Loopwondertje Celine (6) laat alle vrouwen achter zich

Celine Struijvé uit Doorwerth is op weg naar de eindzege in de Wodanrun over de Ginkelse hei (foto Gert Budding)

Doorwerth - Een deelnemersveld van tientallen volwassen hardlopers is afgelopen zondag in een wedstrijd over vijf kilometer volledig afgetroefd door de zesjarige Celine Struijvé uit Doorwerth.

Het meisje finishte in de tweede editie van de Wodanrun rond de Ginkelse Hei als eerste vrouwelijke runner; ze liet 34 mannen en 44 vrouwen achter zich. „Celine heeft een Afrikaanse loopstijl”, zegt haar vader Edward. „Ze loopt sierlijk, efficiënt en nauwelijks belastend. Dat is haar kracht.”

Organisatie, toeschouwers en kenners noemen het meisje méér dan een supertalent, een loopwonder. Ze heeft ook al vaker onwaarschijnlijk goed gepresteerd in hardloopwedstrijden tegen zeer ervaren lopers. Vorige maand nog eindigde ze als tweede bij de Stuwwalloop in Oosterbeek.

Celine is volgens haar ouders heel serieus bezig met de sport. „Onze dochter is enthousiast geworden nadat we aan een paar gezinsloopjes hadden meegedaan. Maar nu is ze als een echte prof met de sport bezig. Ook al is Celine nog zo jong, ze bereidt zich bloedserieus voor op een wedstrijd. Legt haar kleding en schoenen de avond tevoren klaar. Vertrekt op tijd naar de wedstrijd, loopt goed in, rekt haar spieren en verkent het parcours. Net zoals profs dat doen.”

Nadat ze zondagmiddag als winnaar was gefinisht bij het clubhuis van voetbalvereniging Wodanseck, bleef ze achter de eindstreep wachten op haar moeder, met wie ze gelijktijdig was gestart. De kleine Celine had een tijd neergezet van 23,10 minuten. Moira Henninga werd tweede op een dikke minuut achterstand en het Doorwerthse loopwonder was ruim vijf minuten vóór haar moeder binnen.

Moeder Jacqueline en vader Edward trachten de prestaties van de kleine Celine te temperen en te relativeren, maar zijn er door professionals op gewezen dat hun kleine meisje mondiale tijden loopt. „Ze besteedt veel tijd aan hardlopen, maar ze speelt ook graag buiten met haar vriendinnetjes. Daar heeft ze immers ook de leeftijd nog voor”, aldus Struijvé.

Het talentje van nog geen drie turven hoog mag dan buitengewone prestaties neerzetten en recordtijden lopen, atletiekverenigingen kunnen haar nog niet als lid inschrijven. Vader Edward: „Daar moet ze nog even op wachten. Onze dochter is te jong en moet dus nog een paar jaar wachten. Bovendien is er méér dan hardlopen. Tennissen, gymnastiek en zwemmen vindt ze ook leuk.” (bron)

Vader Edward begeleidt Celine op de fiets

Oosterbeek-Heveadorp-Doorwerth

De Westerbouwing

Ik start mijn duurloopje bij De Westerbouwing in de gemeente Renkum, een uitspanning op het zuidpunt van de Veluwe. De Westerbouwing ligt tussen de drie plaatsen Doorwerth, Heveadorp en Oosterbeek in. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was dit een belangrijk strategisch punt, omdat men goed zicht had over wat er zich afspeelde op de Rijn, in de Betuwe en de lucht daarboven. Tijdens de Slag om Arnhem in september 1944 is er zeer zwaar gevochten in deze omgeving. In deze periode is de uitspanning bijna verdwenen door het oorlogsgeweld. Begin jaren vijftig werd er begonnen aan een nieuw uiterlijk van de Westerbouwing. Er werd een nieuw restaurant gebouwd met een uitkijktoren. Ook werd er een kabelbaan gebouwd, wat destijds uitzonderlijk was voor Nederland. Begin jaren negentig werd deze ontmanteld, alleen het restaurant is blijven bestaan. Ik kan me nog herinneren dat ik in mijn jeugdjaren eens van deze kabelbaan gebruik heb gemaakt.

Langs de rand van de stuwwal loop ik de Valckeniersbossen in. Vanaf de zichtas heb ik een prachtig uitzicht over de Rijn en de Betuwe. In de verte zie ik Arnhem liggen met de Eusebiuskerk, de Rijnbrug en de spoorbrug naar Nijmegen. Langs de Seelbeek, waar tot de jaren '70 het slachthuis van de gemeente Renkum lag, loop ik verder. Hier vinden spelende kinderen stroomafwaarts soms nog de bewijzen van, in de vorm van botten. Daarnaast wordt er ook nu nog munitie uit de Tweede Wereldoorlog gevonden. Aan het eind van het pad kom ik uit bij Ristorante Adriano, dat al voor de oorlog de stamkroeg was van vele Heveanen. De kroeg hoorde bij de voorzieningen van het tuindorp Heveadorp.Tuindorpen vind je in vele steden omdat de eigenaren van de fabrieken goede woonomstandigheden en welzijnsvoorzieningen voor hun werknemers wilden. Het hogere personeel had een ander type woning, maar wel in dezelfde buurt.

Als ik de Oude Oosterbeekseweg oversteek kom ik in een glooiend landschap terecht. Deze hoogteverschillen zijn ontstaan doordat het ijs de zandpakketten, die hier aanwezig waren, voor zich uit opstuwde. Vandaar de naam stuwwal. Op de Zilverberg staat een Grove Den en is het oudst bekende exemplaar van Nederland. Deze den is ongeveer 130 jaar oud en staat hier mooi breed uitgegroeid vrij op een akker. Na een prachtige klinkerweg (Italiaanse weg), ga ik het glooiende bos weer in. 

Enkele kilometers verder kom ik langs het stuwcomplex van Driel en even later bij het Drielse veer, waarmee je met de fiets of te voet naar de overkant van de Rijn kunt worden gebracht. In de uiterwaarden vallen de oude knotwilgen en het bijzondere hek bij modelboerderij Huis ter Aa op. Via een ijzeren poortje ga ik een trap omhoog dat me terug brengt naar de voormalige uitspanning De Westerbouwing. In het afgelopen uur heb ik een prachtig beeld van deze omgeving gekregen. 

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

De prachtige Italiaanse klinkerweg

Het Drielse Veer