. Km 35 (Harro!) km 36, laatste gelletje. Lopen. Km 37, km 38. Als nu de man met de hamer komt dan haal ik het gewoon. Al die mensen aan de kant van de weg, niet normaal! Lopen. Km 39, km 40, km 41, supporters van Ava, de pacers jutten het publiek op, euforie! De laatste km is ongelofelijk, ik zweef over Coolsingel. Lopen.

Finish!

Het is onwerkelijk, ik heb het gedaan! Sneller dan 3 uur en 40 minuten (3:37:57)

Met Emiel loop (strompel) ik terug naar de bus. ‘Dit was niet mijn laatste marathon’ zeg ik tegen hem.

#demooiste

Alle superlatieven die ik vooraf gehoord heb zijn waar en niet overdreven: Het is mooi, heel mooi. Het is zwaar, oh zo zwaar. Het is fantastisch en dramatisch. Het is een mental fuck. Het publiek is geweldig, de toeschouwers slepen je er doorheen. De laatste km op de Coolsingel is de mooiste km die ik ooit gerend heb. Het is de mooiste.

HtB

Uitslagen van de 43e Marathon van Rotterdam

Enkele deelnemers van AVA'70 

Uitslagen Aaltenaren en AVA'70 leden

Luuk te Brake 2:54.41, Jeroen Houwers 2:55.14, Stijn ter Haar 3:05.25, Thomas Damman 3:07.17, Arend van Eerden 3:19.44,Gerben Oldenhave 3:20.28, Sam ter Haar 3:23.48, Emiel Stronks 3:32.37, Henk ter Beest 3:37.57, Jorick Westerveld 3:38.35, Gerben Heinen 3:45.38, Maurice Magis 3:47.40, Vera Meinen 3:57.01, Theo Neerhof 3:57.59, Dennis ter Veldhuis 4:00.24, Rene Wenting 4:00.56, Mike Lelievelt 4:04.13, Marion Doornink 4:04.39, Tonny Baten 4:04.45, Henk Jan Legters 4:06.37, Nico Postma 4:16.01, Hans te Lindert 4:18.23, Bastiaan Lensink 4:19.33, Pieter-Bas Rijnsaardt 4:21.59, Petra Hoezen 4:26.01, Nathan Klein Wolterink 4:43.43, Lucas Winkelhorst 4:44.14, Annemarie Arentsen DNF, Loes Wielink DNF

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Marathon lopen én geld inzamelen voor kankeronderzoek

René Wenting (rechts) en Hans te Lindert, ‘een mooie én waardevolle uitdaging!’

Aaltenaren René Wenting en Hans te Lindert gaan in de maand april een grote uitdaging aan: hun eerste marathon. Op 14 april hopen zij in Rotterdam de mythische hardloopafstand van 42 kilometer en 195 meter te volbrengen. Maanden van voorbereiding zijn er aan vooraf gegaan. De laatste twee maanden troffen René en Hans elkaar een aantal malen om aan te sluiten bij een Aaltense marathongroep. Met een groepje ‘gelijkgestemden’ worden de wekelijkse lange duurlopen gelopen. “Dat gaat in een groepje toch een stuk beter dan alleen en bovendien is het een stuk gezelliger”, aldus de mannen.

Tijdens een van deze wekelijkse trainingen kwamen Hans en René aan de praat over hoe gaaf het is om de gezondheid te hebben om te trainen voor zo’n mooi en groot evenement. Gezamenlijk concludeerden zij dat dit allesbehalve vanzelfsprekend is.

Al pratend bleek dat de mannen allebei een ‘groter’ doel hadden gekoppeld aan de sportieve uitdaging door via het lopen van de NN Rotterdam Marathon geld in te zamelen voor het KWF (Koningin Wilhelmina Fonds; zet zich in voor onderzoek naar de behandeling en genezing van kanker). “Het was mooi om van elkaar dezelfde drive voor dit goede doel waar te nemen. Allebei kennen we mensen waarvoor hulp en perspectief zéér welkom en nodig is, maar helaas ook mensen waarvoor dit inmiddels te laat is”, aldus Hans.

René vult aan: “En die gedachte motiveert enórm om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor dit waardevolle doel. En het helpt je zelfs een beetje door de lange trainingen in de regen heen.”

De heren hebben inmiddels allebei al een mooi bedrag binnengehaald maar hopen de laatste weken nog wat extra sponsoren toe te voegen. Via deze weg dan ook de oproep om (een van) de beide mannen te sponsoren via hun fundraisepagina’s: Hans te Lindert en Rene Wenting