Uitslagen van de 45e Marathon in Rotterdam

Linda Stronks, één van de deelneemsters aan de Marathon van Rotterdam

Klik op de link voor alle uitslagen

4.2 kilometer

10 kilometer

marathon

site organisatie

Dinxperloër Bram van den Bergh leeft van de uitdagingen

Bram van de Bergh voorafgaand aan de Marathon des Sables

Bram van den Bergh leeft van de uitdagingen

Bram van den Bergh uit Dinxperlo beleeft een jaar vol uitdagingen. De atleet liep dit voorjaar eerst de Marathon des Sables, een zesdaagse ultraloop van ongeveer 250 kilometer in de Sahara-woestijn van Zuid-Marokko, in het pinksterweekeinde deed hij mee aan de Ropa Run. Dit is een estafette van Parijs naar Rotterdam. De verklaring voor zijn deelname was simpel: "Ze hadden nog een hardloper nodig."

Aanvankelijk stond de Ropa Run niet in de agenda van de 48-jarige Bram van den Berg. "Maar ik werd benaderd door een hardloper die bij mij in de tent sliep tijdens de Marathon des Sables", herinnert de Dinxperloër zich. "Hij zat in een team en ze kwamen een hardloper te kort. Dat was ongeveer 3,5 week voor Pinksteren." En dus volgde overleg met het thuisfront. "En heb ik ze daarna teruggebeld dat ik mee zou doen met hun team 136. Ik was na Marokko ook al weer wat aan het sporten."

Format

Wie denk aan een estafetteloop over 540 kilometer, die krijgt het misschien al snel benauwd. Van den Bergh: "Maar dit team doet al vanaf 2011 mee en heeft veel ervaring. Zo hebben zij de ploeg van acht hardlopers opgedeeld in twee viertallen. Terwijl het ene viertal uitrust, loopt de andere ploeg een paar uur." Met enige verbazing hoorde Van den Bergh de verdeling. "We liepen per man steeds 1.500 meter en werden dan afgelost. Dat is dus een minuut of zeven per keer."

Je zou zeggen dat iedereen 5 of 10 kilometer zou kunnen lopen, en dan het stokje voor langere tijd zou overgeven. "Fysiek hoeft dat geen probleem te zijn, maar je hebt ook met het mentale deel te dealen. Door steeds maar 1.500 meter te lopen, kon je daarna weer een minuut of twintig uitrusten. Na 55 of 60 kilometer was dan het andere viertal hardlopers aan de beurt. Ik ben meer een diesel, maar ik zei tegen hen: 'Ik ben hier te gast, zeg maar wat ik moet doen'."

Team

Het team bestond echter uit veel meer dan de acht genoemde hardlopers. "We hadden een bus als basis. Het viertal dat niet liep, kon daar rusten en proberen dan een paar uur te slapen. Daarnaast was er ook een fysio mee, meerdere etsers, een chaueur, een navigator. In totaal waren we denk ik met ruim dertig mannen en vrouwen." Een kleiner busje begeleidde de 'dienstdoende lopers' van team A of B. "Inclusief de etsers, want een regel van de organisatie is dat een loper altijd wordt voorafgegaan door een etser en wordt gevolgd door een etser."

Licht

Omdat er in de nacht wordt doorgelopen, was enig licht ook geen overbodige luxe. "Je wilt toch graag weten waar je je voet neerzet. Wat verder wel even lastig was, was dat je bioritme verstoord is door 's nachts hard te lopen. Dat leidde wel tot enige moeite in de nacht van zondag op maandag. Ook liepen we bijna het gehele parcours in de regen, dat hielp ook niet." Uiteindelijk rekende de Dinxperloër voor dat hij in die 24 uur tussen de 70 en 80 kilometer in stukjes van 1.500 meter had bijgedragen aan het volbrengen van de Ropa Run. "We hadden een vaste volgorde van lopen, maar in mijn team heb ik een paar keer een beurtje van een van de anderen overgenomen."

Goede doel

Eenmaal met Rotterdam in zicht, ontstond een euforisch gevoel. "De aankomst was een chaos, met eerst de finish van de loper in kwestie en daarna een extra finish van het hele team." Met team 136 liep Van den Bergh geld bijeen voor mensen met kanker die in de terminale fase van hun leven zitten. "Het motto is dat we leven willen toevoegen aan dagen als we geen dagen meer kunnen toevoegen aan het leven. Mooi dat we met zo'n actie iets kunnen betekenen." Ook in zijn omgeving heeft Van den Bergh te maken met personen die aan kanker lijden. "Dat geldt voor een vriendin van ons, maar ook de dochter van mijn beste vriend. Het is mooi iets te kunnen bijdragen voor een ander."

Iron Man

Met de Marathon des Sables en de Ropa Run in de pocket richt Van den Bergh zich alweer op iets nieuws. "Ik zou wel weer eens een Iron Man-triatlon willen doen", stelt de Dinxperloër die onregelmatige werktijden heeft en in de jeugdzorg werkzaam is. "Maar dat ga ik eerst met de familie overleggen. Ik heb leuke triatlons zien staan in de bergen van Oostenrijk en ook in Spanje. Ik hou ervan om steeds op nieuwe plaatsen een evenement te bezoeken. Ik merk aan mezelf dat het alweer begint te kriebelen." (bron)

Weekend van de waarheid

Rotterdam

Bij de één moest het gaan gebeuren op zaterdag 12 april, de ander wilde een dag later graag pieken….Het 2e weekend van april stond bol van diverse wedstrijden, waar AVA`70-leden van de A- en B-selectie aan de start stonden en vooral ook wilden gaan finishen!

Weken, zo niet maanden werd er door heel veel AVA-janen uitgekeken naar ”het weekend van de waarheid.“ Samen trainen of individueel, gelexperimenten, tactiek bespreken, voedingstips uitwisselen… het ging in de kleedkamer voor of na de training, onder de douche of clubhuis bijna nergens anders meer over. De ranke lijven werd nog ranker en de bekkies stonden in de week voor de matchdays strakker dan ooit. Het kon haast niet anders, dan dat er toptijden genoteerd zouden gaan worden, want de voortekenen waren uitstekend. De club kilometervreters waren stuk voor stuk geweldig in vorm ….

Zaterdagmorgen 12 april in alle vroegte vertrok een viertal Dravers en Vrijbuiters voor de RunForestRun, een hele serieuze trailloop. Het waren zowaar geen kinderachtige afstanden, die afgelegd moesten worden in het hart van Drenthe. Angelique en Eric kregen dik 28 kilometer ploeteren te verwerken. Het “buiten spelen” van Henrie en André ging nog een stukkie verder, want na een strijd van ruim 7 uur en een verbranding van ruim 4000 calorieën had dit duo een slordige 51 kilometer afgelegd.

Jeroen Wisselink had gekozen voor geheel andere omstandigheden, want hij startte later op de middag op Ibiza voor zijn uitdaging, de halve marathon op dit extravagante Spaanse eiland. De zon scheen duftig en met 20 graden was het ook wat warmer dan het lijf gewend was. Niettemin ging het hardlopen uitstekend en rolde er een hele fijne eindtijd uit.

En toen was het tijd voor “Super Sunday,” zondag 13 april.

Nestor Wim Rensink was met een aantal hardloopmaten naar het Belgische Leuven vertrokken en startte op de 10 kilometer. Een pittig parcours met aanzienlijk meer heuvels dan gedacht kreeg de sympathieke draver voor de kiezen. Maar de sloffert had al enkele maanden aangetoond in hele goede vorm te zijn en etaleerde dat door gewoon een prachtige tijd van 51, 22 minuten te klokken. Een diepe buiging uiteraard.

Veel dichterbij huis maakten een trio AVA-janen op de vroege zondag veel minder reiskilometers en stonden aan de start in Beek. Lekker draven door de Achterhoekse bossen, stuk of wat hoogtekilometers meepakken. Het ging Bertje, Gertje en beetje nieuwkomer Tonny deze zonnige morgen uitstekend af en het was dan ook gewoon genieten geblazen.

In Rotterdam stond een zestal AVA`70-leden enigszins zenuwachtig om 10 uur aan de start bij Nederlands mooiste marathon. Spannend was het vooral ook, omdat het weer zo maar spelbreker kan worden, als de temperatuur snel op zou gaan lopen of de bewolking voor een hoge luchtvochtigheid. Buienradar werd dan ook in de week voorafgaand aan de wedstrijd zo`n keertje of 6,7 per dag geraadpleegd, maar op het moment suprême, was het allemaal dik in orde. Daarnaast was er bij de start wel een traditie- aanpassing, want Lee Towers was er niet bij en dan moet je toch even schakelen.

Goedgetraind en zeker ook goedgemutst gingen de 6 geelhemden de strijd aan met de 42,2 kilometer, samen met nog dik 17.000 atleten. Over het wedstrijdverloop kunnen we kort zijn: het liep als de gesmeerde bliksem!

 Tuurlijk zijn er de pijntjes en twijfels in het Kralingse bos, maar eenmaal bij de kubuswoningen, waar de sfeer altijd euforisch is, komt de finish in zicht. Er rolden werkelijk uitstekende tijden uit en was de missie bij allen meer dan geslaagd. Chapeau!!!

Bijna gelijktijdig klonk ook het startschot in Enschede. De oudste marathon van Nederland is groeiende en hier stond dan ook de grootste club AVA`70-dravers aan de start. Waar de één koos voor de halve afstand, liep de ander de volle route en dat vraagt veel van een mens. Maar dan is er tijdens de run toch altijd weer de passage van Lonneker. Een kippenvelmomentje want werkelijk alle 1934 inwoners van “de stad van de legendarische Hensken oet Lönn`ke” staan langs de route. En dan krijg je toch echt vleugels….. Dat beek ook wel, want het peloton geelhemden liep stuk voor stuk een geweldige tijd en dat zorgde voor louter lachende gezichten bij de finish, op 1 na.  

Heel veel AVA`70-atleten kwamen in het Weekend van de Waarheid in actie, showden hun talenten en scoorden prachtige tijden, mooie prestaties en uitstekende tijden. Maar alleen talent is niet voldoende, want je hebt absoluut nog 3 T`s nodig: een Trainer die je de juiste programma`s maakt, stimuleert en afremt waar nodig, Teammaatjes die je er op moeilijke momentjes tijdens de duurlopen doorheen slepen en misschien wel de belangrijkste… het Thuisfront dat je mentaal steunt, zorgt dat het eten op tijd klaar is en je moed in praat als het even niet lukt!

Tijdens het Weekend van de Waarheid hebben de AVA-janen laten zien, dat op het juiste moment alle puzzelstukjes op de plaats vielen! Hoe mooi is dat… (FR) 

Enschede

Drenthe

Uitslagen van de 44e Marathon van Rotterdam

Ineke, Emiel en Annemarie

Uitslagen marathon Aaltenaren en AVA'70 leden:

Gerben Oldenhave 3:11.02, Emiel Stronks 3:12.14, Ineke Graven 3:13.01, Annemarie Arentsen 3:13.44, Erwin Nieuwboer 3:21.21, Renee Nieuwboer 3:21.48, Koen ten Napel 3:26.40 en Lienke te Brake 4:05.08

Klik op de link voor alle uitslagen

marathon

site organisatie

Koen 

Siepie van Schepen: 'geen woorden maar daden' - deel 2

 Bij het passeren van de mooiste tempel van Rotterdam, de Kuip, ging van Schepen ineens in de ankers

Sommige situaties kunnen in korte tijd snel veranderen. Sommige mensen kunnen in rap tempo een metamorfose ondergaan, die totaal niet te voorzien is. Af en toe komen beide zaken zelfs samen.

Neem bijvoorbeeld Siep van Schepen….

Deze sympathieke 50`er heeft zich bij AVA`70 in ras tempo ontwikkelt tot een echte clubman, zo schreven we al in juni 2023. De oud-voetballer, wielrenner, darter, Ajacied en whisky-kenner leeft tegenwoordig zelfs als een monnik. Hij traint met regelmaat, meldt zich netjes af, wanneer hij voor zaken op pad is, kiest zijn woorden zorgvuldig, doet zich tegoed aan bakken vol sla (zonder saus) en voelt zich betrokken bij alle activiteiten die de revue passeren.

Het thuisfront is behoorlijk opgelucht met deze metamorfose en dat het dus met Siepie uiteindelijk toch allemaal best goed is gekomen. Als beloning wordt er gezorgd dat er rondom het hardlooptalentje een fijn klimaat heerst, zodat van Schepen zeker nog verder kan doorgroeien. Hij maakt ook werkelijk flinke vorderingen op bijvoorbeeld het prestatieve loopgebied. Zo stond hij onlangs op uitnodiging nog in Venlo aan de start bij het NK Halve Marathon. Dat er nog dik 11.000 atleten hun hardloopkloffie aandeden en kans maakten, deerde hem geenszins. Hij genoot met volle teugen, zag af als een beer, maar bleef vrolijk zwaaien naar het publiek. Dit joviale gedrag werd flink beloond, want de goedlachse Aaltenaar werd op handen gedragen. Allemachtig, wat was hij trots en blij met zichzelf…..

Van Schepen heeft ook nog een andere hobby, maar daar is hij de laatste tijd wat minder spraakzaam over…AJAX! De malaise van zijn Amsterdamse cluppie is groot, zoals we allemaal wel weten, dus daar hoeven we het verder niet over te hebben. Siepie zelf is zo teleurgesteld in de prestaties van 020, dat hij zijn aandelen heeft verkocht. Met of zonder voorkennis, hij is er helemaal klaar mee. Nou, dan zie je toch echt geen licht meer in de tunnel! Tot grote verbazing van alles en iedereen, heult hij zelfs met de vijand. Zo kan hij momenteel dondersgoed opschieten met Theo S. uit A., een die-hard Feyenoordfan in goede en slechte tijden, die de vorige competitie de tijd van zijn leven had. Mooi dat dit loopmaatje van Schepen in deze, voor hem zo beroerde tijden van steun is, want in de kleedkamer is hij natuurlijk het lachertje van de groep.

Ondanks alle Amsterdamse rottigheid, reisde de talentvolle draver uit de AVA-stal onlangs af naar 010 om zijn clubgenoten aan te moedigen. Zij liepen gruwelijk dapper “de Mooiste”, al is dit laatste er bij het gros aan het einde wel behoorlijk af. Om de tijd voor de start een beetje te doden, ging Siep met een andere sportieve toeschouwer een rondje sightseeing Rotterdam doen. Effen een kilometertje of 11,6 door de stad struinen, die langzaam ontwaakte en zich op ging maken voor Neerlands grootste hardloopfeest. Bij far! Onderweg werden de nodige moskee-tempeltjes gepasseerd en hier zag van Schepen wel brood in. Moslims zijn immers dol op ritueel slachten en laat onze hardloopvriend hier nu net razend veel verstand van hebben. Het humeur werd met de kilometer beter en toen gebeurde het….

Bij het passeren van de mooiste tempel van Rotterdam, de Kuip, ging van Schepen ineens in de ankers. Waar hij vorig jaar nog stijf de andere kant opkeek en bijna kotsend zijn weg vervolgde, stopte hij nu en vroeg hij zijn meelopende kompaan of deze alsjeblieft een leuk portretje zou willen schieten. Onze sympathieke hardloopvriend ging er even relaxed en ontspannen voor staan en hoppa vastgelegd voor het nageslacht!

Binnenkort gaat van Schepen met een kudde geelhemden op trainingskamp naar Vlieland. Al weken is hij in de ban van deze exclusieve trip en het is zeker niet ondenkbaar, dat dit voldoende stof oplevert om de trilogie te voltooien, want Siepie is in de vorm van zijn leven: Geen woorden, maar daden! (FR)

Verslag van de 43e Marathon van Rotterdam - deel 2

Emiel Stronks, wachten op het startschot!

Het idee om de magische hardloop afstand te voltooien ontstond zo’n jaar geleden. Ook zeker met de gedachte dat Leen Huizer aka Lee Towers ook niet het eeuwige leven heeft. (toen nog niet wetende dat dit zijn laatste zou zijn) Want wat is er nu mooier dan te starten met de klanken van het You’ll Never Walk Alone. Maar ook zeker niet minder om toch minimaal 1 keer te doen wat Theo 13! keer heeft gedaan.

Hierdoor van kleins af aan al besmet met een soort marathonvirus want in april met de bus naar Rotterdam werd een beetje vaste prik. Onder luid gezang en gejuich werden de Avaleden naar de Coolsingel ‘ begeleid’. Dit was altijd een geweldige ervaring. De vraag was dus niet of maar wanneer we zelf dit avontuur aan zouden gaan.

Na zo’n 12 weken voorbereiding was het dan eindelijk zo ver. Het weekend van het marathon avontuur kon beginnen. Met een vorm van gezonde  spanning vertrok ik samen met Melinde op zaterdag naar Rotterdam. Het was met zo’n 24graden schitterend weer. We parkeerden de auto op een P&R net buiten het centrum om vervolgens met het OV het centrum in te gaan. Dit bleek een juiste keuze aangezien iedereen was uitgelopen om terrassen aan te doen en de deelnemers aan de Cityrun aan te moedigen. Het startnummer lag klaar in klaar in het WTC en na deze te hebben bemachtigd vertrokken richting ons hotel.

Na een overnachting in een hotel nabij het Rotterdamse vliegveld vertrokken met, inmiddels iets meer, gezonde wedstrijdspanning richting het centrum. Hier zochten we de gearriveerde Aaltenaren op bij de bus. Nog een groepsfoto en daarna richting de start. Vanwege mijn NK inschrijving had ik in de voorste vakken mogen starten. Echter toch besloten om samen met Henk, Loes, Annemarie en Gerben in de  2e wave te beginnen. Gezien het beoogde tempo was dit een betere keus. Iedereen zong luidkeels mee met de klanken van Lee en vervolgens een oorverdovende minuut stilte voor de overleden atleet Kelvin Kiptum. Beide erg bijzonder om mee te maken.

Ruim 10 minuten nadat de 1e deelnemers waren vertrokken kon ook ons avontuur beginnen. En een avontuur dat was het. Het advies van menigeen was ‘Genieten’. Dit ging tot zeker zo’n 15km erg goed. Mooie bijkomstigheid was dat ook het tempo erg stabiel was. Er kwamen vanaf dat moment echter ook lichte pijntjes. Gelukkig was er veel afleiding door het massaal aanwezige publiek. Elke keer weer gaf dit een enorme boost.

Na de 2e passage over de brug en het uit komen van de tunnel kon ik ook ervaren hoe lastig deze afstand is en waarom er op dit punt zoveel ‘knakken’. Zag er inmiddels naar uit om mijn meegereisde supporters te zien want we hadden elkaar bij het 1e punt gemist. Gelukkig zag ik ze ditmaal wel. De bemoedigende woorden van het thuisfront deden me goed, echter werden de benen alsmaar zwaarder en zwaarder. In het tempo was het nog niet echt terug te zien maar een verkeerde beweging en de kramp leek erin te schieten.

Het voor velen zo gevreesde rondje Kralingen deed voor mij eigenlijk wel goed. Met de zon erbij was de temperatuur toch wat aan de hoge kant en hier liep je wat meer in de schaduw wat best prettig was. Inmiddels het 35km punt bereikt, qua training was dit de verste afstand dus alles hierna was nieuw. Fris was ik allang niet meer en het genieten werd ook steeds meer overleven. Om je heen vielen atleten soms letterlijk om en doordat ze ook soms zo voor je stil gingen staan was het moeilijk in het ritme te blijven. Het was nu km voor km en de verpakking met Dextro slonk ineens ook erg snel. Maar het bleef goed gaan, en kon nog steeds een mooi tempo vasthouden. Het besef dat we het uit gingen lopen was er nu.

Onder de kubuswoningen door en in de laatste km nog opbeurende woorden en aanmoedigingen van het thuisfront en de aanwezige Avaleden, zorgden er zelfs voor dat er nog een kleine versnelling in zat. We draaiden de Coolsingel op en toen kwam echt het besef; we gaan het flikken! Wat een ervaring!  Ik zette het horloge uiteindelijk stil in een tijd van 3:32:37 en was hier meer dan tevreden mee. Aan een ieder wie dit mogelijk heeft gemaakt; mijn dank is erg groot!

Emiel Stronks

Verslag van de 43e Marathon van Rotterdam - deel 1

Gerben, Emiel, Henk en Loes in het startvak

‘Now heur i’j der echt bi’j’ zegt Geert nadat ik amper gefinisht ben na mijn eerste marathon. ‘Maor dan moj wal eff’n een stuksken schrieven veur de website.’

Als Geert zo’n opdracht geeft dan neem je (ik) dat serieus.

Het plan

Ik loop hard sinds november 2019. Het plan om de marathon te gaan lopen is ongeveer twee en half jaar geleden ontstaan. Op advies van toenmalig collega en zeer ervaren marathonloopster Evelien werd het een meerjarenplan.

2022: meerdere halve marathons om te ervaren ✅

2023: minimaal één halve marathon op snelheid ✅

2024: marathon van Rotterdam

De training

Begin januari zijn we begonnen met trainen in de Ava Marathongroep. Een mooie mix van ervaren en beginnende marathonlopers.

12 weken staat je leven in het teken van één dag. Talloze loopjes, 665 kilometers, griepjes, blessures, mooie gesprekken en oersaaie routes van Dennis (dat deed hij om onze mentale weerbaarheid te sterken, maar wat hebben we geklaagd). We hebben het allemaal ondergaan en doorstaan.  En dan staan we op een vroege zondagochtend in april opeens bij Ava en stappen we met een flinke supportersschare in de bus naar Rotterdam.

Rotterdam

Iets over achten komen we aan in Rotterdam. Gerben heeft zaterdag onze startnummers al opgehaald en komt vrij snel bij onze bus. Omkleden, veters strikken, nummer opspelden, laatste slokje water drinken, banaantje eten, zenuwachtig keuvelen, nog een keer je veters strikken. Half 10, fotoshoot met de Avajanen en op naar het startvak.

De wedstrijd

Startwave 2. Met Loes, Emiel en Gerben krijg ik kippenvel bij de laatste keer Lee. En dan gaat het los!

Lopen. Brug over, eerste bekende supporters. Shit, teveel water gedronken, bij km 4 snel langs de pinkelpaal. 45 seconden verloren, geen probleem, komt goed. Opeens zie ik Esther en de meisjes al staan (ze zijn vroeg in Rotterdam en komen me al bij Lombardijen aanmoedigen in plaats van de afgesproken terugweg op de brug). Lopen. Ik haal Loes bij, we praten kort. Ik loop wat verder naar voren naar mijn eerste doel: de pacers met de vlag van 3.40. Ik heb uitgerekend dat ik anderhalve minuut later door de start gelopen ben dan de pacers en dat als ik bij hen kan blijven, ik mijn doel van 3 uur 40 minuten ga halen. Lopen. Door de pacers hoef ik zelf niet steeds op mijn horloge te kijken en kan ik nog meer van de omgeving en sfeer genieten. Zo zit ik al snel aan de derde van zes gelletjes. Da’s mooi, want dan ben je al bij 18km. Het is warm dus ik pak bij elke gelegenheid een bekertje water. Lopen. We zijn al op de helft, de zware helft komt nog. Terug over de brug. Waar zijn Esther en de kids? Ja daar zijn ze, ff highfiven. Top, dat geeft een goed gevoel. Focus weer, het begint zwaar te worden. Lopen. Op naar het Kralingse Bos, wat een boel mensen langs de weg, niet normaal. Het wordt zwaarder, ik zie de lopers die al op de terugweg zijn vanuit het Kralingse bos en daar loopt de pacer van 3.00 uur bij. Dus over 40 minuten loop ik aan die kant. Lopen. De benen doen pijn, maar ik houd tempo. Blijf bij de pacer. Best veel mensen in het bos, hier zou toch nauwelijks publiek zijn? Lopen. Bij km 34 staan schermen met aanmoedigingen en dan zie ik Esther en Saar die een filmpje hebben gemaakt. Bam, daar rolt een traan over mijn wang. Wegslikken en doorrennen. Km 35 (Harro!) km 36, laatste gelletje. Lopen. Km 37, km 38. Als nu de man met de hamer komt dan haal ik het gewoon. Al die mensen aan de kant van de weg, niet normaal! Lopen. Km 39, km 40, km 41, supporters van Ava, de pacers jutten het publiek op, euforie! De laatste km is ongelofelijk, ik zweef over Coolsingel. Lopen.

Finish!

Het is onwerkelijk, ik heb het gedaan! Sneller dan 3 uur en 40 minuten (3:37:57)

Met Emiel loop (strompel) ik terug naar de bus. ‘Dit was niet mijn laatste marathon’ zeg ik tegen hem.

#demooiste

Alle superlatieven die ik vooraf gehoord heb zijn waar en niet overdreven: Het is mooi, heel mooi. Het is zwaar, oh zo zwaar. Het is fantastisch en dramatisch. Het is een mental fuck. Het publiek is geweldig, de toeschouwers slepen je er doorheen. De laatste km op de Coolsingel is de mooiste km die ik ooit gerend heb. Het is de mooiste.

HtB

Uitslagen van de 43e Marathon van Rotterdam

Enkele deelnemers van AVA'70 

Uitslagen Aaltenaren en AVA'70 leden

Luuk te Brake 2:54.41, Jeroen Houwers 2:55.14, Stijn ter Haar 3:05.25, Thomas Damman 3:07.17, Arend van Eerden 3:19.44,Gerben Oldenhave 3:20.28, Sam ter Haar 3:23.48, Emiel Stronks 3:32.37, Henk ter Beest 3:37.57, Jorick Westerveld 3:38.35, Gerben Heinen 3:45.38, Maurice Magis 3:47.40, Vera Meinen 3:57.01, Theo Neerhof 3:57.59, Dennis ter Veldhuis 4:00.24, Rene Wenting 4:00.56, Mike Lelievelt 4:04.13, Marion Doornink 4:04.39, Tonny Baten 4:04.45, Henk Jan Legters 4:06.37, Nico Postma 4:16.01, Hans te Lindert 4:18.23, Bastiaan Lensink 4:19.33, Pieter-Bas Rijnsaardt 4:21.59, Petra Hoezen 4:26.01, Nathan Klein Wolterink 4:43.43, Lucas Winkelhorst 4:44.14, Annemarie Arentsen DNF, Loes Wielink DNF

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Het geheim van sub-3 uur op de Marathon

Theo, Luuk en Geert

Luuk te Brake kwam, zag en overwon

Het (uit)lopen van een marathon is natuurlijk een flinke kluif en verdient alle respect, want je moet er best wat voor doen en laten. Om de magische afstand van 42 kilometer en 195 meter in minder dan 3 uur af te raffelen heb je toch ook zeker een portie talent nodig. AVA-jaan Luuk te Brake vond zichzelf kanshebber om dit kunststukje uit te gaan halen. In zijn twee vorige edities boekte hij telkens al flinke progressie en toonde aan dat het er misschien ook werkelijk wel in zat. Maar… dan moest zijn P.R. wel met dik 9 minuten verbetert worden en kenners weten, dat dit zeker geen makkie is. Toch was zijn omgeving positief gestemd en zagen zeker mogelijkheden. De vrolijkste hovenier van Aalten e.o. besloot om maar eens te rade te gaan bij zijn jongere broer Mark, die gemiddeld toch wel zeker zo`n 32 seconden per kilometer sneller is, dus daar moet toch goede tips te halen zijn. Er werd een pittig trainingsprogramma opgesteld en Luky kon aan de bak, serieus als hij is.

Daarnaast ging te Brake ook nog op zoek naar clubgenoten, die hem aan wat leefstijltips zouden kunnen helpen en die ook een sub-3 uur tijd hadden gelopen op de marathon. Hij kwam daarbij terecht bij Theo Stronks en Geert Wevers, die ooit in 1995 hand in hand de Coolsingel opliepen en de klok stil lieten staan op de onwaarschijnlijk mooie tijd van 2 uur, 57 minuten en 36 seconden. Ja….. ik zie menigeen denken….die twee? Ja het is echt waar en er zijn zelfs bewegende beelden van, maar dit terzijde. Samen met dit duo heeft Luuk in ieder geval gemeen, dat ze alle drie waarschijnlijk never nooit in aanmerking zullen komen voor de hardloopstijlprijs. Maar wat ze ook delen is het feit dat ze wel een flinke portie karakter in de bliksem dragen en dit er op het gewenste moment uit weten te persen. Het trio belegde in het geheim half januari jl. een gezellige avond om eens wat ideeën uit te wisselen en dit werd voor te Brake dan ook gelijk de laatste voor de marathon. De Bourgondiër moest zijn passie voor bier en lekker eten acuut opgeven van zijn adviseurs en een flink aantal kilo`s af gaan vallen voor het beste resultaat. Daarnaast moest hij het aantal uren slaap opschroeven en de handen boven de lakens houden. Ook dat nog, moet Luuk ongetwijfeld gedacht hebben.

Maar de stoere A-loper ging de strijd tegen de kilometers ambitieus aan en de vorm groeide met de week, evenals het zelfvertrouwen en de bravoure. De uitstekende voorbereiding moest hem een tijd opleveren van net effen onder de 3 uur, al besefte de sympathieke marathonloper wel, dat de lat best hoog was gelegd, vooral door hemzelf. Toch oogde hij zo scherp als een mes en maakte op de heenreis naar de marathon van Rotterdam toch wel akelig ontspannen. Paar witte bolletjes met Nutella-pasta en Venz hagelslag, een thermoskannetje koffie…. Nee, geen bijzondere fratsen zo vlak voor de wedstrijd van het jaar. Vlak voordat Lee Towers zijn megahit het startvak in knalde, stond het bekkie goed strak, maar ook weer niet overdreven gespannen. Zijn beide mentoren en persoonlijke coach stonden op de Erasmusbrug en zagen, dat het wel goed zat. Ook bij de passage op dik 26 kilometer liep Luuk nog als de gesmeerde bliksem en zo constant als een Zwitsers uurwerk.

De rekenmeesters lieten weten dat een sub 3-uur er zeker in zat, maar dan moest de man met de hamer niet te hard toe gaan slaan. Met enige grimas op zijn gezicht, maar met de wetenschap dat de missie ging slagen, draafde te Brake de Coolsingel op, deelde wat handkusjes uit en klokte de schitterende eindtijd van 2 uur, 58 minuten en 50 tellen. Het duurde maar even of Luuk kon zijn adviseurs in de armen sluiten en samen vierden ze hartstochtelijk het feit dat het ook hem was gelukt om de magische grens van 3 uur te slechten. Terug in de bus nam de stoere marathonloper om te herstellen nog zijn laatste broodje chocopasta en een beker lauwe koffie. O, ja… en een lekker koud biertje! (FR)   

Verslag van de 42e Marathon van Rotterdam

Loes Wielink

AVA’70 loopt de polonaise bij ‘De Mooiste’

Zondag 16 april stond de marathon van Rotterdam op de wedstrijdkalender en zoals gebruikelijk was AVA`70 weer ruimschoots vertegenwoordigd bij “de mooiste.” Na weken van goede voorbereiding was het dan eindelijk D-day. De belangstelling is altijd dusdanig ruim, dat er ook nu weer een touringcar was geregeld om de sportievelingen op comfortabele wijze naar de start te brengen. Even na 06.00 uur in de ochtend vertrok een bont gezelschap richting 010 voor het fraaiste hardloopevenement van het jaar. Aan boord natuurlijk de marathon-elite, maar ook veel supporters, die de clubhelden naar de finish moesten schreeuwen. De stemming op de vroege heenreis was zoals gebruikelijk heel wisselend. Waar de één de indruk wekt in een stiltecoupé te zitten, heeft de ander juist het hoogste woord. Voor de rest hoor je vooral gesmekker en geslurp, want er moet in de laatste uren natuurlijk flink gestapeld worden. Het wil niemand overkomen om geveld te worden door een hongerklop, want dan is het gelijk einde oefening. Dik twee uurtjes toeren, 2 scheve paaltjes en enkele opgewipte stoeptegels later arriveerden we veilig op de plek van bestemming. Al jaren is de parkeerplek aan de voet van de Erasmusbrug gereserveerd door AVA`70 als standplaats en mobiele kleedkamer.

Er ontstond gelijk reuring want het eerste clubje atleten strikte de veters strak voor een lekker trainingsrondje over het parcours van de race, met als eyecatcher de trots van de stad, de Kuip. Niet iedereen is het hier overigens mee eens, maar de voetbaltempel werd desondanks van verschillende kanten bekeken. Niet veel later gingen ook de deelnemers aan de 10,5 kilometerwedstrijd richting de start om hun missie te gaan voltooien. De crème de la crème, de clubhelden die de klassieker zouden gaan lopen, waren zich inmiddels ook serieus aan het preparen voor het gevecht tegen de 42 kilometer en 195 meter. De dixies in de nabijheid maakten overuren, de gelletjes werden her en der tussen de kleding gestoken en de laatste slokken sportdrank moesten het verschil gaan maken. De pas 77-jarige Lee Towers werd eens een keer niet met een hijskraan de hoogte in gehesen, omdat hij panne had en liever met beide beentjes op de grond bleef staan. De meeste atleten begaven zich intussen naar hun startwave en probeerden wat rek- en strekoefeningen te doen. Even voor 10.00 uur denderde de megahit ”You`ll never walk alone” uit de boksen, kreeg menigeen al een eerste kippenvel-momentje en deed de Hagenese volkszanger wat van hem verwacht werd… vlammen in Rotterdam.

Exact om 10.00 uur klonk het startschot en zette de menigte zich in beweging, variërend van loeisnel tot uiterst gereserveerd. Gelijk al de Erasmusbrug op, dan was die pukkel in ieder geval genomen, zo zal elke debutant denken. Niets is natuurlijk minder waar, zo weten de meer ervaren lopers, want na dik 25 kilometer staat deze kuitenbijter wederom op het programma. Het kaf is dan echter al mooi van het koren gescheiden en dat is voor de vele tienduizenden toeschouwers natuurlijk iets prettiger om hun favoriet te zoeken. Op de scherprechter stond ook dit weer een hele batterij AVA`70-fans om hun blauw-gele maten aan te moedigen. Maar ook alle andere kilometervreters konden op de nodige sympathie rekenen. De Aaltense supportersgroep was al van verre te herkennen want een grootse clubvlag en het dundoek van de Achterhoek wapperde duidelijk zichtbaar in de wind. In een heuse polonaise trok het lopersvolk voorbij, waaronder ook “ons volkje”, dat van afstand het thuisfront al had gespot en natuurlijk met een echte smile begroette. Het liep eigenlijk met de meesten nog best lekker, maar goed er zouden nog dik 16 kilometers volgen. Ook allemaal 1000 meter lang, die echter voor het gevoel toch tegen het einde vervelender beginnen aan te voelen.

Zoals de loopprofessoren altijd beweren, kom je immers de man met de hamer altijd tussen de 30 en 35^e kilometer tegen en dat blijkt verrekte vaak het geval te zijn. Lichtploeterend komen de meesten dan in de regel dikwijls bij Crooswijk aansloffen, waar ze echter spontaan worden getrakteerd op een waar volksfeest. Het AVA-publiek had zijn werkterrein inmiddels verlegd naar een positie op 763 meter van de finish. Pijn is emotie, sporten is pas leuk als je er plezier aan beleefd…. Allemaal kreten die de prullenbak in kunnen als je de beelden van de voorlaatste bocht op je netvlies krijgt. Ook de grimassen op de gezichten van onze geelhemden sprak eigenlijk wel boekdelen. Een bleek glimlachje konden de meesten voor het fatsoen nog wel tonen, maar het ging niet meer van harte. Maar het ongelofelijke gebeurde uiteindelijk wel. Al onze gestarte clubhelden haalden ook de Coolsingel, al was niet iedereen even fris en fruitig bij de meet.

Schitterende debuuttijden, fraaie persoonlijke records en tevreden gezichten bij de finish. Het monnikenleven van een week of 12 is het uiteindelijk allemaal waard geweest. De hardlopende optocht door de haag van vele tienduizenden supporters , maken de Marathon van Rotterdam tot “de mooiste” en dat veel AVA-janen deel uitmaakten van deze polonaise maken het best bijzonder. Sommigen gaven na afloop, nippend aan een lekker biertje aan, helemaal klaar te zijn met dit soort vrijwillig beulswerk. Voor anderen vormde de fantastische sfeer, juist een inspiratie om thuis eens te overleggen of het sociale leven volgend voorjaar effen op een lager pitje kan.

In april 2024 vindt de 43^e editie plaats van de Marathon van Rotterdam en zijn er weer nieuwe kansen om te scoren. Het moet gek gaan, dat er zich niet weer een batterij AVA`70-leden laat uitdagen om aan de start te verschijnen. De support is inmiddels al geregeld! (FR)

Tonny Baten

Foto's van de 42e Marathon van Rotterdam

De Marathongroep van AVA'70

Klik op de link voor de foto's van Tim Mengerink

fotoalbum

De vlag van AVA'70 was weer volop in beeld in Rotterdam

Uitslagen van de 42e Marathon van Rotterdam

Arja te Brake, Evelien Hillen, Tonny Baten, Walter Vaags en Gerjo Wevers

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

1/4 Marathon:

Herald Luiten 41:27, Hermen van Eerden 51.21, Mats ligterink 53.38, Joettien Magis 55.44, Bianca Saalmink 1:05.52, Sabine Ikink 1:07.01, Noa Ligterink 1:10.30, Peter Ligterink 1:10.30

Marathon: 

Erwin Nieuwboer 2:45.31, Luuk te Brake 2:58.50, Joran Luiten 3:03.14, Joost te Paske 3:05.05, Harm Vaags 3:05.49, Emiel Stemerdink 3:11.33, Rudi Meinen 3:19.05, Jorick Westerveld 3:28.20, Roy Mengerink 3:33.30, Evelien Hillen 3:44.38, Walter Vaags 3:45.18, Anouk Vaags 3:49.34, Tonny Baten 3:50.42, Rinke ter Haar 3:51.16, Gerjo Wevers 3:52.09, Patrick Ikink 3:55.04, Arja te Brake 3:55.28, Gerben Heinen 3:56.16, Vera Meinen 3:56.27, Andre Bruil 3:58.57, Loes Wielink 3:59.13, Emiel Klijnsma 3:59.14, Lienke te Brake 4:00,24, Gabrielle Bruil 4:11.52, Dennis ter Veldhuis 4:12.25, Sandra Ouwersloot 4:15.16, Sharon Kroesen 4:17.01, Marion Doornink 4:20.52, Hanne ter Hede 4:20.35, Jannelien Magis 4:35.48, Henk-Jan Legters 4:35.48, Janine ter Veldhuis 4:54.18, Nino Kamphorst 5:01.27

Klik op de link voor alle uitslagen

1/4 marathon

marathon

site organisatie

Uit de oude doos Marathon van Rotterdam 1995

Samen met Theo op de Coolsingel en dus bijna bij de finish

Komende zondag wordt de 42e Marathon van Rotterdam gelopen. Op 23 april 1995 heb ik mijn eerste Marathon gelopen. Bij de start sta ik ongeveer een minuut achter clubgenoot Theo Stronks. Hij heeft al meerdere keren een Marathon gelopen en mag daarom enkele startvakken voor mij starten. De hele winterperiode heb ik samen met hem, Gerrit Ormel, Ronald Pastoors en enkele anderen atleten getraind. Na de eerste tien kilometer valt me de tussentijd wat tegen en had ik eigenlijk wat sneller willen lopen. Achteraf is die behouden start waarschijnlijk mijn grootste winst geweest. De halve Marathon kom ik door in 1:28,01 minuten en het gaat nog steeds goed.

Ongeveer tien kilometer verder zie ik Theo en ik kan er langzaam naar toe lopen. Na ruim 32 kilometer ga ik hem voorbij en hij geeft aan dat hij ook nog goed in de wedstrijd zit. Dat is mooi denk ik maar ik loop langzaam bij hem weg en ik denk bij mezelf die zie ik aan de finish wel terug! Wat schets mijn verbazing dat ik enkele kilometers verderop de volgende legendarische woorden in mijn rug hoor. "Zo’w samen noar de finish lopen, dat loap iets makkelijker dan allene". Ik denk dat kan toch niet waar zijn maar het is echt Theo die zich terug gevochten heeft. Grote klasse!

Ik stem toe en de laatste zeven kilometer hebben we enorm veel aan elkaar gehad. De één beurde de ander op en om de beurt doen we ons kopwerk. Iedere kilometer die voorbij gaat, praten we elkaar moed in en onder het lopen rekenen we steeds uit wat we nog aan tijd over hebben om onder de drie uur te lopen. Zover we nog kunnen rekenen. Ik krijg het wel steeds warmer en de sponzen die ik aangereikt krijg neem ik tot over de finish mee. Het ziet er steeds beter uit en we maken er samen een ware zegetocht van. De laatste paar honderd meter op de Coolsingel lopen we triomfantelijk hand in hand naar de finish in een geweldige ambiance. Mijn netto tijd is 2 uur 57 minuten en 36 seconden.

Afgelopen week heb ik een gedeelte van deze Marathon op video nog eens terug gekeken. Ik kan er nog steeds van genieten en het is de mooiste wedstrijd die ik gelopen heb, met grote dank aan Theo.

De Spanjaard Martin Fiz wint de Marathon en de Nederlander Bert van Vlaanderen maakt een geweldige opmars om uiteindelijk als tweede te eindigen. Ze lopen ruim een minuut per kilometer sneller dan ons, dus dat valt ook nog wel mee.

Net voorbij de Kubuswoningen, we moeten nog enkele kilometers

Hilarische cooling down na 'De Mooiste'

Er werd gekozen voor een samenzijn op neutraal terrein

Het is uiteraard best belangrijk om na een wedstrijd te zorgen voor een goede nazorg. In vaktaal heet dat in de sport een cooling down. Naast het rekken en strekken van spieren en ledematen is zeker ook het aanvullen van vocht aan te raden. Bij het voetbal spreken ze dan over de derde helft, maar hardlopers drinken in de regel alleen isotone sportdrank, water, bietensap of een eiwittenshake. Na een run of een kilometertje of 5 of 10 is dit een aanrader, na een marathon een absolute must. Na “de mooiste” in Rotterdam was dit ook bij de AVA`70-helden duidelijk zichtbaar. Na het Vitenssap en de Dextro, zetten de moegestreden atleten het bij de mobiele kleedkamer al snel op een zuipen. De flessen Duits gerstenat, met of zonder alcohol, waren werkelijk niet aan te slepen. Begrijpelijk natuurlijk, want het gros had een maand of wat geleefd als een monnik of non en behalve af en toe een beetje seks, moet het werkelijk een doodsaaie periode zijn geweest. Alle remmen los dus.... 

De youngsters van het Aaltense gezelschap gingen in Rotjeknor een nachtje flink doorhalen en dat heeft de horeca geweten. De tap bleef prettig stromen en het duurde enige uren, voordat het gezelschap tot rust kwam. Dit moest gaan gebeuren in de kubuswoningen, waar een overnachting was geboekt. Echter, als je met een flinke hijs op goed naar de bouw gaat turen en in het complex rond tolt, komen de muren, deuren en hopelijk ook het bed vanzelf op je af. Aldus geschiede. De oudere garde liet zich met de bus naar de thuisbasis tuffen. De best wel lange zit in combinatie met de geleverde inspanning en een paar potjes bier, bleek voor menigeen een behoorlijke aanslag op de beenspieren en het verdere gestel te zijn. Een enkeling kreeg zelfs in de bus al kramp en schreeuwde zo hard, dat het noodluik al gelijk open vloog. De dappere kilometervreters lieten zich bij het AVA`70-complex tergend langzaam uit de bus zakken. Het was een meer dan kostelijk gezicht voor de meest fitten onder de passagiers en dat waren eigenlijk alleen de toeschouwers. Het uitstappen had verdacht veel weg van de terugkeer van de bewoners van Beth San, die een dagtochtje hebben gehad en uit de bus moeten worden geholpen. 

Afijn, het zou na een aantal uren slaap vast en beter gaan met de motoriek, maar dit bleek maar bij verdomd weinig marathonatleten het geval te zijn. De nachtrust had het lichaam veelal verder de vernieling in geholpen. En waar de één op handen en voeten achterwaarts de trap afkroop, verbleef een ander 3 dagen in quarantaine op de bovenverdieping, omdat alles verrot leek te zijn, op de wenkbrauwen na. Zorgelijke situaties natuurlijk en menigeen vroeg zich bijna huilend af of dit ooit weer goed zou komen. Een marathon zou er in elk geval nooit meer gelopen worden, dat was wel een zekerheidje. Er waren ook best wel enkele positieve uitzonderingen, maar die waren wel heel dik in de minderheid en de vraag was eigenlijk ook direct op hier nou sprake was van stoerdoenerij of dat er tijdens de marathon met de handrem op was gelopen. Beide natuurlijk kwalijke zaken, waar het laatste woord nog niet over gesproken is. Ernstig was natuurlijk de melding dat bij minimaal twee deelnemers sprake was van een dermate donkergekleurde teen en nagel, dat er mogelijk gevreesd moest worden voor blijvende schade of erger. Tuurlijk, je hebt er dan wel 10, maar verlies na een dergelijke krachttoer is toch een slordige beloning. 

Dat de AVA`70-toppers goed getraind waren bleek uit het feit dat er in de loop van de week alweer ras wat grappen werden gemaakt, een enkeling zich hampelend over het complex voortbewoog en het app-verkeer langzaam, maar wel zeker weer op gang kwam. Het was bijna niet voor te stellen, maar krap 5 dagen na de geweldige inspanning werd er al een evaluatiemoment ingelast. De adrenaline zat nu immers nog hoog, het zelfvertrouwen groeide weer met de dag en de mobiliteit kwam ook stilaan terug. Er werd gekozen voor een samenzijn op neutraal terrein en om het allemaal extra feestelijk te maken, werden er wat tapjes geplaatst en trad er zelfs een fijn orkestje op, die de geel-blauwe brigade op een perfecte show trakteerde. Hoe attent is dat? 

Natuurlijk ging men naast het sap ook weer op de gezonde toer met een overvloed aan tomaatjes, kaas, blokjes worst en augurken. De marathonners bleken verdraaid populair, want de halve Markt stond vol om de Aaltense renhelden te huldigen. Absolute blikvanger was een ronde inschrijftafel met een liefelijk roze kleedje, waarop een A4-tje lag met daarop de inschrijvingen voor “de mooiste,” editie 2023. Een vlotte blik op het lijstje leerde al snel, dat ook dat bij voorbaat weer een onvergetelijke marathon van Rotterdam gaat worden. Een enkeling zal hiervoor overigens nog flink aan de bak moeten, maar samen met enthousiaste clubgenoten en de hartverwarmende aanmoedigingen van de AVA`70-aanhang is de finish op de Coolsingel dichterbij dan je denkt. Je hoeft er alleen nog maar naar toe te lopen. (FR) 

Rudi Meinen wint van zichzelf in 'de Mooiste'

Rudi Meinen

Wat maar heel weinig mensen wisten, was het feit dat Rudi Meinen met zichzelf had afgesproken, dat hij pas zou stoppen als voorzitter van AVA`70 als hij de Marathon van Rotterdam zou hebben gelopen, inclusief de finish op de Coolsingel. Omdat de voorjaarseditie van 2021 er werd uitgekegeld door corona, tekende hij als preses voor een jaar bij, met als reden dat zijn werk nog niet helemaal klaar was. Een leugentje achteraf, want de werkelijke reden bleek pas veel later. Het moest dus nu maar gaan gebeuren in het voorjaar van 2022 en de voorbereidingen werden in januari serieus opgestart. Natuurlijk vond de buitenwereld er ook wat van. Wie Rudi immers een beetje kent, weet heel goed hoe hij er na de finish van elk totaal onbelangrijk loopje als bijvoorbeeld de T & F-run bijhangt, maar meestal zelfs ligt. Helemaal naar de kloten loopt de uiterst sympathieke draver zich telkens weer. De verzuring opzoeken is geen probleem, maar Rudi gaat altijd net even een paar flinke stappen verder. Niet aanspreekbaar is hij dan en van enige lichaamskleur is in de verste verte geen sprake.

Deze Rudi Meinen zou serieuze plannen hebben om te starten in de Mooiste? Menigeen had zo zijn vraagtekens, want iedereen kent de beelden van de atleten die waggelend de Coolsingel op komen tollen en ook onze voorzitter zou dit zomaar kunnen overkomen, zo was de gedachte. Moeten wij als club willen, dat onze vereniging op deze wijze in beeld komt? Achter de schermen werd hierover veelvuldig gediscussieerd, maar Rudi was vastberaden en zou zich door niets en niemand laten tegenhouden, dat was wel duidelijk. Hij maakte even een studie van alle clubgenoten die er op de lijst van potentiële deelnemers stonden, om te kijken waar hij het beste kon aansluiten bij de voorbereiding. Gezien zijn staat van dienst en ambitie, zou hij zeker niet voor een laf trainingstempo gaan kiezen en dat bleek ook het geval. Hij zocht de aansluiting bij een stel jonge honden, die hem met warmte en plezier opnamen in hun groupy. Dat de gespierde spijker daarbij meer dan vol aan de bak zou moeten, was een zekerheidje. Alles in de wetenschap, dat de grootste tegenstander bij dit avontuur over de klassieke afstand niemand minder dan hijzelf zou zijn. Immers, als het startschot valt gaat Rudi altijd gelijk tot aan het randje en dat is bij 42 kilometer en 195 meter natuurlijk een levensgevaarlijke strategie……

In de beginfase van het trainingsschema zijn de te lopen afstanden nog best te behappen en Meinen hield vooralsnog dapper stand. Op karakter kon hij dit nog prima bijsloffen en hij had een geheim wapen, dat hem daarnaast extra ondersteuning zou moeten bieden. Rudi was gestart met het eten van kwark. Geen kale witte drab, maar aangevuld met granola. De voorzitter had ergens gelezen dat dit goed was en veel proteïne bevatte, dus in de voorbereiding op een duurprestatie waardevol kan zijn. Een marathon mag daar best toe gerekend worden, dus besloot Rudi hierop vol in te zetten. Er werd een best contract gesloten met Campina voor de levering van het witte goud, zoals hij de kwark zag en daarnaast werd er ook nog een vrachtwagen met de mix van granen, zaden, vezels en gedroogd fruit op de inrit van zijn huis gekieperd. Typisch Rudi natuurlijk. Als hij ergens voor gaat, dan gaat hij er ook vol voor.   

De voorbereiding begon steeds meer vorm te krijgen, zeker toen het aantal kilometers week na week werd opgeschroefd. Terwijl de jonge gasten het tempo prima konden volgen, begon het ranke lijf van de AVA-voorzitter toch wel wat te pruttelen. Het enkelgewricht kraakte en het belemmerde Rudi om lekker door te kunnen trainen. Tot overmaat van ramp kreeg corona hem ook nog te pakken en moest er zelfs noodgedwongen een pauze worden ingelast. Juist op het belangrijkste moment, toen er de allesbeslissende lange 30+ duurlopen op de agenda stonden, moest hij passen. Meinen was werkelijk niet te genieten en zei dagelijks wel 38 keer dat hij de handdoek in de ring wilde gooien. “Ik laat me uitschrijven, want zo wordt het helemaal niets,” Rudi was kats van het padje, maar iedereen in zijn omgeving weet ook, dat opgeven in zijn woordenboek niet voorkomt, dus kreeg hij psychische ondersteuning van zijn trouwe loopmaatjes. Niet dat dit ook maar iets zou helpen, want normaliter blinken deze gasten nou niet bepaald uit door intellectuele uitspraken. En toch….. op de een of andere manier sloeg de gekwetste preses zich door de narigheid heen en stond hij op 10 april aan de start van zijn eerste marathonavontuur. Het bekkie stond gruwelijk strak, toen hij in het startvak stond te popelen voor het vertrek. Het optreden van volkszanger Lee Towers kon hem eigenlijk gestolen worden, maar onder het motto “als we er dan toch zijn” zong de Lintelose bariton uit volle borst mee en veegde vlot nog even het vocht uit zijn ogen. Ja, ja…. ruwe bolster, blanke pit die Rudi!

Het was bijna 10.00 uur, dus de hoogste tijd om te vertrekken. Meinen voelde de juiste spanning op zijn spieren en meldde zich bij de pacer, die 3:20 op zijn vlaggetje had staan. Dan heb je wel lef natuurlijk als je het debuut gaat maken bij de mooiste, maar de gespierde draver durfde het risico aan te gaan. De scheepshoorn klonk en de meute zette zich in beweging. Na een kilometertje op de Erasmusbrug aangekomen, gaf het horloge een doorkomst aan van 4,12 minuten. Rudi raakte in paniek van deze snelle start en wilde de pacer tot de orde roepen. Deze ervaren kilometervreter ging echter onverdroten door en liet zich door Meinen al helemaal niet afremmen. Even een lichte twijfel bij de debutant, die snel besloot zich netjes bij de tempobeul af te melden en zijn eigen plan te trekken. Een hele wijze beslissing, want Rudi liep werkelijk een dijk van een wedstrijd en geheel op eigen kracht.

Na een kleine 26 kilometer passeerde hij het trouwe, enthousiaste en schreeuwende AVA-legioen op de Erasmusbrug. Een kleine glimlach, maar verder alleen een brok concentratie. Geen tijd voor uitbundig gezwaai of flauwe grappen. Nee, het was serious business voor Rudi Meinen, die afstevende op een bliksems knappe tijd bij zijn eerste marathon. Ook de Kralingse Plas, dé scherprechter die bij menigeen het mes in de bovenbenen zet, kreeg Meinen er niet onder. Het slotoffensief was ingezet, er werd nog een overheerlijk gelletje naar binnen gewerkt en met een minimale vertraging in het tempo, ging het richting de Coolsingel. Op meter 678 tot 643 van de finish volgde de laatste AVA`70-adrenalinestoot van zijn fans en met een voortreffelijke eindtijd van 3:24:39 passeerde Rudi de meet. Niet total loss, zoals we van hem gewend zijn, wel gesloopt. Maar zeker ook trots op zijn prestatie, want hij had vooral gewonnen van zichzelf!!  Waarvan acte….. (FR)      

Huzarenstukje te Brake-boys bij ‘de Mooiste’

Mark, Jan, Luuk en Tim te Brake

‘Als we starten, dan finishen we ook!’ 

Het was in feite een droom die uitkwam! Vader Jan zou zo verschrikkelijk graag met zijn drie zoons Luuk, Mark en Tim starten in de marathon van Rotterdam. Samen toewerken naar de mooiste marathon van Nederland en dan ook nog alle vier finishen op de Coolsingel. Er kan natuurlijk onderweg erg veel misgaan bij een dergelijke krachttoer, want een blessure of tegenslag ligt tijdens de wekenlange voorbereiding op de loer. De aanloop naar Nederlands mooiste marathon verliep eigenlijk best wel voorspoedig. Jan had af en toe wat klachtjes, maar hij heeft in het verleden al voor hetere vuren gestaan en de verwachting was dat het met hem wel zou loslopen.

Mark kende een korte maar wel intensieve voorbereiding en liep zich in rap tempo naar een sterke vorm. De focus was gericht op een razendsnelle eindtijd van om en nabij de 2 uur en 30 minuten, maar het liefst daaronder. Youngster Tim pendelde regelmatig van zijn woon- en werkplek Nijmegen naar Aalten om bij de lange duurlopen aan te sluiten. Tussendoor maakte hij ook nog enkele hoogtestages naar Kenia en Oeganda dus zou het met zijn zuurstofhuishouding wel goed moeten zitten. Daarnaast zou een onverwachte temperatuurstijging hem in feite niet kunnen verrassen. Luuk is misschien wel het meest ongeleide projectiel van het kwartet, maar ook hij kende een uitstekende voorbereiding. De goedlachse hovenier deed er best alles voor, maar zocht het ook zeker in de ontspanning. Hij heeft echter al meermalen laten zien, dat hem dit tot grote hoogte kan doen stijgen.

Zondag 10 april was het dan eindelijk raceday en de 4 mannen toonden het nodige zelfvertrouwen. Met een goed gevoel in het lijf en de juiste spanning op de spieren moest het gaan gebeuren. Ze waren klaar voor hun missie! Eerst echter nog even een TV-interview voor de lokale omroep, want de deelname van een vader met zijn 3 zonen aan de marathon van Rotterdam, dat is toch wel heel bijzonder. Direct na het startsignaal kozen ze alle vier snel een lekkere positie en liepen een sterk eerste gedeelte van de wedstrijd. Bij de tweede passage op de Erasmusbrug zit de helft van de wedstrijd er al ruim op, maar het tempo oogde nog uitstekend. De toejuichingen van de AVA`70- supporters beantwoordden ze dankbaar met een glimlach, zwaai of kreet.

Maar elke hardloper weet, dat een marathon pas na de 30e kilometer begint en dat weten de boys van te Brake ook dondersgoed. Bij vader Jan begon het al een klein beetje te piepen en te kraken en later bleek dat dit gevoel ook bij Mark, Tim en Luuk al lichtelijk opspeelde. De Kralingse Plas is op dat moment voor menig deelnemer de scherprechter, want de man met de hamer lijkt zich hier achter elke boom te verschuilen. Het tempo kon, met enige pijn en moeite worden gehandhaafd. Op kilometer 36 kregen de 4 Brakies een geweldige adrenalinestoot, want hier stond (o)pa Jan sr. zijn trotse jongens op te wachten. Het waren 4 keer over prachtige, emotionele momenten die ervoor zorgden dat finishen een absolute must was geworden. Onder het mom “pijn is een emotie en emoties kun je uitschakelen” zwoegden de kerels van te Brake zich richting de Coolsingel.

De verwachting was dat Mark als eerste de feestende finishstraat op zou draven en dat bleek ook het geval. Gemakkelijk ging het niet meer, maar met een schitterende 2:33:36 klokte hij de 109e eindtijd. Dat ook Tim dik onder de 3 uur-grens zou duiken was de wens van de gedachte, maar ondanks bijna kramp in de bovenbenen, lukte dit ruimschoots. De klok stopte voor hem op 2:52:59. Luuk moest en zou zijn eindtijd van de vorige editie in oktober 2021 verbeteren en het moest uit zijn tenen komen. De laatste kilometer lachte hij best gul naar het talrijke publiek, maar wel als een tuinman met kiespijn. Vrijwel gelijktijdig als de toppers Arjen Robben en Erben Wennemars kwam hij moe maar voldaan over de streep. Toen hij erachter kwam, dat het bekendere duo eerder vertrokken was en dus langzamer bleek te zijn, waren de glimlach en vooral de praatjes heel snel terug. Zijn P.R. werd even flink aangescherpt tot 3:09:40.

En dan de nestor, vader Jan.... Vooraf gaf de ervaren rot aan, eigenlijk zenuwachtiger te zijn voor de prestaties van zijn 3 zonen dan voor zijn eigen eindtijd. Het strijdplan was om zo lang mogelijk bij de pacer te blijven, die 3,5 uur als eindtijd op zijn vlaggetje had staan. Echter, al te vroeg merkte hij dat het wel eens een zware dag zou kunnen gaan worden. Net als vele anderen, voelden de bovenbenen al net voorbij de helft van het traject vermoeid aan en dan weet je het wel, als je een rugzak aan marathons hebt. Blijven hardlopen, niet wandelen en positief denken zijn de tips die Jan op die momenten als trainer aan debutanten geeft en nu moest hij ook zelf de daad bij het woord voegen. Met een nog altijd hele puike eindtijd van 3:44:14 liep Jan uiteraard met zijn handelsmerk, een smile op het gezicht, onder het finishdoek door.

Na de wedstrijd was er een hartverwarmende ontmoeting tussen vader Jan en zijn zonen Luuk, Mark en Tim waar veel AVA`70-leden getuige van waren. Het huzarenstukje was voltooid en met hun uitstekende eindtijden bij de Marathon van Rotterdam, horen de te Brake-boys ongetwijfeld tot de snelste families van Nederland op de klassieke afstand van 42 kilometer en 195 meter. Een prestatie waar ze onnoemelijk trots op mogen zijn!!! P.s. Ook zus en tante Lienke startte bij de marathon van Rotterdam. Het in Utrecht woonachtige lid van de te Brake-familie kende een moeizame aanloop maar besloot desondanks te vertrekken, om na 4:15:51 te finishen. Tuurlijk, want ook haar motto is: wanneer ik start, dan finish ik ook. (FR)