Column: Erwin’s zin en onzin - deel 38

Mijn kennismaking met het ‘zwarte gat’

Slapeloze nachten, zwetend wakker worden,  afkickverschijnselen en zware depressies. Het zijn allemaal symptomen van het welbekende ‘Zwarte Gat’. Vooral bij sporters is dit een bekend verschijnsel. Na hun professionele carrière komen ze terug in de ‘gewone’ maatschappij. Maar hoe die maatschappij in elkaar steekt en wat ze na hun sportieve loopbaan moeten doen, is vaak een raadsel. Ook sportfanaten kunnen in zo’n ‘zwart gat’ terecht komen. Ik ondervind dit momenteel aan de lijve.

Vanaf halverwege mei zit ik uren, dagen, weken, zeg maar gerust maanden aan de buis gekluisterd. Eerst Roland Garros, vervolgens het WK voetbal afgewisseld met Wimbledon en daarna het hoofdgerecht; de Tour de France. Alles heb ik gezien. Van de eerste tot de laatste minuut. De voorbeschouwingen, nabeschouwingen, terugblikken, compilaties van hoogte en dieptepunten, ik las alle kranten, bezocht alle nieuwssites. En nu? Nu is dat allemaal voorbij. Als ik ’s ochtends zwaar vermoeid mijn bed uitkom heb ik geen flauw idee wat er moet gebeuren. Er is namelijk niks. Geen tennis, voetbal of wielrennen. 

Met tegenzin smeer ik mijn boterhammetje. Het is 9 uur in de ochtend. Hoe krijg ik deze dag in godsnaam aan zijn eind? Dit meen je toch niet?  Zit Bauke Mollema nou bij mij op de bank? Nee, ik zie het verkeerd, het is een stapel oude kranten. Sinds het einde van de Tour de France heb ik last van waanbeelden. Laatst heb ik driekwartier met Vincenzo Nibali staan lullen. Dat dacht ik althans. Mijn moeder wees mij erop dat het niet de topwielrenner was waarmee ik stond te praten, maar een oude Zundapp van de buurman.

Als ik mijn verhaal voorleg bij een psycholoog word ik niet serieus genomen. ‘Aandacht tekort’ en ‘houd een ander voor de gek’ is het enige wat ik te horen krijg. Sinds deze week heb ik daarom een eigen praatgroepje in het leven geroepen .Helaas zijn er tot op heden geen aanmeldingen. De enige gesprekken die ik voer zijn die met toevallig voorbij komende topwielrenners die plots weer veranderen in een stapel kranten of een oude brommer.

Over niet al te lange tijd begint het EK atletiek gevolgd door de ronde van Spanje. Ook hunker ik weer naar het schaatsseizoen. Ik zit in een diep dal en hoop hier langzamerhand weer uit te klimmen. Het heeft tijd nodig, maar het gaat lukken.

Hopelijk tot snel in goede gezondheid.

Ter Heijde

Over het strand terug

Ter Heijde, een dorpje in de gemeente Westland van ruim 600 inwoners. Het is bekend door de voor de kust gevoerde zeeslag tussen de Nederlandse en Engelse vloot, waarbij Maarten Tromp op 10 augustus 1653 sneuvelde. Ter nagedachtenis staat er in het plaatsje een monument, bestaande uit twee kanonnen. Deze gemeente ligt ongeveer 5 kilometer van ons vakantiepark af en is een mooi doel voor een training. De klok staat net op 7.15 uur als ik vertrek en het Duynparc de Heeren van 's-Gravenzande is nog in een diepe rust. De zon staat al hoog aan de hemel en het beloofd weer een prachtige dag te worden. 

Over de dijk en door de duinen loop ik langs de honderden meters aan kassen die hier staan. Hier zijn de winters minder koud, de zomers minder heet, zijn er meer zonne-uren en is de kans op nachtvorst kleiner. Dankzij deze klimatologische voordelen kunnen tuinders in het Westland vroeger in het jaar met producten op de markt komen dan collega's elders in Nederland. Van de 12.000 hectare kassen in Nederland staat dan ook zo'n 4.000 hectare in het Westland en groeide het na de Tweede Wereldoorlog uit tot het grootste glastuinbouwcentrum ter wereld.

Door het natuurgebied De Banken loop ik verder in noordelijke richting. Tientallen konijnen schrikken als ik langs kom en zoeken net als veel vogels hun eigen weg. Aangekomen in Ter Heijde ga ik bij het Fletcher hotel Elzenduin naar het strand toe. Tot voor kort was hier de kustverdediging van Nederland het zwakst. Op sommige plaatsen bestond de gehele verdediging uit slechts één duinerij. In 2010 is een zanddijk aangebracht tegen het bestaande duin aan de zeezijde, en is het strand verbreed. De voorheen zo karakteristiek Delflandse hoofden zijn onder het zand verdwenen. 

De kilometers over het strand lopen wat moeilijker en de vloed begint zich net wat terug te trekken zodat er voor mij een mooi looppad ontstaat. Een enkele wandelaar kom ik tegen en de meeuwen vliegen me soms om de oren. In de verte zie ik de Stena Line uit Engeland al weer in Hoek van Holland aankomen en langzamerhand neemt de zon achter de wolken plaats. Bij het strand van Slag Vlugtenburg, waar we deze vakantie veel hebben gelegen, loop ik weer naar boven. De morgen ben ik heerlijk begonnen, de Achterhoek is mooi maar dit heeft toch ook wel wat!

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Honderden meters aan plantenkassen in het Westland

Het monument in ter Heijde, ter nagedachtenis aan de gevoerde veldslag tussen de Nederlandse- en Engelse vloot

Aankondiging van de 12e Berg Run in Winterswijk

De eerste start van de 7,6 kilometer bovenop de Berg in 2013

Op dinsdagavond 5 augustus 2014 wordt alweer de 12e editie van de uitdagende zomeravondloop gehouden die met de komst van hoofdsponsor Koopman in 2013 is omgedoopt tot Koopman Bergrun. Net als vorig jaar zullen start en finish bovenop de voormalige vuilnisbelt aan de Eekelderweg plaatsvinden. Ook wordt er een ruime parkeerplaats ingericht voor auto’s. Om minder validen ook een prachtig uitzicht te gunnen op deze unieke wedstrijd, worden zij desgewenst tot uiterlijk 18:45 uur naar boven gebracht. De Koopman Bergrun van Archeus belooft ook dit jaar weer een ‘hoogtepunt’ voor veel lopers uit de regio te worden.

Nieuw dit jaar is namelijk de afstand van 3,1 km. Organisator Wim Lievestro: “Voor veel hardlopers is de 7,6 kilometer te zwaar, maar de korte afstand van 1,6 kilometer juist weer te makkelijk. Met de tussenafstand van 3,1 kilometer is er meer uitdaging.”

Een unieke loop op de oude vuilnisbelt achter recreatiemarkt Obelink, met een prachtig uitzicht voor zowel lopers als toeschouwers. Thuisblijvers, hier verblijvende recreanten en sporters kunnen hier hun conditie testen. Het sterk heuvelachtige parcours is uitgezet over de voormalige vuilstort aan de Eekelderweg te Winterswijk. Voor de 7,6 kilometer is het van belang dat men voldoende getraind is, in verband met de pittige klimmetjes op de hoogste en steilste heuvel van Winterswijk. De start van de 1,6 en 3,1 kilometer is om 19.00 uur en de start van de 7,6 kilometer een half uurtje later.

Klik voor meer informatie op onderstaande links 

site organisatie

Maasdijk 25e VTM Telecomloop 10 km - 48,50 min - 17e plaats M50

Nog 100 meter tot de finish

De gezelligste wedstrijd van het Westland is de VTM Telecomloop in Maasdijk, aldus de website van de organisatie. Voor mij een reden om er naar toe te gaan en mee te doen aan deze 'Dijk van een Loop'. Er is een 5 en 10 kilometer wedstrijd en bij beide is de start bijna op het midden van de dag om 14.00 uur. De zon staat hoog aan de hemel en op weg er naar toe twijfel ik waar ik me voor in ga schrijven. Een iets snellere 5 kilometer of een rustiger 10 kilometer, beide afstanden gaan over één ronde. Ik kies voor de langste afstand en het is dan de bedoeling dat ik de kilometers allemaal net onder de 5 minuten ga lopen.

Bij de inschrijving vragen ze of ik alleen een startbewijs of dat ik ook een chip wil en in de uitslagen vermeld wil worden. De chip mag je houden en kan bij sommige wedstrijden in het Westland opnieuw gebruikt worden. Aangezien ik toch niet echt voor een tijd ga en hier verder niet meer een wedstrijd loop, kies ik om zonder chip van start te gaan en kan ik 3 euro van het inschrijfgeld (van 12 euro) afhalen. Toch blijft het een aanzienlijk bedrag, al krijg je er wel een mooi hardloop hemdje voor aan de finish omdat het de 25e editie is.

Ina heeft wel zin om mee te gaan kijken en dat komt goed uit. Het wordt steeds warmer en zo kan ik mooi mijn bidon meenemen naar de start. Net voor het startschot giet ik deze nog even leeg over mijn hoofd en vertrek met bijna 500 deelnemers voor mijn tocht van 10 kilometer. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot 27 graden en we gaan ook nog een gedeelte pal tegen de zon in. We lopen langs de vele bloemen- en plantenkassen die het Westland rijk is en de wegen over de dijken zijn lang en recht. Soms kan ik bijna een kilometer verder nog atleten zien.

Na ruim vier kilometer volgt de splitsing met de 5 kilometer (24,36 minuten) en staat er ook de eerste waterpost. Kleine flesjes worden er uitgedeeld en ik maak er dankbaar gebruik van. Een paar kilometer later maken we, op de grond van één van de kassen een kleine lus om precies op 10 kilometer uit te komen. Ik ga mensen aan het inhalen en dat geeft een goed gevoel. In de laatste kilometer staat de muziek ons al op te wachten en blijkt dat ik het tweede gedeelte net iets sneller heb gelopen (24,14 minuten). 

Na een verfrissende douche in de plaatselijke sporthal en een heerlijk verkoelend drankje zoeken we onze auto weer op. Hier blijkt dat één van de andere chauffeurs met zijn bumper langs de onze is gereden en een kleine beschadiging tot gevolg heeft. Ik loop een keer om de auto heen maar kan geen briefje vinden waarop hij zijn naam bekend maakt. Een kleine smet op een mooie middag in het Westland.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Uitslagen:

5 kilometer

10 kilometer

site organisatie

Nieuwe stadsloop in Nijmegen: Stevensloop

Zevenheuvelenloop in Nijmegen 

NIJMEGEN - Na de Marikenloop en de Zevenheuvelenloop komt de organisatie van beide evenementen met een 3e hardloopwedstrijd: de Stevensloop. Deze hardloopwedstrijd over 10 kilometer door de Nijmeegse binnenstad, start op de Grote Markt.

De eerste editie van de Stevensloop wordt in maart 2015 gehouden. "Daar zullen zeker 5.000 lopers aan meedoen", verwacht Ronald Veerbeek van de organisatie, de stichting Zevenheuvelenloop.

Grote animo
Hij baseert dat op de grote animo voor de Zevenheuvelennacht, op zaterdag 16 november. "Vanuit het niets hebben zich 10.000 nieuwe lopers ingeschreven voor de 5- en 10-kilometer wedstrijd." Het idee voor een stadsloop leeft al lang bij stichting Zevenheuvelenloop.

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 37

Rectificatie: De Sportzomer is in volle gang 

Als je altijd een grote bek hebt, roep je ook wel eens onzin. Dat geldt in ieder geval wel voor mij. Maar als een ware gentleman kom ik terug op mijn foute uitspraken. Feitelijke onjuistheden betreur ik immers altijd. Deze rectificatie gaat over mijn column over de Zomeravondlopen van AVA’70. De uitspraken die ik daarin gedaan heb, zijn grotendeels onzinnig. Zo vlak na de Walfortloop, de derde van vier zomerlopen, is het hoogtijd om mijn foutjes goed te maken. Het was niet meer dan ‘a slip of the tongue’ maar dat doet niet ter zake.

In een eerdere column sprak ik mijn onvrede uit over de nieuwe opzet van de Zomerlopen van AVA’70. Het was in mijn ogen onzin om tijdens alle loopjes een vijf kilometer in plaats van een zes kilometer te lopen. Ik beweerde namelijk dat dit het geval was. Dit klopt niet. De afstand is alleen aangepast tijdens de GUV ZomeravondRun. Zowel bij de Walfortloop als bij de Twee Bruggenloop, die later deze zomer wordt gehouden, blijft de afstand ‘gewoon’ zes kilometer. 

Dat ik afgelopen dinsdag zelf niet aan de start stond heeft niets te maken met het feit dat ik hier zo vreselijk diep door het stof moet. Bij de Twee Bruggenloop steek ik mijn neus weer aan het venster en daar kan ik mij nu al op verheugen. Het prachtige rondje over de camping ‘de Twee Bruggen’– waarover ik mij jaarlijks weer verbaas hoe immens groot die is – en de mooie lus om de Slingeplas zijn zeker de moeite waard. Een schitterend en afwisselend parcours over ZES kilometer.

Ik bied hier mijn nederige excuses aan voor het verstrekken van compleet onjuiste informatie en we treffen elkaar op de 19^e van augustus

Verslag van de Walfortloop in Aalten

Koen Vossers

Koen Vossers pakt winst in Walfortloop met Duistermaat in kielzog

Door Benno Stevering

AALTEN – De jaarlijkse Walfortloop werd dinsdagavond een prooi voor Koen Vossers uit het Gelderse Hengelo. Hij zette op de zes kilometer na 19 minuten en 32 seconden de snelste tijd op de klokken. Lars Duistermaat uit Winterswijk die twee weken terug nog de Zomeravondloop op naam schreef in 33.20 minuten werd nu verdienstelijk tweede in 19.49 minuten. Te Lindert van Argo die vrijdag nog 15.50 minuten op de vijf kilometer realiseerde liep op kop gedurende anderhalve kilometer maar moest bakzeil halen vanwege pijn in de zij. Winnaar Vossers over zijn zege: ‘’Ik ben rustig gestart. Ik kreeg in de eerste 2 kilometer Lars Duistermaat mee. Ook Remi Rondeel (Zelhem), Bjorn Demkes (Lievelde) en Bob te Lindert (Argo) konden goed volgen.  Uiteindelijk zette ik na 2,5 kilometer aan en wist weg te komen van mijn volgers. Ik hoorde dat ze achter me zwaarder gingen ademen en wist door te trekken.  In de slotfase kon ik mijn verzuurde benen nog goed voelen.  Vorige week liep ik in Wierden in een sterk veld een tijd van 33.14 minuten over tien kilometer. Ik zal in Winterswijk nog aan de start verschijnen straks en verder blijf ik me richten op de triatlon en lopen van vijftien kilometer tot de halve marathon. Met ons tri-team Wijnen zijn we zo goed als zeker gepromoveerd naar de eerste divisie. In september wacht me nog een triatlon in Maastricht.’’  

Lars Duistermaat vond dat Koen een terechte winnaar was. ‘’Het was een mooie strijd.  In het bos kon ik nog even de kop overnemen. Maar Koen  ging als een speer en wist op de weg tempo te maken. Ik kon na zijn versnelling nog driehonderd meter meegaan. Twee weken terug won ik hier in Aalten de tien kilometer. Als je onderling strijd kan leveren is veel beter. Er zijn zoveel wedstrijden waar je elkaar weer tegenkomt.’’  Achter Lars was het Remi Rondeel uit Zelhem. Deze survivalrunner die dit resultaat in Aalten niet had verwacht wist de snelle Bob te Lindert te achterhalen die terugzakte in het deelnemersveld. Rondeel richt zich op het RUC NK Survival in september te Udenhout.  Het advies van trainer Stefan Scanu aan Rondeel was om goed water te drinken. Dit volgde  hij zeker op. Bjorn Demkes uit Lievelde liep sterk en finishte kort achter Rondeel. Nederlands Kampioen TSC Survival Stijn Elferink uit Lichtenvoorde kwam achter Bob te Lindert van Argo over de eindstreep.  

Katja Demkes uit Lievelde, lid van de organiserende AVA’70 won twee weken terug bij de dames. Na een goed begin zat er uiteindelijk niet meer in dan een tweede plek achter winnares Cindy Brusse uit Aalten die 25.05 minuten noteerde. Het verschil was minimaal. Demkes kwam zes tellen later binnen. Demkes over het resultaat: ‘’We liepen samen op en in de laatste kilometer bleek dat Cindy sterker was. Vermeldenswaardig was dat we bij de brug in de buurt van het bos veel aanmoedingen kregen.Misschien komen we elkaar weer tegen over twee weken bij de Twee-bruggenloop of de vuilnisbeltloop in Winterswijk, maar eerst gaan we op vakantie.’’ Winnares Cindy Brusse die stabiel liep richt zich over twee weken op de 12 eilanden zwemloop in Vinkenveen. De Walfortloop trok in totaal 206 deelnemers. Atletiekvereniging AVA’70 die de wedstrijd organiseerde kon terugkijken op een fantastisch evenement op een erg mooie accommodatie.

Foto's, uitslagen en verslag van de Walfortloop in Aalten

Lianne ter Haar en Gerdie Duenk

Klik op de links voor de foto's van Herman Vreeman

1 kilometer meisjes

1 kilometer jongens

2 kilometer

6 kilometer

uitslagen

verslag

site organisatie

Een mooi groepje met Barry Magis in  het gele shirt (rechts vooraan)

Hoek van Holland

 Kindertransport Monument

Het is nog redelijk vroeg, zeker voor een vakantiedag, als Ina en ik een rustig duurloopje gaan maken naar Hoek van Holland. Op de fiets zijn we er al een keer geweest, dus de weg kennen we er al een beetje, al kun je er via verschillende wegen en fietspaden komen. We besluiten om de heenweg over de dijk te lopen naar de Dixhoorndriehoek, een gebied dat vernoemd is naar ingenieur van Dixhoorn. Hij liet in dit gebied miljoenen kubieke meters zand deponeren, overgebleven na de aanleg van de eerste Maasvlakte rond 1970. De prachtige natuur die daarna ontstond, raakte door duindoorns overwoekerd maar binnenkort willen ze het landschap weer opener en weidser maken door stukken te gaan rooien.

Op het strand bij Hoek van Holland hebben de eerste badgasten van de dag al een plekje op het strand uitgezocht. Het is inmiddels aardig warm geworden en we maken mooi van de gelegenheid gebruik om een lekker verfrissende 'douche' te nemen. Op een bord er naast lees ik dat het nog 5.824 kilometer naar New York is. We rennen verder langs Maribu Beach, een strandtent voor al uw feesten, partijen en ...... scheidingen. Dan moet je wel erg blij zijn om zo van je wederhelft af te komen om er samen een feest te geven!

Iets verder in de duinen liggen nog een aantal bunkers uit de Tweede Wereldoorlog en rond die tijd is er veel helmgras gebruikt om de militaire bouwwerken te camoufleren in het duinlandschap, ik vind het altijd wel iets hebben. Langs het Atlantikwall Museum en het Reddingsmuseum komen we in Hoek van Holland aan. Als ik een foto van Ina's snackbar maak, roept de eigenaar me van de overkant van de straat toe. He, je bent toch niet van de belastingen jongen? Op de Nieuwe Waterweg varen al weer enkele grote schepen met hun lading naar andere oorden, een mooi gezicht.

Even later trekt een monument iets verderop mijn aandacht. Tussen 1938 en het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog kregen 10.000 voornamelijk Joodse kinderen uit Duitsland, Oostenrijk en Tsjechoslowakije toestemming om zonder hun ouders naar Engeland te komen om te ontsnappen aan de Nazi-vervolgingen. Bijna al deze kinderen staken hier in Hoek van Holland het kanaal over naar Harwich. Zij werden tijdens hun reis bijgestaan door de Nederlandse overheid en Nederlandse vrijwilligers. Dit kunstwerk is dan ook opgedragen als dank voor het helpen van deze kinderen, die daardoor allen de oorlog hebben overleefd.

Langs de Westlandse kassen lopen we terug naar ons park. Het wordt steeds warmer en de rest van de dag zullen we wel niet meer veel actie ondernemen. Het zou wel weer eens een heerlijke stranddag kunnen worden.

fotoalbum

een verfrissing in Hoek van Holland

Route 3: Haart - Boshoeve Beestman

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 3e route uit deze serie: Een route in de Aaltense buurtschap de Haart. Het ‘rondje’ kent een tweeledig karakter. Het eerste gedeelte voert door een meer open en vlak ontginnings landschap met voornamelijk weide. De wegen zijn hier veelal lang en recht, omzoomd door eiken. Het tweede gedeelte voert voornamelijk door bosgebiedjes, afgewisseld door akkers en weiland. Hier zijn de weggetjes kronkeliger en is het landschap glooiender. Bij deze rondwandeling zien we een aantal boerderijen met de karakteristieke roodgeverfde houten topgevels.

Route 3: Rondje Boshoeve-Beestman (buurtschap Haart)
Afstand: 6,7 kilometer
Start: Picknickplaats Spiekerkamp  - Parkeerplaats hoek Driehonderdmeterweg en Spiekerdijk Aalten
Bewegwijzerd: Nee
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route

Laatst aangepast: 19 mei 2021
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproutes in de omgeving van Aalten

    
01.Ga vanaf de picknickplaats Spiekerkamp LA (Driehonderdmeterweg)
*De Driehonderdmeterweg is zo genoemd omdat deze over een lengte van zo’n 7 kilometer op een afstand van 300 meter evenwijdig loopt met de Duitse grens
02.Eerste weg rechts (Kroondijk), weg rechts (Bosweg) negeren
03.Op de kruising van verharde wegen RA de zandweg (Veentjesdijk) in
04.Eerste zandweg RA, gaat over in verharde weg (Boshoeveweg)
05.Aan het eind LA (Bosweg) en na 250 meter RA smal zandpad in
*Ondermeer bij de Bosweg loopt de route samen met het Scholtenpad, een rondwandeling van 105 kilometer door Winterswijk en omgeving
06.Volg dit pad en loop door het bos tot de verharde weg (Spiekerdijk)
*Aan de rechterkant van dit pad is een gedeelte ingezaaid dat valt onder het akkerrandenproject van de gemeente Aalten. De akkerranden zijn niet alleen mooi om te zien, maar leveren nog veel meer op. De bloemen, planten, wortels en knollen vormen voedsel voor insecten, bijen, wild en vogels. Daarnaast biedt de akkerrand deze dieren dekking en beschutting. Landbouwgewassen worden door de akkerranden beschermd tegen ziektes en wildvraat. In de randen van de gemeente Aalten worden drie verschillende mengsels gebruikt: een mengsel van de Wildbeheereenheid met extra zonnebloemen, een faunaweidemengsel en een patrijzenmengsel.
07.Ga hier LA en na nog geen 100 meter RA het zandpad in (Beestmanweg)
08.Loop bij huisnummer 3 links met de bocht mee
09.Op Y-splitsing (bij Beestmans Schoppe) RA, volg het fietspad
*De wandeling leidt langs oude boerderijen als ‘Huize Den Bosch’ en ‘Beestman’. Met name de laatste is nog een fraaie oude boerenhoeve uit 1866-1876 met op de nok van het dak een gevel teken. Deze tekens zijn afgeleid van Oudgermaanse symbolen, bedoeld om allerlei onheil te bezweren
10.Loop door het bos en later over een smal paadje (links van weiland)
11.Aan het einde van het fietspad LA, zandweg volgen
12.De zandweg gaat over in een verharde weg
13.Na 100 meter verharde weg LA (Drenthelweg)
14.Eerste zandpad LA, loop deze uit tot de verharde weg
Je bevindt je nog steeds in de buurtschap de Haart. Dat is een buurtschap in de gemeente Aalten.Haart betekent ‘bos waar hout gekapt mag worden’. De buurtschap ligt op een hoger gelegen deel in het landschap en wordt omgeven door verschillende eenmansessen. Langs de grens met Duitsland liggen heide- en veenontginningen. In dit coulisselandschap afgewisseld met meer open boerenland bevinden zich voornamelijk agrarische bedrijven. Boerderij ’t Winkel is een scholtenboerderij omringd door eikenbossen, lanen en bolle akkers. Door de verspreide bebouwing is het een mooi voorbeeld van het Achterhoekse hoeven- en kampenlandschap. De Haart is een rijk gebied voor reeën. Langs de grens worden geregeld wilde zwijnen gezien en ook de das is weer gesignaleerd, vermoedelijk eveneens afkomstig uit aangrenzend Duitsland.
15.Ga hier LA (Spiekerdijk) en na ruim 250 meter weer LA het zandpad in (Beestmanweg)
16.Bij Y-splitsing RA (bordje Spiekerkamp volgen)
17.Bij huisnummer 3 rechts met de bocht meelopen en doorlopen tot verharde weg 
18.Op verharde weg (Spiekerdijk) LA
*De Spiekerdijk en vlakbij liggende picknickplaats zijn genoemd naar de noordelijker gelegen boerderij ‘Het Spieker’
19.Aan het einde van de Spiekerdijk RA (Driehonderdmeterweg)
20.Na ongeveer 100 meter is links de picknickplaats

Delft Kerkpolderloop 5 km - 20.45 min - 24e plaats

Met Bram voor het partycentrum "Onder Ons" in Delft

Kerkpolder is de naam van een polder en voormalig waterschap in Midden-Delfland. Het is één van de oudste poldergebieden van de provincie Zuid-Holland en ligt ingeklemd tussen Delft, Vlaardingen en Schiedam. Het bestaat hoofdzakelijk uit oer-Hollands veenweidelandschap en kenmerkend voor dit landschap zijn de weilanden, sloten en knotwilgen. De laatste jaren is een gedeelte van de Kerkpolder heringericht tot een recreatieve groene zone met een sportpark. Iedere zondag in de maanden juli en augustus wordt hier de Kerkpolderloop georganiseerd en deze prestatieloop is vooral bedoeld om lekker door te trainen in de zomermaanden. Er is één afstand van 5 kilometer en de organisatie is de ene week in handen van de Delftse Trim Club (D.T.C) en de andere week van de Delftse IJs Club Bertus (D.IJ.C. Bertus).

We zijn enkele dagen op ons vakantieadres en Bram en ik hebben wel zin om een wedstrijdje te gaan lopen. Ons oog valt op bovenstaande loop en als we ongeveer een uur voor de start bij Partycentrum "Onder Ons" aankomen, is er eigenlijk niets dat ons aan een hardloopwedstrijd doet denken. We blijven maar even in de auto zitten en langzaam aan verschijnen toch de eerste lopers. We schrijven ons in en moeten het luttele bedrag van € 2,- betalen om mee te mogen doen. Een kaartje van 4x9 cm en een speld is alles wat we krijgen en we hoeven zelfs onze naam niet op te geven. Toch heb ik een uitslagenlijst van een week eerder gezien, hoe ze dat voor elkaar krijgen blijkt al snel na de wedstrijd.

Met het warm lopen kom ik zelfs een bekende, Rutger Thung uit Vlaardingen, tegen. een atleet die veel wedstrijden in de omgeving van de Achterhoek en Arnhem loopt. Na een wederzijdse begroeting, is zijn eerste verbaasde vraag. 'Hoe kom jij hier terecht Geert'? In het verleden kwam dezelfde vraag ook regelmatig bij mij op, als ik hem weer eens bij ons in de buurt zag lopen. Ik sta nog rustig met hem te praten, als ineens iedereen begint te lopen. Ik heb niemand gezien of maar iets gehoord dat er gestart kon worden en begin maar gewoon met de meute mee te rennen.

De eerste kilometer, vanaf de voorkant van het Partycentrum, gaat rond de vier minuten, daarna gaan we dijk op (heen en terug 3 kilometer) en komen aan de achterzijde weer bij het Partycentrum uit. Aan de finish krijg ik een briefje in de handen gedrukt waarop staat dat ik 24e ben geworden. Wil je in de uitslagen vermeld worden dan moet ik zelf mijn naam invullen en het briefje deponeren in een afval tonnetje. De organisatie heeft alleen de tijden aan de finish geklokt en na de wedstrijd wordt de 24e tijd automatisch aan mijn naam gekoppeld. Ik heb al veel wedstrijden gelopen maar dit had ik nog nooit mee gemaakt en zo kun je iedere keer nog weer voor een kleine verrassing komen te staan.

Bram blijkt in een nette tijd van 18,20 minuten op een mooie 3e plaats te zijn geëindigd. Na afloop drinken we met Rutger nog een kop koffie en geeft hij aan dat hij komend weekend nog ergens in de buurt een wedstrijd gaat lopen. Misschien komen we hem nog wel weer tegen?

enkele foto's

uitslagen

site organisatie

Met Vlaardinger Rutger Thung aan de koffie

Aankondiging van de Walfortloop in Aalten

De start van de Walfortloop in 2008

Op dinsdag 22 juli a.s. organiseert AVA`70 de Walfortloop. De wedstrijd met start en finish op het atletiekcomplex van de club, vormt de derde wedstrijd in de reeks van 4 zomeravondlopen. De Walfortloop is voor de regionale atleten die (nog) niet op vakantie zijn, een prima gelegenheid om de vorm te testen. Voor sportieve toeristen in de omgeving vormt de prestatieloop een mooie uitdaging om de hardloopschoenen aan te trekken en in actie te komen.

Om 19.00 uur gaat de Walfortloop van start met het programma-onderdeel voor de kinderen tot en met 9 jaar. Zij lopen 1000 meter op de atletiekbaan en passeren daarbij meerdere malen het aanwezige publiek, dat langs de baan de talenten aanmoedigt. Om 19.15 uur is het de beurt aan de kinderen vanaf 10 jaar voor hun wedstrijd over 2 kilometer. Zij verlaten de baan en lopen onder de fietstunnel door in de richting van het draaipunt, om hierna hetzelfde traject af te leggen terug naar de finish.

Het startschot voor het peloton atleten en atletes aan de 6 kilometerrun valt om 19.45 uur. Na een rondje op de baan gaat het parcours in de richting van het bosrijke buitengebied van het Walfort, waar een lus wordt gelopen. Zandpaden, asfalt en bospaden zorgen voor een gevarieerde ondergrond. De fietstunnel in de laatste kilometer vormt dikwijls nog een lastig obstakel in de richting van de meet.

Voorinschrijven voor de Walfortloop is vanaf heden mogelijk via de site: www.ava70.nl Daarnaast is het ook mogelijk om in te schrijven op de wedstrijddag, vanaf 18.15 uur in het clubhuis van AVA`70. De kosten bedragen € 2,50 voor de deelnemers aan de 1 en 2 kilometer, terwijl de lopers en loopsters aan de 6 kilometer € 5,00 betalen.

De organisatie stelt bekers beschikbaar voor de nummers 1, 2 en 3 bij de jeugdafstanden. Daarnaast ontvangt elke deelnemer een medaille bij binnenkomst.

De organisatie hoopt op een groot en sterk deelnemersveld en nodigt alle regionale atleten en atletes, vakantievierende trimmers en overige sportievelingen uit om zich aan te melden voor de Walfortloop.

inschrijven

parcours

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 36

Dit jaar geen Nijmeegse Vierdaagse voor Erwin en Marloes

De 4daagse is met geen pen te beschrijven

Als ik de radio of televisie aanzet, de krant opensla of een website bezoek, gaat het voor mijn gevoel maar over één ding: de Nijmeegse 4daagse. De afgelopen twee jaar heb ik zelf meegelopen met dit grootste wandelevenement van de wereld, maar na uitvoerig overleg met loopmaatje Marloes hebben we besloten om dit jaar te laten schieten. Een prima besluit. Maar toch. Nu ik alle sfeerbeelden voorbij zie komen begint het toch ernstig te kriebelen. Want dat het een bijzonder gaaf evenement is staat buiten kijf.

De 4daagse heeft niks met wandelen te maken. Ja oké toegegeven, je loopt 200 kilometer in vier dagen, je moet dealen met onbeschrijfelijke spierpijn en de wekker gaat iedere ochtend  om 02.50 uur, maar voor het overige is de 4daagse geen sportevenement. Het is één groot feest. Soms word je bedrogen door promo’s die alles mooier maken dan dat het in werkelijkheid is, maar dat is bij de 4daagse totaal niet zo. De feestelijke sfeerbeelden die je tegenkomt op TV Gelderlander of tijdens ‘Het gevoel van de 4daagse’ van de KRO, zijn een perfecte afspiegeling van de werkelijkheid.

Als je op dag één over de waalbrug wandelt, stijgt de adrenaline je tot aan de lippen . Na de geweldige start, waarbij je opgang wordt geholpen door ontelbare – vaak dronken – studenten verlaat je Nijmegen . Een kilometerslang lint van wandelaars loopt in stilte achter elkaar aan. Het is begonnen! Je geniet werkelijk van alles. De idiote Hongaar met zijn maffe groene hoedje die in zijn uppie zingent voorbij loopt. Een groep Friese vriendinnen, gehuld in dezelfde afritsbroek, die in hun onverstaanbare taaltje boterhammen uitwisselen. Een stokoud echtpaar dat heeft besloten om de 4daagse op klompen te lopen .Honderden zingende militairen. Alles is geweldig. Als je het eerste dorpje – Lent – inloopt valt je mond wederom open. De zon prakkiseert er nog niet over om op te komen, terwijl in Lent de mensen in groten getale langs het parcours staan. Kinderen staan al aan de kant met: kaas, worst, spekjes, komkommer, zoute sticks, appels, meloen enzovoort enzovoort…

Op dag twee – de dag van Wijchen (Roze Woensdag) – loop je logischerwijs naar Wijchen .Dit middelgrote dorp heeft meer iets weg van een groot festivalterrein. Tienduizenden hossende mensen loodsen de lopers over het parcours. Het is ongelooflijk. Bij de gedachten staat wederom het kippenvel centimeters dik op mijn rug. Hetzelfde gevoel krijg je op donderdag- de dag van Groesbeek. In de slotfase moet de beruchte Zevenheuvelenweg worden getrotseerd. Even heb je het gevoel dat je een wielrenner uit de Tour de France bent. Er staat zoveel publiek over het parcours dat wandelen bijna onmogelijk is. Campers, tenten, barbecues, patatkramen, de gehele Zevenheuvelenweg staat op zijn kop.

De slotdag is één grote zegetocht. Vrijdag is met recht de dag van Cuijk. Met nog vijftien kilometer te lopen, wandel je dit dorp binnen. Ik denk dat de huldiging van het Nederlands Elftal in 1988 er niets bij is. Je vergeet even dat er geen vel meer aan je voeten zit en dat je al drie uur kramp in je kuiten hebt. Alle wandelaars staan te springen ten zingen alsof hun leven er van afhangt. Hoewel ik het wel probeer, is het onbeschrijfelijk. De laatste kilometer richting de ‘Via Gladiola’ verdwijnen de meeste pijntjes. Net als Koning Willem Alexander groet je alle mensen die , gevoelsmatig speciaal voor jou, naar Nijmegen zijn gekomen. Als je na 200 kilometer, 40 uur wandelen en toch wel een heel klein beetje veel afzien de finish hebt bereikt, ben je verschrikkelijk blij. Dat kruisje is leuk meegenomen, maar wat een avontuur. Nooit zal ik dit meer vergeten.

Mocht je het gevoel hebben dat het binnen vijf jaar wel eens afgelopen kan zijn, doe dan nog een keer mee aan de 4daagse. Het is met geen pen te beschrijven!

Foto's van de 3e Dochterense Volkscross (bij Laren)

De start van de 6 en 9 kilometer

Zondagmiddag heeft de 3e editie van de Dochterense Volkscross plaatsgevonden. De dag startte met een wandeltocht met ruim 130 deelnemers die hebben mogen genieten van de mooiste plekjes van Groot Dochteren. 

Om 13.00 uur gingen de kinderen van start in de kidsrun en om 13.30 uur startte de estafette. Het was indrukwekkend om te zien hoe iedereen er voor ging, prachtig om zo veel teamgeest te zien!! 

Uiteindelijk gingen om 14.00 uur de 6 en 9 kilometer van start met ruim 100 deelnemers, super! Wij hebben genoten en hopen dat jullie dat ook hebben. Tot volgend jaar!!

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

site organisatie

Ronald Derksen (373), Seran Nijkamp (372), Mynko Peterink (371) en Dick Elzenga (374)

Xtrails Houffalize (België) 11-13 juli 2014

Henrie Drenthel en Andre Bleumink

Begin januari was ik met trailmaatje Henrie de trailkalender aan het invullen, maar was het nog even zoeken naar een mooi doel in de zomer. Weer een extreme bergtrail als de Zugspitze Supertrail vorig jaar? Ineens zag ik een aankondiging van de zomereditie van de Xtrails in Houffalize, in het hart van de Belgische Ardennen. Een meerdaagse team-trail, zoiets had ik nog nooit gedaan. Iets meer dan 100 km, vijf wedstrijden in drie dagen… Het klonk als een flinke klus, maar een mooie uitdaging. Na een kort overleg met Henrie was de inschrijving al snel gedaan.

Bijkomend voordeel was dat er ook een mogelijkheid was om, naast de meerdaagse team-trail, ook individueel mee te doen aan één of meerdere van de wedstrijden. Een mooie gelegenheid om te proberen er een mooi weekend van te maken met een groepje liefhebbers. Na wat oproepen bleek er uiteindelijk een mooi groepje uit de Achterhoek naar de Ardennen te gaan om eens kennis te maken met een ‘echte’ trail.

Donderdag 10 juli vertrokken Henrie en ik met de camper, om ons rustig voor te bereiden en meteen alvast de tent voor de rest van de groep neer te zetten. In de middag nog even op de fiets naar het centrum om te kijken waar start en finish was. Op een terrasje genoten we van het gezelschap van een dames team uit Schoorl en het trailbiertje bij uitstek: la Chouffe. Nodeloos om te zeggen dat we onze daden wat overdreven tegenover ons charmante gezelschap, maar echt onder de indruk leken ze niet. Later bleken ze op de korte team-trail zelfs alle mannenteams voor te blijven…

De volgende ochtend een stevig ontbijt, sinaasappelsapje, koffie en op naar de eerste wedstrijd van de vijf. Het was rustig aan de start aangezien deze alleen voor de deelnemers aan alle wedstrijden was. Leuk om te zien dat je al snel een aantal bekende gezichten uit de Nederlandse en Belgische trailwereld weer tegenkomt. Lekker ongedwongen en vast van plan om ons niet gek te laten maken gingen we van start. Ik kwam echter maar niet lekker in mijn ritme, mijn hartslag bleef veel te hoog en mijn maag stond op kop. En was het nu echt zo’n benauwd warm weer? Waren het de Chouffes van gisteren of was het de jus bij het ontbijt? Niets van aantrekken, tempo wat rustiger en gewoon doorgaan en hopen dat het beter zou worden. Het terrein was ook zeker niet gemakkelijk en bij een aantal hellingen had ik het idee dat ik over mijn nek moest… Even tempo terug en proberen te genieten van de schitterende uitzichten, maar al te veel aandacht had ik er niet voor. De benen voelden verder best goed.  Henrie bleef gelukkig een beetje trekken en duwen en positief praten, zodat we uiteindelijk niet eens echt veel tijd verloren. Na bijna 25 km (600 hoogtemeters) en 2:48 uur kwamen we over de streep, gauw wat droogs aan en op het fietsje terug naar de camping om rust te pakken.

Het weer was best lekker, beetje eten en drinken en in de zon rondhangen. Ik kreeg wel een beetje een topsporter gevoel op deze manier. Met wat meer rust in mijn maag zou het met de prestaties misschien ook nog wel goed komen. Gelukkig kwam tegen het eind van de middag de rest van de groep om ons met wat Achterhoekse nuchterheid weer met de pootjes op de grond te zetten. Al grappend en grollend werd het kamp ingericht en konden we even later nog gauw even een pastamaaltijd naar binnen schuiven in het campingcafé.

Hierna begon de groep toch wat stiller te worden (hoewel sommigen nooit stil te krijgen zijn). De eerste nachttrail voor de meesten en dan ook nog eens over een behoorlijk lastig terrein, dat was spannend. Bij de start was het een stuk drukker dan ‘s morgens en overal zag je mensen die nog even hun koplampje testten of vergeleken met anderen. Half elf was het nog net niet pikdonker maar meteen na de start trok er een lang lint van lampjes door het bos. Vooral op de haarspeldbochten tegen de berg op was dat een geweldig gezicht. Niet dat je je daardoor erg af moest laten leiden, want een struikeling over een steen of boomwortel was zo gemaakt in de drukte.

Na een aantal kilometers viel het veld wat uit elkaar, zeker toen we het MTB circuit op mochten. Nu dacht ik dat het MTB-parcours op de vuilnisbelt in Winterswijk een lastige was, maar deze was echt op wereldbeker niveau. Levensgevaarlijke afdalingen die ik op de fiets echt niet zou durven mochten wij te voet in het donker met alleen een koplampje zien te bedwingen. Naar boven was het dus zweten van de inspanning en naar beneden vooral van de spanning. Maar verder was het enorm kicken en genieten van de geluiden van vogels, insecten en andere dieren en de geuren in de bossen en velden die bij een nachtloop horen. Ik voelde me ook een stuk beter dan ‘s morgens, dat helpt natuurlijk ook. We hielden het tempo lekker ontspannen om energie te sparen, maar begonnen zoetjes aan toch mensen in te halen die duidelijk te hard gestart waren. Het is ook lastig om te bepalen hoe snel je gaat als je alleen op gevoel en het licht van een koplampje moet af gaan. Na 12,5 km en 485 hoogtemeters kwamen we in 1:44 uur tevreden over de streep.

Even goed en eten en drinken voor het herstel en onderuit hangend op een lounge set van het hotel wachtten we op de binnenkomst van de rest van de groep.  Op sommigen moesten we wat langer wachten dan anderen maar wat een enthousiasme. Iedereen had geweldig genoten. Ruim na middernacht kwamen we terug op de camping en moest er nog gedoucht worden. Ik ben niet zo’n nachtmens en kroop zo snel mogelijk onder de wol. De rest was te opgefokt door de ervaringen van de avond en bleef nog even op. De volgende ochtend was ik als eerste op en kon ik beginnen met drinken om het vochttekort door het uitbundige zweten van de vorige dag te compenseren. Er stond immers weer een flinke klus te wachten.

Na een uurtje rondwandelen en wat rekken en strekken terwijl ik af en toe een slok nam, begonnen mijn benen weer was losser te voelen en werd de rest ook wakker voor ontbijt. Deze dag sloeg ik voor de zekerheid de jus maar over en hield ik het veilig bij broodjes met jam en nutella. Ik voelde mijn benen wel wat, maar eigenlijk voelde ik me best goed. Goed genoeg voor de 29 km en de ruim 1000 hoogtemeters waar ze ons op wilden trakteren? Erik en Marieke waren in ieder geval ook klaar voor hun teamtrail en de rest zou na de start in Houffalize gaan shoppen en spullen voor de BBQ halen die we ‘s avonds in gedachten hadden. Ze wilden wel proberen op tijd terug te zijn voor onze finish maar garandeerden niets…

Bij de start was het nu best druk, ook doordat er redelijk wat lopers ingeschreven hadden voor alleen deze wedstrijd. Een teamwedstrijd is immers niet iets wat veel georganiseerd wordt. Naast Frans, Engels, Vlaams klonk er ook West- en Oost Nederlands aan de start, een echte internationale wedstrijd dus.. Henrie en ik hadden al besloten om een beetje naar achteren te starten en vooral iedereen voor te laten die vlotter wilde lopen. Meegaan met de meute zou ons duur komen te staan, wij moesten immers nog een paar wedstrijden. Rust en regelmaat en alles wat een beetje steil was zouden we moeten powerhiken om energie te sparen.

Zo stonden we na de start geduldig te wachten in de trailfiles bij de steile klimmen in het begin. Ook nu weer werd het na een paar kilometer vanzelf rustiger doordat het veld na de eerste klimmen uit elkaar begon te vallen. Het was weer vrij warm en vochtig, wat vooral heuvelop het gevoel gaf alsof je gesmoord werd. Gelukkig waren er ook mooie lange afdalingen waar je weer op adem kon komen en wat kon koelen. Ik voelde me gelukkig goed, maar Henrie leek vandaag degene te zijn die het moeilijk kreeg. Zou het dan toch weer de jus zijn bij het ontbijt?

Na een redelijk zware eerste 10 kilometer met steile klimmen kwam er eindelijk een stuk waarin we lange klimmen moesten wandelen, maar daarna ook weer ontspannen in een dribbel naar beneden konden. Eindelijk begon het een beetjes te draaien. Een stuk waarin mooie uitzichten en geweldige stukken bos onze aandacht vast hielden en waarin we eindelijk lekker kilometers konden maken. De verzorgingsposten onderweg werden bemand door de crew van de camping en daar konden we lekker even kletsen en bijtanken. Uur na uur verstreek zonder dat we er haast erg in hadden. Gewoon rustig en geconcentreerd bezig blijven met zo snel mogelijk door het zware terrein voort te bewegen, het leek bij vlagen meer een aflevering van  Man Tracker (alleen bleven we de cowboy te paard goed voor). En voor mijn gevoel toch nog redelijk vlot hoefden we nog maar een klein stukje naar de finish.

Maar eerst een riviertje oversteken, lekker fris. Een dame aan de overkant riep nog dat het verschrikkelijk schoof. Ik vroeg me af wat ze nu eigenlijk bedoelde toen ik het water in liep. Meteen slipten mijn voeten op de algen laag die op de basalt stenen vastzat en lag ik ineens languit in het water. O, het was glad bedoelde ze dus… Dat Vlaams went maar niet. De dame had tranen in de ogen van het lachen en Henrie deed vrolijk mee, gelukkig heb ik wel wat gevoel voor zelfspot. Al lachend en flauwe kullend maakten we de laatste vijf kilometer vol en kwamen we na 3:47 uur over de streep.  De rest van de groep stond ons inderdaad bij de finish aan te moedigen, een geweldig gevoel om zo over  de streep te komen.

Snel terug naar de camping voor douchen, eten en rust, kwart over 6 mochten we al weer aan de bak voor de trailsprint van 4 kilometer over een bijzonder lastig parcours. Ik stond er niet echt naar uit te kijken om op volle snelheid bergop, bergaf te moeten stormen met benen die inmiddels behoorlijk stram en stijf waren. Eerst een beetje loslopen en rekken en strekken terwijl we keken naar de Kidztrail. Geweldig om de kleine mannetjes en vrouwtjes zo fanatiek tekeer te zien gaan, ik kreeg er bijna zelf weer zin in…

Ondanks het feit dat we de volgende dag nog een 35 km mochten ging iedereen toch behoorlijk vlot van start. Henrie ging vlotter dan ik dacht  en na een paar hellingen stond ook zijn vrouw hem nog eens aan te moedigen. Als een verliefde puber stoof hij er vandoor, ik had geen enkele kans om hem bij te houden. Halverwege het parcours moest ik meerdere hellingen met de handen op de knieën drukkend zien te bedwingen terwijl ik probeerde mijn gierende hartkleppen wat tot rust te krijgen. Eenmaal bovenop stond een hele groep te overleggen over het parcours en ik volgde ze maar gewoon. Niet helemaal juist bleek later, vlak voor de finish stonden onze fans verbaasd dat ik Henrie voor was… Ergens hadden we een klein lusje gemist waardoor ik een minuut voor Henrie over de streep ging. De eindtijd als team werd daardoor 31 minuten. Voor het algemeen klassement maakte het niet uit overigens, we stonden bijna 20 minuten achter onze voorgangers.

Met compleet verrotte bovenbenen gingen we weer naar de camping, waar we na het douchen gingen genieten van een gezellige barbecue. Fysiek duurde het nogal voor de benen weer een beetje goed voelden, maar lekker eten en een drankje (en veel frisdrank) zorgden in ieder geval voor ontspanning en een heleboel lol. Dat was immers waar we voor gekomen waren: plezier maken. De rest van de groep was inmiddels zo enthousiast geworden dat ze bijna allemaal besloten om hun zondagmorgen wedstrijd om te zetten naar een langere versie. Wat een lef voor lopers die nog nooit eerder een echte trail in de Ardennen gelopen hadden. Nadat we de eindstand van de wedstrijd Nederland-Brazilië gehoord hadden werd het de hoogste tijd om op te ruimen en in bed te kruipen.

Hoewel ik gedacht had als een blok te slapen, kwam daar niets van terecht. ‘s Nachts regende het flink en dat lawaai op het dak maakte slapen niet makkelijk. Tegen de morgen werd ik ook nog eens wakker door een gevalletje lekkage… Toen ik het uiteindelijk zat was en opstond was het nog erg rustig op de camping, maar dat is best logisch om half zeven… ik had me een uur vergist. In ieder geval ruim tijd om weer wat los te wandelen, te drinken en wat te rekken en dergelijke.

Na het ontbijt hadden we ruim tijd om de tent af te breken en de spullen in te pakken, na de wedstrijd konden we dan meteen door naar huis. Henrie en ik mochten om 11 uur starten, maar zouden ook het langst onder weg zijn. De rest startte een uur later voor hun run, maar zou met een beetje goede wil al weer op weg naar huis zijn voor wij over de streep zouden komen. Wel jammer dat ze dan mogelijk ons moment van roem zouden missen… voor de start bleek namelijk dat van de vijf herenteams al twee teams afgevallen waren. Uitlopen was dus voldoende voor een podiumplek! Dat hadden we nog nooit meegemaakt in onze trailrunning carrière.

Maar zover was het nog niet. Eerst maar eens rustig van start. We konden gelukkig via een easy fietspad de eerste kilometers loslopen. Maar toen was het ook meteen uit met hardlopen. Hellingen steiler dan de trap, bezaaid met boomwortels en stenen, werden gevolgd door afdalingen die door de regen ‘s nachts glad en modderig geworden. Voorzichtigheid is de moeder van de porseleinkast en als je wilt finishen moet je in ieder geval niet uitvallen door domweg te struikelen.  We liepen dus voorzichtig, maar toch zo vlot mogelijk door.

Het was verschrikkelijk benauwd in het bos, warm en vochtig als een tropisch regenwoud. Het zweet drupte dan ook langs de rug naar beneden. De eerste verzorgingspost was echter nogal vroeg in het parcours. Toch maar de bidons bijgevuld en een bekertje water en cola naar binnen gewerkt met een paar stukken watermeloen. Net als gisteren volgde er een stuk waar we redelijk door konden lopen. Niet zo soepel overigens, we voelden de kilometers van de afgelopen dagen stevig in de benen. Hellingen die we de eerste dagen nog vlot konden nemen moesten we nu in een rustiger wandeltempo doen. De hartslag vloog bij het minste geringste meer omhoog dan het hellingspercentage.

Ook waren er lange stukken die bedrieglijk makkelijk leken, maar door een overdaad aan grote boomwortels en stenen steeds de volle concentratie vereisten om niet onderuit te gaan. We maakten echter goede vooruitgang en hadden er alle vertrouwen in dat we de finish zouden halen. De tweede verzorgingspost was echter ook aan de vroege kant, beetje vreemd. Weer vulden we alles bij en kletsten we nog even vrolijk met onze campingcrew. Ze waren inmiddels ook al fans van ons… De volgende verzorging zou op een kilometer of 22 zijn, maar daar moesten we eerst nog een stevig eind voor lopen. Een buitje hielp ons gelukkig aan wat verkoeling.

De post waar we op zaten te wachten, bij de brouwerij van la Chouffe, was er echter niet. En even later moesten we weer het bos in, waar in ieder geval geen verzorgingspost zou zijn. Uit nood tankten we maar wat koud water in de rivier, voor we niets meer hadden om te koelen. Ik had nog redelijk wat drinkwater, maar Henrie zat bijna zonder. De temperatuur was hoog, net als de vochtigheid, dus we hadden een dreigend probleem.

Het terrein was gelukkig iets gelijkmatiger en we konden in een rustig tempo door. Ondertussen wisselden we drinkwater en Rivierwater om te koelen uit en bleven we goed eten. We hadden immers nog een kleine twee uur voor de boeg… Op een gegeven moment zaten we echter zonder water, maar wisten we dat het nog maar een paar kilometer naar de verzorgingspost zou zijn. En wat een genot was het om eindelijk weer een bekertje cola naar binnen te slaan, en nog één. Met de bidons weer vol genoeg tot de finish liepen we verder.

Het laatste stuk was weer pittig, maar we roken de stal en lieten ons niet tegenhouden. En wat een geluk, waar we normaal nog wel eens een bonus kilometer of twee krijgen, kregen we er nu minder. Na 34 km en een kleine 1200 hoogtemeters waren we er, die langverwacht streep. 4:39 waren we onderweg geweest en het voelde als een echte overwinning. Het doel was bereikt! Dat onze derde plek geen medaille of zo opleverde (te weinig deelnemende teams) maakte ons niet eens meer uit. Ik was zo gelukkig als ik maar zijn kon.

Bovendien bleek de rest van de groep ook nog in het restaurant aanwezig te zijn, zodat we nog even wat wild enthousiaste verhalen konden uitwisselen. Maar daarna was het douchen, eten en naar huis. Hoewel dat op een typisch Belgische manier geregeld was allemaal. Eenmaal thuis duurt het dan een paar dagen om de spieren wat bij te laten trekken en weer bij te slapen. Maar zoals een bekende nederlandse ultraloopster altijd zegt: de pijn verdwijnt, de prestatie blijft.

Ik ben nu al benieuwd wat we volgend jaar gaan kiezen als doel 

De site van de organisatie met foto’s, Uitslagen en en mijn Facebookfoto’s

Sportieve groet Andre Bleumink