Theo's bloemenperkje

Theo poseert minutenlang in een soort van Zen-houding bij het gekleurde bloemenveldje

AVA`70 staat al jaren bekend als een “erkend leerbedrijf” en ontving hiervoor inmiddels meerdere certificaten. Niet alleen eigen trainers krijgen een vakkundige basistraining om een groep te kunnen begeleiden, maar ook leerlingen van diverse opleidingen wordt de kans geboden om hun stageperiode bij AVA`70 te lopen. Daarnaast is er de club alles aan de gelegen om de aanwezige talenten bij de leden zo optimaal mogelijk tot bloei te laten komen. Er wordt hierbij gedacht in mogelijkheden en het blijkt dat velen deze kansen met beide handen aangrijpen.

We schrijven dinsdagavond 25 juli jl. even na 20.00 uur. De grote B-Selectie van Marco komt binnendruppelen na een fijne duurloop door het Daalse land. Op de baan werkt de A-groep een pittige training af, terwijl op het midden van de baan de jeugd bezig is met het afwerken van technische nummers. Uit het krachthonk klinkt een luide beat, afgewisseld met oerkreten. Ja, u leest het goed… ook in de zomerperiode wordt er bij AVA`70 volop doorgetraind. De vakanties van het trainerskorps wordt in overleg volledig op elkaar afgestemd, zodat de reguliere trainingen gewoon door kunnen gaan. Hoe mooi is dat…

Maar wat valt er nog meer op? Lane 4 van de atletiekbaan is deze avond gereserveerd voor “team Hoftijzer”. Een viertal jeugdige en ambitieuze jongeren werken aan een project dat hordenloper Jop ver, heel ver moet gaan brengen. De bijzonder talentvolle atleet heeft versterking in zijn begeleidingsstaf en dit betreft coach Joost Lammers, materiaalman Mick Wagener en social media-man Mees Prinsen. Het kwartet werkt al geweldig samen en deze mooie avond staat het perfectioneren van de start op het programma. Het startblok wordt regelmatig bijgesteld, de trainer geeft aanwijzingen en alles wordt op beeld vastgelegd. Jop Hoftijzer laat al zijn kunnen zien, vliegt uit de startblokken en zoeft over de horden. Prachtig om die gasten zo bezig te zien en geweldig dat ze door de club gefaciliteerd worden en alle vier op verschillende terreinen hun talenten kunnen tonen.

Er gebeurt op dit tijdstip echter veel meer, want barjuffrouw Petra van Wijk laat zien dat ze ook van alle markten thuis is. Ze schenkt deze avond niet alleen met alle liefde heerlijke Beukenhorst koffie of serveert koele, alcoholvrije Erdinger. Nee, de praatgrage en uiterst talentvolle vrijwilligster besluit ook even de ramen van de grote terrasdeuren te soppen. De scholeksters, die graag op de buitenplaats van AVA`70 verblijven, hebben er weer een zooitje van gemaakt. Hoe het kan is niet helemaal duidelijk maar het glas van de pui is volledig bevuild. Petra toont echter al haar kunnen en in een vloeiende beweging haalt ze de trekker over het glas, dat streeploos en blinkend weer in de zonnetje straalt.

Maar we zijn er nog niet, want als erkend leerbedrijf mag je bij AVA`70 ook best volledig buiten de lijntjes kleuren om je talenten te tonen en tot uiting te laten komen. En dit is het geval bij Theo Stronks. De altijd goedlachse senior heeft bij de club natuurlijk al vele jaren een geweldige staat van dienst en krijgt ook van iedereen heel veel speelruimte. En verdomd als het niet waar is…. wat Theo onderneemt, scoort altijd, dus dan heb je wel een bak krediet opgebouwd. Van de kilometervreter is bekend dat hij naast hardlopen ook bijzonder geïnteresseerd is in fauna, maar met name flora. Bij elke duurloop geeft hij zijn ogen de kost om nog wat fleurigs en geurigs te spotten. Hij weet er ook razend veel van, dus deelt hij zijn informatie ook graag met zijn kompanen. Graag wilde hij ook zijn talenten op dit gebied delen met alle clubgenoten en vroeg bij het bestuur toestemming om zijn liefde voor bloemen te tonen. “Zou ik een mooi veldje met een mengsel van wildbloemen mogen inrichten, zo liet hij weten?”

Tsja, dan ga je als preses natuurlijk snel door je hoeven en Theo kreeg zonder tegenstemmen alle ruimte om zijn talenten te showen. Uiteraard greep hij deze kans volledig met beide handen aan. Op een prachtige A-locatie van de atletiekaccommodatie van AVA`70 zaaide de veteraan met liefde een paar zakjes zaad dat uiteindelijk moest leiden tot een prachtig gevarieerde mix van fleurige en kleurige bloemen. Theo had het prieeltje nauwkeurig afgezet en menigeen was wel razend benieuwd, wat er uiteindelijk allemaal tot bloei zou komen? We zijn inmiddels een aantal weken verder en het resultaat is werkelijk verbluffend. De bloemenpracht is inmiddels beveiligd door een drietal camera`s, die Stronks vanuit zijn huiskamer kan volgen. Het is immers niet de bedoeling dat het bloemenperkje verandert in een pluktuin, dus enige controle blijkt dan wel noodzakelijk.

Voorafgaand aan elke training loopt de talentvolle bloementeler met een klein gietertje naar zijn domein om, waar nodig, extra water te verstrekken. Na afloop van de duurloop of baansessie gaat Theo wederom naar de bloemenpracht en poseert minutenlang in een soort van Zen-houding bij het gekleurde bloemenveldje. Uiteraard is men bij AVA`70 ook erg blij met het eindresultaat en met name van het feit dat er weer een talentvol lid met succes erg fraai resultaat heeft geboekt. Als erkend leerbedrijf levert dit de vereniging zeker weer een aantal bonuspunten op en hopelijk ook extra motivatie op bij de leden om je talenten te tonen! Pak de kansen en denk in mogelijkheden. (FR)          

Mark te Brake debuteert bij de Tour de France

Mark te Brake

AVA`70-atleet Mark te Brake is naast een uitstekende hardloper ook een echte fietsfanaat. Enkele jaren geleden kreeg de fysiotherapeut de kans om deel uit te maken van de begeleidingsstaf van de professionele wielerformatie DSM-Firmenich, voorheen Sunweb. Als fysiotherapeut vergezelde hij de ploeg bij de verschillende grote wedstrijden in Europa. Dit jaar ging een grote wens van Mark in vervulling, want hij werd gevraagd om mee te gaan naar de Tour de France. Twee weken “beleefde” de Aaltenaar het grootste wielerspektakel van de wereld. Te Brake genoot volop, maar maakte als manueel therapeut van de DSM-Firmenich-ploeg ook lange dagen.

Een dagje Tour de France met Mark te Brake…..

Etappe 2: Victoria Gasteiz – San Sebastian (208,9 kilometer)

06.45 uur: wekker

07.00 uur: morningrun

Met collega`s Greg en Stephan maak ik gebruik van de mogelijkheid om een mooie duurloop te maken in het Spaanse binnenland. In totaal lopen we ruim 12 kilometer en dat is een lekker begin van de dag.

08.00 uur: ontbijt

De staf ontbijt als eerste en dit betreft dan de therapeuten, soigneurs, coaches, mechaniekers, e.d.

08.30 uur: soigneurmeeting

Alle soigneurs, de behandelaar en teamarts zijn aanwezig om de koersdag door te nemen die er op het programma staat. Een belangrijk moment, omdat de taken hier worden besproken en duidelijk zijn voor iedereen. Vervolgens is er ongeveer 1,5 uur de tijd om alles klaar te maken voor vertrek. De bidonnen moeten gevuld zijn, evenals de coolboxen met voeding en eventueel icesokken voor als het heel erg warm is.

10.00 uur: vertrek naar de start

We rijden met de bus, 2 ploegleiderswagens en 2 bevoorradingsauto`s naar de start. Vandaag is dit een dik uur rijden, maar soms ook wel langer. Een andere auto, de crafter en de truck rijden alvast door naar het volgende hotel om daar alles weer in gereedheid te brengen.

11.00 uur: aankomst bij de start

Hier hebben we eigenlijk niet zo heel veel meer te doen. De renners hebben allemaal hun eigen manier van voorbereiding op de koers. Als staf lopen we vaak even een rondje, spreken met collega`s, gaan naar het startpodium, drinken koffie in het VIP-gedeelte enz. Het is prachtig om te ervaren dat alles wat met wielrennen te maken heeft hier samenkomt en het mooie is te ervaren dat ook de Tour de France echt laagdrempelig is en ook de grote vedettes zich gemakkelijk en ontspannen bewegen in deze setting….

12.30 uur: vertrek richting bottlepoint

Ruim een half uur voor het startsignaal is het tijd om te vertrekken richting bottlepoint (uitreiken bidons) of feedzone (verstrekken van etenszakken). De Tour de france is de enige wedstrijd, waar je niet gemakkelijk een snelle weg kunt vinden en je dus het parcours moet volgen in een lange karavaan volgers, daarbij zijn ze bijzonder streng m.b.t. de voorgeschreven snelheid. Je rijdt dus elke dag het grootste gedeelte van het parcours, wat overigens zeker geen straf is met al dat publiek, de mooie bergen en passages. Met een beetje geluk heb je zelfs nog tijd om even koffie te drinken.

15.15 uur: bottlepoint

Na ruim 87 kilometer koers sta ik samen met een collega langs de weg om bidons en gels aan te geven. Vervolgens hebben de renners bij 108km het volgende punt, de feedzone. Bij de feedzone geef je tassen met 2 bidonnen, gels, repen, rijstcake en cola. (Deze taak hoef ik echter deze etappe niet te doen.)

15.30 uur: vertrek naar de finish

Na het verstrekken van de bidons en het passeren van de volgers, kun je direct doorrijden naar de finish, die gepland staat om ongeveer half 6, afhankelijk van het gereden tijdschema.. Bij de finish wacht je de renners op met drinken en om ze de weg te wijzen naar de bus. Dit doe je samen met de dokter, die zorgt voor een mogelijke dopingcontrole en iemand van de media die zorgt voor de socials. Wanneer een renner de rit wint of in de prijzen valt en dus op het podium moet komen, wordt deze begeleidt naar de winaarszone met de finishtas, waar allerlei voorwerpen in zitten voor op het podium. Denk dan aan pet, zonnebril, horloge, schoenen en schone kleding: alles voor de sponsor uiteraard…..

Deze etappe is Romain Bardet met een 7e plaats de best geklasseerde renner van onze DSM-Firmenich-formatie.

18.00 uur: vertrek naar hotel

In de meeste gevallen ligt het hotel nog op behoorlijke afstand van de finishplaats en moet je soms wel een uur rijden, zoals op deze 2e juli.

19.00 uur: behandeling en massage

Er wordt zo snel mogelijk gestart met de behandelingen en massages. Over het algemeen is hier 2 uur de tijd voor, want daarna volgt voor de renners het diner. Ik doe de behandelingen afhankelijk van de klachten die er zijn, maar gemiddeld zijn het er twee of drie per avond.

21.30 uur: algemene stafmeeting

Een kort overleg om de dag door te nemen en het sportieve resultaat te bespreken. Daarna sluiten we snel aan voor het diner.

22.30 uur: bedtijd

Nog even snel de socials bijwerken en dan slapen. Het zijn intensieve dagen en die hebben voor mij 2 weken geduurd, maar collega`s die de hele Tour de France doen, hebben bijna 4 weken dit dagritme.

Op de 1e rustdag van de Tour, maandag 10 juli, kwam er een einde aan mijn Touravontuur. Alle renners van DSM-Firmenich waren op dat moment nog in de wedstrijd en men was zeer tevreden over mijn bijdrage. Een mooi compliment uiteraard. Het was al met al een hele gave ervaring om deel uit te maken van het grootste wielercircus van de wereld. Vroeger gingen we zelf kijken naar de Tour de France en nu is het normaal dat ik er gewoon zelf tussen loop! (FR)

Paul Eijkelkamp: Als ik fluit, dan fluit ik

Paul Eijkelkamp

Het is een zonnige maandagmorgen in september. Rustig zittend in de achtertuin, wordt mij een kop koffie geserveerd door Paul Eijkelkamp en hij doet er gelijk maar een stroopwafel bij. Ach, je kunt de week slechter beginnen. De gastheer is een heuse clubheld van AVA`70, als is hij daar zelf wat gereserveerder in. Toch wordt het tijd deze vrijwilliger eens even in de spotlights te zetten…….

Als we over zijn hardloopcarrière beginnen, is Paul daar eigenlijk vrij duidelijk in. “Kansloos” geeft hij lachend aan. Na een voetballoopbaan wilde hij een jaartje of 6 geleden serieus werk maken van het hardlopen. Paul had zelf al een beetje een start gemaakt met het trainingsprogramma van Evi en besloot zich vervolgens aan te melden voor de clinic bij AVA`70. Dit beviel hem eigenlijk best goed en hij besloot daarom lid te worden van de vereniging. “Ik wilde het hardlopen eigenlijk combineren met gezelligheid en dat heb ik gevonden. Ik zie bewegen voor mezelf als een soort van therapie en dat bevalt me prima.” We zullen Paul echter niet al te vaak als atleet bij wedstrijden zien, want dat is eigenlijk niet zijn ding. “Nee, ik heb een keertje 3 weken achtereen meegedaan aan de Boekeldercross. De eerste keer had ik veel meer dan een half uur nodig om binnen te komen en de laatste keer stopte de klok bij 29 minuten. Stoppen op het hoogtepunt, dacht ik gelijk en dat is in een notendop dus de wedstrijden reeks van Paul Eijkelkamp! Zeg nooit, nooit maar ik ben geen wedstrijdloper, dus laat mij maar lekker trainen….”

De talenten van Eijkelkamp gingen zeker niet verloren voor AVA`70, want hij meldde zich als verkeersregelaar. Via de brandweer deed hij dit werk al regelmatig en hij besloot zich bij te laten scholen als evenementenregelaar. Tijdens de coronaperiode volgde hij nog wat aanvullende cursussen en was zodoende op diverse plekken inzetbaar. “Ik wilde een bijdrage leveren aan de maatschappij, dus ik besloot me een dagdeel in het weekend beschikbaar te stellen als verkeersregelaar. Omdat de pandemie veel langer aanhield dan gedacht, was ik bijna twee jaar elk weekend wel een dagje op pad en te vinden in teststraten en diverse vaccinatielocaties.” Mooi om mee te maken en we hebben veel plezier gehad, maar het kostte me uiteindelijk wel veel langer vrije tijd dan gedacht.” 

Eijkelkamp is nu weer in een rustiger vaarwater terecht gekomen en is blij dat de wedstrijden van AVA`70 weer doorgang vinden. “Toch altijd heel mooi om als vrijwilliger van je eigen club een bijdrage te leveren bij een evenement. We doen dit bij onze club met een hele grote groep leden en ik vind het leuk daar deel vanuit te maken.” Als verkeersregelaar heeft Paul een werkwijze van streng, doch rechtvaardig. Zelf zegt hij daarover: “Ik doe het met een glimlach en humor, maar laat zeker niet met me sollen. Als ik fluit, dan fluit ik! Ik realiseer me heel goed dat je als verkeersregelaar ook een gastheer van een evenement bent, maar de veiligheid van iedereen is hoofdzaak en moet in goede banen geleid worden. En daar sta en ga ik voor.” Op de vraag naar bijzondere momenten, noemt hij er twee, al kan Paul er zeker meer opnoemen. “Lopers waarderen het zeker, dat je er staat als verkeersregelaar en dat bleek ook, toen na een editie van de Boekeldercross bij een vertrekkende auto met een Duits kenteken het raampje werd opengedraaid en de bestuurder zei: Vielen dank das du hier für uns bist!  Een heel ander moment dat indruk op me heeft gemaakt, was de Tommy Beusrun. Bijzonder dat sport en emotie zo enorm dicht bij elkaar kunnen staan….”

Inmiddels heeft Eijkelkamp ook een nieuwe job m.b.t. het in goede banen leiden van de verkeersveiligheid bij wedstrijden. Zo zat hij onlangs bij de Kramprun achter op de eerste motor, die voor de koplopers reed. Paul was helemaal in zijn element en floot zich werkelijk de longen uit het lijf. Dit tot grote hilariteit van het AVA-publiek langs de kant, dat als tegenreactie gelijk zorgde voor een orkaan aan geluid, geklap en geschreeuw. Een mooie wisselwerking, waar de stoere verkeersregelaar wel van kon genieten. 

Wat betreft de toekomst van AVA`70, daarover heeft Paul zeker ook een mening. “Ik hoop van harte, dat AVA`70 de gezellige en gezonde vereniging blijft, die het nu is. En verder… Ik zie mogelijkheden om op termijn de club te verhuizen naar sportpark Zuid, gezien de ontwikkelingen die daar spelen. Dit lijkt me een uitdagend project om te begeleiden en hierbij een actieve rol te spelen.” Voorlopig zal dit laatste nog wel even op zich laten wachten en zal Eijkelkamp vooral doen, waar hij goed in is, namelijk lekker recreatief lopen bij AVA`70 en zich inzetten als vrijwilliger en daar is helemaal niets mis mee!!! Bron: Frank Roos  

Hardlopend begeleidt Gerrit mensen met een beperking

Gerrit Voortman

De gemiddelde werkdag van ASICS Frontrunner Gerrit Voortman (58) bestaat uit zo’n 40 kilometer hardlopen. Hij begeleidt mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking om in beweging te komen, of neemt hen mee terwijl hij – al hardlopend – hun rolstoel vooruitduwt. Een koud kunstje voor de voormalige marathonloper.

Na een jarenlange carrière als wedstrijdatleet, kwam Gerrit zo’n 20 jaar geleden per toeval in aanraking met de gehandicaptenzorg. Vrienden van hem kregen een kind, Falco, met het Kleefstra syndroom – een zeldzame ontwikkelingsstoornis. Om de ouders wat zorg uit handen te nemen, logeerde Falco af en toe bij Gerrit en zijn vrouw. “Tijdens mijn hardlooptrainingen nam ik Falco mee in zijn rolstoel. Geweldig vond hij dat!” vertelt Gerrit. “Al snel kreeg ik de vraag of ik niet meer gehandicapte jongeren wilde begeleiden. Dat is inmiddels uitgegroeid tot een ware dagtaak.”

In beweging

Naast zijn werkzaamheden als trainer bij HAC’63 in Hoogeveen, werkt Gerrit drie dagen in de week als activiteitenbegeleider voor Stichting De Trans in Emmen. Zijn doel: cliënten uit de dagelijkse sleur halen en in beweging brengen. “Ik werk met een heel gevarieerde doelgroep. Sommigen hebben gedragsproblemen en gaan hardlopend met mij mee, dan kunnen ze hun energie kwijt tijdens het sporten en keren ze rustiger terug,” laat Gerrit weten. “Anderen zijn door hun beperking aangewezen op een rolstoel. Al hardlopend duw ik ze dan vooruit. Heerlijk vinden ze het om de wind in hun gezicht te voelen. Soms laat ik ze vanuit hun rolstoel bepaalde oefeningen doen, zodat ze zelf ook in beweging komen.”

Eén van de cliënten die Gerrit leerde hardlopen is de verstandelijk beperkte Harron. Voordat hij met Gerrit ging trainen, woog hij meer dan 100 kg. “Harron kon voor geen meter hardlopen,” herinnert Gerrit zich. “We zijn begonnen met lange stukken wandelen en voegden daar korte stukjes hardlopen aan toe. Dat hebben we steeds verder uitgebreid. Nu kan hij het een uur lang volhouden.”

Intensieve werkdag

In totaal begeleidt Gerrit 20 tot 25 cliënten in de week. “Als ik bij de dagbesteding kom, staat iedereen altijd te springen om mee te gaan. Dat is een teken dat ze het leuk vinden, graag naar buiten gaan en actief bezig zijn.” Zodra Gerrit de ene cliënt weer thuis heeft afgezet, loopt hij door om de volgende op te halen. Dit betekent dat hij zelf een heleboel kilometers maakt, maar dat is de voormalig marathonloper gewend. “Ik vind het geweldig dat ik op deze manier van mijn hobby mijn werk heb kunnen maken. Op een werkdag loop ik gemiddeld 35 tot 45 kilometer. Het hoeft gelukkig niet hard, dus het is goed vol te houden. Toch tikt het wel aan, na zo’n dag kom ik ’s avonds uitgeteld thuis.”

Waar Gerrit zelf altijd gefocust was op snelle tijden, leert hij van zijn cliënten het hardlopen opnieuw waarderen. “Ik beleef het hardlopen nu heel anders dan ik deed als wedstrijdatleet. Voor deze groep cliënten gaat het om het volbrengen van een bepaalde afstand, of dat in een half uur of drie kwartier gebeurt, maakt niet uit. Hardlopen is een doel op zich. Ik zie dat ze enorm genieten, daar haal ik heel veel voldoening uit.” (bron)

Diederik Verbakel: Kleurrijk Avajaan

Diederik Verbakel, artistiek talent

De afgelopen corona-periode verschenen er maar weinig berichten over succesvolle clubgenoten in de media. Wedstrijden waren er immers niet, dus ook geen podiumplekken. Toch was er een AVA-jaan die wel degelijk volop in de schijnwerpers stond. Regionale kranten en grote landelijke dagbladen plaatsten hele pagina`s over Diederik Verbakel. Het ging in de artikelen niet zozeer over de sportieve prestaties van de fanatieke loper uit de B-selectie. Nee, DIED is een artistiek talent en verrast de wereld met ontwerpen van bijzonder kleurrijke kleding, die ook nog eens op een opvallende wijze wordt gepresenteerd.

Een portret over de goedlachse en hardlopende “modekoning van Aalten”……..

Schets even je (werk)carrière in vogelvlucht, voor de leden die je nog niet kennen?

Hier in het kort mijn fashion life! In 1999 studeerde ik samen met Marieke Holthuis (mijn best friend) af op de Hogeschool voor de kunsten Arnhem Modevormgeving. Met mijn eindexamen collectie won ik de Frans Molenaar Couture Award 2000. De collectie  werd gespot door een Italiaanse headhunter en vervolgens kreeg ik samen met Marieke een baan aangeboden in Italie bij het jeansmerk DIESEL. In totaal woonde en werkten wij er 10 jaar. Na deze 10 jaar besloten we een wereldreis te maken en onze eigen ontwerpstudio en merk op te zetten in Aalten. Ons merk en studio bestaan nu ook alweer ruim 11 jaar, waarbij we werken voor verschillende bedrijven in Italie en China. Daarnaast runnen we ons label en hebben een eigen webshop *DIED* Dit alles vanuit ons mooie pand Landstraat 10: beneden in het pand zit onze ontwerp studio en wij wonen boven.

Onze kleurrijke collectie kunst, kleding en kussens verkopen we van New York tot Japan en natuurlijk ook gewoon aan klanten in Aalten!

Nog even ter uitleg, omdat de meeste mensen zich dit afvragen….. Marieke en ik woonden in Arnhem in hetzelfde studentenhuis. Ik zat eigenlijk altijd bij Marieke in haar keuken, want ze maakt al jaren heerlijke gerechten.

We zijn geen stel, ik ben zo gay als papagaai en Marieke heeft een leuke vriend! Maar aangezien het samenwonen al jaren zo goed bevalt is het onze success-formule geworden.  Marieke kookt inmiddels echt de sterren van de hemel, want is ook officieel geslaagd voor haar diploma als zelfstandig kok! Vind je het leuk haar bijzondere kookkunsten te volgen dat kan op www.instagram.com/cucinamary  

Zie je het trainen bij AVA`70 als ontspanning of inspanning?

Het trainen is voor mij een heerlijk moment om even niet aan mode en het werk te denken, dus voelt het voor mij als een ontspanning!

Zie je overeenkomsten tussen het werken in de modewereld en hardlopen?

Het is voor hardlopen belangrijk om met regelmaat te trainen, en dit geldt ook voor mode. Je moet je ogen getraind houden om de trends niet te missen.

Welk doel heb je met hardlopen voor ogen?

Ik vind het heerlijk om fit te blijven op deze manier, ik combineer crossfit met hardlopen en dit werkt perfect voor mij.

Wat is tot nu toe je mooiste belevenis met hardlopen?

De marathon van Rotterdam was toch wel een mooie ervaring qua hardlopen. Ik had wel de pech dat ik voor werk net met een jetlag uit China aan de marathon begon samen met mijn broer Ewoud. Ik moest uiteindelijk afhaken op de 30 km. IK WAS KAPOT!

Opvallend detail: het kleurenpalet bij je mode, zien we niet terug in je hardloopkleding?

Klopt! Ik ben eigenlijk een saaie mus.

Heb je nog bepaalde hardloopdoelen op termijn?

Ik heb mijzelf weer ingeschreven voor de DAM tot DAM loop op zondag 19 september a.s. Een erg leuke route met een lengte van 10 Engelse Mijl, dus daar ga ik mij weer fit voor trainen! Even de corona kilo’s eraf!

Ben je de coronatijd goed doorgekomen?

Doordat ik veel internationaal werk doe, viel bij ons al snel alles stil qua mode opdrachten. Eerst het werk uit China daarna Italië…Veel bedrijven zaten in zwaar weer vanwege de corona. En wij zijn qua externe werkers gemakkelijk weg te snijden uit de budgetten.

Maar hierdoor kwam er tijd voor allemaal bijzondere kunstprojecten en meer tijd voor onze eigen webshop www.diedshop.com  Het werd zo’n succes dat we op deze manier blijven doorgaan! De opdrachten voor ons consultancy werk lopen inmiddels ook weer. 

Wil je verder nog iets kwijt?

Dat Marco van Rijs de beste trainer is! Marco van Rijs for President!

En als je mij en al mijn kunstprojecten wilt volgen dan kan dit hier: www.instagram.com/diederik_verbakel (FR)

Wamelink on wheels

Erwin Wamelink

Als we er dan toch zijn….. Dat zal Erwin Wamelink gedacht hebben, toen hij hoorde dat er op woensdagavond 14 juli jl. een Free Wheel Skeelerwedstrijd plaats zou gaan vinden op sportpark Zuid. De altijd goedlachse jeugdtrainer van AVA’70 is op dit moment een keer of 4, 5 per week op de reserveaccommodatie van zijn cluppie te vinden en bedacht zich geen moment. Hij liet zich weer eens voor een nieuw avontuur uitdagen en startte razendsnel de noodzakelijke voorbereidingen. Geheel volgens verwachting, had hij binnen 22 minuten een paar hele fijne leenskeelers gescoord, die vast en zeker niet helemaal zouden passen, maar als er iemand de pijn kan verbijten, dan is het Erwin wel. Slechts weinigen waren op de hoogte van het dappere rolavontuur van Wamelink en het was natuurlijk voor insiders de grote vraag in welke outfit hij aan de start zou verschijnen: een heus Franz Krienbuhl-pakje of gewoon een korte tight met AVA-shirt? Een helm, omdat het moet, maar zeker geen arm- en kniestukken, want dan lijkt het of je angst hebt en daarbij is een beetje asfalteczeem is ook best stoer. Uiteraard verloochende de AVA-jaan zijn afkomst niet en meldde zich uiterst brutaal in zijn gele shirt en met een mooi blauw potje op zijn hoofd op de eerste startrij. Het alleszeggende startnummer 508 stoer op de aerodynamische kleding gespeld. De regen klaterde met bakken op het asfalt en het beestenweer is de neo-skeeleraar op het lijf geschreven. “Hoe zwaarder, des te meer kansen voor mij om te scoren”, zo zal Wamelink gedacht hebben. Dat het valrisico dan ook net effen iets groter is, daar wilde onze rasoptimist niets van weten.

Om exact 18.59 uur klonk het startfluitje en rolde het deelnemersveld van echte helden over het strakke asfalt, dat deze avond dus voorzien was van een laagje regenwater, dat in de wintermaanden zeker voldoende zou zijn voor een prachtige ijsvloer. Wamelink toonde zich gretig als altijd en kroop direct achter de rug van de torenhoge favoriet Thomas Lohuis, ook AVA’70 overigens en goed in tal van sportdisciplines. De strijd ging over 15 rondjes en de regen zou voor en ware slijtageslag op gaan leveren. Onze blonde pijl koos zijn eigen strijdplan en gunde Lohuis zijn overwinning, door hem in de slotfase rustig en gestaag bij hem weg te laten rollen. In een geweldig symmetrische en atletische stijl maakte Wamelink weer eens aan iedereen duidelijk dat hij van alle markten thuis is. Met een podiumplek in het verschiet begon Erwin steeds meer ontspannen te skeeleren en dit was werkelijk een lust voor het oog. In een sublieme eindtijd van 29 minuten en 57 seconden finishte Wamelink als tweede en schreeuwde een oerkreet van genot, die tot ver achter Bocholt te horen was. Een zilveren plek en een prachtig P.R. was een fraaie score in deze, toch redelijk troosteloze ambiance. Wat was Erwin er blij mee en terecht!

Het zou wel eens heel goed mogelijk kunnen zijn, dat het circus “Wamelink on Wheels” een gezellig avondje uit gaat worden in de zomermaanden. Het is immers weer eens heel wat anders dan slenteren over de lokale braderie. Wat zullen zijn fans naar dit sportieve uitje uit gaan kijken. En dat zijn er heel erg veel………..(FR)

Verslag van het NCK wielrennen in Dronten

Wielervereniging de Peddelaars uit Aalten op het Nederlands Kampioenschap voor clubteams in Dronten, Mark fietst in 4e positie

De afgelopen maanden heb ik verschillende blessures gehad. Ik ben dan ook  op loop gebied niet fit geweest en ben inmiddels weer langzaam op de weg terug. Vanaf het begin van mijn blessure periode heb ik gelijk de racefiets uit de kast gehaald om mijn conditie op pijl te houden. Naar een aantal  weken begon ik  van het fietsen genoeg te krijgen, hardlopen is namelijk zoveel mooier. Ik had vooral geen zin meer om steeds alleen te gaan. Naar een aantal keer mee te zijn geweest met de Peddelaars uit Aalten ben ik daar ongeveer  twee maand geleden lid geworden. Gezellig in een groep fiets en toch ook een beetje de competitie opzoeken. Ik merkte gelijk al dat het fietsen mij ook wel aardig af ging en ik behoorlijk mee kon komen. 

Nu ongeveer een maand geleden werd ik gevraagd om mee te doen met het NCK in Dronten. Geen idee wat het inhield en wat er moest gebeuren. Naar wat verder gevraagd te hebben, bleek dat dit het Nederlands kampioenschap is voor clubteams. Er wordt deze dag een ploegentijdrit met 6 personen over een afstand van 52km gereden. Het probleem was alleen dat ze nog maar 4 man hadden en de vraag was dus of ik niet mee wou doen. Ik zag het nog niet echt zitten, want dit waren toch wel echt de hele snelle mannen van de Peddelaars en dan 52km lang. Pff. Uiteindelijk heb ik me toch overlaten halen. Na een tijdritstuurtje te hebben geleend en 4x met een aantal mannen van de ploeg te hebben getraind, was het dan afgelopen zaterdag zo ver. Geen idee wat ik moest en kon verwachten. Als ik na een hardloopwedstrijd ga weet ik ongeveer wat mijn niveau is en welke tijd ik ongeveer zou kunnen lopen. Voor deze wedstrijd geen idee wat ik kan en mijn grootste vrees was om er na 10km al afgereden te worden.

Op de wedstrijddag was alles goed geregeld, een strak pakkie, een mooie helm en  een dicht achterwiel voor in mijn loodzware fiets (volgens de overige jongens). Het enigste wat niet klopte waren de lange haren op de benen, daar viel ik we mee op tussen de gesoigneerde wielrenners. Na een half uur ongeveer warm te hebben gereden op de tacx moest het nu toch echt gebeuren en ik voelde de spanning stijgen. Om 14.32 uur gingen we van start op een echt startpodium wat ik alleen maar van de televisie ken. Gelijk werd de snelheid flink opgeschroefd richting de 45km per uur. Ik voelde me goed en kon het tempo goed aan. Helaas was dit niet voor iedereen het geval en waren we na 12 van de 52km al 2 ploeggenoten kwijt. 

Bij deze ploegentijdrit moet je minimaal met 4 man finishen, waardoor de druk dus alleen maar groter werd voor mij, ik moest er namelijk nog 40km bij blijven. We reden een heel stuk over de dijk bij Dronten met wind schuin tegen, wat een afzien. Vervolgens met de wind in de rug weer terug richting Dronten met snelheden dik boven de 50km per uur. Voordat ik het wist zaten we al in de laatste 10km, ik voelde me nog goed. Een aantal flinke beurten op kop gedaan en voordat ik het wist waren we alweer in Dronten. Laatste stuk nog alles eruit, waarna we met 4 man over de finish kwamen in een tijd van 1uur 8min en 34sec. Dit betekende een gemiddelde snelheid van 45.5kmph. Wat was dit een gave ervaring en wat ging het bovenverwachting goed.

Sportieve groet, 

Mark te Brake.

Als je op de link klikt zie je nog een kort filmpje van alle groepen van de Peddelaars, de groep van Mark komt na 1:55 minuten in beeld.

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 89

13 en 21 juli: Rustdagen Tour de France 2015

Ik ben niet te helpen

Ik ben verslaafd. Heel ernstig verslaafd. Zo verslaafd dat de personen in mijn naaste omgeving er hinder van ondervinden. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed. Zware medicatie, Cold-turkey afkicken of een sessie bij een therapeut, helemaal niks helpt. Het wordt alsmaar erger.

Als ik na een onrustige nacht aanschuif aan de ontbijttafel, duik ik direct de kranten in. Eerst de Telegraaf, vervolgens L’Équipe, La Gezetta dello Sport en de Spaanse sportkrant Marca. Vluchtig spit ik door de dagbladen opzoek naar interessante artikelen. Hoe gaat het met de grasparkieten van Alberto Contador? Is mevrouw Van Avermaet al begonnen met puffen? Als ik alle kranten heb gescand, sprint ik naar de computer.’ Uitzending gemist’. Eerst ‘Vive le vélo’ van de VRT. Karl Vannieuwkercke en Lieven van Gils praten mij bij over hun falende klassementsrenner Tim Wellens. In het schijtlollige ‘Tour du jour’ van Wilfred Genee zijn de enige hoogtepunten de reclame en de aftiteling.

Ongedurig kijk ik op mijn horloge. Tien over één! Over een uurtje begint de live-uitzending van de Tour de France. Wie zal er in de kopgroep zitten? Gaat het vandaag op de kant? Nog snel even naar de ‘Jumbo’ voor een pak stroopwafels. Want een hongerklop krijgen tijdens een etappe is funest. De gehele weg sta ik op mijn pedalen. Ik bereid me voor op mijn eigen massasprint. Bij de Jumbo is de streep getrokken. Ik voorzie mijn eigen wedstrijd van commentaar. De verbaasde gezichten van mijn tegenliggers verraden dat ik net iets te hard in mijn zelf praat. Na een fikse spurt duw ik mijn voorwiel als eerste over de finishlijn om daarna doordrenkt van het zweet, met een piepende ademhaling en een hartslag van 193 de supermarkt binnen te gaan.

De eerste drie weken van juli zijn de mooiste maar zwaarste weken van het jaar. Ik val weer terug in mijn verslaving. Het beheerst je dagelijkse leven. Als de etappe eenmaal bezig is, is de verslaving volledig onder controle. Maar er is één ding waar een verslaafde als ik met angst en beven naar uitkijkt. Een dag waarin ik in een zwart gat donder. Een dag die een eeuwigheid lijkt te duren. De hel op aarde. Ik heb het natuurlijk over…. de rustdag!

Hans en Corry Sielias In Griekenland

Hans en Corry Sielias (2e en 3e van rechts)

Na een lange reis van 32 uur met 2 overnachtingen in Oostenrijk en Servië zijn we in het noorden van Griekenland aangekomen In het plaatsje Orma, waar we hebben ingeschreven voor een dansstage van 10 dagen .Het ligt vlakbij Loutra, dat bekend is vanwege zijn warmwaterbronnen. Er wordt 2x2 uur les gegeven per dag in Pontische, Thracische en Macedonische dansen. Wij vinden vooral de Pontische dans en muziek erg mooi. De Pontische muziek wordt meestal op maar 2 muziekinstrumenten gespeeld en wel een grote trom, waar met een groot en klein slaghout op geslagen wordt en een Lyra. Dit is een lang smal strijkinstrument die dus met een strijkstok wordt bespeeld. Voor geïnteresseerden zie You Tube.

Na 10 dagen dansen met s’avonds meestal nog een bezoek aan een dorpsfeest met muziek en dans, waren wij wel toe aan wat rust. Wij zitten nu 10 dagen op Pileon, in het plaatsje Tsjangarada, waar we al verschillende mooie wandelingen hebben gemaakt, met daarna een duik in de zee, waarvan het water heerlijk warm is. 

Ik zag dat de marathontrainingen ook waren begonnen, maar voor mij nog geen lange duurtrainingen, want daar is het wel iets te warm voor hier. Ik probeer soms s morgens vroeg een stukje te lopen, maar heb niet altijd zin om vroeg op te staan. Ik zal toch eind augustus wat meer moeten gaan lopen om niet te veel achterstand op te lopen. Aanstaande vrijdag vertrekken wij voor 5 dagen naar het Plasterimeer bij het plaatsje Karditsa. Dit is het voorlopig, iedereen de groeten uit een warm Griekenland en vooral de mensen van de marathon veel sterkte met de trainingen Want het is in Nederland ook warm hoor ik.

Groeten, Hans en Corry Sielias

Open tuin bij Theo Stronks

Open tuin

Als fanatiek hardloper komt er een moment dat je, al dan niet gedwongen, het wat rustiger aan moet doen. Veel sporters en waarschijnlijk ook de "gewone" mensen worden dan gevraagd "Wat ga je dan doen in je vrije tijd?" Het komt geregeld voor dat men dan in het zogenaamde zwarte gat valt. Gelukkig heeft Theo Stronks hier geen last van en kan hij zijn vrije tijd goed benutten. Zoals sommigen wel weten is hij een fervent tuinliefhebber. Niet een doorsnee tuin, maar iets speciaals. Al ruim 20 jaar is hij geïnteresseerd in rotstuinen en de daarbij behorende rotsplanten. Om die reden is hij ook lid van de Nederlandse Rotsplanten Vereniging. Hier begin je aan, zonder dat je weet waar het eindigt, ook hier komt een verslaving om de hoek kijken.

Hoe klein ook bijzonder kan zijn, kun je maandag 6 mei vanaf 14.00 uur bekijken aan de Julianastraat 16 in Aalten. Theo zijn tuin is dan te bezichtigen en planten die je niet dagelijks ziet zijn dan te bekijken!

Reportage atleet en muzikant Tijs Groen

Zevenaarder Tijs Groen, regerend Nederlands kampioen op de korte cross en de 3.000m indoor, heeft twee hobby’s waar zich met volle overgave op stort. Hardlopen en gitaar spelen. Onder begeleiding van zijn gitaarspel vertelt Groen erover in de onderstaande reportage.

   

Zwart gat

Als fanatiek hardloper komt er een moment dat je, al dan niet gedwongen, het wat rustiger aan moet doen. Veel sporters en waarschijnlijk ook de "gewone" mensen worden dan gevraagd "Wat ga je dan doen in je vrije tijd?" Het komt geregeld voor dat men dan in het zogenaamde zwarte gat valt. Gelukkig heb ik hier geen last van en kan ik mijn vrije tijd goed benutten. Zoals sommigen wel weten ben ik een fervent tuinliefhebber. Niet een doorsnee tuin, maar iets speciaals. Al ruim 20 jaar ben ik geïnteresseerd in rotstuinen en de daarbij behorende rotsplanten. Om die reden ben ik ook lid van de Nederlandse Rotsplanten Vereniging. Hier begin je aan, zonder dat je weet waar het eindigt, ook hier komt een verslaving om de hoek kijken.

…..

Een groot gedeelte van de tuin bestaat uit tufsteen, dit is een zachte soort steen waarin gemakkelijk planten kunnen groeien. De planten die in de tuin staan koop ik meestal bij gespecialiseerde kwekers. Ben daarom zo'n tien keer per jaar te vinden in en rondom de Botanische Tuinen in Utrecht. Als het niet is om planten te kopen, dan wel om lezingen bij te wonen, om zodoende op de hoogte te blijven van de nieuwste ontwikkelingen. Door het veranderende klimaat is het kweken van bijzondere planten in een ander daglicht komen te staan. Wat 10 jaar geleden voor onmogelijk werd gehouden, is nu gemakkelijker te kweken.

…..

Net als in de modewereld zijn er ook in "onze" wereld nieuwe trends. Een ervan is het kweken van planten in turfblokken, ja dat wat vroeger gebruikt werd voor de kachel. Veel orchideeën, gentianen, en andere bijzonderheden groeien hier goed in. Ik wilde niet achterblijven en heb inmiddels al heel wat turfblokken in de tuin liggen. Daarnaast hou ik me bezig met het vermeerderen van rotsplanten door middel van zaaien en/of stekken. Krijg één keer per jaar een zaadlijst opgestuurd vanuit Engeland-Canada-Nederland, en kan dan een keuze maken. Meestal zaai ik het verkregen zaad in januari, februari in de hoop dat er wat moois ontkiemt. Zit nu drie jaar in een zaaddistributiecommissie die er voor zorgt dat al het gewonnen zaad op een verantwoorde manier verwerkt wordt. Zodra dit gebeurd is wordt het verpakt en daarna verstuurd naar de degene die wat besteld heeft. Kortom een bewerkelijke procedure. De kunst van het kweken van rotsplanten is om ze in de natuurlijke staat op te laten groeien, dus wat klein is moet ook klein blijven. Niet zoals bij de "gewone" plant door goed te bemesten, maar zoals bij mijn planten die de voeding uit bijvoorbeeld de stenen halen (kalk). Verder probeer ik me ook nog bezig te houden met bijzondere vaste planten, voor mij geldt, het kan niet bijzonder genoeg zijn. Hoor nog weleens de vraag, is je tuin dan nooit af? Nee, zeg ik dan. Je blijft bezig en dat is maar goed ook.

…..

Nieuwsgierig geworden ?? Op zaterdag 2 mei 2009 is de tuin te bezichtigen en wel van 10.00 uur tot 16.30 uur. Je krijgt dan de gelegenheid om alles wat dan bloeit en groeit te bekijken. Daarnaast probeer ik de vragen te beantwoorden, verder is er voldoende literatuur aanwezig. Dus durf het eens aan, de koffie is klaar en/of een hapje/drankje is er ook.

…..

Groeten, Theo Stronks

bron: Sprint – clubblad AVA’70