Verslag van de 13e halve marathon van Ermelo

Het parcours van de halve marathon

7 juni 2025 stond al een tijdje in mijn agenda omcirkeld. Voor het eerst wilde ik een Halve Marathon wedstrijd lopen. Tijdens de lockdowns heb ik 2 Halve Marathons "voor mezelf" gelopen. Dit kunststukje wilde ik heel graag eens herhalen tijdens een officiële wedstrijd.

Ik heb me goed proberen voor te bereiden en serieus getraind. Tegelijk is het Bbq leven en lidmaatschap van Holle Kies en weegclub Dik & Dapper een contra-indicator voor een snelle hardloper. Al met al lag ik 15 km perfect op schema met wat ik voor ogen had. Daarna werd het heel heel zwaar. Ondanks dat.

Uitgelopen ✅️

Persoonlijk Record ✅️

Trots ✅️

Tevreden? Mwah, er zit meer in... dus das leuk, want dan kan/"moet"/mag ik nog een keer! En all the ❤️ voor mijn schatje als supporter.

En die locatie? Officieel is het inderdaad Ermelo, geografisch ben je dan net uit-Putten. Dat doet de naam meer eer aan!

Leon Veldhuis

Kruishaarder Klompenpad in Nijkerk

Een mooie schaapskooi middenin het landschap

Officieel begint het Kruishaarder Klompenpad op het station van het stadje Nijkerk maar in de reviews lees ik dat de eerste kilometers minder mooi zijn en daarom starten we onze route op de parkeerplaats van de voetbalvelden van de twee plaatselijke concurrenten Sparta- en NSC Nijkerk. We lopen dan gelijk het buitengebied van Nijkerk in. Over kleine paadjes, tussen de weilanden door en over een wandelbruggetje lopen we in de richting van boerderij Deuveren. Al in de 14 eeuw kwamen in Deuverden maalschappen (een soort boerenbond) bij elkaar om te vergaderen en te drinken op de goede afloop. De boeren kwamen bij elkaar op de malenpol, een speciaal opgeworpen heuveltje. Nu is dat heuveltje niet meer te zien, want in het kader van de vooruitgang werd deze malenpol in de negentiende eeuw met de grond gelijk gemaakt.

Even verder komen we bij de schaapskooi, inmiddels zijn we op Puttens grondgebied. aangekomen. We kiezen er voor om de lange variant te lopen boven de korte variant. Daardoor missen we het traject langs een beschermd natuurgebied, dat bij landgoed Oldenaller hoort. We komen door de buurtschap Veldhuizen. Opvallend in dit gebied is dat de akkers hier hoger liggen dan de weilanden. De oorzaak hiervan is dat de akkers, vaak gelegen op dekzandruggen, werden bemest met plaggen van hei en de uitwerpselen van koeien. In de loop de jaren hoopt dat aardig op.

We lopen inmiddels op landgoed Hell. Waar komt nu de naam ‘Kruishaarderpad’ vandaan? Dat heeft te maken met de Kruishaarderberg. In het vlakke landschap bij Nijkerk is iets dat ‘berg’ wordt genoemd. De berg ligt even ten noorden van de Tweede Kruishaarderweg, een breed bospad. Het woord ‘berg’ is hier een optimistische benaming voor een akker met een aarden wal er om heen. Omtrent het ontstaan van deze ‘berg’ zijn meerdere theorieën, één daarvan is dat deze aarden wal een beschutting was voor een kampement van soldaten. Later zou het dan een akkerfunctie hebben gekregen. 

Wij gaan de Vossenpoel in, een stukje van landgoed Oldenaller, ooit was hier een zandverstuiving. Een paar kilometer voor het einde komen we in het dorpje Driedorp, met centraal de kerk van de Vrije Hervormde Gemeente. Hier nemen we een pauze van ongeveer een half uur. Via de buurtschap De Slichtenberg met als bekende inwoner Lex Harding, lopen we weer in de richting van Nijkerk en kunnen weer een mooi klompenpad op ons lijstje afstrepen.

Hardloopervaringen van Atletico Rossa - deel 3

Frank Roos is naast een goede hardloper ook een uitstekende schrijver van mooie stukjes. Veel van zijn verhalen zijn de laatste jaren, onder het pseudoniem van Atletico Rossa, gepubliceerd in het clubblad van de plaatselijke voetbalvereniging AZSV en in het clubblad van atletiekvereniging AVA'70. De komende tijd zullen enkele hardloopervaringen van Frank ook op deze site geplaatst worden.

DE BEKENDE ONBEKENDE

(deel 2)

Sommigen pakken ze als eerste in, anderen pas als laatste. Een enkeling doet het zelfs een beetje stiekem. Het is een bijzondere en eigenaardige gewoonte geworden, maar de loopschoenen gaan altijd mee op vakantie. Ongeacht de bestemming en hoelang we ook maar van huis zijn, het hardloopvolkje moet “het gereedschap” bij de hand hebben. De reisgenoten hebben hierin eigenlijk niet eens zo gek veel keus. Een paar keer alleen in het huisje of bij de sleurhut zitten is niet altijd even leuk. Een chagrijnige sporter die zijn overtollige energie niet kwijt kan, is echter vele malen erger. Gelukkig kan ik me tot de groep noeste lopers rekenen, die de loopspullen rustig en zonder sores klaar kan leggen bij de overige vakantiespullen. De bestemming dit keer… de Veluwe! Bungalowpark “Rabbit Hill” ligt midden in een bosrijke omgeving en was voor enkele dagen ons domein. Als hardloper is dit een fantastisch trainingsgebied, waar je tijdens de training bijna struikelt over de konijnen, de eekhoorntjes gezellig met je mee huppelen en de reeën je op zeer korte afstand bijna met open bek aan staan te gapen.

.....

We besloten om op een mistige zaterdag ons loopspul aan te trekken voor deelname aan de regionale Rusthoeve-loop, die plaats vond in de bossen tussen Putten en Ermelo. Op de plaatselijke camping fungeerde een verbouwde blokhut als inschrijf- en kleedlokaal. Het onderkomen, waarin normaliter de sleurhutgasten zich vermaken met een avondje bingo of een cursus bloemschikken, barstte met 20 zenuwachtige hardlopers al bijkans uit zijn voegen. En dit, terwijl het gros van de dravers nog moest arriveren. Dampende koffie, het tikken van de koekoeksklok, pruttelende erwtensoep en de geur van Midalgan zorgden voor een bijzondere, bijna Loohuiscross aandoende, huiselijke sfeer. Tijdens de warming-up, stal onze jonge labrador de show. Het speelse dier leefde zich helemaal uit en toen de speaker zijn apparatuur testte en de hond op luide toon begon aan te moedigen was er helemaal geen houden meer aan.

.....

Om 10.00 uur werd het startschot gegeven voor de kidsrun van 1 kilometer. Onze jongste koter van 6 maakte zijn wedstrijddebuut en toonde zich toch wel enigszins zenuwachtig. Op het rulle zandparcours liet hij zich van zijn beste kant zien. Toen het finishdoek in zicht kwam, zijn koppie steeds roder aanliep en de spreekstalmeester het publiek om een applaus verzocht, perste hij er nog een laatste versnelling uit en draafde breedlachend over de finish. Een fraaie tweede prijs, bij de eerste wedstrijd…. het had slechter gekund. Zijn zus was hem al voorgegaan en tot haar verwondering behaalde ze zelfs een prachtige overwinning. Als beloning ontvingen de kinderen een herinnering, mochten grabbelen in een cadeautjesemmer en als klapstuk nog een keer. Toen de speaker hun namen nogmaals het bos inslingerde, stond ik als vader toch wel een beetje trots toe te kijken. Wat mij in al die jaren nooit was gelukt, namelijk het behalen van een podiumplek, flikte de kroost op een fraaie zaterdagmorgen in Putten. Nu moet er wel bij vermeld worden, dat er ook maar twee kinderen deelnamen aan de loop, maar dit terzijde. Als je niet meedoet, kun je immers ook niet winnen!

.....

Het was intussen al flink druk geworden bij de start en uit alle paden en achter elke boom of struik kwam er wel een loper of loopster te voorschijn. Geïnspireerd door de prestaties van de kinderen besloot ik, geheel tegen mijn principes in, brutaal op de eerste rij plaats te nemen. Niemand kende me hier toch, dus wat kon het schelen. Vanaf de start ging ik gelijk op zoek naar een groepje lopers met hetzelfde draaftempo en na een kleine twee kilometer had ik beet. Met zijn vieren slingerden we  over de paden met de ongelijke sporen dwars door het fraaie heuvelachtige bos. Ik kon goed volgen, deed op tijd mijn kopwerk en ons kwartet werkte op sportieve wijze eendrachtig samen. Tot een kleine 2 kilometer voor de finish. Een ambulance passeerde ons in een beestachtig tempo, gevolgd door nog meer gillende sirenes. Het tempo zakte gelijk en verschrikt keken we elkaar aan. We hadden allemaal hetzelfde onprettige gevoel in de onderbuik. In ons zichtveld stonden diverse mensen op het pad en eenmaal dichterbij werd ons duidelijk wat er aan de hand was.

.....

Loper 251 lag midden op de weg en het zag er bepaald niet goed uit. Omdat er voldoende kundige, maar ook (helaas) onkundige mensen ter plekke waren, besloten we onze weg te vervolgen. Het ging uiteraard nergens meer om en er flitst dan ineens heel veel door je heen. Bij de finish knikte ik hoofdschuddend naar de rest van de familie en we besloten vlot te vertrekken. In het inschrijflokaal, waar de koffie nog lekker pruttelde, was het nieuws intussen ook al doorgedrongen. Ineens ontstond er de nodige paniek. Wie was immers loper 251? Wie was deze bekende onbekende, die op een gewone zaterdagmorgen deelnam aan een gezellige trimloop? Was hij alleen hier of met anderen? Waar woonde de atleet? Wie kende de veteraan? Talloze vragen, die de organisatie plots bijna tot wanhoop dreven! De volgende dag vernam ik via internet, dat loper 251 was overleden. Hij was in het harnas gestorven.

.....

Sinds dit voorval besloot ik anders op pad te gaan. Ik neem wat vaker mijn mobiel mee, vul alle gegevens op het inschrijfformulier netjes in en heb me een SOS-coin aangeschaft. Een handig plaatje, dat je in de schoenveter strikt en waarop je diverse persoonlijke gegevens kunt laten drukken. Wanneer ik op vakantie de loopschoenen aantrek, neem ik een kopie van de ID-kaart mee of pruts mijn mobiel in de broekzak. LAAT JE OOK ZIEN IN 2010, EN WORDT GEEN BEKENDE ONBEKENDE!!!

.....

ATLETICO ROSSA

Training in Garderen

Voor ons hotel in Garderen

Bram en ik zijn een aantal dagen heerlijk wezen mountainbiken op de Veluwe. Sinds een tijdje beschikt dit gebied over een digitale fietsrouteplanner (www.fietseropuit.nl) Je kunt dan je route thuis al uitstippelen en via het knooppuntennetwerk de route fietsen.

Donderdag hebben we door het Nationaal Park de Veluwezoom gefietst. Van Laag Soeren, door het Eerbeekse veld naar de Posbank met de beruchte Emmapyramide. Om daarna door het Loenense bos met z’n watervallen en de Scherpenberg weer langs het Apeldoorns Kanaal terug te fietsen.

Aan het begin van de avond heb ik nog even mijn hardloopschoenen aangetrokken om een eindje in de buurt van ons hotel in Garderen te lopen.

Op vrijdag stond de Speuld route op het programma. We vertrokken vanuit Garderen en fietsten door het prachtige Sprielderbos en het Huinerveld naar Putten. Om vervolgens via het Leuvenumse bos, de Ermelose heide (met één van de grootste schaapskooien van Nederland) en het Speulderbos weer bij ons hotel te komen.

De weersvooruitzichten waren voor deze dagen niet zo best maar we hebben van de ongeveer 100 kilometer die we gefietst hebben, nog geen 5 kilometer regen gehad. Het zat ons gelukkig mee.