De beer is verslagen!

Met onder andere Angelique Vrijdag, Eric Hoogerbrug, Andre Bleumink, Rik Delsing en Lars Hoogerbrug

Beren op de weg zien… De huid niet verkopen voor de beer geschoten is…. de beer is los…. Zomaar wat spreekwoorden over beren die allemaal gemeenschappelijk hebben dat een beer niet onderschat moet worden. Dat bleek afgelopen weekend dan ook zeker waar tijdens de Bear trail, net over de grens bij Vaals.

Ergens in het begin van het jaar kwam het idee om op zoek te gaan naar een flinke uitdaging waar we met een aantal mensen uit de “Lekker buitenspelen’ appgroep samen naar toe konden werken. Na wat zoeken kwamen we bij de Beartrail terecht. Een prachtig gebied met flinke heuvels, gecombineerd met een afstand die op zich al indrukwekkend is. Toen ik de gpx in Komoot inlaadde kreeg ik zelfs als opmerking dat de meeste mensen deze route in twee of drie dagen doen…. Samen met Angelique, Rik, Lars, Eric, Wouter en Jeroen schreef ik me in voor de 58 km. Henrie ging zelfs voor de 83 km.

Het schema dat ik bedacht had bestond uit de gewone doordeweekse looptrainingen, aangevuld met krachttraining om de heuvels aan te kunnen. 1500 hoogtemeters op 58 km is namelijk niet echt kinderachtig. De duurlopen in het weekend zouden dus ook vooral in heuvelig gebied gelopen moeten worden om een beetje goed voorbereid te zijn. Vol goede moed begonnen we aan het schema en het mooie weer deze zomer maakte de weekend duurlopen tot een feestje.

Maar zoals Mike Tyson zei: Iedereen heeft een plan tot je een klap in je gezicht krijgt. Ineens kreeg ik een acute netvliesloslating en moest ik geopereerd worden om niet volledig blind te worden. Gelukkig verliep die operatie uiteindelijk helemaal goed, maar ik was ruim vier weken uitgeschakeld qua rennen. Ondanks dat ik tijdelijk na de operatie bijna niets zag mocht en kon ik als een blindemannetje op de lopende band (omhoog) speedhiken en op de hometrainer fietsen om de conditie en mijn geestelijke gezondheid ook op peil te houden . Toen de specialist me eindelijk een OK gaf om weer te rennen en aangaf dat ik eigenlijk alles weer mocht doen was het toch even spannend: zou het trailrunnen überhaupt nog lukken?

Tot mijn grote opluchting bleek ik uiteindelijk net zo goed te zien als voor mijn operatie en bleek ook het rennen over mijn favoriete kleine paadjes geen probleem. Een pak van mijn hart, maar zou het dan misschien ook mogelijk zijn om op tijd in vorm te komen voor de Beartrail? Je moet jezelf blijven uitdagen immers… Na de eerste stevige duurloop kreeg ik er toch weer vertrouwen in, ik kon al snel weer aanhaken bij mijn loopmaatjes met de weekend duurlopen. Die hadden ondertussen natuurlijk ook niet stilgezeten en keurig hun lange duurlopen afgewerkt.

Na weken training was het dan eindelijk zo ver. Vrijdags vertrokken we naar het huisje op de camping in de buurt. Met een start om acht uur ’s morgens voor ons (en voor Henrie zelfs om zes uur) was ’s morgens vertrekken geen optie. Lars was er zelfs al een hele week met vrouw en kinderen. ’s Middags eerst het startnummer ophalen en vervolgens met zijn allen uit eten in het restaurant van de camping. Heerlijk gegeten en gedronken voor een heel schappelijke prijs. Er zijn slechtere manieren om je voor te bereiden…

’s Nachts werd ik al een keer wakker doordat er een enorme bui op het dak kletterde en ’s ochtends bij het ontbijt was de conclusie dan ook unaniem dat het een regenjasjesdag zou worden. Niet alleen veel regen, maar ook best veel wind. Qua temperatuur kon een korte broek nog wel. Voor de start kon je nog even schuilen in de tent waar de startnummers uitgereikt werden en die stond dan ook bomvol tot een minuut voor de start. Maar uiteindelijk konden we er niet aan ontkomen en moest er gestart worden. Gelukkig werd het net licht dus kon het hoofdlampje in de tas blijven.

We vonden met ons groepje al snel de plek waar we hoorden, in de achterhoede dus… Voor ons zagen we in het ochtendgloren een lang lint van lopers die zich uitstrekte door de heuvels. Ons idee was om alles wat maar een beetje omhoog ging te hiken en daar mee waren we niet de enige deelnemers. De Limburgse paadjes lagen er bij zoals ik verwachtte, glibberig van de pratsj en vol met keien en boomwortels. Dat kon wel eens een pittig dagje worden. De stokken kwamen in ieder geval goed van pas.

Na een paar kilometer was Rik al helemaal overtuigd van het nut van zijn leenstokken en steeg het vertrouwen. Na een tijd met de groep gezamenlijk gelopen te hebben bleek dat Wouter en Jeroen beduidend sneller waren, die gingen in hun eigen tempo verder. We ploeterden rustig door, de ene heuvel na de andere achter ons latend. De Limburgse pratsj zorgde voor wat uitglijers waardoor ongeveer iedereen een modderig achterwerk had. Maar het moreel was hoog, we gingen ons niet door het weer laten verslaan.

Bij 19 kilometer was de afslag voor de 38 km route, een psychologisch punt voor Rik en Eric die beide van tevoren nog niet zeker waren wat ze gingen doen. Wat lichte sociale druk uit de groep en een hoop karakter van beide mannen zorgde ervoor dat ze allebei hun route zonder twijfels vervolgden. We gingen volledig voor de volle 58 kilometers. Angelique, de enige dame in het gezelschap, hoefden we het niet eens te vragen. Het was immers haar idee om een grote uitdaging te doen dus die ging sowieso door. En Lars, de jongste van het gezelschap, liep de hele weg al te flierefluiten. Het leek er op dat hij vooral mee was om zijn vader Eric te zien lijden.

Zo ongeveer iedere 12 kilometer werden we onthaald door een uitgebreide verzorgingspost. Enthousiaste vrijwilligers schonken onze bekers en softflasks vol met cola, we kregen rijstevlaai, cake, winegums en van allerlei lekkers voorgeschoteld. Toch iedere keer even een moment waarop je weer energie en ook moed verzameld om het volgende stuk aan te vallen. En dat was hard nodig want het weer werd gaandeweg echt bar en boos.

Storm Benjamin had dan wel officieel opgegeven, maar er was nog wel een soort van Benjamini. Keiharde wind en slagregens geselden ons gewoon op de stukken waar we in meer open gebied liepen. In het bos hadden we er minder last van, maar de gierende wind door de bomen klonk gewoon onheilspellend. Hardloopregenjassen zijn best duur als je een beetje kwaliteit wilt hebben, maar ze bewezen nu hun waarde dubbel en dwars. Heel af en toe kon de capuchon af, maar dat was even vaak maar van korte duur.

Het mooie landschap ging helaas vaak schuil in de regen en, omdat ik als brildrager ook maar veel iets naar beneden keek om minder spetters op de bril te krijgen, ik heb helaas meer van de grond gezien dan van de omgeving. Een goede reden om nog een keer terug te gaan, maar dan in de zomer of zo… Het laatste derde deel begon bij mij de fut een beetje op te raken, waarschijnlijk toch doordat ik een maand specifieke training gemist had. Naar beneden ging het nogal en omhoog hiken eigenlijk ook wel maar de stukken waar je eigenlijk goed door zou moeten kunnen rennen gingen bij mij steeds minder. De rest van de groep had het ook niet altijd even makkelijk, maar we wisten elkaar er doorheen te slepen.

Wat ook hielp was het feit dat het weer drukker werd op het parcours. Dat zorgde in ieder geval voor wat afleiding. Al kort na het 34 kilometer punt werden we tot onze verassing al ingehaald door 80 km lopers en niet veel later zelfs ook door 100 km lopers. Die waren twee uur voor ons gestart…. Ongelofelijk wat die mannen konden rennen, zelfs op stukken waar wij alleen maar konden hiken…. Maar aan de andere kant werden we eigenlijk door geen enkele 60 km loper meer ingehaald. Het laatste stuk werd het zelfs nog druk op de smalle paadjes. met inhalers van allerlei kortere afstanden. Het maakte ons eigenlijk ook niet uit, we gingen immers voor onze eigen prestatie en de meeste tijd voor ons geld.

De laatste vijf kilometer leek het wel alsof de organisatie nog wat extra gaten in de paden gemaakt had met extra water en modder, waarschijnlijk om zeker te weten dat ook de lopers van de korte afstanden niet met droge voeten over zouden komen. Net voor de finish was het slechte weer eindelijk op en dreigde er nog bijna een zonnetje door te breken. Maar toen hoefden we nog maar een kilometer… Wel leverde het voldoende oppepper voor iedereen om in ieder geval met een glimlach over de streep te komen. We hadden het weer gered met zijn allen, de beer was geschoten! Op naar het volgende avontuur!

Andre Bleumink

Verslag van de Chouffle Trail in Houffalize (België)

Rik en Angelique

Zaterdagmorgen 5 uur gaat de wekker, ik heb slecht geslapen. Alle spullen en proviand staan al klaar, dus alles in de auto en op naar Groenlo om Angelique op te pikken. Wij zijn beide van de klok dus zij stond al klaar en zo gingen we op naar Houffalize in de Belgische Ardennen voor de Chouffe trail. Het is 3 uur rijden voor een trailrun van 19 km, de één zou zeggen wat een gekkenwerk, maar wij hadden zo iets van vaak buj te bange. Rond 9 uur reden we de wei in die dienst deed als parkeerplaats en gingen we lopend naar de startplek, dit is een kwartier lopen en was al een kleine trailrun en voorproefje van wat er ging komen. Deze trailruns zijn perfect georganiseerd, dus startnummer ophalen, tas afgeven in de garderobe en chillen in de zon voor de start met een dj die de meute opwarmde.

Er was een rolling start, dus 1 voor 1 starten in groepjes van 20 en dat bleek goed te werken want meteen mochten we klimmen en klauteren naar boven, de ondergrond wisselende van een mooi fietspad naar een singletrack met stenen en scherp grind en wortels. Het werd meteen voor iedereen hiken naar boven met de handen op de bovenbenen met de hartslag in de keel. En bovengekomen wachtte steeds een technische afdaling waarbij je elke stap goed moest plaatsen en zorgen dat je niet weggleed in het grind of op een steen, wortel of in een gat trapte. Na 3,5 km keken we elkaar aan, de toon was gezet dit werd een zware dag.

Gelukkig was het terrein erg afwisselend met mooie uitzichten, bruggetjes, gravel wegen, bospaden en zelfs wat stukjes verhard wat erg fijn was om even bij te komen. Wat een prachtige omgeving is dit toch, veel tijd om foto’s te maken was er niet want even niet opletten en je ligt gestrekt op de grond. De zon begon fel te schijnen en het werd warm tegen de 30 graden dus maakte het nog zwaarder en de stukken in de schaduw afgewisseld met in de zon waren steeds weer wennen om goed te kijken waar je loopt. Na zo’n 7 km kwam ik er een beetje door en ging het wat soepeler, Angelique liep steeds wat bij me weg en wachtte steeds op mij en nam mij op sleeptouw.

Ik snakte naar de drankpost op 12 km om daar even op adem te komen en bij te tanken en wat te eten. Er was van alles te krijgen, en daar maakten we gretig gebruik van, maar niet te lang en weer door. Lekker even rustig afdalen op een soort gravelseizoen met grote scherpe stenen, het was ondertussen erg warm geworden en ik gooide het koude water van de drankpost over mijn hoofd en nek, heerlijk even wat koelen. Na onze schoenen even ontdaan te hebben van wat kleine steentjes gingen we beginnen aan de laatste 5 km en dat liep nog best goed tot we weer het bos indoken met een singletrack, dit had veel weg van de eerste kilometers dus klimmen en klauteren en met handen en voeten en dalen met soms zelfs een touw om aan af te dalen, zo steil waren de korte hellingen. Na ons nog wat extra te plagen met wat lusjes om de finishlocatie met nog meer klimmen en klauteren was de finish dan echt in zicht.

Moe maar voldaan gaven we elkaar een high five, dat hadden we mooi gefikst met z’n tweeën. Nu eerst wat drinken en zelfs een rijstepapmousse even op adem komen. Mijn t-shirt ophalen en douchen. En dan ons welverdiende Chouffe biertje ophalen, wel 0.0 maar die ging er wel in. En dan weer uitlopen naar de auto wat een extra trailrun was, we konden bijna weer douchen. Na 3 uurtjes rijden konden we eindelijk als twee oudjes uit de auto klimmen en op de bank plaatsnemen en ons laten verwennen door onze partners die het eten hadden geregeld. In oktober staat de Bear trail van 60 km op het programma in een vergelijkbaar gebied in België dus we weten waar we nog aan moeten werken.

Rik Delsing

Viking Ardennenweekend 2025

De route was typisch Ardens te noemen

Meestal wacht ik een paar dagen met een stukje schrijven na een evenement. Even de indrukken laten zakken en alles op een rij krijgen. Maar ik loop nu al een paar dagen met een grote grijns op mijn hoofd als ik terugdenk aan het afgelopen weekend in de Ardennen. Waar een aantal AVA-maatjes er voor koos om een weekend zonnig Sevilla te boeken voor een cultureel en culinair 5-sterren weekend met de echtgenotes (en er tussendoor ook een halve marathon gelopen werd), gingen wij een weekend trailen in de Ardennen. Weersverwachtingen waren bar en boos, de accommodatie spartaans en culinair zouden we ook niet bijzonder hoog scoren…. Maar de organisatie kennen we van eerdere ervaringen als top op het gebied van trailevenementen en echte trailliefhebbers, dus zou het vast weer helemaal goed komen.

Vrijdagmorgen vertrokken we met zijn vijven in een busje, de bagageruimte gevuld met tassen met diverse setjes sportkleding, sportschoenen, schoenendrogers, trailrugzakjes, slaapzakken etc. etc. Het paste allemaal maar net. Na een korte tussenstop bij de Duits-Belgische grens kwamen we rond twee uur aan bij een verlaten voetbalveld in een gehucht vlak bij onze eindbestemming. Henrie had hier een proloog uitgedacht die we met zijn vijven gingen doen voordat we ons konden melden bij de Viking organisatie. Het regende iets, maar lang niet zo erg als voorspeld was. De route was typisch Ardens te noemen. Spekgladde modder, stenen en wortels, alles probeert je tegen de grond te werken… maar dat kon onze pret niet drukken. De heuvels waren pittig hoog, maar van uitzicht was nauwelijks sprake. Absolute hoogtepunt was een groep van minstens 20 edelherten die voor ons op de loop gingen. Zoveel had ik er nog nooit in het wild gezien!

Na ruim twee uur rondbanjeren konden we onze natte kloffie weer voor droge kleren wisselen. Toch al weer bijna 400 hoogtemeters in de pocket! Ruim op tijd kwamen we bij ons hoofdkwartier aan, een oud kloosterinternaat dat nog steeds als school in gebruik is. Dat betekende dat we lekker ons kamertje voor het uitzoeken hadden! Snel de schoenen op de droger, zodat die de volgende dag weer aan konden. De natte loopkleding hingen we op de verwarming, het raam mocht al snel op een kiertje om de lucht draaglijk te houden… Langzamerhand druppelden de overige deelnemers aan het weekend binnen en werd het gezellig in de gezamenlijke ruimte, eigenlijk de overblijfruimte van de school. Hoofd Viking Peter en zijn crew waren al druk aan het koken en er kwam een lekkere pastamaaltijd op tafel. Dat smaakte prima na ons middagloopje.

’s Avonds stond er een reflectorloop op het programma. Dat mocht iedereen voor zich doen of samen. Wij liepen met ons vijven in een gemoedelijk tempo weg en kwamen er al snel achter dat de route zo mogelijk nog blubberiger was dan wat we ’s middags tegengekomen waren. In het licht van de hoofdlampjes glom alles van water, restjes sneeuw en andere nattigheid, maar het regende gelukkig niet. Wel goed opletten wat daadwerkelijk een reflector was dus. Om het wat spannender te maken waren die soms ook wat spaarzaam opgehangen of uit de takken gewaaid, maar met maar een paar kleine missers waren we toch al vrij snel weer terug. Mooi op tijd voor een heerlijk hete douche. De rest van de avond werd gevuld met een gezellig samenzijn, hierbij werden de meegebrachte versnaperingen met de nodige Jupilertjes weggespoeld.

Zaterdagochtend was het ontbijten en daarna klaarmaken voor de ‘long run’. Het leek droog te blijven, van boven tenminste… Je kon hierbij kiezen voor een ruime halve marathon of voor 34 kilometer. Henrie en ik gingen voor de lange afstand, Erik, Lars en Angelique waren verstandiger… De route ging meteen al pittig omhoog en omlaag, maar tot onze verbazing liepen Henrie en ik met de kopgroep mee. Begeleider Rutger liep er met een drietal snelle dames steeds vandoor, maar we kwamen iedere keer weer bij. Heuvel na heuvel werd geslecht, sommige heuvels makkelijk te doen, maar andere waren venijnige pukkels bezaaid met rotsen en boomwortels. De modder maakte het nog wat uitdagender. We kregen in ieder geval wat Peter ’s morgens beloofd had…

Op enig moment begon de motor bij Henrie wat te haperen en kreeg hij spijt van zijn besluit om geen stokken mee te nemen. Op een pad dat griezelig veel leek op een filmset van Lord of the Rings besloot hij om de route af te korten. Ik kon dan bij de groep aanhaken die net achterop kwam. Lastige beslissing altijd, maar soms moet je wat. Zelfs de verzorgingspost met warme bouillon en soep die net daarna kwam kon hem niet van gedachten veranderen en zo liep ik ineens in een grotere groep dan ik de hele dag gedaan had. Gelukkig allemaal mensen met dezelfde ‘afwijking’ en Adrie en Jeroen kende ik al, dus gespreksstof genoeg voor de komende kilometers.

Het tempo lag niet hoog, maar dat was ook bijna niet te doen gezien het terrein. Gestaag tikten we de kilometers weg tot op een gegeven moment bleek dat er twee versies van de routes waren. Jeroen en ik moesten rechtdoor terwijl de anderen linksaf moesten. Meeste stemmen gelden, dus werd het linksaf, maar of dat de juiste was? Ik bleef twijfels houden, zeker toen we over een gaashek moesten klimmen en een pad opgingen dat wel heel lang niet meer gebruikt was. Maar wat extra avontuur is altijd goed en uiteindelijk bleken we na een aantal spectaculair gladde modderhellingen afgeglibberd te zijn toch weer op ‘mijn’ route terecht te komen. Deze voerde in de laatste kilometers langs de rivier de Ourthe, maar niet voordat we eerst nog een ondergelopen stuk moesten doorwaden.

Na zo’n dagje buitenspelen waren er natuurlijk heel wat calorieën verbrand en die moesten weer aangevuld worden, maar eerste even douchen on opfrissen. De Viking crew had voor ’s avonds voorzien in bier en BBQ en dat lieten we ons smaken. Ook de liefhebbers van fris en vega kwamen ruim aan hun trekken en zo konden we voldaan klaar gaan zitten voor de traditionele pubquiz. Er werd werkelijk gespeeld met een fanatisme alsof er meer te winnen viel dan de 1,5 literfles speciaalbier. Het was een geweldige avond die nog verder door een harde kern tot in de late uurtjes werd doorgetrokken.

Met een frisse of enigszins duffe kop stond iedereen de volgende ochtend al weer vroeg aan het ontbijt. We moesten immers op tijd bij de populaire parkeerplaats bij de Ninlingspo zijn om plek te hebben. Er voor de tijd moest iedereen zijn spullen gepakt hebben en schoongemaakt. Ruim op tijd was alles spik en span en konden we afreizen naar de start van ons laatste tochtje van het weekend.

De Ninlingspo is de enige bergrivier van België en deed zijn naam werkelijk eer aan. Door alle regen en gesmolten sneeuw bulderde het water door de rivierbedding. Links en rechts kwamen stroompjes water van de berg naar beneden om nog meer water toe te voegen aan de al overvloedige hoeveelheid Spa blauw. Het paadje liep direct langs het water met een stuk of twintig bruggetjes waar we steeds over moesten steken. Maar ook stukken waar de oever was overstroomd of weggeslagen en je dus maar moest zien hoe je over de rotsen klauterend verder op het pad kwam. Doordat we een paadje aanzagen voor een zijstroompje van de rivier kregen we het voor elkaar om verkeerd te lopen en een flinke achterstand op de groep te krijgen.

Maar we zijn gewend om op GPS te lopen en maakten ons dus geen zorgen. Wel besloten we om een stukje af te snijden om toch nog een beetje op tijd over te zijn. Bovendien had Eric al een half uur ijsklompen in plaats van voeten…. Zoals vaker bij ons bleek afsnijden wel korter, maar niet persé sneller te zijn. Het pad voerde ons door een soort van veen waardoor we een kilometer of twee tot de enkels door de modder (of nog dieper) moesten voortploeteren. Eenmaal daardoorheen geworsteld kwamen we op een MTB route die met moeite te lopen was, dus hoe ze daar op kunnen fietsen zal wel altijd een raadsel blijven. Ook dat obstakel wisten we te overwinnen en toen kwamen we zowaar nog wat leden van de groep achterop en konden we samen naar de parkeerplaats.

Daar aangekomen bleek het inmiddels helemaal vol te staan met dagjesmensen. MTB’s werden in de rivier gedompeld om de modder er af te spoelen en her en der stonden mensen zich om te kleden. Ook wij trokken snel droge spullen aan en haastten ons naar het nabijgelegen café om wat warme koffie te halen. Veel te dure oploskoffie, maar vooruit het was lekker warm. Nadat ook Henrie binnen was en zich bij ons had gevoegd konden we de terugreis aanvaarden. Inmiddels liep de groepsapp continue door te pingen met berichten van mensen die foto’s en filmpjes deelden. Daar kunnen we nog een hele tijd mooie herinneringen bij ophalen. Wat een fantastisch mooi weekend was het weer!! Bedankt medelopers en organisatie, tot een volgende keer!

Vier keer lopen in drie dagen leverde bijna 11 uur buitenspelen op, ruim 70 km en ruim 2000 hoogtemeter op. De verloren calorieën zijn ruim gecompenseerd in de avonden dus die tellen we maar niet. Daarnaast een paar kilo modder in de schoenen en een hele berg was die eerst in een emmer uitgespoeld moest worden om de taaie Ardense klei te verwijderen.

O ja, die AVA maatjes die in zonnig Sevilla gingen lopen? Die regenden nat…. en bij ons bleef het wonder boven wonder zo goed als droog.

Andre Bleumink

Verslag van the Cave Triathlon in Kanne(B)

Bianca in aktie op haar favoriete onderdeel

Na vorig jaar de hele te hebben volbracht in Almere stond er voor dit jaar een wat rustiger jaar in de planning. Even niet continu die druk op de ketel om de vele trainingsuren te kunnen volbrengen. Voor een hele zit je al gauw rond de 15 uur per week wat naast je werk , gezin en huishouden best wel wat van je lijf vraagt. Ook mentaal is het soms best pittig. Maar mijn drijfveer is wel natuurlijk mezelf uitdagen en uiteindelijk haal ik daar heel veel voldoening en plezier uit. En geniet ik volop van de sport. Dus een halve moest het worden en graag nog voor de zomervakantie zodat ik niet in de vakantie perse 'moet ' trainen. De mensen die me goed kennen weten toch wel dat ik niet stil kan zitten. Eerst de halve afstand in Bocholt en dan de halve in Kanne waarin daarna gelijk de vakantie zou starten.

Hierbij heb ik toch wel weer hulp nodig van een ervaren coach omdat ik anders maar als een ongecontroleerd projectiel als een gek ga sporten. Dus ja een schema werkt voor mij het best. Hierbij heb ik voor een ervaren coach gekozen die me daar vast bij kon helpen. Frank Heldoorn  deze naam kwam al regelmatig voorbij bij andere atleten die ook bij hem trainen en vooral positief en tevreden over hem waren. Contact met hem gezocht en een uitgebreide test gedaan voor de waardes om hieruit een persoonlijk op maat gemaakte schema te kunnen creëren. Dus dat werd weer een half jaar volle bak trainen. Maar ontzettend veel zin in.

De dag van de Cave triathlon.

Smorgens ging om 6.30 het wekkertje in ons appartement. Die we geboekt hadden in Genk. Dit was 40 min rijden van Kanne. Om 10 uur zou ik moeten starten en aangezien ik niet van haast en vliegwerk hou, ervoor gekozen om ruim op tijd op te staan. Rustig te kunnen ontbijten en nog even een laatste check voor al mijn ingepakte spul te kunnen doen.  Toch wel een beetje gespannen gingen we om 7.15 richting Kanne. Ik heb de laatste week niet mijn schema kunnen volgen omdat ik helaas de dinsdag ervoor knap beroerd was ,koude rillingen , erg verkouden , hoofdpijn , misselijk maar toch de werkdag kunnen volbrengen met een strip paracetamol. Woensdag ging het gelukkig al stuk beter maar bewust voor gekozen die dag ook rust te houden. Daarna ging het alleen maar beter gelukkig. Maar toch wel twijfel of je fit genoeg bent voor de grote dag.

Aangekomen op de bestemming was het wel even zoeken waar de inschrijving was. Gelukkig waren mijn steun en toeverlaat Johnny Piek en Shania mee die mee konden helpen met de spullen sjouwen. Start nummer opgehaald op naar de wissel zone. Ik had startnummer 566 en kwam al gauw achter dat ik een heel lang stuk moest lopen voor ik bij m'n nummer was waar ik de fiets kon plaatsen. Wel alle ruimte voor de spullen dat in een plastic bak moest ,dus dat was fijn. Hup naar de zwemstart mijn favoriete onderdeel ( not ). Dit komt omdat het een massastart is en aangezien ik absoluut geen goede zwemmer ben is mijn grootste angst een schop in mijn borstkas te krijgen of dat je door alle beuken en schoppen je zwembril kapot gaat , of je transponder verliest. Maar gelukkig heelhuids het water uitgekomen met een zwemtijd waar ik best tevreden over mag zijn. Met 38 min was ik het water weer uit.

Yess nu naar mijn favoriete onderdeel... fietsen!! Daar heb ik heel veel snellere zwemmers weer in kunnen halen! Mooi parcours langs het water waarin 2 korte klimmetjes zaten en 1 langere klim de Slingerberg . Dit rondje mocht je 3 x afleggen om op 90 km te komen. Met 33.5 km/uur gemiddeld een mooie tijd om daarna aan het hardloop onderdeel te beginnen. In dit onderdeel heb ik mij niet zo goed voorbereid kwa parcours  ik had me blind gestaard op vooral de verkoelende grot waar je een stukje in en uit mocht lopen maarrrr wist even niet dat er een grote trap in voorkwam om de brug weer op te komen. De bedoeling was om deze vlot naar boven te rennen maar dat lieten mijn bovenbenen toch echt niet toe. Ook kreeg ik na alle gelletjes en sportdrank toch wat last van mijn buik en besloten dat finishen voor mij belangrijker is dan een snelle tijd. Dus rustig mijn tempo aangepast en proberen het ritme erin te houden en zien dat de buikpijn wat weg zakt. Verder zeker genoten van het parcours en alle aanmoedigingen onderweg. Ook blij elke ronde ( 3 rondes ) Johnny en Shania weer te zien zo blij met hun als trouwe supporters dat doet me goed en wetende dat je ze bij de finish een dikke grote knuffel kunt geven als dank voor alles ze doen het ook maar even in alle vroegte opstaan omdat mama zo nodig moet triathlonnen.

Laatste 5 km heb ik nog even bij een Belg aan kunnen haken en is mijn buikpijn gelukkig weg. Even een praatje met hem gemaakt al verstond hij mij volgens mij voor geen meter. Dat Achterhoeks geneuzel. Toen naar de finish yess volbracht !! In een mooie tijd voor wat er die dag erin zat. 5 uur en 13 min. 4 de op NK in mijn leeftijdscategorie.En ja nu lekker genieten van onze vakantie zonder alle verplichtingen. Gewoon even de rust nemen af en toe een beetje sporten maar even geen schema.  Heerlijk! En stiekem weer nieuwe plannen maken voor volgend jaar.

Bianca Piek

Verslag van de NK halve triathlon in Kanne(B)

Cindy Brusse bij de grotten van Kanne

Zondag 28 juli NK halve triatlon te Kanne.

Een half jaar geleden leek me het een leuk en goed idee en ik schreef me in. Maar na de koude IM 70.3 te Victoria op 26 mei was ik een maand lang niet fit en dat zorgde dat de zin in huidig evenement tot het nulpunt was gezakt!  Dan zou je natuurlijk niet kunnen gaan en dat doet ongeveer 15% van de atleten die zich voor een evenement hebben opgegeven, maar dat is dan weer niet mijn stijl. Met als positief punt, dat je altijd weer van alles meemaakt, reisde ik af naar het net over de grens gelegen Kanne in België.

De nieuwe ervaring begon al meteen met het zwemmen: een massastart! Na 600m lag er een boei, waarna het hele peloton links-om-keert maakte. Zelden heb ik zo lang in de wasmachine gelegen. Het brede veld gaat namelijk inschikken tot de boei en dat gaat gepaard met de nodige draaien om de oren! Gelukkig op de terugweg 1300m lang geen last meer gehad van mannen met losse handjes. Na 1900m stond ik met een prima tijd van 28.30 weer op de kant. Toen 3 rondes van 30km fietsen met richting het einde van de ronde een slingerklim van 800m met 6.7% gemiddeld.

Ik maakte me van te voren wat zorgen over mijn fiets capaciteiten. In de training had ik de grootste moeite om een hartslag van 135 te halen. Het was alsof ik aan de Bètablokkers zat. De snelheid was passend bij de lage hartslag, maar niet oke voor een wedstrijd. Gelukkig was ik goed uitgerust op de wedstrijddag, had het hart er zin in en leek er een motortje in de Canyon tijdrijder te zitten! Het was heerlijk heen en weer vliegen langs het kanaal. De pittige klim was een mooie onderbreking met veel publiek, maar zorgde wel dat de gemiddelde snelheid naar beneden daalde. 33.4km/u over 90 km was dan toch een prima resultaat.

En dan het lopen..... In de meeste trainingen ging dat zeer moeizaam en van te voren was ik er ook niet zeker van dat ik de wedstrijd zou gaan finishen. Kwestie van maar gewoon beginnen en niet teveel nadenken over de totale afstand van 21km. Het waren 3 rondes met steeds een hoge brug over (via 1 kant de trap, de andere kant een lang oplopend fietspad) en 3x een heen-en-weertje door de grotten van Kanne. Daar was het met 11 graden heerlijk koel vergeleken met de 26 graden buiten.

De eerste km voelde net zo stroef als de 16e, dus maar gewoon doorgaan. Daarna begonnen kramp verschijnselen op te spelen, wat maakte dat ik elke klim moest gaan wandelen. Uiteindelijk na 1.48u hobbelen de finish bereikt in een totaal tijd van 5.05u, mijn 3e tijd ooit op een halve. Het was een hele mooie wedstrijd en nu 1 week later ben ik er toch alweer redelijk van hersteld, jeee! 2e NK D 50-54

Cindy Brusse

Operation Tenderfeet

Ruim 105 kilometer, 3350 hoogtemeters en bijna 20 uur hardlopen

Ik ben al jaren een groot fan van Kamp Waes (en de Nederlandse Kamp van Koningsbruggen). Uiteraard ben ik veel te oud om zelf mee te doen en met mijn richtingsgevoel is het navigeren is niet helemaal mijn ding zullen we maar zeggen. Maar één van de vaste onderdelen is Operation Tenderfeet: de deelnemers moeten een route afleggen waarvan ze niet weten hoe lang het gaat zijn. Maar het is altijd héél erg lang. Dat is wel mijn ding natuurlijk. Al vaak gedacht dat ik dat toch zou moeten kunnen. Ik kan al vast verklappen dat die zere voeten in ieder geval gelukt zijn in de trail die ik samen met Henrie liep afgelopen weekend….

Een tijd geleden kwam Henrie met het idee om mee te doen met de Trail Godefroy de Bouillon, in het zuiden van de Ardennen, tegen de Franse grens. Daar slingert de Semois zich tussen de heuvels door, wat prachtige romantische plaatjes oplevert. Het kasteel van Godfried van Bouillon (de kruisvaarder) staat daar stoer te pronken bovenop een heuvel. Prachtig decor voor start en finish natuurlijk. Al snel besloten we mee te doen en uiteraard konden we het niet laten om te kiezen voor de langste afstand, 104 km met 3200 hoogtemeters. Een flinke uitdaging, om het maar eens met gevoel voor understatement te zeggen.

We bereidden ons maandenlang zo goed mogelijk voor en uiteindelijk was het zo ver. We vertrokken vrijdags met Henries camper richting Bouillon. Na een voorspoedige reis wisten we een mooi plekje op een camperplaats te bemachtigen en haalden we ons startnummer op. Daarna konden we even het stadje verkennen. Biertje in het zonnetje op het terras en daarna een lekkere pasta bij de beste Italiaan in Bouillon. En daarna meteen terug naar de camper om de wedstrijdspullen klaar te leggen en naar bed. Ik had zelfs mijn loopkloffie al aangedaan om tijd te sparen. Een start om 4:00 is geen grap.

In alle vroegte fietsten we de kilometer naar de start, laatste stuk lopen met de fiets zo steil. Maar dat zou na afloop wel heel fijn naar beneden gaan… Het is altijd een bijzonder gezicht om een paar honderd lopers midden in de nacht helemaal klaar voor de start te zien ronddrentelen. Iedereen heeft zo zijn eigen rituelen. Na een korte speech in het Frans door de organisator werd er gelukkig ook nog even een Nederlandse samenvatting gegeven. En toen was er de start! Een lang lint lopers met brandende hooflampjes liep het stadje uit. Na een kilometertje stopten Henrie en ik even om een jasje uit te doen en daarmee liepen we meteen als laatste lopers.

Gaandeweg haalden we een paar lopers in, maar we werden ook nog ingehaald door een paar lopers die zich verslapen hadden. In het donker liepen we de eerste twee uur door het bos. Langzaam werd het lichter, maar onder de bomen was het nog best lang donker. En toen werden we ook nog getrakteerd op een enorme hoosbui. Voordat we een jasje uit de rugzak hadden waren we al nat, maar we konden in ieder geval goed warm blijven. De eerste de beste steile helling kon het jasje al weer uit omdat het zweet ons uitbrak.

Iedere 12 tot 15 kilometer was er weer een verzorgingspost waar je je bidons kon bijvullen en lekker kon pakken. De vrijwilligers waren super vriendelijk, hoewel ze soms alleen Frans spraken. Ook zij maakten er een mooie dag van, bij een aantal lagen er om negen uur ’s morgens al lege flessen bier onder de tafel. Op de tafels lag er van allerlei lekkers, we kwamen niets te kort.

Het parcours was echt fantastisch mooi. De Semois liet zich regelmatig zien als we weer eens een ‘doorkijkje’ hadden tussen de bomen. Het bos was echt uitbundig groen en we liepen op de mooiste paadjes die je maar kunt bedenken. Alle lof voor degene die het parcours uitgezet had. Ook de pijltjes hingen overal waar je ze maar nodig kon hebben. Er waren er echter een heleboel die naar boven wezen, maar dat was dan ook vaak de kant die we op moesten…

We wisten van tevoren natuurlijk al dat er veel steile heuvels in zaten, maar er is altijd een groot verschil tussen een hoogteprofiel bekijken of het ook daadwerkelijk voelen piepen en kraken in je spieren als je je met twee stokken omhoog moet hijsen. Stijgingspercentages van onder de tien kwamen minder vaak voor dan percentages boven de dertig. In ieder geval voor mijn gevoel. Gelukkig kwamen er ook regelmatig mooie lange afdalingen na zo’n helling waar je dan weer heerlijk kon dribbelen.

Dat was dan ook ons plan de campagne, alles naar beneden proberen te rennen en de rest hiken, vlak kennen ze namelijk niet in dit gebied. Het enige vlakke stuk was de laatste paar kilometers voordat we op de helft waren. Toen liepen we een stuk langs de oever van de Semois. Maar ook daar had het flink geregend de laatste tijd. . Dat er een paar honderd man ons voorgegaan was maakte het niet beter en dus was het een grote glibberboel in de rivierklei, waar ook niet te rennen viel.

Halverwege hadden we een verzorgingspost met beter eten en daar konden we ook onze dropbag met droge spullen en zo pakken. Hier hielden we dan ook een iets langere pauze. Even de voeten wat laten drogen, droge sokken en droge zooltjes in de schoenen en verder maar weer. De eerste helft was eigenlijk prima gegaan en we hadden echt genoten van de geweldige natuur. Maar de heuvels en de hoogtemeters hadden al wel een aardige aanslag gepleegd op onze benen en volgens het hoogteprofiel zaten er in de tweede helft evenveel hoogtemeters als in de eerste helft.

Het begin van de tweede helft was even een mentaal dingetje. Je weet dat je dicht bij de camper bent en was is er dan makkelijker dan opgeven en lekker te gaan douchen? Toen we weer wat verder weg waren werd dat wel weer beter. Ik had de focus er goed op en moest Henrie er even doorheen slepen. Dat ging nog niet echt ten koste van het tempo, maar het begon zoetjes aan ook wel meer te zeuren in de benen. Gelukkig waren de verzorgingsposten nu iedere tien kilometer, dat geeft steeds een mooi richtpunt.

Ook hadden we wat afleiding van lopers van de kortere afstanden. Waar we al tijden met zijn tweeën liepen, konden we nu af en toe een praatje maken met anderen. Dat gaf toch weer even goed gevoel als je een loper zag die het ook moeilijk had, maar die maar dertig km liep terwijl wij er al 65 op hadden zitten. Goed voor ons moraal zullen we maar zeggen. En dat hadden we ook nodig. Vooral Henrie zat teveel te rekenen hoe lang we nog onder weg zouden zijn. We liepen de eerste helft op een schema van zo’n 16 1/2 uur. Dan zouden we ruim voor het donker binnen zijn. Maar dat gingen we niet meer halen.

Met nog ruim dertig km te gaan hadden we even een bakkie koffie gescoord en bespraken we de opties. De laatste mogelijkheid om af te korten lonkte nogal voor Henrie. Maar ik had er geen oren naar 90 in plaats van 105, zoveel verschil maakt dat nu ook weer niet… We waren niet geblesseerd, alleen moe. Geen reden om af te kappen. Dan maar iets langer in het donker lopen. We besloten om de rest van de afstand ook de downhills maar te hiken om de bovenbenen te sparen. Die deden inmiddels al flink zeer bij het afdalen. Heuvelop was wel superzwaar en steil, maar dat lukte nog redelijk. Onze stokken waren onze redding.

Nordic walking is een tak van sport die we beiden goed beheersen mag ik wel zeggen. Met efficiënte inzet van stokken kun je sneller vooruit komen, maar zeker bij het klimmen geeft het heel veel voordeel. En hoe steiler de heuvel hoe meer voordeel. De steilste heuvels was het een kwestie van twee stokken omhoog zetten en jezelf omhoog hijsen en dat dan achter elkaar tot je boven was. Zo hadden we op een gegeven moment een kilometer in 19 minuten, terwijl we echt ons best deden om zo snel mogelijk omhoog te komen.

De dag liep ten einde en de schemering viel in het bos al snel in. Maar we waren er nog niet… De mentale strijd was volop bezig en eigenlijk belangrijker dan de fysieke strijd. De organisator speelde daar ook handig op in door in de laatste kilometers nog een paar enorm steile en technische heuvels in het parcours op te nemen. In het donker was het voor mij vooral in de afdaling erg lastig. Ik zie het sowieso al niet goed, maar in het licht van de koplamp en met bovenbenen van gesmolten kaas was het steil afdalen over de rotsen en boomwortels bijna onmogelijk.

Maar willen is kunnen zeggen ze bij Kamp Waes altijd en dat hield ik als mantra aan in de laatste paar uurtjes. Ik zat me wel af te vragen hoe dat nu zat met die veertig procent. Als je denkt dat je niet verder kunt zit je pas op 40 % zeiden ze op TV. Maar hoe kun je dan uren lang achter elkaar op 40 % zitten? Ergens loopt het toch op zou je zeggen… Ik probeerde dat maar uit het hoofd te zetten. Gelukkig kwam de laatste klim naar het kasteel eindelijk in zicht. Mijn eigen horloge viel net een kilometer voor de start uit, was mijn eigen 40 % dus toch net even meer…

Gezamenlijk kwamen we over de streep. High five en super trots op onze prestatie. Bij de finish waren ze de boel al aan het afbreken. Er liepen er nog maar een stuk of zes ergens achter ons en er waren een heleboel mensen uitgestapt. Dat maakte ons niets uit, wij hadden het gehaald! We kregen een mooie medaille en mochten ons te goed doen aan alles wat was overgebleven. Maar daar hadden we helemaal geen zin meer in. Na 105,25 km, 19:32 uur lopen en zo’n 3350 hoogtemeters (en weer naar beneden) waren we er helemaal klaar mee. We pakten ons fietsje en zoefden de bult af naar de camper. Douchen en slapen was een grotere beloning dan welke medaille dan ook… Tender feet had ik ook, Operation Tenderfeet geslaagd dus! (bron)

Andre Bleumink

Vijf AVA-janen lopen Spa-Francorchamps Run in België

Lars, Rudi, Twan en Sven

Hardlopen op het hoogste Formule 1 Circuit van Europa

Voel de spanning van de Spa-Francorchamps Run, een ongeëvenaarde hardloopervaring op het legendarische Formule 1 circuit. De Spa-Francorchamps Run is een jaarlijks hardloopevenement dat je de kans geeft om te rennen op een van de meest uitdagende en indrukwekkende racebanen ter wereld, omringd door de prachtige natuur van de Ardennen.

Je kunt kiezen uit verschillende afstanden, van 7 kilometer tot een hele marathon. Je rent over hetzelfde circuit als de Formule 1 helden, met al zijn beroemde bochten, heuvels en afdalingen. Het circuit is 7,004 km lang en heeft een hoogteverschil van 102 meter, waardoor het een van de meest gevarieerde en spannende circuits ter wereld is. Je kunt genieten van het adembenemende uitzicht op de Ardennen, terwijl je je grenzen verlegt op dit legendarische parcours. Of je nu een beginner bent of een gevorderde hardloper, er is een afstand die bij je past. De Spa-Francorchamps Run is een evenement voor hardlopers van alle niveaus. Het is een unieke kans om jezelf uit te dagen op een historisch en iconisch circuit. Je rent door het schitterende landschap van de Ardennen, met zijn groene bossen, glooiende heuvels en pittoreske dorpjes.

Lars Meinen stond zaterdag aan de start van de 7 kilometer (1 ronde), terwijl zijn broers Sven en Twan aan de 14 kilometer (2 ronden) mee deden. Laatstgenoemde behaalde hier een prachtige 2e plaats. Vader Rudi en Henk-Jan Legters volbrachten met drie ronden de halve marathon.

Henk-Jan en Rudi

Dijkslag loopt Mijnentocht van Heusden-Zolder naar Beringen (België)

Eén van de venijnige heuvels

Genieten met een Hoofdletter G

Ik kijk wat verschrikt om me heen, wat was dat voor geluid en waar ben ik? Het duurt even voor ik besef dat het geluid van mijn wekker afkomstig is en dat ik in mijn slaapzak in een vakantiehuisje te Eksel in België lig. Maar waarom doe ik dit? De luidde wekker geeft 6:00 uur aan en buiten is het nog pikkedonker. Een paar dagen geleden ben ik 55 jaar geworden, op deze leeftijd mag een mens op zondag toch wel lekker uitslapen? Zeker op vakantie?

Gisteren Mathieu van der Poel op magistrale wijze zijn eerste veldrit van het seizoen zien rijden. En hoe, hij won met overmacht. Bij de dames was het wel spannend. De jonge Fem van Empel moest alles uit de kast halen om de ervaren Lucinda Brand voor te blijven. Zo wonnen beide wereldkampioenen hun wedstrijd. Prachtig om bij aanwezig te zijn!

Nu had ik bedacht dat sport kijken mooi is, maar zelf sporten nog mooier! Zo iets na zessen in de ochtend denk ik daar anders over, maar ik heb me ingeschreven voor de Mijnentocht van Heusden-Zolder naar Beringen. Een 22km lange trail over de Terrils van uiteraard Heusden-Zolder en Beringen. Om als laatste ook het Mountainbikepark in Beringen aan te doen. Venijnige heuvels, een ware aanslag op de kuiten en bovenbenen.

Na een stevig ontbijt mijn hardloopkleding aangedaan, sporttas gepakt en over een verlaten vakantiepark naar de auto gelopen. Deze bracht me naar finishplaats Beringen, waar ik na 1,5km inlopen de zeer warme bus naar startplaats Heusen-Zolder nam. Hier was het al flink druk, maar ik had al snel mijn startnummer te pakken. Na enkele oefeningen en afgifte van mijn sporttas viel het startschot al.

Eerst door het Mijn-kracht gebouw en wat smalle paadjes naar de eerste Terril. Doordat ik niet vooraan was gestart ging het heel kalm tot zelfs af en toe stilstaan. Later bleek ik na de eerste Terril nog net bij de eerste 100 te lopen, van de 450 deelnemers. Hierna was het na de eerste verzorgingspost ruim 10km min of meer vlak. Wel door een bosrijke omgeving met hier en daar modder en helaas een lang stuk asfalt. Na de tweede verzorgingspost begon al vrij snel de tweede Terril sectie. Anderhalve kilometer klimmen eindigend met een trap van 93 treden! Mijn bovenbenen explodeerden! Ongetwijfeld was het uitzicht boven wonderschoon, maar ik moest door! Bovendien was het heiig, er viel helaas weinig te zien. Wat ook helaas was, was dat ik via dezelfde helse trap weer naar beneden moest. Ook de rest van de afdaling ging wat moeizaam. Na 1km vlak, kreeg ik de laatste beklimming voor de kiezen, het Mountainbikepark.

Hier wordt ook de jaarlijkse veldrit van Beringen gehouden. Laurens Sweeck viel dit jaar lelijk in een afdaling en Inge van der Heijden durfde daar nauwelijks naar beneden te rijden. Ik was blij met mijn trailschoenen en stoof door de modder naar boven. Dit is toch genieten! Na een lange afdaling en een doortocht door het Be-Mine centrum van Beringen passeerde ik na 1:52:26 uur moe maar zeer voldaan als 46^ste de finish.

Toen wist ik ook weer waarom ik dit deed! Dit was alweer de vijfde keer in zeven jaar tijd dat ik het jaar afsloot met een trail in België. Heerlijk door de bossen rennen met wat hoogte verschil! De één noemt het lekker buiten spelen, een ander vind er niets aan, ik geniet! Ik ben dan geen van Empel of een van der Poel en al helemaal geen wereldkampioen, maar op mijn eigen manier voelt Dijkslag zich ook een kampioen!

Sportieve groeten en de beste wensen voor 2024 van Gerrit

Winters Viking trailweekend Ardennen

Prachtig trailweekend in de sneeuw

Soms, heel soms krijg je gewoon meer dan waar je om vraagt…. Dat gebeurde ons afgelopen weekend. Met een aantal mensen uit onze Appgroep ‘Lekker Buitenspelen’ hadden we ons aangemeld voor het trailweekend in de Ardennen dat georganiseerd werd door Viking Outdoor. Een aantal jaren geleden deden we ook al mee aan het Sauerland weekend van dezelfde organisatie en dat was prima bevallen. Er is nog een filmpje op Youtube wat een mooi overzicht geeft en ik heb er toen ook een verslag van gemaakt.

Dit weekend zou zich afspelen in de Ardennen en we hoopten op een beetje sneeuw. Vooral voor de mooie foto’s op de sociale media natuurlijk. Henrie en Claudia gingen op eigen gelegenheid, maar ik had een 6- persoonsbusje gehuurd voor de rest van ons groepje. Dat is toch een stuk gezelliger dan alleen rijden en scheelt ook nog eens aardig. Op het laatste moment werd ons groepje Achterhoekers nog uitgebreid met Petra uit Zelhem, waarmee het busje vol zat. We hadden ook nog een Tukker mee, maar dat gaat prima met Achterhoekers. In het Westen zien ze sowieso het verschil niet. Gelukkig bleek het busje een grote laadruimte te hebben, want er moest nogal wat mee. Sommigen slepen nu eenmaal meer mee dan anderen, gewoon voor het geval dat.

We konden pas na 18:00 uur terecht op onze bestemming (een oud kloosterinternaat dat nog als school fungeerde), dus ik had op de heenweg nog een tussenstop gepland in Sougné. Daar zouden we eerst een rondje lopen voor we verder zouden rijden naar de eindbestemming. Maar hoe verder we richting Ardennen kwamen hoe winterser het weer werd. Het sneeuwde en de toestand op de toch al slechte Ardense wegen werd steeds beroerder. Wegen werden afgesloten omdat (vracht)auto’s en zo de gladde hellingen niet meer op kwamen en de boel blokkeerden. We besloten ons middag rondje te laten zitten en te proberen bij daglicht bij de eindbestemming te komen. We kwamen gelukkig heelhuids over (met maar één keertje drukken) en zetten het busje aan de kant van de weg tussen de auto’s van de ouders die hun kinderen van school kwamen halen.

Aangezien we nog een uur daglicht hadden besloten we maar een eind te gaan wandelen in het bos. Na vijf minuten liepen we in een sprookjesachtig mooi dik besneeuwd bos, het leek wel een stilleven uit een Kerstfilm. Nog iets later bedachten we ons dat het misschien niet handig was geweest om alle navigatie apparatuur gewoon lekker achter in de bus te laten liggen als je gaat wandelen… en nog weer wat later bleken we ook de hoofdlampjes nog netjes in de rugzakken in de bus te liggen… Maar door de sneeuw werd het net niet helemaal donker en met Google Maps konden we toch de richting terug weer bepalen. Geen reden voor paniek dus, maar gewoon genieten van de neerdwarrelende sneeuw de stilte in het bos.

Rond 18:00 uur bleek ook de organisatie en de rest van de groep nog lang niet allemaal aanwezig. De Whatsappgroep van het evenement had ik bij voorbaat al op stil gezet, maar die ontplofte ongeveer van de berichten van mensen die aangaven waar ze vastzaten, filmpjes van auto’s die vast zaten etc. Chaos troef, maar uit chaos ontstaan de mooiste dingen zeggen ze… Uiteindelijk was het gros van de deelnemers op tijd aanwezig voor de pastamaaltijd en de aansluitende Nighttrail. De gezamenlijke strijd om überhaupt over te komen schiep een band en zo waren we binnen de kortste keren druk in gesprek.

De Nighttrail bestond uit het volgen van reflectortjes en reflecterende lusjes die opgehangen waren door de organisatie. In het licht van de hoofdlampjes goed te doen zou je zeggen. Uiteraard was het niet vlak en vielen de reflectortjes af en toe weg in de glinsterende sneeuw en tussen de bomen. Hierdoor kregen we het met ons groepje voor elkaar om zo aan de babbel te zijn dat niemand nog op de route lette. Ach, een extra kilometertje heen en terug op zo’n weekend kan er best bij…. De stemming zat er in ieder geval goed in en dat beloofde wat voor de rest van het weekend.

Bij terugkomst zette ik mijn schoenen op de elektrische schoenendroger en pakte een korte douche. Fris en fruitig zaten we daarna in de gemeenschappelijke ruimte om de verloren calorietjes aan te vullen met een gerstenatje of een gefermenteerd druivensapje. De oproep om zelf wat te knabbelen mee te nemen was ter harte genomen en al snel werd het heel gezellig. De gesprekken gingen over van alles, maar vooral over onze gemeenschappelijke hobby natuurlijk. Sterke verhalen over trails in binnen- en buitenland deden de ronde onder de oudgedienden en goedbedoelde adviezen werden verstrekt aan nieuwkomers.

De volgende morgen konden we genieten van een lekker ontbijtje en werd uitgelegd wat het plan van de dag was. Er was een route van ruim 20 en één zo’n 32 en er kon worden gewandeld of hardgelopen. De gpx bestanden waren van tevoren beschikbaar gesteld, maar je kon met een groep meelopen met een begeleider van de organisatie. Voor de lange route bleek de animo niet heel groot (gek hè) en we besloten dat het leuker zou zijn om bij elkaar te blijven en de boel niet op te splitten. Vanaf een landhuis aan de oever van de wild stromende Amblève vertrokken we voor onze ronde, maar uiteraard niet na een groepsfoto…

Het was best fris, iets van -4, maar het waaide bijna niet en de zon kwam net boven de heuvels uit. Geweldige uitzichten over sneeuwbedekte heuvels en bossen in de zon waren het gevolg. We stonden dan ook regelmatig stil voor een foto of een filmpje of gewoon om even te kijken. Ook waren er een paar mensen die nog nooit met stokken hadden gelopen. Het eerste half uur gaf ik daarom een superkorte snelcursus stokkenlopen, aan het eind van de dag waren ze al gevorderde gebruikers… De begeleiders wisten de weg, dus kon de Garmin handheld in de rugzak blijven en kon ik af en toe een filmpje schieten met mijn cameraatje.

In het bos was het heel rustig, ik denk dat we op de hele route maar een handvol mensen hebben gezien. In het zonnetje kon de rits van het jack wel los en de handschoenen uit. Bij iedere heuvel die je op klom barstte het zweet uit de poriën, je moest dus ook niet te hard lopen want dan kreeg je het veel te koud als je even stond te wachten op de laatsten in de groep. En we moesten nog wel eens wachten, niet omdat er zo langzaam gelopen werd maar er werd volop genoten van het winterweer en alles wat er te zien was. het was ook geen wedstrijd natuurlijk. Bovendien liepen we allerlei prachtige, maar soms heel technische, singletrack paadjes met takken die zwaar van de sneeuw tot vlak boven de grond hingen. Op de hoger gelegen delen van de route was de sneeuw zeker tien cm (tegen drie cm op lager gelegen delen) waardoor het in de verse sneeuw soms ploeteren was. Maar we wilden toch een Wintertrail? Die hadden we!

Na de middag trok de zon langzaam weg en werd het ook meteen kouder. Nu zaten er nog een paar flinke klimmen in om het weer warm te krijgen en viel het in het bos nog wel mee met de wind, maar af en toe kreeg je toch even een koude bries om de oren. Eén van de begeleidsters kreeg wat last van de knie en dat drukte het tempo natuurlijk. De ritsen weer dicht, handschoenen en mutsen op en door. Gelukkig kon de organisatie met een busje ergens langs de route komen zodat onze pechvogel zich niet helemaal hoefde te forceren, er kwam immers nog een dag.

In de laatste kilometers lag het tempo iets hoger, maar ook niet heel veel want het terrein was lang niet altijd makkelijk en we deden ook nog even een bonus heuveltje extra. Ook een kleine overstroming van de Amblève moest even via een extra omweggetje overwonnen worden, maar uiteindelijk bereikten we de parkeerplaats met onze bus. Met iedereen ingeladen ging het vervolgens weer richting ons basiskamp, waar de glühwein al bijna klaar stond. Zo’n 6 uur onder weg geweest, maar wat een geweldige tocht. Daar gaan we nog lang aan terugdenken.

En de dag was nog niet eens om, want na het douchen en de glühwein en andere versnaperingen werd de barbecue aangestoken op het binnenpleintje. De verstookte calorieën weren in hoog tempo aangevuld en de stemming zat er al snel flink in. De traditionele pubquiz mocht natuurlijk niet ontbreken, maar nadat we enkele jaren geleden met de Wijzen uit het Oosten de rest gedeclasseerd hadden mochten we nu niet in één team blijven. Er werd even goed gehusseld met deelnemers en zo hadden we (in theorie) gelijkwaardigere teams. Uiteraard werd er weer gespeeld om de eeuwige roem en dus werd er gestreden tot de laatste puntjes. Geweldig leuke manier om ook eens anderen te spreken en op een andere manier te leren kennen. Na afloop werd er nog lang na-geëvalueerd….

De volgende ochtend was het echter bijtijds opstaan en alles inpakken voor vertrek. na het ontbijt zouden we namelijk vertrekken naar de start van onze laatste route, maar we zouden daarna niet meer terugkomen. Het lag nl. al op de route naar huis. Het werd even puzzelen hoe we het zouden indelen omdat niet iedereen in ons busje dezelfde afstand deed, maar we wilden wel ongeveer gelijk klaar zijn zodat er niemand een tijd hoefde te blauwbekken in de kou. Maar uiteindelijk ging Petra wandelen met Henrie en Claudia en liepen wij een kortere route langs de oevers van de Ninlingspo. De enige bergbeek van België en in de zomer een toeristentrekker van jewelste. En wij waren zo vroeg dat we het gebied zo ongeveer voor onszelf hadden, heerlijk!

Ik was er al eens eerder geweest en er stond me nog bij dat het een beekje was dat je heel vaak over moest steken. Nou dat klopte nog! Tientallen keren mochten we via bruggetjes of stapstenen het water oversteken. Maar met een laag sneeuw en ijs is dat wel iets anders dan in de zomer als het maar een klaterend stroompje is… We klauterden en glibberden en worstelden on over smalle randjes en heel af en toe renden we ook nog een stukje. Maar dat alles wel met een grote grijns op ons hoofd. Lekker buitenspelen in optima forma!

Uiteindelijk kwamen we in de laatste kilometers Henrie, Claudia en Petra weer achterop, alsof we het zo uitgemikt hadden. Maar eigenlijk toch meer bij toeval. We kwamen dus ongeveer tegelijk bij de parkeerplaats aan. We trokken even droge kleren aan en kletsen nog even na met Peter, Dorinde en Marnix die als organisatie de hele morgen in de kou op iedereen bleven wachten om zeker te weten dat iedereen heelhuids uit het bos kwam. Hulde voor de organisatoren! Daarna stapten we in het busje om te beginnen aan de rit naar huis. De wegen waren een stuk beter begaanbaar dan vrijdag avond en zo kwam er vlot een eind aan een geweldig winters Viking trailweekend. Gelukkig hebben we de foto’s nog !

Weekend in cijfers:

Proloog 7,9 km en 194 hm in 2 uur

Nighttrail 8,5 km en 225 hm in 1:18 uur

Zaterdag 33,4 en 1136 hm in 6:12 uur

Zondag 8,5 km en 313 hm in 1:46 uur

Jo Schoonbroodt (71) loopt wereldrecord op de marathon in categorie 70+

Jo Schoonbroodt

Jo Schoonbroodt uit Maastricht was er al een paar keer dichtbij, het wereldrecord marathon in de leeftijd boven de 70 jaar. Tijdens de Maasmarathon van Visé in België liep hij afgelopen jaar al een Europees record met 2.56.37, een tijd die hij bij de NN Marathon Rotterdam 2021 verbeterde naar 2.55.20. Maar afgelopen zondag liep de ‘Grijze Keniaan’ in Visé de marathon in een nieuwe wereldbesttijd van 2:54:19, 4 seconden onder de tijd van de Amerikaan Gene Dykes uit 2018.

Jo Schoonbroodt loopt werelrecord in Visé

Jo Schoonbroodt is de ochtend na zijn prestatie nog in hemelse sferen. ‘Het was gisteren een topdag, mijn plan was om voor de 75e keer een marathon onder de 3 uur te lopen. Ik ken het parcours in Visé en ik had de NN Marathon Rotterdam goed verteerd. Een week na die marathon liep ik in mijn eigen Maastricht alweer een halve marathon in 1.27.'

De eerste helft

Het startschot viel voor de marathon gisteren om 09.30 uur, gelijktijdig met de halve marathon. Het parcours gaat over twee lussen die vanuit België langs de Maas ook Nederland aan doen. ‘Gelukkig hadden we in de eerste lus een grote groep met halve marathonlopers die mij tegen de frisse noordoostenwind konden beschermen. Die eerste ronde ging in 1.26.18 en hiermee liep ik onverwacht sneller dan de doorkomst in Rotterdam een maand terug en ook sneller dan het schema voor de wereldbesttijd. In de tweede lus kreeg ik gezelschap van mijn loopmaat Frank Driessen die me hielp in de moeilijke stukken tegen de wind in.’ (bron)

Trail des Fantomes in La Roche-en- Ardenne (België)

Eric Hoogerbrug

Eindelijk was het voor mij na een jaar weer eens zo ver! Een trailrun/hike met de nodige hoogtemeters en naar mijn herinnering van vorig jaar prachtige natuur. Samen met Linda de Vries en Yvette Heusinkveld hadden we ons opgegeven voor de Trail des Fantomes in La Roche-en-Ardennes. Er was besloten dat we er de dag ervoor heen gingen en daar op het landgoed bij de start te kamperen. Het leek ons ook wel gezellig om tussen andere “trail-zolen” te verblijven om elkaars sterke verhalen en gezelligheid te ervaren. Na aankomst kwamen we erachter dat een geschikt plekje vinden voor de tenten best een uitdaging werd. We hadden namelijk keuzestress waar we ons plekje gingen claimen, aangezien we de volledige oppervlakte van 500 vierkante meter tot onze beschikking hadden. De organisatie had, net als vorig jaar, besloten om er een meerdaags evenement van te maken waardoor het deelnemersveld mooi gespreid van start kon gaan. Één van de corona-maatregelen die wat mij betreft mag blijven in de toekomst.

Nadat we de tenten hadden geïnstalleerd zijn we op zoek gegaan naar een eetgelegenheid die na de heftige overstromingen wel geopend was en nadat we in het dorp Nisramont een Pizzeria hadden gespot hebben we de auto teruggebracht en te voet alvast een paar hoogtemeters gemaakt daar naartoe. Na het nuttigen van uitermate prettige Italiaanse schijven en wat tarwesmoothies en gefermenteerd druivensap zouden we “met een klein lusje” terug gaan naar de tenten. Dit werd uiteindelijk een voorverkenning  van een deel van het parcours, maar dan in tegengestelde richting. Ondanks de steile hellingen en de kruip-door-sluip-door-stukjes was de glimlach al niet meer van het gezicht te krijgen!

Dat beloofde wat voor de volgende dag. Na een prima nacht met een nachtelijk concert van de lokale uil die het bos naast ons tot jachtgebied had verkozen, konden we maandagochtend officieel vanaf 10:00 uur van start gaan. Maar gezien het feit dat er heel weinig mensen van start zouden gaan en we beloofden om niemand in de weg te lopen mochten we gelukkig om 9:00 uur al op pad voor mijn 18km en de 24 km van de dames. We zouden tot het splitspunt samen oplopen en daar voor onze afstand verder gaan. Gaandeweg het zware parcours zaten er zoveel klimmetjes die een behoorlijke aanslag op de kuiten en hamstrings pleegden, sommigen zelfs met touwen om de afdaling wat veiliger en makkelijker te maken, dat er al snel stemmen opgingen dat die 18 km misschien voor ons “vlaklanders” eigenlijk al meer dan genoeg zou zijn. Met het voornemen om dan volgend jaar terug te komen om dan gezamenlijk de 24 km te gaan doen werd bij het keuzepunt de knoop doorgehakt en de 18 km route door alle drie gevolgd.

We hebben de volle bijna 5 uur (inclusief krentenbol-lunch na de eerste beek oversteek) alleen maar genoten. Van de hellingen die soms echt steil omhoog gingen, de doorwadingen van de beek, de bossen en de magistrale vergezichten. Ook de ontmoetingen met andere lopers waren een leuke afwisseling onderweg.

Trailrunners maken toch wat makkelijker even een kort praatje onderweg. Je gaat over het algemeen niet voor een Olympische recordtijd. Dit kan gezien het parcours ook niet echt. Even in perspectief: de snelste dames van zondag op de 42km deden er ruim 7 uur over en dat waren zeker niet de traagste dames…..

Onze complimenten aan de organisatie van Sportevents.be! De routeaanduiding onderweg was perfect met pijlen aangegeven en de verzorgingsplaats was prima voorzien van de basic benodigdheden. De Garmin GPS kon de hele loop in de zak blijven zitten.

Als campinggasten mochten we gebruik maken van de douchegelegenheid van het landgoed en daar hebben we dan ook heel dankbaar gebruik van gemaakt voordat we aan de thuisreis begonnen die door het verkeer in Luik en de hoosbui van een uur richting Keulen vooral voor chauffeur Linda een extra uitdaging werd. Na een voedzame Schnitzel mit Pommes und Mayo in het traditionele restaurant  Hunxe (ja, die met die trappen) zat het feest er weer op en kunnen we nu nog even nagenieten met de bijbehorende spierpijn. Zoals we al onderweg al besproken hadden: er is een hoop weakness mijn body aan het leaven. Maar het is het voor de volle 100% waard geweest!!

Linda de Vries en Yvette Heusinkveld

Verslag en voorbereiding op de Francorchamps Marathon in Spa (België)

Theo Neerhof (links) en Peter Ebbers

Via Loopgroep Zandloper zijn we met een stel sportievelingen, afgelopen november gestart aan ons marathon traject richting Zaltbommel op 9 februari 2020. Met een aantal van 3 of 4 trainingsmomenten in de week ging het eigenlijk best goed in deze winter, het rustige winter weer helpt hier dan wel aan mee. Eerst hebben we alle Boekelder crossen gelopen met, of ervoor of na de wedstrijd, nog een duurloopje. In december natuurlijk de Montferlandrun, vind ik persoonlijk de mooiste wedstrijd van het jaar, met zijn heuvels en dalen, zelfs hier een pr gelopen deze keer. Verder in deze maand werden de aantallen kilometers al verder opgetrokken om de belasting al wat te testen. Als afsluitende wedstrijd in het oude jaar de DEO-Loop in Borculo gedaan om wat wedstrijd ritme op te doen.

Vroeg in het nieuwe jaar was de Halve Marathon van Wesel de eerste wedstrijd, wel in een rustig opbouwende ronde tempo. Een pittige heuveltraining in Barchem was de volgende klus en een week later de testwedstrijd in de Veldhoek over 27 km. Daarna nog 1x een lange duurloop over 30 km en we dachten als groep gereed te zijn voor de marathon. Eigenlijk waren er tot nu toe weinig problemen maar zoals zo vaak is dit maar schijn. In de groep kwamen de eerste blessure problemen opzetten en de griep begint dan ook toe te slaan bij een enkeling. (toen was er nog geen coronavirus gevaar, maar de gewone griep). Voor de lopers die over bleven  was het al wel duidelijk dat door de naderende storm het in Zaltbommel behoorlijk zwaar ging worden op de dijkweggetjes ! Toch gingen we ervoor, het ging ons allemaal lukken, als we maar in een grotere groep blijven lopen en niet in je eentje tegen die wind opboksen.

En dan is het zover, volledig in de focus op weg naar Zaltbommel en dan op het laatste moment, afgelast wegens de storm! Op dat moment is de teleurstelling heel erg groot en weet je even niet wat je ermee aan moet. Zoveel energie die je niet kwijt kunt op dat moment. De volgende dag de teleurstelling deels verwerkt en de hoop gevestigd om een week later de Bertlicher Strassenlauf marathon te doen , maar deze werd ook weer 1 dag voor de start afgelast wegens weer een storm! Omdat een deel van de groep een trial is gaan doen is er inmiddels geen sprake meer van een groep, maar bleef ik als enigste over die heel graag een marathon wilde doen. Met het zoeken op het internet kom ik weer een week later uit bij een marathon in Groningen; de Hoornsemeer marathon. Maar ook deze gaat aan mij voorbij want het is al volgeboekt helaas.

Tja en nu dan, de kalender geeft in deze tijd van het jaar weinig alternatieven. Ik had zelf ook nog een kleine verbouwing gepland over 2 weken dus ik was beperkt in mijn keuze. Toch staat er nog eentje gepland op 7 maart, de Spa Francorchamps Marathon op het  autorace circuit in België. Dat deze zwaar is, is al snel duidelijk, gezien de heuvels, toch het is nu of nooit. Na 3 dagen bedenktijd toch maar opgegeven, deze marathon vind dan wel 4 weken later plaats dan die van Zaltbommel! Doordat je al zoveel  trainingsarbeid erin gestopt hebt ga je je grenzen verleggen en volgens het trainingsschema ben je eigenlijk veel te laat met deze marathon. Maar goed we houden moed en gaan het proberen om deze uit te lopen of in ieder geval een poging te doen. Intussen komt het Corona virus langzaam steeds dichterbij en ik denk bij mezelf , deze word vast ook weer afgelast, maar uiteindelijk gaat het toch door! Samen met mijn vriendin, mijn broer en collega loper Peter op naar België op 7 maart.

We waren al vroeg op het circuit en konden nog lekker wat rondkijken en een kopje koffie drinken en genieten van de plekken waar je normaal niet snel komt. De pitboxen staan nu in gebruik als nummerafgifte, kleedruimte en sporttassen opslag , wel grappig eigenlijk. Wat is dit een prachtige locatie om te lopen zeg ,het glooiende asfalt slingert zo mooi door de heuvels. De start van de marathon is om 11.00 uur en het aantal deelnemers ligt rond de 60 personen waaronder 3 vrouwen. Het circuit is precies 7 km lang, dus dat worden 6 rondjes vandaag. Mijn plan was om het eerste rondje maar eens rustig aan te doen en ook om te verkennen waar de zwaardere delen van het circuit liggen. Het zwaarste punt is snel duidelijk dit is Eau Rouge of de muur van Raidillon, deze stijgt op 240 meter lengte zo n 24 meter in hoogte! (zie foto)

De eerste keer er aan op, dan denk je , tja het is zwaar maar te doen ,maar het word elke ronde zwaarder, het lijkt wel of die bult steeds hoger en langer word. De volgende 3 rondjes ging dit nog steeds hardlopend, maar de laatste 2 rondjes kon ik het alleen nog wandelend doen , hardlopend lukte gewoon niet meer ! Na 2 1/2 uur  lopen komen ook de Halve Marathonners op de baan en hierna nog de lopers van de 14 km en 7 km afstanden. Peter is inmiddels dan ook gestart op zijn 14 km afstand en hij hoopt dat we gezamenlijk ons laatste rondje samen kunnen lopen zodat hij mij een beetje kan oppeppen. Helaas lukt dit niet omdat mijn ronde 5 in een tijd van 57 minuten gaat, dit is een gevolg van de kramp die ik krijg en hierdoor regelmatig moet wandelen. Na 4 uur en 11 minuten en 9 seconden kom ik gesloopt over de finish en ben ik 35e van de 55 gefinishte. Wat waren de laatste 2 rondjes zwaar zeg, de delen die heuvel afwaarts gaan zijn dan een geschenk uit de hemel lijkt het wel. De laatste 500 meter is Peter met mij mee gerend en dit heeft enorm geholpen, heel erg fijn was dat, nogmaals bedankt Peter.

Kwam de kramp nu door de heuvels of door de kluswerkzaamheden thuis in de laatste week voor de Marathon , of door de te lang uitgestelde datum ??? Het lag niet aan de voorbereiding, deze was perfect. Want normaal heb ik nooit kramp, het maakt ook niet uit, het ging erom om deze marathon uit te lopen en dat is gelukkig gelukt. Heel heel heel erg blij dat mijn tweede marathon er op zit , een ding is mij wel duidelijk , deze locatie is niet geschikt om een snelle tijd neer te zetten. Maar is er wel eentje die je nooit meer vergeet!

Theo Neerhof

Theo op de Eau Rouge (de muur van Raidillon), deze stijgt op 240 meter lengte zo'n 24 meter!