AVA'70 on tour in Zeeland - vakantieverhalen 2024 deel 1

Uitwaaien op het Zeeuwse strand

Regelmatig spreken trainingsgroepen van AVA`70 af om te gaan trainen op een andere locatie. Niet vertrekken vanaf het vertrouwde eigen clubhuis, maar wat verder weg in de regio. Nieuwe omgeving, andere paadjes en weggetjes zorgen vaak voor mooie verhalen en fijne inspiratie.

Dit keer een episode over een training op locatie, die ongepland was en in ieder geval wat verder van de thuishaven dan normaal. Daarnaast was het trainingsgroepje ook een redelijk bij elkaar geraapt zooitje…..

Het is donderdagmorgen, 27 juni om even voor 09.00 uur, toen een zevental sportievelingen zich meldde op vakantiepark de Zeeuwse Kust in Renesse voor een mooie duurloop. Normaliter wordt er uiteraard op dit tijdstip volop gewerkt of gestudeerd, maar nu even niet. De gezichten stonden dan ook op standje ”vrolijk” en dat is ook wel logisch, want het was immers al meer dan aangenaam warm en de koperen ploert deed duftig zijn best. Aangenaam naar 7 maanden volop regenval en een chronisch gebrek aan Vitamine D.

De trainer van de dag was dit keer de Heurnse survivalkoning Maarten Hengeveld, die een route had uitgezet, inclusief een mooie verrassing. Omdat hij dit laatste een paar keer herhaalde, werd er door een enkeling wel getwijfeld aan deze laatste opmerking. De goedlachse vrachtwagenchauffeur combineert het hardlopen met gesjouw met balken en gehang in touwen, dus helemaal betrouwbaar is zo`n programmamaker bij voorbaat zeker niet. Daarnaast is hij geen lid van de Aaltense club en dan weet je natuurlijk ook niet hoe hij zich als vreemde eend in de bijt gaat gedragen?

Het gemêleerde gezelschap dravers kende opvallend veel jeugdigen met een mooie doelstelling voor dit jaar. Zo richt Tim Mengerink zijn pijlen op de marathon van Berlijn, die op de laatste zondag van september op de kalender staat. De voorbereidingen worden binnenkort gestart voor deze grote uitdaging, maar elke kilometer extra is vast meegenomen, zeker als het een graadje of 25 is. Norah Rusink heeft ook een nieuwe hardloopuitdaging gezocht en gevonden, want zij loopt begin oktober de halve van Breda, haar studiestad. Dit betekent dat er voldoende fans langs de kant zullen staan en met behulp van een mooi schema van de trainert Jan, gaat dit helemaal goedkomen. Aan de Zeeuwse kust liep ze gemakkelijk de dik 11 kilometer mee en dus gaat haar missie vast en zeker slagen. Lieke, dochter van de parcoursdirecteur van deze dag, had net een mooi baancompetitie-avontuur achter de rug en wilde het goede gevoel graag doortrekken in het voor haar zo vertrouwde Renesse. Maar ja, vader Maarten is de trainer en dan weet je het natuurlijk nooit. Spaart hij dochterlief of sloopt hij haar? Joppe Roos zijn uitdaging ligt in het najaar, wanneer de Zevenheuvelenloop weer op de kalender staat. Hij heeft dan ook nog tijd genoeg om zich goed voor te bereiden, al kun je er natuurlijk nooit vroeg genoeg mee beginnen. Zus Julia had de schoenen net weer zo goed als droog van het hachelijke regenloopavontuur in het Zwillbrockse flamingogebied. Vol zelfvertrouwen liep ze op de eerste rij mee en stond op deze warme ochtend gelijk haar vrouwtje. Achteraan het kleine pelotonnetje was Frank ingehuurd voor de algemene controle en zijn rol was feitelijk heel simpel: hobbel lekker mee en zorg dat iedereen ook weer heelhuids aan de finish komt.

Vanaf de start ging het in een rustig tempo vanaf strandpark de Zeeuwse Kust in de richting van de prachtige haven van Scharendijke met regelmatig een trap op en af, al was het de grote vraag of dit de verrassing was, waarover Maarten het voor de training had. Dit was niet het geval, zo bleek later, toen er aan de voet van een viaduct op een fijn grasveldje wat core-oefeningen werden gedaan. Het zweet gutste werkelijk van de gezichten en dit hield helemaal aan toen deze sessie werd afgesloten met planken in verschillende variaties. Best leuk natuurlijk en ook zeker zinvol, maar een applausje bleef zeker uit, want een enkeling stond inmiddels in de overlevingsstand. Geloof het of niet, de duurloop werd vervolgd met de verrassing… Drie keer volle bak het viaduct opdraven. Ja, de trainer spaarde zijn manschappen zeker niet, maar de teamgeest en de onderlinge support hield de club bij elkaar. Een enkeling stond op het punt van “spugen” en deze dappere leerling gaf rustig aan dat hij gewoon een fractie met rust gelaten wilde worden. Zo gezegd, zo gedaan en de groep vervolgde, min 1 voor even, de route richting de Horizon. Blöf zong er al over en het vooruitzicht was veelbelovend, al weet je niet wat erachter zit. Het bleek de finish te zijn van de prachtige duurloop langs de Zeeuwse Kust van het Aaltense loopclubje. Monique van Maarten bleek ook nog een belangrijke rol te hebben, want zij zorgde voor verfrissend water, haverkoeken en teamfoto`s.

Een sportief avontuur op een gewone donderdagmorgen, leverde naast veel zweetdruppels en rode gezichten zeker ook de nodige voldoening op. En ook niet geheel onbelangrijk…. de wetenschap dat iedereen in goede conditie was voor 3 dagen Concert at Sea!!!    

Frank Roos 

Verslag van de 2e Trail by the Sea in Renesse

Een groot deelnemersveld op het strand in Renesse

Overdosis in Zeeland

Al in September vorig jaar had ik me ingeschreven voor de Trail by the Sea in Renesse. Een populaire trail langs het strand en de duinen, waarvan de inschrijving dan ook al snel vol zat. Begin dit jaar hoorde ik dat het iets langer en iets zwaarder zou worden dan vorig jaar. Trailmaatje Henrie Drenthel vond het vorig jaar al behoorlijk zwaar, dus dat beloofde wat. De Achterhoek werd deze keer vertegenwoordigd door Henrie Drenthel en Wim Brinkman uit Aalten en mezelf.

24 Februari om 6:20 ging mijn wekker af. Da’s vroeg voor een doorsnee zondag ochtend. Tot mijn verbazing lag er een flink pak sneeuw en daar kwam nog steeds meer bij. Niet echt leuk als je even met de auto naar de andere kant van Nederland moet voor een stukje rennen. Onderweg naar Aalten kwam ik er achter dat de traction control van mijn auto echt wel werkt. Eenmaal aangekomen in Aalten stond Wim al een beetje bezorgd te wachten. We besloten eerst maar eens op weg te gaan en te zien hoe de A18 er bij zou liggen. Dat viel mee en we besloten dus maar verder te gaan richting het westen des lands.

De sneeuw werd gelukkig eenmaal voorbij Arnhem snel minder en even na tienen kwamen we de bij de camping van waaruit de trail georganiseerd werd. Het was er al een drukte van belang met overal sportief, maar zeer winters uitgedoste deelnemers. We haalden ons startnummer op en belden maar eens met Henrie, die er een weekendje van gemaakt had met het gezin. Na even zoeken vonden we huize Drenthel en konden we aanschuiven voor een lekkere bak koffie. De laatste voorbereidingen werden getroffen en toen moesten we ons al weer gaan haasten om op tijd bij de start te komen.

Met zijn allen wandelden we naar het strand waar gestart zou worden. Een startveld van ruim 400 mannen en vrouwen in twee rijen, het leek wel een slagveld waar de strijders zich opmaakten voor de aanval. Na de start probeerde iedereen zo snel mogelijk een spoor te vinden waar het zand hard was en met windkracht 5-6 pal in de rug hadden we al snel een behoorlijk tempo. We kregen het zelfs al flink warm. Na een kilometer of 6 was het gebeurd met de pret, we klommen over de duinenrij en verruilden het harde strandzand voor mulle ruiterpaden door een prachtig duinengebied.

Kleine klimmetjes en afdalingen werden afgewisseld met flinke klimmen waarbij het mulle zand hardlopen onmogelijk maakte. Op één punt had de organisatie zelfs een touw neer gehangen waarlangs je omhoog kon klauteren.  Henrie voelde zich niet top en ging op een rustiger eigen tempo verder. Wim en ik bikkelden nog een tijd verder samen, waarbij het duinen en zandpaden werden vervangen door een mooi bosgebied met schitterende kleine singletracks. Ook daar was echter geen meter vlak, heuvel op, heuvel af. Dat begon aardig in de beenspieren te vreten en we waren nog niet eens op de helft.

Na weer een flinke afdaling met mul zand had ik mijn schoenen vol met zand en besloot ik even te stoppen en de schoenen leeg te gooien om geen blaren op te lopen. Wim liep verder en ik zag hem niet meer terug tot na de finish. De strijd in mijn eentje werd na een tijd niet gemakkelijker, want na het verste punt draaiden we weer terug en kwamen we al snel het bos weer uit en het strand weer op.

Bam, de wind en sneeuw vol op het gezicht en nu was het echt bikkelen. Na een aantal kilometers pal tegen de wind in en door het mulle zand voelden mijn bovenbeenspieren aan als gesmolten kaas. Lichtvoetig lopen zat er niet meer in en met elke stap voelde je de energie zo de grond in zakken. Gelukkig draaiden we weer even de duinen in waar de wind minder was. Echt beter ging dat overigens niet want hier mochten we eerst nog een paar hele stevige duinen oversteken om vervolgens via een hobbeldebobbel helmgrasgebied weer op het strand te belanden.

Opeens schoot me de reclameslogan van de organisatie in gedachten: alleen zeelucht als doping! Nou, met zo’n enorme bak wind pal voor was het een echte overdosis zeelucht die we voor de kiezen kregen. Het laatste stuk was ouderwets overleven, met de voeten door ijskoud water en compleet uitgemolken spieren. Ieder duin moest uiteindelijk in wandelpas genomen worden en de laatste trap, 30 meter omhoog en omlaag, was een sadistisch martelwerktuig. De stukken tussendoor die nog hard te lopen waren gingen ook alleen nog maar in een sukkeldrafje, maar iedere stap hardlopen brengt je dichter bij de finish.

Na 4:18 uur kwam ik helemaal kapot over de finishlijn. Eenmaal naar binnen gestrompeld vond ik Wim terug bij de kleedgelegenheid. Ook hij had het heel zwaar gehad en was in 4:12 binnengekomen. Na ons rustig aangekleed te hebben gingen we een plekje zoeken bij het stamppotbuffet. Alleen al de lucht daarvan deed ons energieniveau al weer stijgen. Een alcoholvrij biertje deed ook wonderen. Een SMS van Henrie leerde ons dat hij na 4:29 uiteindelijk de streep gehaald had. Hij had echter geen tijd voor stamppot, want hij moest het huisje nog ontruimen.

Na een rustige rit naar huis, een lekker heet bad en wat te drinken begon de vermoeidheid al weer aardig weg te trekken. De mooie momenten kwamen bovendrijven, al die mooie plekjes waar we geweest zijn. Het was toch weer een prachtige uitdaging en we hebben toch maar weer onszelf overwonnen. Een dag later rest nog wat spierpijn, maar boven alles een gevoel van tevredenheid. Op naar de volgende uitdaging!

Sportieve groet, 

Andre Bleumink

Andre Bleumink

Uitslagen van de 2e Trail by the Sea in Renesse

De bikkels van de Zeeuwse Kust: Henrie Drenthel, Andre Bleumink en Wim Brinkman

Na het startschot op het strand, lopen de deelnemers via het strand en smalle duinpaadjes, richting de beruchte Meeuwenduinen, naar de bossen van Westenschouwen, waar afgezien van enkele pittige duinovergangen, de klimpartijen pas echt gaan beginnen. 

In de Zeepeduinen richting Burgh-Haamstede wordt het terrein iets makkelijker begaanbaar en krijgen de kuiten even rust. Echter aan het eind wacht een verrassende beklimming. Wie bovenaan niet de puf meer heeft om ineens door te lopen, moet zich even omkeren om van het uitzicht te genieten en een blik te werpen op slot Haamstede. Vanaf hier daal je af en gaat de loop verder via spannende paadjes, richting een plas die je moet doorwaadden. 

Met natte voeten vervolg je je weg weer richting de kust. Duin over, strand op, strand af, duin op, klimmend en ploeterend vervolg je je weg om de laatste grote hindernis te nemen bij cafe/restaurant 'Zeerust'. (Hoe verzinnen ze het!) 

Aangekomen bij de Zeeuwse kust staat iedere deelnemer een dampende stamppot te wachten. Deze kan genuttigd worden nabij het knapperd open haardvuur.

Reacties van de deelnemers: 

Wim: Ik weet zeker dat dit de zwaarste 38 kilometer van Nederland zijn. Veel los zand, hoge duien, windkracht 5 langs het strand, sneeuwval en een stuk waar je met een touw om hoog moest anders kwam je er niet.

Andre: Het was verschrikkelijk zwaar met alle mulle zand en de duinen, de harde wind pal tegen op het strand maakte het laatste stuk tot een echte killer. Maar we zijn er gekomen!

Henrie: Mooie loop maar wat had ik een dip, van 10 tot 35 kilometer wou het voor geen meter. Ik moest oppassen dat ik het aan het eind niet leuk ging vinden

Uitslagen 38 kilometer: Wim 4:12:32, Andre 4:18:01 en Henrie 4:29:50

alle uitslagen

Klik op de link voor het fotoalbum van Andre Bleumink, later volgt er nog een uitgebreid verslag van hem.

Henrie met de Zeeuwse vlag

Trail by the Sea wordt slijtageslag voor atleten

Zaterdag 23 februari 2013

Voor sommige hardlopers was de eerste editie van de Trail by the Sea niet zwaar genoeg. Reden voor de organisatie om de wedstrijd met een aantal kilometers te verlengen.

Als toetje zijn er ook nog een aantal loodzware beklimmingen, die soms kaarsrecht omhoog lopen, aan het 38 kilometer lange traject langs de Schouwse kust toegevoegd. ,,Op sommige punten zullen de lopers zich met handen en voeten naar boven moeten werken. Er werd zelfs al gesuggereerd om bij een van de steile beklimmingen een touw op te hangen'', vertelt Fer Bouwens van Sportpromotion Zeeland, dat de wedstrijd organiseert.

Tijdens de Trail by the Sea, die zondag plaatsvindt, lopen de vijfhonderd atleten bijna alleen maar over strand, duinen en bospaden. ,,We kregen vorig jaar reacties dat het op sommige stukken te vlak was, daarom hebben we het parkoers op sommige punten aangepast. Het is echt een stuk zwaarder geworden."

Jos den Hollander deelt die mening. De Goesenaar heeft de afgelopen weken regelmatig op het parkoers getraind. "We maakten een soort van verkenningstochten door het gebied, zodat we weten waar de moeilijke stukken liggen. Ik denk dat deze trail nu door de aanpassingen zwaarder is dan de Kustmarathon. Er zit misschien hooguit een kilometer asfalt in. Voor de rest is het veel klimmen en klauteren. Ik verwacht niet dat er veel lopers binnen de 3 uur gaan finishen." (bron)

Het parcours, met een lengte van 38 kilometer