'Ome Johan Assink' Jubilaris vrijwilliger bij de Zwarte Cross

Johan Assink

Donderdagmorgen 16 juli 2026 even voor 06.00 uur in de ochtend…  Bij het beste terras van Nederland staat het grootste gedeelte van de AVA`70-crew klaar voor vertrek naar het terrein van de Zwarte Cross. Het gezelschap bestaat uit een schitterende mengelmoes van jeugdige talenten en ervaren rotten. De organisatie van het mooiste festival van het jaar heeft de Aaltense hardloopclub gevraagd om een ijzersterke delegatie te sturen voor de inrichting van de camping. Gevraagd wordt naast een tomeloze inzet, ook tact, invoelend vermogen, maar zeker natuurlijk overwicht. Het Dreamteam voldeed aan alle eisen en met name Johan Assink, de grijze eminentie van dik 80 jaar, paste perfect in deze profielschets.

De groep zette zich in beweging en zoals het verwacht werd, zette Assink gelijk aan kop van de fietsclub. Hij kent de route op zijn duimpje, want het is de 10e keer, dat hij als vrijwilliger voor de nodige uren in dienst treedt van de Zwarte Cross. Maar, zo gaf hij met enige dramatiek aan…. het is ook de laatste keer, want je moet je plek kennen, zo gaf hij als motivatie aan. Toen zijn buurman Geert Wevers aangaf, dat Heintje dit ook enkele keren had aangegeven, verscheen er een veelzeggende glimlach op zijn gezicht!  

Johan heeft in die 10 jaar al diverse klussen gedaan als vrijwilliger op de Zwarte Cross. Net als de meesten is hij begonnen met werkzaamheden achter de bar, waar je als vrijwilliger flink moet aanpoten, maar dat is aan de duizendpoot wel besteedt. Toch wilde hij veel dichter bij de festivalgasten staan en gezellig een praatje kunnen maken, zodat je als vrijwilliger ook veel meer meemaakt. AVA`70 kreeg de eervolle taak om op de vroege ochtend koffie te gaan schenken op de camping en Johan meldde zich gelijk aan voor dit mooie, dienstverlenende baantje waar hij direct al helemaal in zijn element was. Beetje struinen tussen de tenten en gelijk wat orde scheppen in de af en toe complete chaos. Zo hebben we de sympathieke en altijd goedgemutste trainer tafeltjes op zien ruimen, zette hij stoelen weer netjes recht, ruimde de rommel een beetje op, maakte desgevraagd een BH`tje vast en meer van dit soort kleine klusjes. Zijn vrijwillige inzet werd zeer gewaardeerd, want hij verkocht veruit de meeste koffie aan de slaapdronken gasten die net wakker werden.

Johan had de vaste gewoonte om op zondag al weer vroeg op het Zwarte Cross-terrein aanwezig te zijn om te genieten van het optreden van Boh Foi Toch. Omdat hij niet al te groot van stuk is, zocht de AVA-jaan een mooi plekkie aan de zijkant van de Mega-tent. Het gebeurde regelmatig dat hij voor, tijdens en na het optreden, werd aangeklampt door campinggasten, die hem overdreven hartelijk bedankten voor zijn opruimwerkzaamheden tijdens het koffieschenken. Een schouderklop, een omhelzing, een proost… Johan liet het allemaal lachend op zich af komen. Hoe mooi is dat?

En toen werd het 2020 en bepaalde Corona ons leven. De verboden namen toe en al snel was duidelijk dat de Zwarte Cross, een evenement dat veel regels en wetten nog wel eens wat met een korreltje zand neemt, ook in de ban ging. Een forse streep door de agenda van duizenden fans en die van Johan Assink. Het verhaal wil dat de grijze Aaltenaar op de reeds geplande datum `s morgens voor dag en dauw op zijn mountainbike toch richting de Schans vertrok om herinneringen op te halen en de geur van gemaaid gras op te snuiven. Buffelend over de paden genoot Assink volop en na een dik uur zette hij zich in het centrum van het terrein tegen een boom en haalde zijn lunchpakketje uit de AVA-rugzak. Ook in 2021 werd de Zwarte Cross van de kalender gehaald en wederom moest Johan een alternatieve daginvulling organiseren. Gelukkig gingen in het jaar daarna alle seinen weer op groen en natuurlijk was Assink weer van de partij.

Met zijn AVA`70-clubgenoten ging hij in de zomer van 2022 weer op pad, maar het bleek dat de groep geelhemden een rol kreeg toebedeeld als krantenjongens en meisjes op de camping. Tuurlijk werd deze opdracht netjes uitgevoerd, maar de groep diende wel een protest in over dit laaggeschoolde baantje en helemaal in het kader van de voortreffelijke recensies van de jaren vóór de pandemie. De organisatie schrok zich kapot van de kritiek en was als de dood dat Johan en zijn kornuiten niet weer zouden komen, dus volgde er een promotie naar het inrichten van de camping, afdeling tenten. Kijk, dan stel je weer wat voor als vrijwilliger en de AVA-janen, met Johan als kopstuk, stelden zeker niet teleur. De directie van de Zwarte Cross toonde zich steeds meer tevreden en het zag er naar uit dat op korte termijn de volgende, belangrijke stap zou worden gezet.

In 2024 ging het gerucht dat Tante Rikie zou gaan stoppen. Toen dit bij AVA`70 ter ore kwam, meldde zich als de bliksem een delegatie van de club bij het hoofdkantoor van de Feestfabriek en overhandigden een 62 bladzijde tellend bidbook aan Ronnie Degen en co. waarin “Ome Johan” werd voorgedragen als waardig en vooral kundig opvolger van de immens populaire Tante Rikie. Assink wist hier uiteraard niets van, maar zal er zeker op gehoopt hebben. De directie van de Zwarte Cross was serieus geïnteresseerd, maar vroeg toch enige bedenktijd. Het duurde lang eer er een reactie kwam en omdat hardlopers niet van wachten houden, werd er gelijk doorgeschakeld en werd er een Koninklijke onderscheiding aangevraagd. Willem, maar vooral Maxima twijfelden geen enkel moment, pakten wel direct door  en verrasten Johan Assink met een fraai lintje.

Johan, bleef Johan en ging in 2025 weer gewoon als vrijwilliger naar de Zwarte Cross en met zijn clubgenoten werd de groep ingezet voor bijna belangrijkste taak die er bestaat, namelijk het op de plek zetten van caravans, campers en touringcars. Bij de briefing werd er meegedeeld dat de Aaltenaren de regie in handen hebben en niet de campinggasten. Een grote bek? Niet waarschuwen, maar opzouten…… Johan wreef zich eens flink in de handen en zag het helemaal zitten. Het liep allemaal als een tierelier dat jaar en de dienstdoende burgemeester, zag dat het helemaal goed kwam. En als er dan toevallig een lastpost tussen zat, dan werd Assink er als de bliksem bij geroepen en sprak dan op gepaste toon: “ Weten jullie wel wie ik ben?” Heerlijk toch, als je iemand bij je hebt met zoveel natuurlijk overwicht.

Ook dit jaar was Johan weer van de partij en samen met de andere geelhemden werd de camping weer perfect ingericht, was iedereen tevreden over zijn plekkie en viel er geen onvertogen woord. De campingbaas Jeroen was bijzonder gecharmeerd van de samenwerking van de AVA`70-crew, dat hij bij zijn afscheid smeekte of we ook in 2027 weer van de partij zouden zijn. Opvallend was, dat de eerste die hierop positief reageerde, Johan Assink was.

We nemen onze jubilaris- vrijwilliger volgend jaar op 15 juli dan ook gewoon weer mee op sleeptouw! (FR)

De vrijwilligers van AVA'70 in 2026

AVA'70 dreamteam regeert op de camping van de Zwarte Cross

De Aaltense crew met Campingburgemeester Jeroen

 ‘Ik ben maandag net zo verrot als de caravan’

Het inrichten van de camping bij de Zwarte Cross is een uiterst serieuze aangelegenheid en dan met name het gedeelte waar de caravans en bussen staan opgesteld. Het vereist een geweldig stukje teamwork en het is dan ook geen wonder dat de organisatie van het grootse festival AVA`70 had verzocht, nee bijna had gesmeekt, om ook dit jaar weer een zeer sterke selectie te sturen om deze klus te klaren. Campingburgemeester Jeroen kwam, zag de Aaltense crew, lachte en wist dat het goed kwam…..

De club AVA-janen was al tijdig op het terrein om in te checken, al ontbrak de teamcaptain, die zich met haar kleine bolide finaal had klemgereden tussen alle caravans. De boeren lachten zich natuurlijk een kriek om dit voorval en helemaal toen ze zagen dat er toch wel enige stress uit de ogen van Juultje te speuren was. Uiteindelijk kwam het allemaal wel goed, maar er moest de nodige charme aangesproken worden.

Het was de eerste dag van het spektakelweekend, dus feitelijk zoals altijd een grote chaos. Dit bracht de groenhemden totaal niet aan het wiebelen en ze liepen rustig naar het campingterrein, waar Boss Jeroen de groep al met open armen ontving. De briefing om even na half 8 was duidelijk: Jullie zijn de baas! Je weet wat je te doen staat en houd de lijntjes kort… Kijk, daar heb je wat aan en snel werd de taktiek besproken.

Nadat het vuurwerkverbod om even na 8 uur fors werd overtreden ging de poort van de camping open en rolden de eerste voertuigen de sluis in voor de inspectie. Daar wordt nog wel eens te licht over gedacht, maar moet zeker niet onderschat worden. De sleurhutten worden secuur gecheckt op de aanwezigheid van drank en drugs in dubbele bodems, in matrassen of toiletpotten. De campinggasten blijken zeer creatief, maar de organisatie laat zich ook weer niet zo gemakkelijk foppen. Afijn… na enige tijd kwam de stroom voertuigen op gang en was het aan de AVA`70-clan om in actie te komen. Er was een geweldig plan gesmeed en dat bleek te werken als een tierelier.  Als eerste werden de bezoekers verwelkomt door een viertal jonge Aaltense hindes, die al zwaaiend en breedlachend grote indruk maakten. Evie maakte dit jaar haar debuut als vrijwilliger, maar van een inwerkperiode kwam niets terecht. Ze stond echter gelijk haar vrouwtje en draaide direct op volle kracht mee. Hoe mooi is dat?

Al toeterend en schreeuwend werd de weg rustig vervolgd naar de volgende horde, een heuse T-splitsing. Hier stond een zeer ervaren duo de horde op te wachten en de opdracht voor hen was eenvoudig. Wie zich gedraagt kan na een gezellig praatje rustig doorrijden, de lui met een grote bek of andere strapatsen kregen een waarschuwing, dat bij herhaling de uitgang snel zou volgen. Niemand bleek dit te riskeren dus ging het op naar de laatste stop, waar de locatie werd aangewezen en de laatste aanwijzingen volgden. Bij dit sextet AVA-janen was de supervisie in handen van Johan Assink. Dik 80 jaar, een schat aan ervaring, grijns op z`n gezicht maar wel zo scherp als een mes, dus…... Tuurlijk werd er ondanks de aanwezigheid van onze grijze eminentie toch nog geprobeerd om de boel te flikken en zelf een plekkie te zoeken, maar daar werd rigoureus tegen opgetreden. Er was immers nog een tweede uitgang, die het ZC-avontuur heel snel af zou kunnen breken en dat risico werd toch maar gemeden.

Het voordeel van het stapvoets rijden van de campinggasten is, dat je als vrijwilliger een praatje kunt maken en de sleurhutten goed kunt bekijken. Opvallende teksten prikkelen uiteraard als eerste het netvlies. Zo is op het gros de herkomst te lezen en het werd al snel duidelijk dat er in het Overijsselse Lemelerveld komend weekend geen bliksem te beleven is, want meer dan de helft van het dorp is op het Zwarte Cross-terrein neergestreken. Daarnaast viert de creativiteit hoogtij, laten de meeste slagzinnen niets aan duidelijkheid over, maar een enkeling blijft echt hangen: “Maandag ben ik net zo verrot als de caravan!” Waarheid als een koe, want het gros van de weekendonderkomens zullen bij een BOVAG-keuring niet eens op de brug worden geplaatst om de bodemkwaliteit te checken, want dit gedeelte valt er voordien met zekerheid onderuit. Maar wat een gezelligheid brengen al die gasten mee en als dan ook de verbaterde touringcars het terrein oprijden wordt de feestvreugde groter en groter. Het is volledig duidelijk dat het hier onmundig gaat spoken, zowel overdag, maar zeker ook `s nachts.

Burgemeester Jeroen komt het dreamteam van AVA`70 nog even van wat slimme tips voorzien en die worden dankbaar ter harte genomen. Net als het lunchpakket overigens, dat keurig effen voor 12.00 uur wordt afgeleverd. Snel wat calorieën naar binnenwerken en weer door. De aflossing is aanstaande, maar net voor de wissel dacht een buschauffeur, dat hij met een hoop kabaal wel even zelf zijn stekkie kon uitkiezen. Zijn grote waffel kwam hem en zijn passagiers bijna duur te staan, want de poort naar de uitgang stond inmiddels al wijd open. Uiteindelijk besloot hij maar te berusten in zijn lot, toen Johan Assink kwam aanstiefelen om hoogst persoonlijk dit brandje te gaan blussen. Een verstandige keuze, die ook door de omstanders met applaus werd beloond.

Als dank voor de geweldige samenwerking werd burgemeester Jeroen door het Dreamteam van AVA`70 uitgenodigd voor de groepsfoto en daar nam hij graag de tijd en ruimte voor. Na afloop gaf hij te kennen ook in 2027 in ieder geval weer een beroep te willen doen op de Aaltense crew, die een voortreffelijk stukje werk had geleverd en hij zou dit tevens doorgeven aan de directie van de Zwarte Cross! Waarvan acte……(FR) 

Uitslagen van de Hooiland Run in Lichtenvoorde

Zondag 28 september

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren

1 kilometer: Twan van Stralen 4.30 min

2 kilometer: Fiep Meinen 7.59 min, Suze Arentsen 9.35 min, Daan van Stralen 10.07 min

5 kilometer: Hans Monasso 20.05 min, Gerrit Ormel 25.06 min

10 kilometer: Maurice van Veen 39.43 min, Maarten Heersink 40.12 min, Mark van de Laar 57.48 min

Klik op de link voor alle uitslagen

1 kilometer

2 kilometer

5 kilometer

10 kilometer

site organisatie

Foto's van de Bersama Run in Lichtenvoorde

Het initiatief voor deze run is een eerbetoon aan onze zoon en vriend Indi

Waarom de BersamaRun?

Het initiatief voor deze run is een eerbetoon aan onze zoon en vriend Indi. Indi is altijd -naast rugby, voetbal en tennis- een fervent aanhanger geweest van de obstacle run. Daarnaast was hij een allemansvriend en voor velen een grote knuffelbeer. Een echte verbinder. Helaas is Indi niet meer in ons midden. Om zijn enorme verbindende kracht, zijn vriendschap en levendigheid te herinneren, maar ook een handvat te geven aan andere jong volwassen met mentale problemen, hebben wij deze run georganiseerd.

We willen jonge mensen meegeven dat je er in het leven niet alleen voor staat. Onze maatschappij kent steeds meer individualisering. Mobieltjes en social media dragen hier grif aan bij. De wereld verscherpt en verhard. Korte lontjes. Veel onbegrip.

Iedere mens heeft zijn of haar problemen. Of kent wel iemand die ze heeft. Groot of klein. Fysiek zichtbaar. Mentaal onzichtbaar… Steek daarom je hand uit naar een ander en geef of ontvang hulp om samen aan deze problemen te werken. Oplossingen liggen vaak binnen handbereik, mits een ander ze kent en kan ervaren en men open staat om elkaars hand te pakken. 

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

Klik hier voor meer informatie over deze bijzondere obstacle-run en hier voor de site van de organisatie.

BersamaRun: eerbetoon aan Indi, strijd tegen mentale obstakels

Indy van der Ley (rechts) en Lesley Sikkink deden in 2022 samen mee aan de Kei-Fit Obstacle Run

De BersamaRun is een obstacle-run met een missie. Op 28 september gaan 275 deelnemers de strijd aan op het motorcross-circuit in De Schans. Daar trotseren ze hindernissen om aandacht te vragen voor mensen die dagelijks hun mentale obstakels trotseren. De run is tevens een sponsorloop om geld op te halen voor Stichting MIND en 113 (zelfmoordpreventie). Zij zijn de hele middag aanwezig voor informatie en hulpvraag. Iedereen is welkom tijdens de BersamaRun. Of je nu toeschouwer, supporter, deelnemer, vrijwilliger of sponsor bent, want obstakels overwinnen doe je samen.

Door Dinès Quist

De BersamaRun is een eerbetoon aan Indi van der Ley die op 22-jarige leeftijd overleed. Vriend Lesley Sikkink nam het initiatief om een obstacle-run te organiseren. Niet alleen om Indi te eren, maar ook om een vuist te maken tegen het taboe rondom mentale problematiek. “Er is nog zoveel te winnen op het terrein van mentale gezondheid,” vertelt Marc van der Ley, vader van Indi. “Door deze run te organiseren brengen we mensen samen en openen we de dialoog. Want erover praten is o zo belangrijk. Niet alleen als je zelf met mentale klachten kampt, maar ook als ouder, buurman of vriend. Stichting MIND en 113 kunnen je daarbij helpen. Zo wordt de run tevens een laagdrempelige plek om kennis te maken met wat deze organisaties te bieden hebben.”

Bersama betekent ‘samen’

“Bersama betekent ‘samen’ in het Indonesisch. Ik geloof in de kracht van samen. Mentale klachten zijn vaak onzichtbaar, steek daarom je hand uit naar een ander en geef of ontvang hulp om samen aan deze problemen te werken. Voor mij persoonlijk is het heel fijn om bij de BersamaRun weer samen te komen met iedereen voor wie Indi dierbaar was: familie, vrienden, zijn huisgenoten uit Tilburg, oud-studiegenoten, zijn sportteams, enzovoort. Indi was een verbinder, in zijn voetsporen verbinden wij nu mensen met de BersamaRun. Omdat Indi een fervent sporter was, is de obstaclerun een mooie manier om mensen samen te brengen. De run is bedoeld om samen de hindernissen te lijf te gaan. Is een obstakel te hoog of te zwaar? Laat je dan helpen door een ander. Daar gaat het ook om in de mentale wereld. Is iets te zwaar om te dragen? Spreek het uit en laat je helpen. We hopen met de run een handvat te bieden aan jongvolwassenen met mentale problemen.”

MIND en 113

Dat veel mensen het thema belangrijk vinden blijkt wel uit het feit dat er nu al bijna € 11.000,00 gedoneerd is aan Stichting MIND. MIND maakt zich sterk voor een psychisch gezonder Nederland en biedt hulp aan mensen met (beginnende) psychische klachten en hun naasten. Zij strijden voor betere behandeling en ondersteuning en voor meer begrip en respect in de samenleving. MIND biedt informatie, advies en ondersteuning. Zij werken nauw samen met 113 Zelfmoordpreventie. Stichting 113 biedt dag en nacht hulp aan mensen met suïcidale gedachten en hun naasten. Zij werken samen met professionals en organisaties om tijdig signalen te herkennen en hulp te bieden. Ook voor deze organisatie is al bijna € 7.500,00 opgehaald via donaties.

Drempels verlagen

“Het zou mooi zijn als er op lokaal niveau inlooppunten zouden komen waar mensen terecht kunnen”, vertelt Marc, “waar je op een laagdrempelige manier kunt aankloppen. De drempel voor jongvolwassenen om hulp te vragen is al mijlen hoog. Als dan uiteindelijk de nood hoog is, blijkt de wachtlijst voor een psycholoog een paar maanden te duren. Ik denk dat als er op een laagdrempelige manier hulp beschikbaar is, er een hoop ellende voorkomen kan worden. Daar wil ik me wel hard voor maken.”

De BersamaRun start om 14.00 uur bij Trattoria Toscana aan de Heringsaweg 18 in Lievelde. De inschrijving voor deelname aan de BersamaRun is inmiddels gesloten, maar losse donaties zijn nog steeds zeer welkom. Scan hiervoor de QR-code. (bron)

Kijk voor meer informatie kijk op de verschillende websites 

www.bersamarun.nl  

www.wijzijnmind.nl

www.113.nl

Dave Bus uit Lichtenvoorde: ‘Ik wil gewoon nooit afbouwen’

Dave Bus

Dave Bus speelde als prof bij onder meer De Graafschap en Go Ahead Eagles. Tegenwoordig loopt hij grote marathons over de hele wereld, met een doel groter dan welke medaille dan ook: altijd in beweging blijven.

Dave Bus (1978) speelde als verdediger in het betaald voetbal bij onder andere De Graafschap, Aberdeen en Go Ahead Eagles. In die tijd moest hij het vooral van mentaliteit hebben. Een mentaliteit die hij nu nogsteeds heeft, die van altijd blijven gaan. 'Het zit in mij om altijd bezig te blijven.' Zo is hij nu op jacht naar een Six Star-medaille en staat ook Sydney Marathon al op de planning. 'Ik wil gewoon nooit afbouwen'

‘Het begon voor mij een beetje toen een vriend zei: Ik heb voor jou een startbewijs voor de marathon van New York,’ vertelt Dave Bus. ‘Ik had al wel een paar halve marathons gedaan, dus ik dacht: waarom niet?’

Na zijn afscheid bij Go Ahead Eagles in 2012 bleef Dave actief. Hij is al die tijd blijven voetballen op recreatief niveau in zijn woonplaats Lichtenvoorde en begon na zijn carrière al snel met het lopen van halve marathons in de buurt. ‘Na New York is een beetje het idee ontstaan om dan die Major Marathons af te gaan.’ Zo liep hij ook al in London, Chicago en Boston. Sydney staat deze zomer op de planning.

‘Het zit in mij om altijd bezig te blijven’, zegt hij. Tijdens zijn profcarrière moest hij het vooral hebben van zijn mentaliteit en werkethos – eigenschappen die hem nu nog altijd vooruit helpen in zijn maatschappelijke carrière als ondernemer. ‘Ik moet het nu nog steeds hebben van kansen zien en die met beide handen aangrijpen.’

Ondernemen, voetballen, hardlopen, maar daarnaast doet hij ook regelmatig aan fitness en padel. ‘Ik vind het gewoon heel lekker om na een drukke dag of soms ook tussen de bedrijven door even actief te zijn. Zo maak je zo fijn je hoofd leeg. Dat helpt mij om dingen te verwerken.

Naast dat mentale aspect is er ook nog een fysieke kant van het verhaal. ‘Ik ben 48 jaar en ik heb de mazzel dat ik alles nog kan en dat het allemaal nog lukt. Ik geloof dat je daar ook wel een beetje geluk mee moet hebben, vertelt hij. ‘Ik ben dan ook echt wel zuinig op mijn lichaam. Goed eten, voldoende slapen, de juiste keuzes maken. Dat is op termijn zo belangrijk. Ik wil gewoon nooit afbouwen. Ik wil altijd kunnen blijven sporten.’

Voor Dave is hardlopen een manier om bij zichzelf te blijven. ‘Die battle met jezelf aangaan, dat haal ik uit hardlopen, maar ook uit sporten in het algemeen. Bewegen is zo belangrijk. Voor je lijf en voor je hoofd. Dat probeer ik ook aan mijn kinderen mee te geven. Als die het even niet meer weten, dan neem ik ze mee naar buiten om te bewegen. Dat is zo’n reset. Dat gun ik iedereen.’

Inmiddels heeft Dave de Sydney Marathon voltooid. Afgelopen zondag finishte hij in een tijd van 3 uur en 42 minuten. (bron)

Leden crew AVA`70 blijken geweldige campingarchitecten

De groep vrijwilligers van AVA'70

De organisatie van de Zwarte Cross heeft de vrijwilligers van AVA`70 altijd bijzonder hoog zitten. De geelhemden worden dan ook nooit ingezet voor onnozele klussen als toiletbeheer of broodjes snijden voor de crew, maar krijgen vaak een zeer verantwoordelijke taak. Uiteraard was dat bij de editie dit jaar ook weer het geval….

Op donderdagmorgen om 06.51 uur meldde zich de eerste groep vrijwilligers van AVA`70 bij het terrein van het 4-daagse muziek en feestspektakel in Lichtenvoorde en gelijk gingen alle deuren open en kon de club zich voor gaan bereiden op een nieuwe, maar vooral uiterst belangrijke taak. Het gemêleerde gezelschap hees zich in een groen T-shirt en wandelde rustig naar de dependance van het gemeentehuis om zich te laten instrueren. Eerst de kennismaking met wijkhoofd Jacqueline, vervolgens ging het naar Klaas, die ons doorverwees naar Jan, om uiteindelijk bij Sjaak terecht te komen. De opdracht voor deze ochtend was luid en duidelijk: de voertuigen die binnenkomen, laten jullie strak tegen het lint parkeren met de deur naar de binnenzijde van het veld. Tentjes ervoor zijn mogelijk, maar de veiligheidslijnen zijn heilig. Het allerbelangrijkste is, dat jullie de baas zijn, geen discussie voeren, maar daarbij wel ten allen tijde de Achterhoekse vriendelijkheid als handelsmerk inzetten. Nou hoe simpel kan je klus zijn???

Exact om 08.00 uur werd de camping geopend en dit gebeurt traditioneel met een portie vuurwerk dat wordt afgestoken. Na de keuring van de voertuigen rollen de eerste sleurhutten onze kant op. Kleurig en veelal opgeleukt met schitterende en alleszeggende spreuken. Maar de kans dat ze de ANWB-keuring doorkomen is niet zo erg aannemelijk. Dat was al heel snel duidelijk. De inzittenden van de auto`s waren letterlijk en figuurlijk ontzettend goed gemutst en kwamen werkelijk overal vandaan. Volgens de strak gemaakte afspraken werd er door de AVA-janen gehandeld en het liep vanaf het begin gelijk als de gesmeerde bliksem. Geen gemaar en gezeur, wel een hoop vrolijkheid en de karavaan 1 sterren-onderkomens werden keurig naar de plek gedirigeerd. Sjakie kwam af en toe even polshoogte nemen, maar had al snel in de smiezen dat hij een heel gemakkelijke ochtend zou gaan hebben, want zijn volgelingen hielden zich keurig aan de regels. De eerste totaal verbouwde touringcar kwam aan rollen en de woordvoerder stapte uit om even te overleggen of het mogelijk was om een zeer prettige plek te krijgen. De Brabander had een vrolijke praat en er werd besloten om samen een plan te smeden, in ruil voor een bak koffie. Nou, de deal was snel gesloten en de Brabanders waren zielsgelukkig met hun stekkie, waar de zon de hele dag lekker binnenkwam en de aanwezige douche voor weinig overlast bij de buren zou gaan zorgen.

Ja soms voelden de AVA-leden zich net architecten. Slaapkamers moesten niet te dicht bij elkaar zijn i.v.m. mogelijke overlast, de terrasjes moesten op het Zuiden gericht zijn en groepen van meerdere sleurhutten wensten een strategische opstelling, zodat een kringgesprek of een potje rummicub gemakkelijk gespeeld kon worden. Voor de rest was het duurzaamheid troef op de camping. Geen gas en elektriciteit, water op afstand en ook het riool lag op honderden meters afstand. Back to basic dus, maar dat was wel het laatste waar de campinggasten zich druk om maakten, want de eerste bierblikken werden vlotjes losgetrokken en waarom ook niet, want het was inmiddels al 10 voor 10. De gezelligheid voerde overduidelijk de boventoon en ook voor team AVA`70 was het zo volop genieten geblazen.

Even voor het middaguur kwam er ineens een schoonheid aantippelen op hoge hakken. Laten we haar voor het gemak even Marijke noemen. De goedlachse dame met skitterend rood krullend, zelfs dansend haar en een fleurig jurkje om het ranke lijf, liet weten dat haar Dirk eraan kwam met zijn luxe camper en dat de groep in totaal uit 3 voertuigen zou bestaan. Alle alarmbellen gingen gelijk rinkelen, want de “by far” allerbeste spreekstalmeester van Oost-Achterhoek was in aantocht. En laat Dirk Vreman nou toevallig een ontzettend lieve clubgenoot van ons zijn, dus hier moest even serieus werk van gemaakt worden. Zijn allervriendelijkste vrouwtje vroeg ook nog of we een beetje aardig voor hem wilden zijn, want de kans was vrij aannemelijk dat dit wel eens het allerlaatste moment zou kunnen zijn, dat er een zinnig gesprek mogelijk was en dat voor een dagje of 4, 5. Breedlachend en volop toeterend kwam de burgemeester van de Heelweg aanrijden en de begroeting was, zoals we van hem gewend zijn, buitengewoon vriendelijk. Met alle egards werd het trio voertuigen naar een werkelijk voortreffelijk plekje gedirigeerd en daar was het vriendengroepje maar wat bij mee.

Het aantal verbaterde bussen nam toe, maar dat kon de AVA-crew totaal niet verontrusten, want de onderlinge samenwerking was dusdanig goed, dat alles strak op zijn plek kwam te staan. Sjakie hebben we helemaal niet meer gezien en hij had waarschijnlijk een snippermiddag genomen, want er viel voor hem weinig eer meer te behalen. Nee, de Aaltense ploeg draaide op volle toeren en de sfeer op de camping begon aanstekelijk prettig te worden. Om 13.00 zou de aflossing volgen, maar  een nieuwe ploeg caravanparkeerders liet nog even op zich wachten.

Opeens kwam er een splinternieuwe BMW uit de 3-serie aanrollen met daarachter een Airstream Pottery Barn Special Edition op de trekhaak. De auto was al een juweeltje, maar de caravan…. Afijn, de bestuurder werd vriendelijk gevraagd of hij een verkeerde afslag had genomen en niet toevallig vakantiepark de Twee Bruggen als bestemming had? De zongebruinde man deed zijn Ray-ban even omhoog en antwoorde lachend dat hij zeker wel goed zat en vroeg of we samen even een mooi plekje konden afspreken. Natuurlijk kon dit geregeld worden. De uiterst vriendelijke inwoner van Bloemendaal liet vervolgens weten dat hij de halfbroer was van “orgel Joke”, toch dé absolute vedette van de Zwarte Cross. Hij verheugde zich enorm op haar optredens en dit verklaarde dan ook volledig zijn aanwezigheid. Mooi toch?

Het was de hoogste tijd om uit te scannen en vol van deze prachtige ochtend liepen we naar het tijdelijke gemeentehuis om ons af te melden. Het was een meer dan prachtige morgen, met bijzondere ontmoetingen en alleen maar positieve reacties van de campinggasten. Het liep allemaal erg voorspoedig en het kan dan ook niet anders, dan dat AVA`70 weer promoveert en er bij een volgende editie nog meer verantwoordelijke taken op de schouders van de ranke AVA`70-schouders zal komen te liggen. We gaan het in 2026 meemaken! (FR)

Noar buuten met de familie Luuten – afzien op de Schans

60 Challenge met de familie Luiten

Via dit sympathieke digitale podium van neef Geert hebben we al menig hardloop-evenement georganiseerd: de Aprils Prachtige Prijzenloop, De Zevenbultenloop en natuurlijk de King of the Beeklaan. En wat we ook organiseren: de familie Luiten doet mee. De familie Luiten, een sportief geslacht uit Barlo. Tussen de varkensschuren is een survival-baan gebouwd, een volleybalveld aangelegd, een trampoline ingegraven, een verdwaalde goal, je kunt het zo gek niet bedenken. Er is zelfs een 50 meter bad in gegraven, maar dat zou ook een ale-kelder kunnen zijn... Er moet in ieder geval geturnd, gesprongen, gehangen en geklauterd kunnen worden. Anders wo’j stief! Van origine zijn de Luitens gymnasten. Doen ze nog steeds. Reuzenzwaai, borstwaartsom, vogelnestje, net zo makkelijk!

En zo deed er eind augustus ook een serieuze afvaardiging van de familie Luiten mee aan de King of the Beeklaan, de man tegen man / vrouw tegen vrouw sprintwedstrijd tegen de Beeklaan op. Prachtig vonden ze het! Nestor Arjan had een pittige loting, maar de gymnast wist het te winnen van hardlooplegende Geert W. Zoon Joran begon met een makkelijke loting tegen oud-King Rinke – die nog moe was van al het ge-organiseer – maar moest het later afleggen tegen allround atleet Mees Prinsen. Mooder Ingrid weerde zich kranig tussen de jonge deerns, ging gracieus 2x de venijnige bult op, om het uiteindelijk af te moeten leggen tegen de jonge raspaardjes van Ava. Even als een moede hinde kon ze desondanks genieten van de prachtige ambiance en koelwagen. Zoon Herald, op papier een sterke kandidaat, kon helaas niet meedoen. Geen oppas… Herald kan niet alleen fantastische meubels timmeren, maar smoesjes bedenken kan hij ook heel aardig.

De familie Luiten heeft ook zo z’n eigen bulten: de Schans in Lichtenvoorde. De Schans is natuurlijk bekend van de Zwarte Cross en menig Avajaan heeft in een recent verleden de Scharenborg Crossloop gelopen, die ook over deze crossbulten ging. Geen meter is er vlak, pittige bulten en afdalingen, mul zand en vaak een drekbende: ideaal parcours voor de familie Luiten. Arjan vroeg me, tijdens het afpilsen bij de King of the Beeklaan, of ik ook een keer kwam trainen op de Schans. Natuurlijk zei ik ja. Na weer zo’n geslaagde versie van de King zeg ik immers overal ja op.

Op zaterdagmiddag 26 oktober was het zover: ik mocht met de jongens meedoen. Een mooie trainingsprikkel voor de Boekeldercross, zo zeiden we tegen elkaar. Ik wist toen nog niet wat me te wachten stond… Met de fiets naar Barlo, om daar eerst een kopje koffie te doen. Van de Luitens waren Arjan, Herald en Joran van de partij. Vriend van de familie, Mitchel Somsen (kwartfinalist King of the Beeklaan), ging ook mee. Omdat Arjan en Ingrid ook nog midden in een grote verbouwing zitten, ging Ingrid niet mee. Was druk aan ’t sausen. Dochter Geraldien had her en der nog wat pijntjes en durfde het nog niet aan. Schoonzoon Wiljon koos er wijselijk voor om te helpen met behangen. Da’s al een betere smoes als “geen oppas” vond ik…

In de veronderstelling dat ik een paar rondjes over het zand moest rennen, fietste ik goedgemutst met de familie mee. De motorcrossers waren net hun boeltje aan het inpakken toen we aankwamen en hadden een beste puinhoop achter gelaten. Geen meter vlak, diepe wielsporen, het zand lekker losgereden. In coronatijd ging Arjan met familie en vrienden hier vaak trainen. Je moest toch wat. Ze hadden zich een zogenaamde challenge bedacht die je in 56 minuten af moest leggen. Arjan was toen 56 toen ze zich dit bedachten. Je moest beginnen bij de uitkijktoren: 100 treden naar boven rennen. Vervolgens, genietend van het mooie uitzicht, 10x opdrukken. Dan weer naar beneden. Dan aan een van de stangen hangen (van een van de 4 poten van de uitkijktoren): 10x met je tenen naar de stang waar je aan hangt, ook wel “toes to the bar” genoemd. En dan naar de schans, om hier rondje van een goeie kilometer door het mulle zand te geiselen. Oh wat leuk… Elk jaar krijgt Arjan er een minuutje bij. De challenge heet nu “60 Challenge”. Hij heeft het nog niet gehaald, maar Arjan blijft stug doorgaan.

Ik begon, zoals wel vaker, vol goede moed aan de challenge. Tiptiptip, de stalen trap op. 10x opdrukken lukt ook nog wel. En hup, naar beneden. Maar dan, die stang… Met geen mogelijkheid kreeg ik mijn tenen naar de stang. Óf mijn turbodijen zijn veel te zwaar, óf mijn gymnastische skills zijn waardeloos. Ik vrees het laatste…Dan maar lafjes de knieën wat optrekken. En zelfs daar moest Arjan me nog mee helpen. Er waren ook een handvol kleinkinderen van Arjan mee. Die hingen her en der aan de stangen alsof ze in de uitkijktoren woonden. Ze keken wat misprijzend naar mijn gestuntel. Ik was bijna geneigd om als verdediging enkele skills van mezelf te benoemen, maar op dat moment kon ik er zo gauw niet wat bedenken…Ik was namelijk aan het dood gaan.

En toen door naar het rondje rennen. Rennen is een groot woord: ’t is een soort balanceeroefening tussen de wielsporen door. Goed voor de core stability za’k maar zeggen, maar funest voor m’n gemiddelde.

En dit gegeisel dus 6x. 6x keer die trap op, 60x opdrukken, 60x een soort van knieoptrek-oefening en 6x dat rondje. Ik weet niet hoelang ik er over gedaan heb. In ieder geval veel langer dan 60 minuten. En op het laatst ging die trap ook niet meer van “tiptiptip”… Joran en Michel raffelden het rondje af in een goeie 52, 53 minuten. Jonge hunde… Moeder Ingrid kwam ook nog even en liep heel makkelijk 2 rondjes mee. Het huis moet wel een keertje af, maar even uutslakkeren op de Schans is zeker zo belangrijk.

Thuis wachtte ons een heerlijke stamppotmaaltijd. Geraldien had ondanks haar kuitklachten een pan hutspot en boerenkool gemaakt. Arjan moest wel zelf de earpels schillen, dit redde hij wel binnen 60 minuten. Ook knap. Gelukkig kreeg Geraldien hulp van (schoon)moeder – oma – overgrootoma Gerda. Een overheerlijke pan hachee en worst maakten de stamppot compleet. Toen oma Gerda voldaan zag dat alle buikjes weer rond vol waren, ging ze naar huis, Het was mooi geweest. Ze gaf de kinderen, klein- en achterkleinkinderen een dikke zoen. Ik dacht dat dit ook nog bij de challenge hoorde, dus ik dook onder tafel. Oma Gerda is nog altijd een prachtige vrouw, maar dit ging me te ver. Ik kreeg voor de schrik een koel biertje bij, een halve liter van een of ander onbekend Duits merk. Die ging er wel in! Ik vreesde dat ik er hier ook gelijk 6 van op moest drinken. Dat hoefde gelukkig ook niet, bij de 2e was de piepe ook al aardig leug.

Ik fietste weer voldaan naar huis. Het was aardig afzien, maar wat een prachtige sportmiddag mocht ik beleven. En wat een prachtige familie! Mooi om te zien hoe het sporten een vanzelfsprekend onderdeel kan zijn in het dagelijkse leven. Bedankt dat ik mee mocht doen! Als een soort van kantoorklerk had ik me kranig geweerd dacht ik toen.

Maar het ergste moest nog komen. ’s Nachts om een uur of 04.00 werd ik wakker. Ik kon niet meer op mijn rechterschouder liggen. Helse pijnscheuten schoten door de schouderstreek. Begin dit jaar heb ik te maken gehad met een overbelaste linkerschouder (2 dagen an de schuppe en hup: overbelast). De aanhechting van mijn biceps was ontstoken volgens de fysio. Bicepsuele problemen dus. Met al dat gehang had ik mijn linkerschouder proberen te ontzien, met als gevolg dat mijn rechterschouder nu protesteerde. Ik kon nog geen brille opzetten! Dit stukje tikken gaat net weer een beetje. Gedurende de dagen daarop ging het weer ietsje beter, maar het jankte door m’n schouder. En dan bun ik gin piepert hè!

Maar pijn of geen pijn: over een half jaar ga ik weer. Ik heb inmiddels thuis een stang opgehangen. Ik zal en ik moet met mijn tenen naar de stang kunnen. En tussendoor stiekem oefenen op de Schans. Ik zal die blagen van Luuten laten zien dat deze oudere man, net als hun opa, nog makkelijk kunstjes aan de stang kan! En hopelijk daarna weer een heerlijk bord hutspot met hachee. En zo’n lekker koele Duitse halve liter. En misschien een zoen van oma Gerda…

Een pijnlijke groet vanaf de Schans,

Rinke ter Haar

Ploeteren door het mulle zand

Met de tenen naar de stang, ik kom niet wiet!

Zwarte Cross 2024 - vrijdag 2e dag

Ernstjan Luiten en Gerdie Duenk

Ok we-j  waren met een delegatie afgereisd noar de zwarte cross um ons in te zetten as camping gastheer en gastvrouw …we-j waren dan moar met zien beiden van Ava .., althans mear hew der neet e-zene . En net as de donderdagploeg mosten we-j ons ok in het gemeentehuus op de camping melden bi-j ene Carmen.. nogwat .

Wat komt jullie doon vroog iemand met een oranje T-schirt  wee zich veurstellen as de burgemeester. He was woarschienlijk belangrieker dan w-j met ons pearse T -shirt. Dat wet we-j neet …we mosten ons melden bi-j Carmen…

Melden bi-j Carmen is ongevear hetzelde as dat een broekie zich veur de dienstplicht mot melden  in het leger  bi-j de koning …. en dan denkt  dat Willem der zelf steet in zien greune pak.  De burgemeester had een portofoon en een oortje in en vroog zien chef um wark veur ons .. Mooi zol dan wezzen dat he ok antwoord kreeg …moar dat kwam neet

Noa een uur koffie en fris drinken en een lunchpakket achter de kiezen. Goat jullie moar op de camping vuulniszekke uutdelen was onze opdracht  en kregen beide een rolle toeten met. Et zol kunnen weazen dat er wat prut is weg e-waaid of dat er wat noast de bak zol liggen en dan is een zak wal makkelijk …was mien gedachte.

Op de camping was het op dag 1 al een varkenshok met een ongeleufelukken pruttel …. De  campinggasten keken zo wazig …of ze nog nooit een vuulnistoete hadden e-zene. Een paar keer hew veur e-done dat de zak een onder en boavenkante hef en dat hier eventueel prut in zol kunnen …. mission impossible

Umdat zekke uutdelen  gin zin had of dat sommigen  er al 3x wat hadden gekregen en…  ze gin ander wark veur ons hadden …kreeg  wi-j de opdracht: Goa dan moar rondlopen op de camping en preutjes maken veur de goeie sfeer… moar i-j mugt neet het festival terrein op. Gerdie wist oaveral de weg…hier kuj binnendeur …doar kuj een pette kriegen …de crewbar had gratis bier… De rest van de dag buw op het festival terrein e-west

Ernstjan Luiten

Zwarte Cross 2024 - donderdag 1e dag

De AVA'70 crew op de eerste dag

AVA’70 crew kleurt binnen de lijnen

Klokslag 06.00 uur in de vroege ochtend van donderdag 18 juli vertrok de crew van AVA`70 per fiets vanaf Het Noorden van Aalten naar het terrein van de Zwarte Cross. Onder het motto “Vier het leven” peddelde het clubje, volop genietend van de opkomende zon, richting het festivalterrein. De AVA`70-janen hebben door de jaren heen als vrijwilligers een enorme staat van dienst opgebouwd en krijgen dan ook steeds meer verantwoordelijke taken toegewezen. Dat was dit jaar zeker niet anders.

Na het inchecken werd het tiental om 07.00 uur verwacht op het plaatselijke gemeentehuis en dan weet je natuurlijk al lang dat dit weer een zeer exclusieve taak gaat worden. Spannend natuurlijk, maar ook nieuwsgierig uiteraard welke plannen de organisatie heeft met de dravertjes? Chef de mission, Jeroen, nam de AVA`70-groep na een hartelijke begroeting gelijk apart en gaf aan onnoemelijk trots te zijn, dat juist hij de leiding had gekregen over het selecte Aaltense gezelschap. De opdracht voor deze ochtend was kort en duidelijk: zorg dat de kampeerders keurig op de plek komen te staan!

Oké, dat lijkt een misschien eenvoudige opgave, maar dat is het zeker niet! Het terrein is een bunder of 12 en zal worden bevolkt door vele duizenden feestvierders, dus dat vraagt om een strakke organisatie en vraagt van de AVA-janen een zeer gedisciplineerde houding. Op de grote weide waar het gras zeker twee kontjes hoog was, stonden ook nog eens verschillende banen gekalkt, waar binnen zich niets mag bevinden. Dus geen stoeltje, scheerlijn of haring binnen de blauwe strepen, want de veiligheid gaat boven alles en feitelijk zijn dit de vluchtzones, maar ook de wandelpaden en de route voor hulp bij trammelant. Kortom…. discussie niet aangaan, tegenspraak niet tolereren, maar vooral je gezag laten gelden.

Uiteraard was de Aaltense brigade wel wat geschrokken van de zwaarte van de opgedragen taak, maar besloot er unaniem vol voor te gaan. Met strakke smoelen verspreidde de groep zich over het terrein en ging men uiterst serieus aan de bak. De werkwijze bleek perfect te werken, want de campinggasten, zetten zonder tegensputteren keurig hun 2, 3 of 17 persoonstent binnen de lijntjes. Uiteraard was er door de club een noodscenario besproken. Bij lichte muiterij zou het tweetal aanwezige, uiterst charmante dames worden opgeroepen, om eens even duidelijk te gaan maken, wat nou precies de bedoeling was. Mocht het nog verder uit de klauw gaan gieren, dan werd de grijze eminentie, Johan Assink, naar de plek des onheils gedirigeerd. De dik 70-jarige, goedlachse maar streng doch rechtvaardige routinier hoefde slechts 1 keer een blik te werpen naar een zestal snuitertjes uit Bovenkarspel en toen ging zijn naam al als een lopend vuurtje over het kampeerterrein.

Verdere problemen bleven natuurlijk uit, want je wilt natuurlijk niet het risico lopen, dat ome Johan komt buurten. Sterker nog, het respect voor de groep controleurs nam al snel toe en overal gingen de gasten met de AVA-knasters in gesprek en de sfeer was buitengewoon goed. Het werd zelfs, met het toenemen van de temperatuur, alleen maar beter en beter. Teamhoofd Jeroen was dan ook geweldig tevreden over de amicale werkwijze van zijn cluppie en besloot om de directie van het festival persoonlijk op de hoogte te brengen van de buitengewone prestaties, die er door het tiental hardlopers in de kampeerweide was geleverd. En dan te bedenken, dat de Zwarte Cross eigenlijk nog moest gaan beginnen. (FR)

AVA'70 clubhelden in actie bij Zwarte Cross in Lichtenvoorde

Een rustmomentje voor enkele clubhelden

De dampen van de Zwarte Cross zijn weer neergedaald en het grootste openluchtfestival van Nederland wordt op dit moment weer ontmanteld. Het ging er weer 4 dagen heftig aan toe en een peloton AVA`70-leden heeft weer een mooie bijdrage geleverd achter en voor de schermen. Natuurlijk om te proosten en te feesten, maar ook om de organisatie te ondersteunen. Al jaren is AVA`70 van de partij om vrijwilligerswerk te doen en de Feestfabriek zorgde ook dit keer voor de verschillende klussen die verricht moesten worden. En met succes….

Op donderdagmiddag begon een trio clubgenoten met het scannen van polsbandjes op de camping. De gasten komen van heinde en ver en zijn helemaal klaar voor een langweekendje uit. De stemming is vaak opperbest en dat is natuurlijk een erg prettige ambiance om in te werken. Je hebt bovendien veel te kijken en te lezen, want de veelkleurige sleurhutten zijn in veel gevallen sieraden voor elke camping….. Natuurlijk moeten de voertuigen, maar ook autobezitters, fietsers, scootmobielen en wandelaars het festivalterrein veilig kunnen bereiken, dus een zeer ervaren duo was aangewezen om deze verantwoorde taak uit te voeren. Om alle 32.208 campinggasten van het allerlaatste Zwarte Crossnieuws te voorzien, worden er krantenbezorgers ingezet. Omdat AVA`70 natuurlijk als hardloopvereniging een uitstekend tempo kan onderhouden werden er naar liefst 10 medewerkers gerekruteerd voor deze belangrijke job. Een meesterlijke zet van de organisatie, want het journaal werd in no-time verspreidt over het uitgestrekte terrein. Bijzonder gezellig, maar ook af en toe gevaarlijk, want de haringen staan te pas en te onpas in de grond, terwijl de scheerlijnen af en toe voor tricky situaties zorgde. Ongevallenschade leverde het niet op, wel veel humor en gezelligheid. Om alle kelen te smeren moest de bierkraan wagenwijd open worden gezet en ook daar leverde AVA`70 bij een tweetal punten goed en vooral dankbaar werk.

De Feestfabriek heeft ook in 2023 weer een mooie club AVA-janen in kunnen zetten en over het algemeen verliep alles heel soepeltjes. Tamara Brockotter maakte haar debuut als verbinder tussen organisatie en AVA`70 en deed dit met verve.

In juli 2024 zijn er weer nieuwe kansen en mogelijkheden voor de AVA-leden om hun talenten te tonen op de Zwarte Cross en reken er maar gerust op dat dit weer gaat gebeuren. (FR)

AVA'70 is weer even 'hot news'

Orgel Joke en haar manager Maria

Als lid van AVA`70 moet je soms het lef hebben om buiten de lijntjes te kleuren. Even uit de vertrouwde comfortzone te lopen. Dat gebeurde op vrijdag 21 juli jl. in alle vroegte….

Om even voor 06.00 uur in de ochtend vertrok er een klein pelotonnetje AVA-janen op de fiets naar het terrein van de Zwarte Cross met de wetenschap dat in ieder geval te tap nog dicht zou zijn. Nee, het was op deze prachtige ochtend “serious business”, want de club ging zich voor een aantal uren storten op het vrijwilligerswerk. En als ze bij AVA`70 ergens goed in zijn…. Zo zal de organisatie van het festival gedacht hebben. Het tiental werd opgezadeld met een zeker niet te onderschatten job, namelijk het bezorgen van het Zwarte Cross-nieuws op de camping. Niet verbaal of digitaal, maar gewoon op papier. Het gezelschap kreeg dus eigenlijk een ordinaire krantenwijk en met dik 28.346 lezers een beste kluif.

Maar gelukkig had teamcaptain Frank een ijzersterke formatie tot zijn beschikking, samengesteld uit jonge honden en oude hap. Het moest al wel heel gek gaan lopen als dit geen succes werd. Er deed zich gelijk al een probleempje voor, want namens de organisatie was een nieuwkomer naar voren geschoven en laten we hem voor het gemak even Hans noemen. Het had er alle schijn van dat hij zomaar in het diepe werd gegooid, want hij was als enigste stik zenuwachtig. Gelukkig was de redding nabij, want Hansie had gelijk al innig contact met de zorgzame Jerrel, die de inmiddels lichtelijk overspannen vent op het juiste pad hielp.

De camping was in 4 sectoren verdeeld en de groep in vijven. Tsja, en als je een beetje kunt tellen, voel je aankomen dat dit niet goed komt. Michiel Wellink had al even de nachtelijke sfeer geproefd op de camping en bleek het uitgelezen bindmiddel te zijn met de overige tentbewoners. Niets was aan het toeval overgelaten, want er gebeuren op de camping soms best wel zaken, die het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen. Daarom was Joppe Roos ook van de partij. De jonge social mediamagnaat staat altijd op scherp om de beelden vast te leggen en dat was voor de overige krantenbezorgers natuurlijk een geruststellende gedachte. En mochten er toch problemen dreigen, dan zou Gertjan Bentert zeker de redder in nood zijn. De krachtpatser laat nooit met zich sollen, dus de slaapkoppen waren gewaarschuwd. Ze toonden zich tijdens het bezorgen overigens uiterst vriendelijk en belangstellend. Met name Erwin Wamelink ging veelvuldig het gesprek aan met de gasten, die van heinde en ver bleken te komen en dus kon de sympathieke onderwijzer zijn topografische kennis lekker ophalen. Dit zorgde er overigens wel voor, dat de blonde Keniaan niet verder kwam dan het uitreiken van liefst 4 kranten. Afijn, hij kan het hebben.

Wie wel een toppertje bleek te zijn, was Johan Assink. De grijze eminentie heeft een gigantische hoge aaibaarheidsfactor en dat leverde hem ontzaglijk veel waardering op. Johan bleef roepen “het laatste nieuws leest u hier”, en de adspirantlezers stonden werkelijk in de rij om te spotten of ze zelf de voorpagina hadden gehaald. Geert Wevers had een heel ander doel, namelijk het reserveren van een plekje op de satijnen divan in de loungeroom van Grasnopolsky. Een uitdaging die hij met verve aanging en met een positief resultaat. Het maken van een praatje, het drinken van een beker koffie, het scoren van een broodje kaas, het leggen van contacten…Wevers scoorde hierbij veel meer punten, dan hij kranten bezorgde, maar het kon allemaal op deze geweldige morgen.

En raadt eens wie we ook nog live mochten ontmoeten? Orgel Joke en haar manager, Maria! De razend populaire artieste kreeg `s morgens te horen dat haar optreden bij verzorgingstehuis “het Krakkemikje” was afgezegd en ze besloot razendsnel te schakelen en ging met haar hartsvriendin linea directa naar het grootste muzikale Openluchttheater van het land. In de ontbijtzaal van het majestueuze Grasnopolsky, gaf Orgel Joke gewoon even een heel fijn mini-concert voor de totaal verraste aanwezigen. Uiteraard volgde een daverend applaus en sleet manager Maria de 4 doosjes CD`s in no-time.

Terug, waar we voor kwamen… De AVA`70-toppers hadden alle gleuven gevuld en hoewel er nog een flinke pallet kranten over was, zat de megaklus er op. De evaluatie verliep soepeltjes, want de nieuwe abonnementen stroomden binnen. De “hot news-bezorgers” hadden zich van hun allerbeste kant laten zien en er waren weer veel nieuwe vrienden en vriendinnen gemaakt. AVA`70 is natuurlijk al jaren een begrip bij de organisatie en ook in 2024 zal men zeker niet om onze club heen kunnen.

Het tiental keek zeer tevreden terug op een fijne samenwerking en heeft ervaren hoe leuk en simpel vrijwilligerswerk kan zijn! (FR)   

45 AVA`70-Knasterds in dienst bij Feestfabriek B.V.

Een relaxmomentje voor Geert Wevers, als krantenbezorger op Grasnopolsky!

Ruim 200.000 bezoekers waren gedurende 4 dagen te gast op de immense boerenbruiloft van de Feestfabriek B.V. en de stofdampen zijn een dikke week later weer redelijk neergedaald. De serene rust in de Schans is inmiddels grotendeels terug en de eerste mussen komen voorzichtig uit hun schulp gekropen. Het festival is al vele jaren een kraker van jewelste en ook tientallen AVA-janen waren bij de meerdaagse vakantieborrel van de partij om eens lekker bij te praten, een sapje te drinken en genieten van alles dat de zintuigen prikkelt. En dat is veel… heel veel!

Naast ontspanning is er ook altijd wel enige inspanning, want een flink aantal clubgenoten laat zich jaarlijks als vrijwilliger inschrijven bij de organisatie voor het verrichten van hand- en spandiensten. Deze editie kwam een peloton van 45 geelhemden voor een kort, doch hevig werkverband in dienst bij de Feestfabriek B.V. Namens AVA fungeert Mariska van den Berg al vele jaren als tussenpersoon en ook dit jaar nam ze deze pittige taak op zich. En met succes, want ondanks de soms wat stroeve communicatie met de organisatie, lukte het haar betrekkelijk eenvoudig om de zeer gemêleerde club knasterds tot op het bot te motiveren. Je moet dan zeker van goede huize komen, maar met een schat aan ervaring kun je deze goedlachse blondine wel om een boodschap sturen. 

Het AVA`70-gezelschap wordt normaliter gebruikt voor de diverse klussen, waarbij de inzet naast het nodige plezier, tal van intelligente gesprekken, een fijne vrijkaart ook nog eens mooie beloning oplevert voor de club. Iets waar de penningmeester uiteraard wel een glimlach voor over heeft. Omdat AVA bij de organisatie bekend staat als een vereniging met meer dan buitengewone kwaliteiten en een uitstekende staat van dienst, werd het peloton ingedeeld in de A-categorie, wat wil zeggen dat er een extra grote verantwoording rust op de te verrichten taken. 

Dat bleek al gelijk bij het drietal verkeersregelaars, dat werd ingezet op de belangrijkste knooppunten, waar de optocht van bonte caravans en andere vehicles moest worden gescheiden van de normale weggebruikers. Met Wim Brinkman, Jan Nijhoff en Paul Eijkelkamp heb je dan natuurlijk wel wat overwicht op het asfalt staan, dat in ieder geval nooit en te nimmer met zich laat sollen. Maar de sfeer en gezelligheid vierde ook bij hen hoogtij, dus werd deze klus met verve geklaard. De inzet van het trio beviel de organisatie dermate goed, dat de aflossing maar liefst 9,5 uur op zich liet wachten. Uiteraard is over dat laatste het slotwoord nog niet over gesproken, dus zou het binnenkort zo maar eens flink kunnen gaan donderen in de Feestfabriek. Waarschijnlijk zal de woordvoerder van het drietal, robuuste Paultje, om een korte verklaring van dit voorval gaan informeren en die laat zich zeker niet met een lullige VVV-bon als vergoeding voor het aangedane leed naar huis sturen. 

Volledig nieuw en dus rete-spannend, was het avontuur dat een ijzersterke selectie op de vrijdagochtend zou gaan ervaren. Volgens een vaag bericht zou de club worden ingezet als campingassistent en de taak was breed omvattend, oftewel je kon er alle kanten mee op. De speculaties liepen uiteen van het plakken van lekke luchtbedden tot het smeren van crackers en van het meten van koorts tot het aantrekken van steunkousen. De gretigheid van de groep om dit klusje te klaren was buitengewoongroot en het was dan ook een zekerheidje, dat dit voor dik 100% goed zou gaan komen. Om stipt 06.48 uur, zoals afgesproken, stonden de geelhemden te trappelen van ongeduld, maar de leider van dienst, ene Sjaak, schitterde door afwezigheid. Vrolijk fluitend kwam onze baas voor een paar uur aan kachelen op een golfkarretje met aan boord 37.498 kranten. Onze rol was gelijk duidelijk: het gezelschap met een enorme staat van dienst werd de camping opgestuurd om de aanwezigen een goede morgen te wensen en het Zwarte Crossjournaal te bezorgen. 

Even dreigde de muiterij, want als je de kwaliteiten van deze AVA`70-selectie wegzet tegen de taak die vervuld moet gaan worden, dan doe je je als organisatie toch wel iets behoorlijk fout. Echter, het weer was prima, de stemming ook goed, dus werd er toch maar raps begonnen met het klusje. Al hardlopend werden de campinggasten een fijne vrijdagmorgen gewenst en er een krantje neergepleurd, dan wel overhandigd. Opvallend was het welgemeende dankjewel, dat uit de schorre kelen te horen was. Bij een enkeling was het liplezen geblazen, maar ook deze boodschap was duidelijk. Buitensporig was hierbij wel het gedrag van een illuster duo, dat het hermetisch gesloten Grasnopolsky betrad en hier wat rond schooierde. Het verboden terrein voor onbevoegden beviel het tweetal dus danig goed, dat er ook hele ruime pauze werd ingelast. Als hier camerabeelden van zijn, kon dit nog wel eens hele vervelende gevolgen kunnen hebben. Na exact 2 uur en 52 minuten was de krantenwijk gelopen en kon het feesten beginnen.

Bij de ingang was inmiddels een geheel ander gezelschap begonnen met het correct inchecken van de nieuwe dagjesmensen. Een meer dan verantwoorde klus uiteraard, want tante Rikie had aangekondigd, dat oproerkraaiers, relschoppers en ander gespuis niet welkom was. Dit vroeg uiteraard om een strikte controle en die werd dan ook met de grootste zorgvuldigheid uitgevoerd. Een grapje werd oogluikend aangehoord, maar veel verder moest het ook al niet gaan, want dan zou er zeker worden ingegrepen. De AVA-gasten deden het werk volledig naar behoren en mochten dan ook lekker een uurtje of 8 van het zonnetje genieten. Wat een weelde, niet? 

Uiteraard werden er ook AVA-janen ingezet voor het echte werk, namelijk de bardiensten. Ja… de ondersteunende taken zijn best belangrijk, maar uiteindelijk moet er ook wel geld in de loods komen, dus zijn de drankomzetten wel degelijk de spil waar het allemaal om draait. Blijven drinken is het motto van de organisatie, want als je uitdroogt heb je een vet probleem. Daar is natuurlijk niets aan gelogen, maar het zorgt er wel voor dat de vrijwilligers zich werkelijk het schompes moeten lopen om de kelen te smeren. Nu hadden de AVA-vrijwilligers een beetje geluk, want een aantal waren er geplaatst in de Reggae-weide en als het er ergens relaxed aan toe gaat, dan is het daar wel. Menigeen koestert aan dit pronkstuk van de Zwarte cross, dierbare herinneringen. Het is dan ook bepaald geen vervelende situatie als je hier wordt gestationeerd. Peace man…. is de geldende slogan en als je alles in dit tempo doet, heb je een machtige avond! 

Uiteindelijk wist chef d`organisation, Mariska van den Berg te melden, dat het peloton AVA`70-knasterds deze “Welkom Thuus-editie” bestond uit 45 helden, die vrijwillig de handen uit de mouwen hebben gestoken. Deels voor het eigen plezier, maar zeker ook om de club wat kasgeld te bezorgen! Hulde en dank daarvoor! (FR)

Crew AVA`70 brengt het laatste Zwarte Cross journaal

Een gedeelte van de AVA'70 vrijdagochtendgroep

Een twintigtal AVA`70-knasterds waren aangetrokken om op de vrijdagochtend als camping-assistenten de handen uit de mouwen te steken op de Zwarte Cross. Het mooie van dit volslagen nieuwe avontuur was, dat niemand precies wist welke taakomschrijving er bij de functie hoorde. Om goed beslagen ten ijs te komen, was er voor gekozen om het gezelschap zo gemêleerd mogelijk te laten zijn en bij de selectie was de stressbestendigheid zelfs tevoren uitvoerig getest. Wat te denken van Lianne, die ook nog eens een volle achternicht blijkt te zijn van Willem “de neus” Holleeder. En Erwina, wiens hartslag na drie dagen eindelijk weer gezakt bleek tot beneden NAP. Niet te vergeten Bartje natuurlijk, die na 3 dagen gruwelijke griep als herboren leek en zich fris en bijna fruitig weer meldde. Kortom..…  de kwaliteit droop er aan alle kanten vanaf en vol zelfvertrouwen meldden de geelhemden zich aan de balie, rond half 7 (!).

De accreditatie werd aan een kleine check onderworpen, maar alle seinen gingen langzaam op groen, dus werd er koers gezet in de richting van het plaatselijke Gemeentehuis. Zoals gebruikelijk, draaide de ambtelijke molen redelijk traag op dit vroege tijdstip en onze baas voor 1 dag, Sjaak, was ook in geen velden of wegen te herkennen. Uiteindelijk meldde de goedlachse kerel zich en hij gaf aan zelfs de redacteur te zijn van de Zwarte Cross-krant, die wij moesten gaan bezorgen op de camping. Werkelijk waar, een mooiere taak kun je je eigenlijk niet bedenken op dit onnoemelijk grote feestterrein. De chef wilde ons nog enige angst inboezemen, door te vertellen dat er een dikke 37.349 lezers zijn op het tentenkamp, maar daarmee kreeg hij de lachers op zijn hand, want hardlopers kun je natuurlijk wel om een boodschap sturen.

Die van AVA al helemaal, want de sprint werd er gelijk ingezet en de verspreiding ging dan ook als een tierelier. Het struinen tussen de veelkleurige tenten door, bleek echter best ingewikkeld, want enig logica zat er niet in de opstelling en als je even niet oplette, lazerde je knalhard over een losse scheerlijn, een verdwaalde schoen of een rol toiletpapier. Hier en daar zat er op dit vroege tijdstip een gast voor de tent, maar het bleef vaak onduidelijk of hij de slaap al uit had of nog moest beginnen. Steeds vaker ging er een tentrits omhoog en de walm die er vervolgens uitstroomde, had weinig weg van eau de cologne 47/11, laat staan Nina Ricci of Hugo Boss. Nee, de uitstoot van stikstof kreeg deze morgen zeker een negatieve impuls en dat komt de talloze boeren op het terrein waarschijnlijk wel op een waarschuwing te staan. Dit mag en zal de pret overigens zeker niet gaan drukken. De roep om gitzwarte koffie  zwelde inmiddels flink aan, maar de organisatie had de kapitale fout gemaakt, om deze job uit te besteden en hiervoor geen AVA-janen in te zetten. Dit komt ze natuurlijk duur te staan, want als deze club ergens goed in is? Maar goed… je kunt een mispeer maken, zo zullen we maar denken. De enorme stapels kranten vonden gretig aftrek en opvallend was eigenlijk de grootse vriendelijkheid, waarmee het gratis nieuws in ontvangst werd genomen en doorgesnuffeld.

Een tweetal dravers ging aan het vrijbuiten en bewoog zich in de richting van een verboden gebied, genaamd Grasnopolsky. De 12*-camping, waar altijd een serene rust heerst, ontvangt in de regel geen onaangekondigde gasten, maar het duo nam de proef op de som en wist de security met een list, zonder bedrog, om de tuin te leiden. De indringers verkregen zo toegang tot het Walhalla van Neerlands origineelste pretpark en bezorgden het Zwarte Cross-nieuws met een big smile. Vriendelijk werden de gasten een goedemorgen gewenst en hier en daar vond er een gesprek op hoog niveau plaats.

De klok wees inmiddels een uurtje of 10 aan en het was de hoogste tijd geworden om de grootste langslapers van het laatste nieuws te voorzien. De AVA`70-formatie wilde zich nog even op de gevoelige plaat vast laten leggen en een fotograaf bleek heel erg snel gevonden. In rap tempo schoot deze klompendrager een teamshot of 23, waarbij het ene beeld nog mooier was dan het andere. Tenminste, dat vond hij zelf. Afijn… hij blij, wij blij en de organisatie tevreden, want op een drietal kranten na, misschien een paar meer, was de volledige oplage bezorgd!

Zoals het er naar uitziet, zullen alle AVA`70-nieuwsbezorgers een verlenging van hun contract krijgen en de verwachting is, dat dit geweldige nieuws met gejuich zal worden begroet!

Frank Roos

Een tweetal dravers ging aan het vrijbuiten in Grasnopolsky