 |
| Andre Bleumink |
De Ketelwaldtrail in Milsbeek
stond al een paar jaar op mijn verlanglijstje, maar het was er tot afgelopen
weekend maar steeds niet van gekomen. Het heeft in principe alles waar ik blij
van wordt: kleinschalig, veel bos en heuvels en een organisatie van veel
enthousiaste vrijwilligers. Het kleinschalige wordt al wat minder met 650
deelnemers over drie afstanden, maar doordat de inschrijf-limiet strak
aangehouden werd zou het wel meevallen met de drukte op de paadjes. Dat hoopte
ik in ieder geval. Het Ketelwald, het gebied waarin het parcours uitgezet werd,
maakte in ieder geval een heleboel goed.Het Ketelwald is namelijk een
prachtig bosgebied bij Milsbeek (vlak bij Nijmegen), grenzend aan het
uitgestrekte Reichswald. Een paar maand geleden ging ik hiernaartoe voor een
vroege zondagochtendtraining. Koud, mistig, het was bijna onheilspellend in het
bos. Bijna geen mens of dier gezien of gehoord in de drie uur die ik
rondgelopen heb. Dat was nu wel anders. Prachtig zomers weer, duizend kleuren
uitbundig groen overal, de vogels floten zich de longen uit het lijf en bij
diverse poelen onderweg hoorde ik de kikkers kwaken. Het begon ’s morgens al goed
toen ik aan kwam rijden. Ik was aan de vroege kant, maar werd ook toen al
lachend welkom geheten door de vrijwilligers die me naar een parkeerplek in de
wei tegenover het sportpark dirigeerden. Gelukkig had de boer nog net van tevoren
het gras gemaaid zodat de hobbels en bobbels in het grasland een beetje omzeild
konden worden. Op weg naar de inschrijving en de koffie trof ik eigenlijk
alleen maar mensen met extreem goede zin. Dat kon ook bijna niet anders met het
mooie weer dat werd voorspeld. Op mijn gemak haalde ik
mijn nummer op en met een bak koffie nestelde ik me op een stoel in de zon. De
organisatie was nog bezig met het inrichten van Start en Finish terwijl
langzamerhand meer lopers binnendruppelden. Eerst vooral lopers van de 33 km,
die het eerst mochten starten, maar daarna ook lopers van de latere groepen.
Het werd gezellig druk op het terras, je zou bijna blijven zitten. Gewoon
lekker een beetje bijkletsen met clubgenoten en andere bekenden.
Maar om half 11 was het dan
toch tijd om te starten. Na wat aandringen van de speaker werd het startvak
behoorlijk vol. Een mooi aantal inschrijvingen voor de 33 km. Na de start was
het bij de eerste single tracks en hellingen even dringen (of rustig wachten)
in de trailfile, maar al snel viel het veld uit elkaar en kon je lekker lopen.
Ik had me voorgenomen om rustig achterin het veld te beginnen. Nadat ik dan
warm was een een beetje gevoel had van de fysieke mogelijkheden van de dag
wilde ik daarna gas geven en kijken hoe lang ik dat vol kon houden. Het laatste
stuk zou dan mentale training worden. Zo gezegd, zo gedaan, en nadat
het veld wat meer open werd en ik warm gelopen was, begon een groot
inhaalfeest. Het is natuurlijk geweldig als je steeds weer iemand kunt binnenhengelen
en dan erop en erover. Het tempo zat er dan voor mijn gevoel ook lekker in. Op
een gegeven moment loop je dan toch weer tussen mensen die hetzelfde tempo
hebben en vormen zich losse groepjes. Af en toe loop je samen en af en toe valt
het weer uit elkaar. Maar in de korte tijd dat je samenloopt kun je toch soms
interessante mensen ontmoeten en mooie verhalen uitwisselen. Dat zijn de
momenten die het traillopen extra mooi maken. Na het eerste stuk
heuvelgebied in het Ketelwald, met af en toe stevige klimmetjes, staken we bij
een verzorgingspost de weg over en waren we ineens in Duitsland. Niet dat je
daar wat van merkte in het bos. Hooguit dat de klimmen hier veelal gemeen vals
plat waren, maar dan waren de afdalingen extra lekker. De vele lange rechte
bosbouwpaden in het Reichswald werden keurig omzeild door de organisatie en een
verrassend mooie route werd gevolgd.
De tweede verzorgingspost kwam
zo snel na de eerste dat ik hem maar oversloeg. Ik had nog genoeg in mijn
rugzakje om me te redden. Bovendien kon ik zo de man die me even tevoren had
afgeschud op een klim weer mooi voorbij steken… het duurde weer even voor hij
me weer bij was en we ons gesprek over diverse wedstrijden konden
vervolgen. Maar op dat moment wist ik al
dat ik hem toch weer moest laten gaan. Ik liep immers al een hele tijd ruim
boven de begroting en ik voelde aan mijn benen dat de rekening zo gepresenteerd
ging worden. Maar ik kon langer op tempo door dan ik gedacht had. Pas toen we weer uit het
Reichswald kwamen en het Ketelwald weer indoken was het zover. De lange
hellingen maakten plaats voor korte steilere klimmen en ineens was het gebeurd
met de pret. Voor mijn gevoel kwam ik de klim zowat niet meer op. Met een stuk
powerhiken kon ik de schade gelukkig beperken en in het afdalen ging het nog
best aardig. Maar ik was toch maar wat blij
toen ik de lichtmasten van het voetbalveld weer in beeld kreeg. Na 3:07
uur en ruim 33 km kwam ik over de streep. Mijn loopmaatjes stonden me al
op te wachten bij de finish. Ze hadden hun afstanden ook goed doorstaan en
volop genoten van de prachtige natuur. Nog even met zijn allen relaxend op een
stoeltje in de zon, waarbij Trailchick Kim ook gezellig aansloot, kwam ik al
bijna in een soort van vakantiestemming. Toen ik na het douchen mijn auto
opzocht bleek ik daar niet de enige in te zijn. Een hele groep lopers zat bij
de auto’s in een kringetje lekker te chillen en te picknicken met spullen uit
de kofferbak. Wat een trailfeest. Top parcours, top organisatie,
top weer, top deelnemersgroep. Soms heb je het geluk dat alles samenkomt en dan
is zo’n dag echt een trailfeest. Dikke pluim van mij voor de organisatie en
alle vrijwilligers die hun vrije zondag opofferden om ons weer een leuke dag te
bezorgen.
Andre Bleumink
