Aaltenaren lopen de 45e halve marathon van Berlijn

Andre Bruil

Andrea Kiptoo wint de 45e halve marathon van Berlijn

Dubbel feest voor Kenia: Andrea Kiptoo (59:11 minuten) won de 45e Berlijnse Halve Marathon, vóór zijn landgenoot en tempomaker Dennis Kipkemoi, die direct na hem over de finish kwam.

Likina Amebaw uit Ethiopië won de vrouwenrace in 65:07 minuten. De Keniaanse Daisilah Jerono (65:21) en Veronica Loleo (65:35) completeerden het podium. Internationale records werden dit keer niet verbroken, mede door de koele temperaturen.

AVA’70 lid Andre Bruil kwam in een prachtige tijd van 1:42.29 over de finish terwijl Linda en Eljo Stronks in 2:05.36 de streep passeerden. Ook een afvaardiging van de familie Boekelder was volop aanwezig in Berlijn.

Klik op de link voor alle uitslagen

alle uitslagen

site organisatie

Linda en Eljo Stronks

Afvaardiging van de familie Boekelder

Uitslagen van de 44e halve marathon van Berlijn(D)

De Aaltense lopers in Berlijn

Bij de halve marathon in Berlijn loopt Fotyen Tesfay Haiylu even op wereldrecord-schema. Dat lukt niet, maar de Ethiopische komt met 1.03.35u. en een grote voorsprong over de finish. Het parcoursrecord wordt met anderhalve minuut aangescherpt. Eerste Duitse is Esther Pfeiffer op de zevende plaats in 1.09.17u. (pr). Steepleloopster Gesa Krause loopt 1.10.02u.

Het is de 44e editie in Berlijn met in totaal ca. 40.000 deelnemers. Het is een zonnige dag met relatief lage temperatuur. Er is soms een koude wind, maar er komen wel toptijden op de klok. Bij de mannen wint Gemechu Dida Diriba (Eth.) na een solo in een snelle 58.43 min. De 25-jarige loper blijft slechts 1 seconde boven het parcoursrecord.

Amanal Petros wordt in deze halve marathon de eerste Duitser, die onder de grens van een uur blijft. Hij doet dat ruimschoots met 59.31 min. Hij is in topvorm voor de Londen-marathon later deze maand. Petros (29) is 38 seconden sneller dan zijn eigen nationale record. Hij wordt derde in Berlijn en staat nu vierde op de Europese lijst. In de uitslagen o.a. ook Jill Holterman (1.12.46) en Paavo de Leng (1.05.07).

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

Halve Marathon: Jaap Oberink 1:30, Storm Woltering 1:37(Varsseveld), Thijs Walterbos 1:57, Danny Willemsen 1:57, Emiel Boekelder 1:59, Jarno Rensink 2:02, Stef Hollander 2:07, Romy van Rijs 2:08, Bert Mulder 2:09, Lydia Mulder 2:11, Joost Sarlemijn 2:15, Esther Boekelder 2:20, Tom Lammers 2:20, Stijn Schokkin 2:26, Jaco Bussink 2:27, Casper Jansen 2:36, Jordy Bloemendal 2:36

De Aaltense groep

Familie Boekelder en vrienden lopen halve marathon van Berlijn(D)

vlnr Ruben, Esther, Emiel, Ronnie, Martijn, Sandra en Casper

Uitslagen:

Ruben Boekelder 2:00.56, Emiel Boekelder 2:12.12, Ronnie Boekelder 2:29.51, Esther Boekelder 2:29.52, Martijn Mintjes 2:44.36, Sandra Wassink 2:44.37, Casper Jansen 2:44.37

Klik op de link voor de uitslagen

eerste 10 mannen en vrouwen

site organisatie

Marathon, ben gekke Henkie niet!

Maurice, Petra en Niek hebben de Berlijn Marathon volbracht!

Ik hoor het hem nog zeggen, inmiddels denkt hij er anders over. Hij heeft dit najaar de 42,2km gelopen. Wat is dat toch dat sommige lopers hun afstanden steeds meer oprekken?

Als wij een groep beginners trainen, dan heb je meestal wel een idee “wie erdoor komt, of afhaakt”.

Nadien moeten we constateren dat we er heel vaak naast zitten. Aanleg en “mooi lopen” zijn niet altijd de maatstaf voor een succesvolle loopcarrière. We zeggen nu veelal, zodra ze één winter de trainingen hebben doorstaan, dan kunnen we het beste opnieuw kijken wie er overgebleven zijn!

Wat ze bij vrouwen eigenwijs noemen en bij mannen zelfvertrouwen, zijn de eigenschappen die vaak bepalend zijn voor de blijvers. Combinaties van Fysieke en Mentale aanleg komen uiteraard ook voor.

Bij Loopgroep Zandloper hebben we veel recreanten die wekelijks een uur bij ons trainen, en meestal nog 1 keer voor zich zelf een duurloop doen. Dat is prima!! Het is goed voor de conditie, de mentale gezondheid en zeker niet onbelangrijk de sociale contacten.

Ongeveer een derde van onze leden zien we bij extra activiteiten, zoals trailrunning, heuveltraining, wedstrijden over 5 en/of 10 kilometer ed. Zij die dan overstappen naar een 15km of 10 Engelse mijl (16,1km), zijn vaak degenen die plezier hebben in de LAT (Lange Afstand Trajecten). De stap naar een halve marathon is dan vaak een kwestie van tijd.

Zowel in het voorjaar als in het najaar hebben we op zaterdagmorgen de extra LAT trainingen, die leiden naar een mooie voor-, of najaars halve marathon. Vanaf dezelfde locatie is er dan ook een groep marathonners die zich voorbereiden. Uiteraard maken zij beduidend meer trainingskilometers.

Terugkomend op welk soort mensen een marathon loopt! Gemiddeld kun je zeggen “vasthoudend, consequent, sociaal, sportief”. Meestal niet de stoere types, maar meer de bedachtzame en leergierige lopers, uitzonderingen daargelaten. Hardlopen lijkt een individuele sport. Onze halve/hele marathonners bewijzen het tegendeel, veelal geven ze aan, dat “de groep” maakt dat ze meedoen.

Dit najaar hebben Maurice, Petra en Niek in Berlijn gelopen (resp. 3.41 – 4.28 en 4.07), in Eindhoven zijn Roel, Remi en Emiel gefinisht (resp. 3.24 – 3.27 en 3.24). Vera mag 30 okt. nog in Dublin lopen.

Henk Mengers

Anne en Henk hebben de halve in Eindhoven gelopen (resp. 1.42 en 1.45)

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 212

Samen met jeugdvrienden Evelien en Walter bezocht ik de Duitse hoofdstad

De gortdroge zomer zijn we al lang weer vergeten en we ergeren ons inmiddels kapot aan dat druilerige hondenweer. Iedereen is toe aan een leuk verzetje, dus het schrijvende fenomeen moet de pen maar weer eens uit het vet halen. Een sabbatical? Een stIlteretraite in een Limburgs klooster? Een zomerdepressie? Nee hoor, niks van dat alles; ik was er gewoon even helemaal klaar mee. Nu ben ik terug, met het schuim op m'n bek. De komende weken brand ik weer alles en iedereen vanaf de achillespezen af en laat ik mensen over de grond kruipen van het lachen, zoals alleen ik dat kan. Lullige onderwerpjes als homo-emancipatie, racisme en vrouwenquota ga ik moeiteloos uit de weg. Ik richt me, zoals jullie gewend zijn, puur op belangrijke zaken. 

Even 14 dagen terug in de tijd: vriendenweekend in Berlijn. Samen met jeugdvrienden Evelien en Walter bezocht ik de Duitse hoofdstad. Goh, wat hebben we gelachen. Op vrijdagavond het café in, met alle gevolgen van dien. Met onze eigen graffitispuit hebben we de East Side Gallery wat 'verfraaid'. Op zaterdagmorgen een gezellige fotoshoot bij het holocaust monument en daarna heeft Walter de Gedächtniskirche nog geswaffeld, na de toren van Pisa en de watertoren van Eibergen, ontbrak deze historische kerk nog op zijn lijstje. Naast alle culturele activiteiten, hebben we ook nog wat terrasjes gepakt.

Na de marathon op zondagmorgen zijn we opnieuw de stad ingedoken. Deze middag hebben we ons wat minder netjes gedragen dus hier hebben we over gezegd: "What in Berlin stays, happens there" of zoiets, Duits blijft een lastige taal. Op maandag zijn we tien ervaringen rijker en dertig illusies armer weer huiswaards gekeerd. Het volgende vriendenweekend staat voor april 2020 gepland, dan gaan we Rotterdam ontdekken. #zinin

Uitslagen van de Marathon van Berlijn

Walter, Evelien en Erwin met hun welverdiende medaille

Uitslagen AVA'70 leden: Erwin Wamelink 3:36:26, Walter Vaags 3:47:32 en Evelien Hillen 3:53:36

 Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Zomaar een zaterdagochtend

Tracey, Evelien, Maria en Joke

Een paar weken terug had Ingrid mij gevraagd of ik een wegkapitein kon zijn voor deze zaterdag. Natuurlijk geen probleem. Een week later dacht ik ..hmm..ik met mijn geografische geheugen dat nog slechter is dan de gemiddelde vrouw (sorry dames). Maar mijn motto “attamottamotta” was onverbiddelijk.

Nu zijn we al een paar weken bezig met ons marathonschema (nou ja..schema, we doen ons best) en deze zaterdag vonden wij dat de 25km gehaald moest worden. Maria, Tracey en ik gaan de marathon van Venetië lopen. Evelien sloot zich graag bij ons aan, want zij was even stuurloos zonder Walter en moest vandaag de 30 aantikken. Zij doet samen met Walter en Erwin de marathon van Berlijn.

De start was al veelbelovend. We hadden afgesproken om 7:45 uur in het Loohuisbos. So far so good. Tracey’s moeder fietste ook met ons mee, want ze was een paar dagen in Nederland en daar waren wij heel blij mee. Ze had de fietstassen volgeladen met cakepops, cupcakes en bidons, reepjes etc. We konden verder. Keuvelend over wat we dit weekend hadden gedaan. Evelien vertelde dat ze naar de Zauberflöte was geweest en ik zat helemaal in het verhaal van die mooie opera dat ik de zwaartekracht van de aarde vergat. Struikelde over een steen en lag horizontaal op de Loohuisweg. Totaal verbaasd. Net begonnen, wat ging dit nog worden? Even de schade samen opgenomen. Maar het viel mee. Wij richten ons samen op en kijken midden in 2 reebruine ogen. Daar stond een ree ons totaal flabbergasted aan te kijken. Wie verstoord mijn route zo ´s morgens vroeg, je zag hem denken en snel vluchtte hij naar een veiliger oord.

We vervolgden onze weg naar Bredevoort om Carla op te halen die ons graag wilde vergezellen met de fiets. Na een mooi stukje Bredevoort vervolgden wij onze weg naar AVA’70. Hier stond een groep popelende hardlopers al klaar om de route, die Tracey en ik hadden uitgestippeld, te lopen. Spannend, want had ik hem nog goed in mijn hoofd zitten..?

Na enkele tips ging Geert W. mij een beetje zitten testen of ik het nog wel wist, maar stoïcijns bleef ik links en rechts roepen. Had even een twijfelmomentje maar ook dat kwam goed. Ondertussen zaten wij wel een beetje op ons tandvlees te lopen na zoveel kilometers, maar na even een stop bij AVA (afscheid nemen van de lopers en traktatie van Tracey, the birthdaygirl) gingen we weer verder en sloften wij de laatste kilometers naar huis. De 25 km in the pocket en Evelien 30 km (respect !). Op weer naar de volgende uitdaging.

Joke Balke

Uitslagen van de 39e halve Marathon van Berlijn

van links naar rechts Ruben Boekelder, Jop Wensink, Casper Jansen, Mathias Oonk en Joey te Vruchte

Sifan Hassan blijft in Berlijn boven wereldrecord halve marathon 

Sifan Hassan is er niet in geslaagd het wereldrecord op de halve marathon te verbeteren. De 26-jarige Nederlandse atlete liep in Berlijn de 21,1 kilometer in een officieuze tijd van 1 uur, 5 minuten en 45 seconden.

Met die tijd bleef Hassan boven de bestaande recordtijd van de Keniaanse Joyciline Jepkosgei. Zij liet in oktober 2017 in Valencia een tijd van 1.04.51 noteren. Hassan was in Berlijn ook langzamer dan haar Europees record van 1.05.15, maar bleek wel de snelste vrouw van de dag.

Uitslagen Aaltense atleten: Jop Wensink 1:53:26, Mathias Oonk 1:53:26, Ruben Boekelder 2:19:07, Casper Jansen 2:39:45 en Joey te Vruchte 2:39:45

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Uitslagen van de 38e halve marathon van Berlijn(D)

van links naar rechts Ronnie Boekelder, Ruben Boekelder, Emiel Boekelder, Mathias Oonk en Jop Wensink

Aanslag bij halve marathon Berlijn verijdeld, zes arrestaties

De politie in Berlijn heeft een aanslag verijdeld bij de halve marathon die vandaag in de Duitse hoofdstad was. Zes mannen zouden met messen hebben willen insteken op de deelnemers. De politie arresteerde de verdachten in de leeftijd van 18 tot 21 jaar vandaag, zo meldt het politiekorps op hun website. Ook werden huizen doorzocht en auto's in beslag genomen. Volgens Duitse media wilde een van de mannen zijn terreurdaad met twee scherp geslepen messen plegen. In het huis van een van de medeverdachten sloegen speurhonden aan op springstof. Het is niet duidelijk of die ook zijn aangetroffen.

De hoofdverdachte zou nauwe banden hebben gehad met de Tunesiër Anis Amri die in 2016 de aanslag op de kerstmarkt van Berlijn pleegde. Het motief voor de aanslag zou wraak zijn voor Amri die op 23 december door Italiaanse agenten werd doodgeschoten. De veiligheidsdiensten hadden de verdachten al langere tijd in het vizier. Echt gevaar dat de aanslag zou plaatsvinden, was er dan ook niet, schrijft Die Welt. Vijf jaar geleden werd tijdens de marathon van Boston een bomaanslag gepleegd. Daarbij vielen vijf doden en meer dan 250 gewonden. De marathon van Rotterdam is gisteren verlopen zonder incidenten. (bron)

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren: Ruben Boekelder 1:54:28, Jop Wensink 1:55:14, Emiel Boekelder 2:13:04, Mathias Oonk 2:14:01, Ronnie Boekelder 2:14:01

Klik op de links voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 181

Erwin voor de Marathon, met moeder Lenie en broer Gerben

Ik kom terug!

Als je 3.10 uur in je kop hebt en je komt na 3.44 uur over de streep, is dat even schrikken. Echter, ook dit scenario is in mijn dromen wel voorbij gekomen. Mijn eerste marathon-ervaring zal ik nooit vergeten, net als de bijbehorende kramp. Wat was dit gaaf!

Een marathon is masochisme zonder zweep en met de broek aan. Je laat je 42 kilometer kwellen en vernederen maar toch komen de meesten met hangende pootjes terug. Voor de start dribbel ik een beetje rond. Ik loop een grasveld op en ga direct vol door mijn enkel. Helaas voel ik er niks van en moet dus gewoon starten.  Een verstuikt enkeltje had me een bult ellende bespaard. In het startvak is het genieten. Ik ben heel ontspannen en ben er helemaal klaar voor. Na het startschot duurt het dik twee minuten voordat ik de startlijn passeer, ik ben onderweg!

De eerste kilometers vliegen voorbij, het is mij gelukt om rustig te starten. Ondanks de pokke drukte kom ik aardig in mijn ritme. Het regent een beetje en het is op sommige plaatsen onvermijdelijk om niet door de plassen te lopen. Na 15 kilometer ben ik zeiknat. Als ik naar mijn shirt kijk, zie ik dat ik mijn startnummer ben verloren. Lekker belangrijk, mijn benen zijn super en daar gaat het om.

Als ik halverwege de strijd Bart, Victor, Mark en Tim zie staan, krijg ik overal kippenvel. Wat ontzettend gaaf dat zij naar Berlijn zijn gekomen. Ik maak het welbekende twee-vingers-in-de-neus-gebaar en loop vrolijk verder. Na 24 kilometer maak ik afwijkende beweging om een diepe plas te ontwijken. Dat lukt maar ik voel een lichte pijnscheut in mijn rechter kuit. Een eerste aanzet tot kramp! Dit zal toch verdomme niet waar zijn? 18 kilometer met kramp lopen, dat kan een latertje worden. Ik negeer het signaal en loop gewoon door. Een kilometer later slaat het noodlot toch toe.

Ik moet noodgedwongen wandelen, dit doe ik zo snel als ik kan. Godsamme wat baal ik. Alle trainingen zijn voor niks geweest. Als ik weer begin te dribbelen begint ook de linker kuit. Dit is een kansloos verhaal. Pisnijdig en behoorlijk ontgoocheld vervolg ik mijn weg. Als ik voor de zoveelste keer aan een dranghek sta te rekken word ik aangemoedigd door een groepje knettergekke Mexicanen. Het is zo aanstekelijk dat ik begin te lachen. Die gasten krijgen het voor elkaar om mijn knop om te zetten, ik ga er gewoon van genieten. Ik druk mijn horloge uit en wandel en ren met een grote glimlach verder. Eigenlijk was ik de eerste 25 kilometer alleen met mijn eindtijd bezig en had ik weinig oog voor al de gekkigheid langs de kant.

Bij het welbekende 30 kilometerpunt schiet het ook nog in mijn linker lies. Oef, dat doet me een partij zeer. Ik sta wederom tegen een dranghek en kom niet meer bij van het lachen. Dit kan toch niet waar zijn? Dit is Comedy Capers. Bij kilometer 38 heb ik even de angst dat ik de strijd toch noodgedwongen moet staken. Ik heb tegelijkertijd kramp in mijn linker lies en mijn rechter hamstrings. Als een leeuw die net een verdovingspijl in zijn bil heeft gekregen, zwalk ik over de weg. Na enige tijd, het voelde als een kwartier, kan ik weer beginnen met wandelen. Vanaf kilometer 40 tot de finish lukt het mij om hard te lopen, juichend passeer ik eindstreep. 

Het was een lang en boeiend gevecht tegen de man met de hamer. Hij heeft me volledig in elkaar geslagen maar het is hem niet gelukt om de genadeklap uit te delen. Ik heb het toch maar even geflikt, ik kom terug!

AVA'70 in Berlijn - deel 3 - de zondag

Voor het vertrek naar de start van de Marathon

MARATHON DAG

Om 05:15 uur de wekker gezet. Laat ik nu om 04:30 uur al wakker zijn. Laat ik Björn nog maar niet wakker maken. Hij heeft zijn rust nog even nodig. Ik ga Claudia appen. Dat zal ze vast waarderen. Schijnbaar zijn Henrie en Claudia wakker geworden van mijn geapp en er wordt vriendelijk geappt of ik hier mee wil ophouden. Sorry nog hiervoor. Mijn excuses.

Ontbijten. De mannen zijn er klaar voor. Allemaal last van gezonde spanning. Veel eten. Stapelen doen ze het hele weekend al. De vrouwen hebben het hele weekend meegestapeld, dit is ze ook aan te zien. 06:45 uur de bus vertrekt naar de start. De bus kan redelijk dichtbij de start en finish parkeren. Henrie moet nog even zijn gestapelde koolhydraten kwijt en schiet de bosjes in. Hier zit hij bijna bovenop een zwerver. Wat zich daar verder heeft afgespeeld, weet nog steeds niemand. We nemen afscheid van Henk, Henrie, Erwin, Gerben en Björn. We wensen ze veel succes. Daar gaan ze. Voel ook lichtelijke spanning.

Wij maken ons ook op voor een zware dag, want we moeten de mannen voorzien van gelletjes onderweg. Lenie, Geert, Claudia, Ingrid en ik lopen naar het 2km punt. Terwijl we daar wachten op de lopers, zie ik aan de overkant van de weg een soort van zwerver lopen die weggegooide kleding aan het bekijken is en ook sommige kleding stukken in zijn rugzak stopt. Als de zwerver onze kant op komt lopen, zie ik tot mijn verbazing dat het Geert Wamelink is. Lenie is hier niet van gediend en zegt dat Geert ermee moet stoppen. Geert laat 1 groen vest in zijn rugzak zitten en de rest gooit hij naar een paar zwervers toe.

Het startschot is al gegaan en vrij snel komt Björn al langs lopen. Hij loopt achter een pacer van 3 uur. Daarna zien we Henk Lammers. Hij had bij het inschrijven 2:45 uur opgegeven zodat hij ook vlak achter Kipchoge mocht starten. Daarna volgen Erwin, Gerben en Henrie. Ze zien er allen goed en fit uit. Bij de Siegessäule moeten we oversteken om met de U Bahn mee te kunnen naar het 22km punt. Maar ja startvak Z is gestart en daar lopen volgens mij wel 50.000 mensen op en aan elkaar, dat we maar niet kunnen oversteken.  Als we dan na bijna 20 minuten kunnen oversteken zal het krap gaan worden om Björn bij dat punt te kunnen gaan zien.

Als we uit de ondergrondse komen en naar boven lopen zie ik de vlag van de 03:00 uur pacer voorbij gaan. Ik ren als een gek daarnaartoe en zie Björn voorbij gaan. Ik schreeuw nog zijn naam. Björn kijkt achterom en ik zie dat hij baalt, want hij heeft de gelletjes nodig. Shit ik blijf in tranen achter. Wat baal ik hiervan. Claudia zegt ga snel met de metro verder. Ik ren samen met Geert naar de metro om verder te reizen. Claudia, Lenie en Ingrid blijven daar om de andere 4 mannen nog voorbij te zien komen. Geert zegt stuurt ze mien met, ik wet toch niks van treinen en metro's. At ze mien op de trein zet noar Winterswiek dan kom ik in Varsseveld uut. Gelukkig ben ik erg goed met navigeren haha.

Gelukkig treffen we een vrouw die de weg weet. Op het 32km punt stappen we uit en rennen als een gek naar de route van de marathon. Daar aangekomen heb ik de gelletjes al in de aanslag en komt Björn er alweer aan. Yes gelletjes overhandigd. Ik zie dat Björn ze ook nodig heeft. Ik hoop niet op dezelfde taferelen als in Enschede. Afwachten dus. Verder gaan we Björn niet meer zien. Hier wachten we ook nog op Erwin. Erwin  komt er aan. Hij schreeuwt dat hij kramp heeft. Vader Geert geeft hem een stukje banaan. Wat een mooi moment. Daarna contact met de andere 3 vrouwen. Ze hebben Gerben, Henrie en Henk ook gezien. Het zag er goed uit.

Geert en ik gaan weer verder met de ondergrondse richting Potsdammer Platz en stappen daar uit bij het 39 km punt. Hier besluiten we ergens op een terras te gaan zitten en een welverdiend biertje te gaan nuttigen. Hier wachten we ook op Lenie, Claudia en Ingrid. We zitten mooi vooraan het parcours en kunnen dan waarschijnlijk Gerben, Henrie en Henk nog voorbij zien komen. Geert besluit om even naar het toilet te gaan. Terwijl hij naar het toilet gaat, komt zijn zoon Gerben voorbij rennen. Ik schreeuw naar Gerben. Gerben draait zich om en ik zie hem zoeken naar zijn vader. Ik hoop dat Gerben niet al te teleurgesteld is dat vader Geert er niet stond. Achteraf bleek dat Geert op het toilet telefoon kreeg van Ingrid Lammers. Dit was een belangrijk en intiem telefoontje geweest. Als Geert dit telefoontje niet had gehad, dan had hij Gerben vast wel aangemoedigd.

We zien daarna een fitte Henrie en Henk nog voorbij komen en weten dat ze allemaal de marathon uitlopen. Alleen van Erwin en Björn weten we het nog niet, want de telefoon is leeg. Als we later de 3 vrouwen treffen horen we dat Björn en Erwin ook gefinisht zijn. Wat fijn om te horen. Wat een prachtige prestatie van de mannen. Wat zijn we trots op ze allemaal. Bij de bus treffen we Henrie, Erwin en Henk. Felicitaties over en weer. Mark, Tim te Brake, Bart Wesselink en Victor Duurland staan er ook. Björn is al terug naar het hotel. We kletsen wat tot de bus vertrekt en op naar het hotel. Iedereen heeft zo zijn verhalen. Wat een dag.

Ik weet wel je kunt beter een marathon lopen dan supporter zijn. Wat een gesjouw en gereis. Ik ben kapot. Bij de marathon herstel je sneller. Bij het hotel treffen we Björn en Gerben. Ze zitten al achter een biertje. Wat fijn om ze te zien. Ze zien er goed uit. Gerben heeft last van zijn knie. Björn heeft nog geen last van zijn hielspoor. Henk had wonderbaarlijk geen last van zijn blessure. Henrie heeft nergens last van. Erwin, tsja hij zegt dat hij kramp kreeg onderweg, anders had hij vast wel onder de 3 uur kunnen lopen. Want hij had niet voor niets 8 uur in de week getraind haha. Nee Erwin en de andere 4 mannen, klasse prestatie. Trots op jullie.

Na het avond eten gaan Björn, Erwin en Gerben (de jonkies) met de bus mee de stad in voor een Tirolerfest. De rest ligt voor pampers in het lounge gedeelte en drinken de eigen meegebrachte Amaretto, Port en bier op en gaan dan heerlijk vermoeid naar bed. Wat een prachtig weekend was het met geweldige bijzondere personen. Erg veel lol en plezier met elkaar gehad.

Tot een volgend evenement. Allemaal een fijn herstel toegewenst.

Groeten Katja Demkes

De Siegessäule (overwinningszuil) in het stadspark Tiergarten

AVA'70 in Berlijn - deel 2 - de zaterdag

Erwin Wamelink heeft voor de Frühstuckslauf nog tijd voor ontspanning

07:15 uur ontbijten. Om 08:00 vertrok de bus voor een Frühstucklauf richting het Olympisch Stadion. Lenie Wamelink, Gerben en Erwin Wamelink, Henrie Drenthel,  Björn en ik lopen daar aan mee. Henk en Ingrid Lammers, Geert Wamelink, Claudia Drenthel doen hier niet aan mee en gaan met de bus mee naar het Olympisch Stadion. Alle Nationaliteiten komen hier samen om gezamenlijk om 09:30 een stukje te gaan dribbelen. Familie Wamelink is onder de indruk van alle festiviteiten. Als we rond 10:00 uur bij het Olympisch Stadion aankomen krijg ik toch weer een kippenvel moment. Wat een prachtig Stadion is het ook. We lopen een rondje door het Stadion en aan de achterzijde kun je ontbijten.

Hierna gaan we weer met de bus mee voor een stadstour. Bij de Tiergarten pikken we de gids op die de verhalen over het voormalig Oost en West Berlijn gaat vertellen. We zien nog een stukje Berlijse muur, Checkpoint Charlie en nog meer indrukwekkende monumenten. Bij het Joden monument stappen we uit. Dit is een herdenkingsmonument voor alle omgekomen Joden. Gerben, Erwin en Björn vinden dit een geschikt moment om hier verstoppertje te gaan spelen. Ja het blijven toch kleine kinderen. Dit monument is namelijk net een doolhof. Ik wil ook wel meedoen, maar kan me nog net inhouden. Heb toch een voorbeeldfunctie.

Na de stadstour gaan we naar het Skeelerevenement. Wat een spektakel is dit. Bart Swings wint dit in een tijd van 58 minuten. Hier treffen we de gebroeders te Brake (Mark en Tim), Bart Wesselink en Victor Duurland. Ze zijn met een Trabantje naar Berlijn gereden om hun vriend Erwin te komen aanmoedigen tijdens zijn eerste marathon welke Erwin onder de 3 uur wil gaan lopen met maar 8 uur training in de week. Wat leuk dat ze er zijn. Geert Wamelink is steeds uit het zicht. Ik zie hem veel rondkijken bij bomen en bosjes. Ik denk dat hij vogels aan het spotten is. Hij heeft de finish gemist van Bart Swings.

Om 18:00 uur gaat de bus terug naar het hotel. Ondertussen is het gaan regenen. Terwijl Henrie zijn vijfde Böckwürst wegwerkt, lopen we via een binnenweggetje (wist Ingrid Lammers) terug naar de bus. In die weggetje zien we allemaal zwervers liggen. Ook zwervers die zoeken naar lege statiegeld flessen en kleding. Dit leggen ze in hun winkelwagen. Ondertussen hebben we deze hele dag ook 20 kilometer gewandeld. Gelukkig is er bij het hotel niks te doen en hoeven we alleen maar te eten en daarna aan de bar nog een paar drankjes te nuttigen en gezellig te ouwehoeren om daarna naar bed te gaan. Het is zo 05:45 uur. Marathondag. De mannen zijn allemaal licht gespannen. Stil en in gedachten. Gaat vast een prachtige dag worden. Ik heb er zin in.

Tot zondag

Groeten Katja

Het Joden Monument

Voor het Olympisch Stadion

Aankondiging van de 44e Marathon van Berlijn

Henrie Drenthel, Katja Demkes, Gerben Wamelink en Erwin Wamelink. Op de hurken Björn Demkes en Lenie Wamelink

Morgenvroeg wordt de 44e Marathon van Berlijn gehouden. De start is al om 9.15 uur. Van AVA'70 doen hier Henk Lammers, Henrie Drenthel, Björn Demkes, en Gerben en Erwin Wamelink aan mee. 

Vanmorgen hebben ze mee gelopen met de 6 kilometer Frühstuckslauf van Charlottenburg naar het Olympisch Stadion. Ze worden morgen aangemoedigd door Ingrid Lammers, Katja Demkes, Claudia Drenthel, Geert en Lenie Wamelink, Victor Duurland, Tim en Mark te Brake en Bart Wesselink. We wensen iedereen heel veel succes morgen en een heerlijk verblijf in Berlijn toe.

Klik op de link voor meer informatie

site organisatie

AVA'70 in Berlijn - deel 1 - de vrijdag

Eindelijk na wat vertraging komen we aan bij de Sportbeurs

Vanmorgen worden we om 07:00 uur uitgezwaaid door Loes. Kris ligt nog in bed en die komt er echt niet uit om ons uit te zwaaien. Zoals ik verwacht had, komen Henrie en Claudia Drenthel te laat om ons op te halen. Claudia heeft wel 100 keer geappt dat ze ons om 07:00 uur komen ophalen. Om 07:05 uur komen ze er eindelijk aan. We gaan om 08:30 uur vertrekken bij het van der Valk hotel in Hengelo. Daar staan 2 bussen van de Gérard ter Beek reizen klaar om ons te vervoeren naar Berlijn.

In de reis ernaartoe zijn de 10 Achterhoekers duidelijk hoorbaar in de bus. Menig ander atleet ergert zich kapot aan ons. We zitten in de Dubbeldekker bovenin. De chauffeur roept regelmatig door de microfoon of de mensen bovenin wat zachter kunnen praten. Eindelijk na wat vertraging komen we aan bij de Sportbeurs. Startbewijzen ophalen. Claudia Drenthel heeft een mooi tijgerhemdje kunnen scoren op de beurs. Die gaat ze dinsdag meteen dragen tijdens de krachttraining. Daarna snel een paar pullen bier en Bockworsten achterover slaan en weer verder naar het hotel.

Aangekomen in het buitengebied van Berlijn in the middle of nowhere, zien we een soort Rürhgebied met daar 1 hotel. Laten wij daar nu gaan logeren in dat hotel. Lekker buitenaf. Verder niks te beleven. We zijn dus echt op de buschauffeur aangewezen. Verder kunnen we hier niet wegkomen met een metro of trein. Maar met dit stel zal het toch wel goed komen dit weekend. Inchecken en hop naar het buffet. Daarna een paar drankjes en pinda's uit het potje eten.

Geert Wamelink heeft nog sterke verhalen over zijn favoriete hobby vogels spotten. Hij zit bij de vereniging De gevleugelde vrienden. Ingrid Lammers en Claudia Drenthel zijn niet meer bij Geert weg te slaan. Vooral het verhaal over bepaalde soorten vogels slaan in als een bom. Ik ga hier verder niet over uitweiden. Geert heeft absoluut niet dezelfde interesses als zijn zonen Gerben en onze welbekende Erwin en zijn lieftallige Lenie.  Ik kan geen vogel meer zien of horen. Doe mij toch maar hardlopen.

Henk Lammers is compleet ingetaped door Han Tieltjes tot in zijn bilnaad. Ingrid laat ons de foto's zien van Henk zijn achterkant. Die mag ik niet gebruiken voor de Ava site.  Daar houd ik me dan ook aan.  Hij is van plan om te starten, maar denkt dat hij hem niet gaat uitlopen.  Björn heeft beginnend hielspoor en gaat zich kapot lopen en na de marathon herstellen.  Henrie Drenthel heeft al jaren geen wegmarathon meer gelopen en is bang dat er onderweg geen soep te krijgen is.  Erwin is best wel stil. Toch zenuwen voor zondag en natuurlijk 8 uur in de week trainen moet Zondag zijn vruchten gaan afwerpen. Een marathon onder de 3 uur.

Gerben Wamelink is alleen maar druk om glucose tabletten aan de man te brengen. Schijnbaar werkt hij in de tabletten branche. Hij slikt de ene na de andere glucose tablet. Hij begint steeds meer te stuiteren. Hij is nog erger dan Erwin. Dat belooft een mooi weekend te gaan worden. Ik lach me nu al kapot.

Op naar de zaterdag.

Groetjes Katja

Uitslagen van de 37e Halve Marathon in Berlijn

Evelien Hillen en Walter Vaags 

Uitslagen Aaltenaren en AVA'70 leden: Herbert ter Maat 1:28:55, Jeroen Toevank 1:30:47, Roy Mengerink 1:32:08, Walter Vaags 1:51:43, Evelien Hillen 1:51:44, Anouk Hubers 2:09:14, Natasja Mengerink 3:26:14

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 162

Gerben Wamelink

Opspelende hormonen of kleine kortsluiting

“Ken je het gevoel dat je op vakantie je portemonnee kwijt bent geraakt? Dat gevoel had ik gisteren de hele dag.” Gerben Wamelink, broer van ondergetekende, loopt in september samen met mij de marathon van Berlijn. Uiteraard heb ik alles al tot in de puntjes geregeld. Reis, verblijf en, niet onbelangrijk, voor ons beide een startnummer. In een vlaag van totale verstandsverbijstering vergeet Gerben dat hij al een startnummer heeft. Via de website van de organisatie wil hij er snel twee bestellen. Tot zijn grote schrik ziet hij dat de wedstrijd al uitverkocht is. Het hek is van de dam. Of het de opspelende hormonen zijn van een kersverse vader of een kleine kortsluiting in zijn geringe hersenpan, is mij totaal onduidelijk. Ik heb er in ieder geval kei-hard om gelachen.

Het is zaterdagmorgen 05:28 uur in de ochtend. Gerben haalt slaapdronken zijn tweeling uit de bench om ze de fles te geven. Puur uit gewoonte zet hij de televisie aan. Zappend langs de blote-tieten-reclames belandt hij midden in een documentaire over Ethiopische hardlopers. Een koude rilling loopt over zijn rug, het zweet breekt hem uit en hij krijgt spontaan 41 graden koorts. “Kut, de startnummers voor Berlijn!” Hij flikkert zijn kinderen in de hoek van de bank en rent naar zijn laptop. Als hij ziet dat de marathon tot op het laatste startnummer is uitverkocht, draait zijn maag spontaan 180 graden om. Om 05:41 uur neemt hij contact op met de organisatie van de marathon. Om onverklaarbare redenen neemt niemand de telefoon op. Ook mij stuurt hij een berichtje. Helaas lag ik ook al te ronken. Bloedchagrijnig loopt hij de kamer uit. In alle haast stoot hij ook nog zijn kleine teen tegen het bijzettafeltje (Iedereen kent dat gevoel).

Als hij ’s middags in vloeiend Nederduits zijn hart stort bij de organisatie, komt hij opnieuw van een koude kermis thuis. Uit pure wanhoop doet hij een oproep op verschillende fora. “Hallo, ik ben Gerben Wamelink, een spontane jongen van 28 jaar. Ik zoek voor mij en mijn broertje twee startnummers voor de Berlijn Marathon. Ik ben bereid ontzettend veel geld voor deze tickets te betalen. Na overleg is ook betaling in nature mogelijk.” De hele dag loopt hij te ijsberen door zijn riante rijtjeshuis in Zwanenburg, onder de rook van Schiphol. Twaalf uur nadat hij mij een berichtje stuurde, besluit ik hem uit zijn lijden te verlossen. “Kerel, we hebben al lang startnummers joh! Haha.” Goh, wat hebben mensen op dat soort momenten weinig humor…..

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 150

Op zondag 24 september 2017 loopt Erwin zijn eerste marathon in Berlijn

It giet oan!

Zin en Onzin nummertje 150! Een ijkpunt in de literaire geschiedenis. Het moge duidelijk zijn dat ik in iedere column mijn ziel en zaligheid leg maar ik kan er toch niet omheen, dit is een mijlpijl in mijn nog prille carrière. In drie jaar tijd heb ik velen van jullie aan het denken gezet en heb ik menig lezer een stukje vooruit geholpen op het hobbelige pad des levens. Hier ben ik mij terdege van bewust. Om deze jubileumeditie toch een bepaalde lading te geven, doe ik een onthulling die mijn sportieve loopbaan drastisch zal doen veranderen.

Op zondag 24 september 2017 loop ik mijn eerste marathon. Poeh, het hoge woord is eruit. Ik maak mijn debuut op ’s werelds snelste parcours, in Berlijn, dus geheel zonder druk en verwachtingen zal ik niet aan de start verschijnen. Onbevangen lopen vind ik overigens ook niks aan, het moet natuurlijk wel een uitdaging blijven.

Mijns inziens is de marathon het summum. Het is een regelrechte klassieker. Ruim 42 kilometer, eigenlijk te krankzinnig voor woorden maar toch heeft het een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Tot voorkort had ik geen last van marathondrang, pas tijdens de Rotterdam Marathon, waar ik als supporter met een toeter en een vlag langs de kant stond, begon het te jeuken. Bij de ‘Rotterdam-Afterparty’ in Schiller opporde ik uit balorigheid een massale deelname aan de Berlijn Marathon van 2017. Mijn idee kon op weinig steun rekenen, sterker nog, er werd direct een lobby gestart voor deelname aan de marathon van Amsterdam. Ik hield echter voet bij stuk en nu is er geen weg meer terug.

Dit avontuur ga ik niet alleen aan. Ik heb mijn broer, Gerben, ook een startbewijs in de maag gesplitst. Met een tijd van 19 minuten op de 5 kilometer en een lage veertiger op de 10, is broederlief zeker geen prutser. Gerben, nog gefeliciteerd trouwens met je pasgeboren tweeling, dit even terzijde. Daarnaast heb ik twee echte marathoncracks aan mijn zijde. Niemand minder dan Björn en Katja, achternaam is overbodig, gaan in Berlijn op jacht naar hun zoveelste sportieve succes. Uiteraard voel ik mij bijzonder vereerd om mijn marathon-ontgroening te doen in hun bijzijn. 

De grote dag is nog ver weg, 339 nachtjes slapen om precies te zijn en er gaan nog heel veel lange, saaie en zware trainingen aan vooraf, toch weet ik voor de volle honderd procent zeker dat dit een sportief hoogtepunt gaat worden. Heb ik stiekem al een streeftijd in gedachten? Jazeker maar die houd ik lekker voor me, lekker puh.  Road to Berlin 2017, it giet oan! 

Aanvulling van Katja Demkes: Voor diegenen die ook zin en de kriebels krijgen om de marathon van Berlijn te willen gaan lopen, geef je dan nu op via www.gtbmarathon.nl Startbewijzen zijn dan gegarandeerd en je hebt een fantastisch weekend met Erwin, Gerben, Katja en Björn.

AVA'70 leden lopen halve marathon van Berlijn(D)

Ronnie Boekelder (7558), Tonny Baten (6326) en Sandra Wssink (34620)

Weekeindje Berlijn

Nu alweer voor het derde jaar achter de halve marathon van Berlijn gelopen met een leuk gezelschap. Vrijdagochtend vroeg vertrokken met de auto naar Bad Bentheim om daar op de trein te stappen, om  daar vier uur later weer uit te stappen in hartje Berlijn.

Taxi naar het hotel, koffers op de kamer gooien en dan gauw het startnummer ophalen. Dit was op een nieuwe locatie maar gelukkig hebben we er twee die helemaal idolaat zijn van Berlijn en daardoor geen TomTom nodig omdat ze daar aardig goed de weg kennen. Het startnummer was snel bemachtigd en toen konden we genieten van al die lekkere drankjes die ze daar hebben. Zaterdagochtend stond er een klein duurloopje op het programma en met een klein katertje van een enkeling  gingen we op weg. Wat is het s ’morgens toch rustig in zo’n grote stad onze RonRon navigatie loodste ons weer feilloos door de stadsjungle. Daarna lekker ontbijten en tegen de middag de stad in voor wat cultuur snuiven en s ’avonds op tijd naar bed. Zondag op tijd opstaan en ontbijten, omkleden, en nog ff twintig minuutjes met de metro. 

Om kwart over negen  op het startterrein aangekomen waar het al een drukte van jewelste is (32.000 lopers) en door de ervaring van de voorgaande jaren weten we dat we alle tijd hebben. De start is om 10:05 maar omdat we in het tweede startvak staan gaan we pas 20 minuten later van start, na wat gedrang kunnen we eindelijk van start. Het was de eerste warme dag van het jaar en ondanks de luchtige kleding was het bloedheet ( nog niet gewent denk ik) na twee kilometer al een droge mond en dorst, hadden er meer last van bleek later, maar gelukkig stonde bij 4 km onze partners met drinken wat zeer welkom was ff stilstaan om goed te drinken was zelfs noodzakelijk. Daarna kwam ik in een lekker ritme en mijn ademhaling werd weer rustig daardoor kon ik bij km 7 een versnelling doen en deze ook nog volhouden tot het eindpunt.  Door al die drukte was het wel een inhaalrace en soms gaan die gasten maar zo stilstaan waardoor je weer snel moet uitwijken, afremmen en weer proberen in je ritme te komen. 

Onderweg ook nog redelijk wat lopers gezien die nog niet op het weer ingespeeld waren alles voorbij zien komen lange broek, wintershirt, windjasjes en zelfs fleece jassen, ook lopers gezien die door de hitte bevangen waren en door het medisch personeel  weer opgelapt en zelfs afgevoerd moesten worden. Na 1:54:57 over de finish gekomen en in de finishstraat genoten van de Duitse verzorging die altijd top is en die alcoholvrije Erdinger smaakte ook fantastisch. Kledingtas ophalen in de vrachtwagen en wachten op Sandra en Ronnie op het afgesproken meetingpoint natuurlijk ff met z’n drieën napraten en dan op zoek naar de partners die op een terrasje zitten te wachten. Na een paar heerlijke biertjes gauw naar het hotel om te douchen en daarna nog heerlijk nagenieten met iets teveel drankjes. Maandagochtend weer lekker ontbijten en daarna de trein terug naar Bad Bentheim was weer een heerlijk weekend en we kijken ook al weer uit naar de volgende wedstrijd Berlijn in september. Ook speciale dank aan Erna, Kim en Martijn voor het supporteren en de verzorging onderweg.

Eindtijden: Tonny 1:54:57, Sandra 1:59:18, Ronnie 2:03:52

Groetjes Tonny Baten