Hardlopen in de Nederlandse- en Duitse grensstreek: Scholtenpad

Posts tonen met het label Scholtenpad. Alle posts tonen

donderdag 2 mei 2024

Scholtenpad 8e etappe: Corle (slot)

De roeibootjes in het idyllische haventje bij de Gulle Smid dobberden werkeloos rond

De 8 dagwandelingen van het Scholtenpad zijn tussen de 19 en 23 km lang, voeren door de fraaie buurtschappen van Winterswijk en gaan zoveel mogelijk over onverharde paden. Het gaat om 7 rondwandelingen en één wandeling van station naar station. Het doet het stadje Bredevoort aan en verder de buurtschappen rond Winterswijk zoals Woold, Kotten, Corle, Ratum, Brinkheurne, Miste, Huppel en het dorp Meddo. Daarnaast ook de kerkdorpen Vragender en Lievelde in de gemeente Oost Gelre. We willen proberen om ieder kwartaal één van deze tochten te gaan lopen.

Scholtenpad 8e etappe Corle: donderdag 2 mei 2024 (19.1 km)

Grande finale

Soms dan vallen alle puzzelstukjes mooi op hun plek en dat was zeker het geval bij de slotaflevering van ons wandelavontuur. Afgelopen donderdag liepen wij de 8^e en tevens laatste etappe van het Scholtenpad en natuurlijk hoop je dan op fijne omstandigheden om deze expeditie op waardige wijze af te sluiten. Nou, bij onze rit naar de startlocatie was het gelijk al een feestje. De hazen dartelden door het lange gras. De ooievaar had zijn plek op het wiel ingenomen en een tweetal reeën liepen rustig te grazen in het weiland. Dit laatste heeft overigens alleen Theo waargenomen, maar hij beweerde bij hoog en laag dat op een afstand van een metertje of 280 duidelijk het duo te zien. Om niet gelijk herrie in de hut te hebben, gaven we maar snel toe. Veel belangrijker was natuurlijk dat het heerlijk fijn korteboksen-weer bleek te zijn, dus had het zonnetjes deze dag vrij spel op onze melkflessen. Dit was overigens geen overbodige luxe na een half jaar slagregens. Een prachtige meevaller, derhalve…..

Zo werd er om even na kwart over zeven een kickstart gemaakt met de laatste route, die ons zou brengen op vele bekende plekken, die gerust gerekend mogen worden tot de pareltjes van Wenters. In de Wooldse dreven werd eerst de Gulle Smid aangedaan, waar het overigens op dit achterlijk vroege tijdstip volledig uitgestorven was, dus we naar de koffie konden fluiten. Ook de roeibootjes in het idyllische haventje dobberden werkeloos rond en werd raps besloten de route maar snel te vervolgen. De tweede toeristische trekpleister was de watermolen bij Berenschot, maar ook hier was het nog akelig stil. Ja, het rad draaide vrolijk rond, dus besloot onze paparazzi-fotograaf, Geert, nog maar weer eens zijn toestelletje tevoorschijn te toveren en maakte direct zeker 27 foto`s. Stel dat er wat onscherp zijn, dan heb je in ieder beval nog wat reserve, zo zal hij wel weer gedacht hebben.

We waren inmiddels een kilometertje of 8,4 onderweg en werd het de hoogste tijd om even lekker te pauzeren. Het leuke van dit soort momenten is dan altijd, dat eindelijk zichtbaar wordt, wat er van thuis is meegegeven. We verschillen dan altijd behoorlijk van elkaar, zo wordt al snel duidelijk. Frank heeft een potsig trommeltje bij zich, waarin keurig drie maisgekleurde boterhammen zitten met Edammer jonge kaas. Geert heeft vrouwlief Ina naar de Warme Bakker gestuurd om een zak met een stuk of 8 krentenbollen te kopen. Ze zal vast en zeker hebben gezegd, dat hij dit echt niet allemaal alleen hoeft op te eten, maar iedereen die de smiestert een beetje kent, weet natuurlijk dat delen in zijn woordenboek niet voorkomt. De nestor Theo heeft zich dit keer getrakteerd op bruine bolletjes met pindakaas. Met stukjes uiteraard, want daar is hij razend dol op. Slokje drinken om na te spoelen en snel werd er koers gezet in de richting van Corle, waar de geur van gemaaid gras de boventoon voerde. Heerlijk natuurlijk en zeker ook stemming verhogend.

De gesprekken tijdens het wandelen vallen zelden stil, al is het niveau af en toe best bedenkelijk. Nadat de wereldse problemen de revue hebben gepasseerd, iets waar we in de regel heel snel mee klaar zijn, gaat het best vaak over zaken die thuis spelen of bij de club. Opvallend is dan, dat vooral bij het laatste het afzeikgehalte snel toeneemt en dat is natuurlijk best jammer en totaal onnodig. Nadat we ruim over de helft zijn, houden we een stop bij minicamping `t Voorde. De boerderij is gedateerd uit 1895, ja we doen ook nog een beetje aan geschiedenis en zittend op un benksken, bestellen we een cappuccinootje. Het bijzondere van deze rustplek is, dat de koffiebonen hier niet gemalen blijken te worden, maar gezaagd en dit geeft een hele bijzonder fijne aroma, zo bleek al na enkele teugjes. Genieten geblazen natuurlijk in het zonnetje, terwijl de thermometer inmiddels de 20 graden dik gepasseerd was.

De eindsprint werd even na half 12 ingezet en Theo, 68 jaar schoon aan de haak, rechtte zich de rug nog eens en zette de pas er nog eens stevig in. Geert volgde trouw, terwijl Frank er met zijn kromme pootjes op enige afstand achteraan köttelde. In het prachtige Mentinkbos, waar het fluitekruid weelderig de berm sierde, werd nog even stilgestaan bij een heilig huisje, waar verschillende beeldjes, steentjes en hebbedingetjes vast en zeker een bijzonder achtergrondverhaal hebben, maar waar we slechts naar kunnen gissen. In het zicht van de finish van onze 8 etappes, dus na een kilometer of 159 begon Theo zich uit het niets ineens wat röspelig te gedragen. Of hij zijn wandelende kompanen wilde testen op hun weerstandsvermogen zullen we nooit weten. Wel kreeg hij net op het juiste moment in de gaten dat dit geen manier is om 8 overheerlijke wandeldagen te besluiten. Als goedmakertje gaf hij snel aan, dat het mooi zou zijn om de traditie van het wandelen van een fijne tocht in de natuur ook in de toekomst voort te zetten. En zo zal het ook geschieden. (FR)

maandag 6 november 2023

Scholtenpad 7e etappe: Huppel

Theo, Frank en Geert

Scholtenpad 7e etappe Huppel: maandag 6 november 2023 (22.3 km)

Het gebeurde in Huppel’

De aanloop naar de wandeletappe van het befaamde Scholtenpad verliep tot noch toe zelden soepel en ook bij de 7e en voorlaatste shuffel bleek dit het geval. Geen dubbele afspraken, werksmoes of lichamelijke malheur was de aanleiding, maar dit keer op het psychische vlak. Geert gaf zaterdagmorgen aan, dat het doorgaan op losse schroeven stond, vanwege het feit dat hij last had van de spanning. Opvallend genoeg ging het niet om toenemende spanning, maar juist dalende en dat maak je niet vaak mee bij hem. We besloten het even aan te zien en na een voortreffelijke prestatie `s middags bij zijn 99e deelname aan de Boekeldercoss, hadden we het idee dat het wel goed zou komen. Niets bleek echter minder waar, want ook op de day after, bleek het probleem zich nog steeds voor te doen. Nestor Theo nam het initiatief om gewoon van start te gaan en dan zou onderweg wel blijken of en waar het schip zou stranden. Geert stemde er mee in en Frank sloot zoals gewoonlijk maar nietszeggend aan.

Om even over half negen werd tred gevat voor de etappe met een lengte van een kleine 22 kilometer. Via het centrum van Winterswijk ging het al redelijk snel naar het buitengebied, waar bekende paadjes en slootkanten werden afgewisseld met prachtig nieuwe karrasporen, bospassages en klinkerwegen. De stemming was, evenals het weer, opperbest en het vrolijke drietal was zoals altijd ouderwets luidruchtig op dreef. Hier maalde echter niemand om, want iedereen lag in bed of was aan het werk, want de eerste 7,8 kilometer haalden we geen mens in, hoefden we geen anderen te begroeten, zodat Frank van verveling maar naar de koeien begon te zwaaien, die gepasseerd werden. Zij zullen er wel hun bedenkingen bij hebben gehad, want de meesten gingen rustig door met hetgeen ze bezig waren.

De eerste rustpauze zullen we niet snel vergeten, want Theo trakteerde. Uit zijn fraaie groene rugzakje toverde hij een zak met haverkoeken tevoorschijn, die vrouwlief erin had gestopt om te delen. Allemachtig wat een lekkernij was dit en met name Geert genoot met volle teugen. Hij leek helemaal over zijn dip heen te zijn en begon waarachtig weer wat plaatjes te schieten van de prachtige omgeving en dat is een goed teken, zo weet iedereen die zijn site een beetje volgt. Het trio ging verder op weg naar Huppel, maar dit Wenterse gehucht bleek verder weg te liggen dan gedacht. Bij het passeren van de Ratumse beek, fladderde ineens een prachtig gekleurd vogeltje voorbij. Volgens spotter Theo was het een vrouwelijk roodborstje, terwijl Frank zeker wist dat het een mannelijke goudvink was. Nou, toen hadden we daadwerkelijk de poppen aan het dansen. Beiden zijn immers aller gruwelijkst eigenwijs , dus had Geert alle moeite om de boel te sussen. Zeker 230 meter lang werd er niet gepraat en dit was een geheel nieuwe ervaring, die nog niet eerder was voorgekomen.

Besloten werd een afkoelingsperiode in te lassen bij het passeren van een houten bankje. De kilometerteller stond intussen op 14,1 dus werd het tijd voor krentenbolletjes, mueslirepen en een fris bekertje kiwisap. Puur genieten natuurlijk en de sfeer klaarde gelijk op. Dit was echter van korte duur, toen Frank ineens geweldig begon te foeteren. Een schijtlijster vond het nodig om een kwakkie op de broek van de krullebol te deponeren, tot groot vermaak van zijn twee kompanen. Wrijven maakte de boel alleen nog maar gekker, dus zat er niets anders op, dan de enorme flats gewoon te accepteren. Maar geluk bij een ongeluk, want nauwelijks twintig meter verder ging de youngster juichend door zijn hoeven. Zijn oog was gevallen op een in de zon blinkend kwartje uit 1951. Zijn dag was gelijk weer goed en het muntstuk werd direct veilig op opgeborgen.

Het drietal maakte zich intussen op voor de passage van het centrum van Huppel, maar dit liep helaas uit op een bittere teleurstelling. Onduidelijk was of het kwam dat het maandagmorgen was, maar alle winkels bleken gesloten te zijn. Feitelijk stelde het allemaal niet zo gek veel voor, want precies 4 minuten later liepen de wandelaars al aan de oevers van het Hilgelo. De Wenterse zandafgraving stond door de enorme hoeveelheid regen van de afgelopen periode boordevol met water en dat is altijd een prachtig gezicht. De eindsprint werd ingezet, maar de overmoed sloeg toe. Door forse onoplettendheid werd er nog zeker twee, maar mogelijk drie keer verkeerd gelopen, alvorens de finish werd bereikt. Helaas weer geen fanfare voor de dappere wandelaars, dus maar snel richting huis. Bij de Twee Bruggen werd bij een knapperend haardvuurtje nog snel even geëvalueerd en de algehele conclusie was, dat de voorlaatste etappe er ondanks wat kleine oneffenheden zeker eentje was om in te lijsten!!! Op naar de Grand Finale. (FR)

maandag 7 augustus 2023

Scholtenpad 6e etappe: Brinkheurne en Kotten

Op het terras van de Gulle Smid

Scholtenpad 6e etappe Brinkheurne en Kotten: maandag 7 augustus 2023 (18.9 km)

Landloperij door de Brinkheurne

Natuurlijk kleeft aan ook deze 6e etappe van onze wandeltocht weer een verhaal. Dit keer al voordat er ook nog maar een meter was gelopen. Na mooie afleveringen in de herfst, de winter en het voorjaar met fijne omstandigheden, zou het dit keer pas echt genieten worden in de zomer. Korte bokse aan, beetje sunmilk op de snuit en sjoksen maar. Nou niet dus….

Onze eerste afspraak voor deze 6e Scholtenpadwandeling stond gepland op 24 juli, maar de regen bleek op deze dag een flinke spelbreker te zijn, want het water werd met bakken naar beneden gesmeten. Opvallend genoeg is het daarna eigenlijk niet meer droog geweest. Het water gulpt hier en daar bijna over de rand van de beek, terwijl ook het water van de Slingeplas bijna Bredevoort inloopt. “Aalten aan Zee” werd er ooit door een aantal malloten geroepen en je ging bijna geloven dat het waarheid werd. Frank meende zelfs gehoord te hebben dat een plaatselijk timmerbedrijf al was begonnen met het bouwen van de Ark van Noach. Hij kraamt zoals bekend wel vaker onzin uit, dus deze opmerking werd door zijn vaste kompanen, Geert Wevers en Theo Stronks niet echt serieus genomen. Echter ook bij de 2e poging, op maandag 7 augustus jl. stroomt het water wederom in volle vaart door de straten. Ondanks dit beroerde vooruitzicht werd besloten dat het toch maar moest gebeuren. De route zou het trio richting de Brinkheurne voeren en zeker was, dat het wel eens een baggerronde zou kunnen gaan worden. De totale lengte zou uit moeten komen op 18,6 kilometer, de foutief gelopen stukken niet meegerekend. En natuurlijk zou er dus in ieder geval een plusje bij de afstand aan meters komen…..

De stemming was eigenlijk best wel goed, al had het er alle schijn van, dat de wandelvrienden rekenden op een slopende en zeer langdurende tocht. Zo had Geert zijn douchespullen bij zich, inclusief shampoo en deodorant. Theo had ook al niets aan het toeval overgelaten en had voor minimaal 36 uur aan proviand bij zich, waaronder rozijnenbollen, bruine broodjes met salami, een tros bananen en een geheim drankje, waarvan hij de samenstelling angstvallig geheim houdt. Frank stond met twee dagen goed humeur garant voor de nodige mentale bijstand, al is het de vraag of je daar bij deze beroerde omstandigheden veel aan hebt.

Om een uurtje of 8 minuten na half negen werd besloten om te gaan starten en na exact 68 meter was het clubje al uitgedund. Theo was zo verschrikkelijk blij met zijn nieuwe , fris gekleurde blauwe sneakers, dat hij continu naar zijn fraaie stappers liep te gluren. Dit zorgde ervoor dat hij koersdirecteur Geert totaal negeerde, deze links liet liggen en lopen, terwijl hijzelf de weg rechtdoor vervolgde. Tsja, en dan is de irritatie gelijk snel geboren. Het gekaffer begon direct al en dan weet je, dat het weer een lange dag gaat worden. Gelukkig werd de discussie in de kiem gesmoord, doordat een bloedmooi mokkeltje passeerde en alleen al door haar verschijning verstomde het geneuzel direct.

Via het centrum van Wenters ging het naar de buitenwijken, waar het nog opvallend stil was. Het plenzen nam weer ernstige vormen aan en het olijke drietal besloot onderdak te zoeken en vond dit in een kleine overkapping waar plaats was voor twee. Dus dan maar lepeltje, lepeltje. Een buurman zag zich het schouwspel aan en bood koffie als bonus aan. Theo bedankte in zijn beste dialect voor het aanbod en ook dit zorgde natuurlijk weer voor de nodige hilariteit. Na een minuut of 1 schuilen werd de etappe vervolgd, alras het buitengebied bereikt en daar wordt je als echte natuurliefhebber toch wel weer vrolijk van. Weer of geen weer. Het blad leek groener dan ooit, de paddenstoelen schaamden zich niet voor het feit dat het pas begin augustus was en toonden zich in alle kleuren en maten. Plots werd de pas verkort en gingen alle 6 ogen in de richting van een klein weilandje. Tegen de bosrand stond op een metertje of 40 een zwarte ree ons aan te gapen. Het natuurlijke wonder stond er vrij stoïcijns bij en maakte bepaald geen aanstalten om er vandoor te gaan. Toen het prachtig glimmende dier na een minuut of twee nog niet had bewogen, vroegen we ons daadwerkelijk af of het een levend standbeeld was? Uiteindelijk besloot het fraaie exemplaar toch maar de hoeven te nemen en liep rustig in het bos in.

Beduusd van dit gebeuren, besloten we maar even een bankje te scoren voor een hapje en een sapje. De calorieën waren na een minuut of 10 weer voldoende aangevuld en dat was nodig ook. Wat volgde was een loodzware passage in de omgeving van de Steengroeve, waar op dat moment net Julia het hart van Romeo had verovert en het is natuurlijk altijd leuk om daar getuige van te zijn. Afijn, het drietal moest verder en Frank was vooruitgestuurd. De sukkel liep fluitend het bosgebied in, dat door de overvloedige regen was verandert in een grootse modderpoel. Met enige regelmaat zakte de verkenner tot de hoeven in de bagger en dan wisten de volgelingen dat ze daar in ieder geval niet moesten lopen. Het traject van een kleine kilometer was gruwelijk slopend en het trio deed letterlijk en figuurlijk effen een jasje uit. De koperen ploert liet zich waarachtig na een afwezigheid van een dag of 8 ook weer eens even zien en de krekels lieten zich direct volop horen. Deze prettige omstandigheden maakten veel goed en Theo pakte dit fijne moment met beide handen aan om even heel groot nieuws te delen. Hierover later meer….

Op het terras van de Gulle Smid trakteerde de nestor zijn makkers op een overheerlijke cappuccino en werd het overige wereldnieuws nog even doorgenomen. Ja, menigeen denkt dat er op de tocht alleen flauwekul de revue passeert, maar dat is zeker niet het geval. Met name Geert houdt van diepgaande gesprekken en bespreekt het liefst onderwerpen die stof tot nadenken oplevert. Hierbij haakt Frank altijd als eerste af, want zijn kennis over alles wat zich buiten zijn comfortzone Achterhoek afspeelt is vrij beperkt.

Via een omtrekkende beweging kwam Wenters weer in zich, al moest er nog wel een flinke lus door het centrum worden gelopen. Het winkelend publiek keek raar op van de drie passerende padvinders, die het hoogste woord hadden. Na een dikke 18,9 kilometer wandelen kon de Garmin worden stopgezet en was de 6e etappe van het Scholtenpad weer met verve volbracht. De foto`s van deze landloperij door het kletsnatte Brinkheurnse land zijn weer een fijn aandenken aan een prachtig wandelavontuur! (FR)

Schuilen tegen de regen

donderdag 4 mei 2023

Scholtenpad 5e etappe: Miste en Bredevoort

Frank, Theo en Geert

Scholtenpad 5e etappe Miste en Bredevoort: donderdag 4 mei 2023 (22.7 km)

Lentekriebels

Soms kunnen dingen zo lekker samenvallen en dit gebeurde bijvoorbeeld op 4 mei jl. We hadden onze 5e etappe gepland van het Scholtenpad en nu wil het toeval, dat juist op deze dag de zon geweldig haar best deed en het zowaar de eerste echte “korte boksendag” was dit jaar. Logisch natuurlijk dat de stemming in de auto op weg naar het startpunt al geweldig was. Even na 10 voor half negen stonden we op de parkeerplaats bij de watermolen van Berenschot klaar voor vertrek. Het moet gezegd… alles wat onderuit de opgerolde broekspijpjes kwam, zou zeker niet in de prijzen vallen. Foi, wat een melkflessen… Afijn, het protocol wees een traject van dik 23 kilometer aan, dus er was geen tijd te verliezen…...

Het was lekker rustig op de eerste 400 meter, maar daarna werden we direct overvallen door een zwerm zwarte Wooldse steekvliegen. Een totaal onverwachtse aanval, die nergens aangekondigd stond. Nauwelijks van de schrik bekomen was het al tijd voor het volgende hoogtepunt, want er stond op 10 voor 12 in het weiland een ree te grazen, maar die hield gelijk op toen het Aaltense trio voorbij kwam sloffen. Schrikken deed het beestje eigenlijk nauwelijks, maar toch hadden we het idee, dat onze beentjes in de gaten liepen. Inmiddels waren de eerste kilometers al voorbij, toen er alweer een kleine discussie ontstond die voor enige opschudding zorgde.

Niet echt goed zichtbaar, stond een tweetal naar ons te gluren. Theo, vogelspotter bij uitstek, was overduidelijk: twee ganzen, hoog op de poten. Geert en Frank lachten zich een kriek natuurlijk, maar konden eigenlijk ook niet aangeven, wat het dan wel moest zijn. Het bewoog ietskes, maar dat leverde ook al niet direct bruikbare informatie op. Om niet gelijk in de beginfase gezeik te hebben, kreeg Theo maar het voordeel van de twijfel. Temeer hij zo onnoemelijk in dit soort discussies kan blijven hangen. Inmiddels werd Corle al bijna aangetikt, toen ons van voren een jonge hinde tegemoet kan lopen. Als hardlopers pur sang, kijk je dat al snel naar de loophouding, de armbewegingen of de knie-inzet. De oudste van het stel, zat echter vooral naar de moves van het shirt te kijken en merkte op, dat het hardlooptalentje waarschijnlijk zo uit bed kwam, want alles danste los in de wei. Natuurlijk een opmerking waar de nestor de lachers wel op zijn hand kreeg.

Inmiddels kregen we hoog bezoek, want de koekoek meldde zich. Het is altijd lastig te achterhalen waar het geroep exact vandaan komt, maar de begroeting aan ons adres was luid en duidelijk. Het beessie hield ons wel goed in de smiezen, want hij of zij bleef maar roepen. Inmiddels was de Slingeplas bereikt en dat is toch voor een natuurliefhebber puur genieten. De waterplas staat boordevol en een keur aan watervogels liet zich zien en horen. De waterpret is enorm en dat is duidelijk te horen.

Om de historische kennis wat op te krikken, wordt het vestingstadje Bredevoort volledig doorkruist. Met name Geert blijkt een schat aan historische kennis te bezitten en als de helft van wat hij uitkraamde op waarheid berust, is dit een enorme verbreding van informatie voor de volgelingen van deze dag. Geert kennende, heeft hij altijd een rijke fantasie, maar als je zo weinig van geschiedenis weet als Frank, geloof je alles en iedereen, dus zelfs Wevers. Al lopende kregen we alle drie toch sterk de indruk, dat we grote gedeeltes van de route al eerder hadden gezien, dan wel gelopen. Best aannemelijk natuurlijk, want de Haart werd bereikt en als vervente dravers, behoort dit fraaie stukje Aalten toch wel tot de favoriete trajecten.

Hoogste tijd voor (weer) een pauze en al smikkelend en smullend werden de laatste nieuwtjes en berichten op facebook gedeeld. De klok wees inmiddels aan dat de middag zijn intrede had gedaan en duidelijk was, dat de 20 graden eindelijk weer eens werd aangetikt. De beentjes begonnen zowaar al iets bij te kleuren en de stemming was en bleef opperbest met nog enkele kilometers voor de boeg. Duidelijk was al dat ook deze etappe nauwelijks problemen opleverde voor het wandelende trio en dat er nog zeker geen slet zat op het gestel. Met name Theo voelt zich als een vis in het water, maar dat is natuurlijk ook wel logisch gezien zijn verleden als stoere padvinder. Hij kan zo onwies genieten van al het moois dat de natuur te bieden heeft, dat hij opvallend vaak met de zakdoek door de ogen wrijft. Hoe mooi is dat?

De 5e etappe werd afgesloten met het mooie aantal van 23,23 kilometer (heel iets verlopen) op de teller en dik 5,5 uur genieten op een mooie donderdag in mei!

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

vorige etappes

maandag 27 februari 2023

Scholtenpad 4e etappe: Ratum

De Steengroeve, de trots van Winterswijk

Scholtenpad 4e etappe Ratum: maandag 27 februari 2023 (19.5 km)

Lente in Ratum

Ons Scholtenpad-avontuur gaat in 2023 natuurlijk verder en we zijn inmiddels aangekomen bij de 4e etappe, die zou worden afgelegd op maandag 27 februari jl. Grote vraag vooraf was uiteraard hoe fit we uit de winterslaap zouden komen? Tuurlijk, de hardloopschoenen werden met grote regelmaat uit de kast gehaald, Geert verbleef zelfs voor een hoogtestage in Spanje, Theo liet bij AVA`70 wekelijks zien in topvorm te verkeren en ook koukleum Frank deed zijn uiterste best om het ranke lijf te trotseren aan de frisse buitenlucht. Echter is dit alles natuurlijk geen garantie dat het wandelen ook weer van een leien dakkie zal gaan. Gekozen werd voor een route waarbij de Wenterse buurtschappen Vosseveld en Ratum zouden worden doorkruist. Nou ja, gekozen… Geert bepaalt en de rest volgt trouw is eigenlijk een betere benaming.

Desalniettemin vertrokken we goedgemutst om een uurtje of 8 in de morgen naar ons startpunt, de Steengroeve, de trots van Winterswijk met een rijke historie. De totaal rustige omgeving werd op dit tijdstip al gelijk opgeschrikt door de aankomst van het Aaltense trio. Alleen al het gewoon parkeren van de auto is al een schouwspel op zich en gaat met een hoop tralater gepaard. Even rustig het vehikel langs de kant van de weg zetten is er niet bij. De chauffeur van dienst, Theo in dit geval, had zijn bolide keurig naar de rand van de afgrond gestuurd, maar hij had de motor nog niet uitgezet, of het commentaar begon al. Met name Geert bleef zeiken of dit nu wel zo`n verantwoorde plek was en dat Winterswijkers van huis uit slechte leu zijn, die alleen maar rottigheid uithalen. Pffff… en dat te bedenken dat de route een lengte had van 19,31 kilometer en er altijd minimaal twee keer een afslag wordt gemist. Feitelijk geen best begin zullen we maar zeggen.

Afijn, de proviandbuidels werden op de rug geslingerd en er werd tred gezet. De temperatuur was eigenlijk best fris, maar met de zon erbij was het toch best aangenaam. Na een kilometer of wat passeerden we “de Koos Prinsveste.” Voor de kenners, de plek waar voetbalclub Vosseveld haar domein had. Ooit scoorde Geert hier bijna een hele mooie hattrick en was dit de plek waar het grote AJAX, uit Breedenbroek overigens, met schrik in de benen en kramp in de buik naar toe afreisde. In 2017 stonden hier nog dik 537 hardlopers uit de hele regio aan de start van de Kroese Weversloop. Waaronder meer dan 50 AVA-janen, die ook nog eens 6 prijzen mee kaapten. Allemaal pure nostalgie, want de Vossen zijn dood en begraven. Wat nog rest zijn slecht 4 lichtmasten, een stuk veldomheining en een vervallen clubhonk. Slechts enkele vogels en een flink aantal mollen vormen de huidige bewoners van het ooit zo knusse sportpark.

De kilometers werden niet geheel stilzwijgend afgelegd. Met name Theo graaft flink in zijn geheugen en staat voortdurend aan. Regelmatig klinkt het “gosjemeine” als hij weer een anekdote oprakelt. Frank moet regelmatig zijn zakdoek uit de broekzak tevoorschijn halen. Niet dat het nu allemaal zo erg emotioneel is, maar de grijzende krullenbol heeft al een maand of 4 last van een loopneus en verslijt rollen papier en repen katoen om dit euvel de baas te blijven. Geert heeft heel andere problemen. Hij heeft net een fonkelnieuwe bril van de Action, maar zeker een keer of 6 lazert hem dit kleinood op de grond. De ene keer op de klinkers, een andere keer in de modder. Allemaal niet zo erg goed uiteraard voor de krasbestendigheid, maar Geert wijst het allemaal toe aan toeval en pure pech.

De drie slenterende raspaardjes hebben inmiddels ook de fraaie passage van de Ratumse beek achter zich gelaten, maar wat hebben ze daar van genoten. Het kabbelende water, het aanhoudende gekwetter van vogels, het getokkel van de bonte specht, gecombineerd met de aanblik van duizenden sneeuwvlokjes, vormde een aanslag op de gemoedstoestand. Met name Theo hield het bepaald niet droog en pinkte regelmatig een traantje weg. Het werd de hoogste tijd voor de lunch, maar vindt eens een plekje, waar drie totaal verschillende ego`s het unaniem over eens zijn. Een onmogelijke missie. Uiteindelijk lukte het dan toch, geleuf het of neet!

De actieve zorgmedewerkers Geert en Frank haalden hun broodje uit de rugzak. Geert, normaal gesproken toch zeker niet het luiste jongetje van de klas, had zich een zak met krentenbollen uit de diepvries gegrist en zonder ook maar iets te snijden of te smeren, was dit zijn proviand. Frank had zich al wat beter voorbereid, want hij had nog halvarine gesmeerd en zijn tijgerbolletjes belegd met 3 streppeltjes kaas. Het grote wachten was begonnen en heel demonstratief goochelde de nestor zijn broodzak uit de koeltas. Voorzichtig knoopte hij zijn toetje los en het water liep hem inmiddels al in de mond. Logisch overigens, want de bruine puntjes waren belegd met zalmmootjes. Ja, niet 1 maar liefst 3 mootjes per broodje. Geert en Frank keken elkaar aan en toen werd de blik naar Theo gericht. Glimlachend liet deze weten, dat het pensioengeld fors was opgekrikt en hij had besloten om zichzelf maar eens flink te verwennen. En toen werd het stil, want praten en zalm eten is natuurlijk geen geslaagde combinatie. Om het feestje helemaal compleet te maken, had Theo van thuis ook nog een hele fijne beker chocomelk meegekregen. Allemachtig wat zat dat kereltje intens te genieten.

De eindspurt werd ingezet en na nog een flink aantal klinkermeters, gravelstroken en zandpaden, gebeurde er in het zicht van de haven toch nog iets opmerkelijks. Theo, die overal toch best aardig de weg weet, zag ineens de ooit fameuze locatie ‘Lappenschaar’ voor zich opdoemen. Frank, die overal komt, maar niets kan of wil onthouden deelde de informatie en bedankte Theo voor de verstrekte toeristische informatie. Geert antwoordde stoïcijns, dat Theo er werkelijk geen zak van had begrepen, want de blikvanger was zeker niet Lappenschaar, maar een gewoon boerderijtje. Theo schudde zijn hoofd, maar bleef bij zijn bewering. Een nederlaag toegeven, komt immers in zijn woordenboek niet voor. Om zijn kompanen wat af te leiden, begon hij maar snel over zijn clubliefde voor Feyenoord en om vlak voor de finish de fijne sfeer niet te bederven, mocht de oude rot even helemaal los gaan over zijn Rotterdamse trots. Na exact 19,44 kilometer werd de Steengroeve bereikt en kon ook de vierde etappe worden bijgeschreven. We zijn inmiddels op de helft van het traject en er komen nog een aar hele fijne wandelparcoursen aan. Hopelijk een volgende keer in de korte bokse.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

maandag 10 oktober 2022

Scholtenpad 3e etappe: Meddo

Frank en Theo, tijdens de eerste rustpauze

Scholtenpad 3e etappe Meddo: maandag 10 oktober 2022 (21.5 km)

Dikke kudo voor Meddo!

Er zijn van die activiteiten, die zeer veelbelovend zijn voor een prettig verloop van de week. Dit hebben we maandagochtend weer eens aan de lijve ervaren, toen de 3e etappe van het Scholtenpad-wandelavontuur op het programma stond. De stemming was bij het vertrek om even na half 8 al direct opperbest, toen er koers werd gezet naar het vertrekpunt in Winterswijk. De sportberichten werden in ras tempo doorgenomen en daarna ging het natuurlijk ook nog even over de dramatische energieprijzen. Gelukkig scheen de zon al uitbundig, dus konden onze zonnepanelen direct het leed enigszins verzachten. Een stijf kwartiertje later werden de rugzakken gepakt en kon de herfsttocht van start gaan.

Koersdirecteur Geert had besloten dat de route Meddo zou gaan doorkruisen en een lengte had van dik 20 kilometer. Hier zouden er zomaar een stuk of 3 bij kunnen komen, dus werd de pas gelijk al flink opgeschroefd. Eigenlijk ook wel logisch te verklaren, want de eerste 1278 meter gingen deze maandagmorgen dwars door het centrum van Wenters en dat is nou niet gelijk een aanloop waar de vonken vanaf vliegen. Daarnaast moesten we flink op onze hoede zijn, want de schoolblagen scheurden je links en rechts voorbij. Eenmaal in een rustiger vaarwater aangekomen, liet het kompas ons aardig in de steek, want ondanks de routebeschrijving van de nodige A-4`tjes, ging het finaal mis. Verdwalen in Winterswijk-west, dat verzin je toch niet. We besloten al onze charmes in de strijd te gooien en hielden een lief uitziende blondine staande, om ons weer op weg te helpen.

Dit lukte en met name Theo toonde in deze hectische beginfase aan, in grootse vorm te zijn. De 67-jarige veteraan, blijkt een hele goede voorvoetlander te zijn en op zijn moderne Brooks wandelslofjes, tippelde hij als een jonge god met zijn veel jongere kompanen mee. Aangekomen bij het fraaie Hilgelo volgde de eerste sanitaire stop en er zouden er nog velen volgen. Leeftijd, hé? Frank begon zich wat zorgen te maken over de werking van zijn Garmin, want er bleek veel, zo niet alles fout te gaan bij de registratie. Van gif wilde hij zijn klokje in de Winterswijkse waterplas smijten maar zijn loopmaatjes konden hem hier nog net van weerhouden. Meddo kwam in beeld en met een kleine omtrekkende beweging werd het buurtschap bereikt. De plaatselijke bevolking lag waarschijnlijk nog te slapen, want we kwamen werkelijk geen mens tegen. Niet dat we nou gedacht hadden dat de plaatselijke fanfare ons zou opwachten, maar een beetje reuring zou zeker leuk zijn geweest.

Om er toch nog iets gezelligs van te maken, werd er een bankje in de zon gevonden om wat meegenomen proviand aan te gaan breken. Broodjes met kaas, Schwarzwalder schinken en pindakaas werden glimlachend naar binnen gewerkt en social media aan een controlebeurt onderworpen. Ondertussen zongen de vogels het hoogste lied en kabbelde een smal beekje voor ons. Meddo is niet mooi, maar zelfs prachtig en gelukkig mochten we in het vervolg van onze voettocht nog heel veel fraais van dit buurtschap zien. Wat is er immers mooier dan op een zonnige maandagmorgen door het natte gras banjeren, over bospaden te spazieren en kasseistroken te trotseren. Het leek of we elkaar lange tijd niet hadden gezien en gesproken, want het gesprek viel zelden stil. Serieuze passages werden afgewisseld met veel, heel veel flauwekul. Omdat de stemming opperbest was, konden zelfs de talrijke afzeikopmerkingen de sfeer niet verpesten.

Na een dikke 16 kilometer, werd het tijd voor de lunch en de rugzakken werden nog een keer los geritst. Met name Theo had zeer calorierijk verantwoorde proviand meegekregen en genoot hier met volle teugen van. De eindfase had nog iets heel bijzonders in petto, namelijk het Korenburgerveen, dat toch zeker gerekend mag worden tot de mooiste natuurgebieden van Nederland. Bepaald geen straf dus om hier de laatste kilometers doorheen te lopen en als een trio vrolijke landlopers werd het plankenpad en de veenstrook afgelegd. De laatste kilometer door Wenters leverde verder weinig noemenswaardigheden op. Aan een prachtige wandelmorgen kwam na dik 21,4 kilometer een einde en de 3e etappe van het Scholtenpad leverde weer voldoende energie, gespreksstof en een dikke kudo op. Het is bijna niet voor te stellen dat dit avontuur nog weer overtroffen gaat worden, maar niets is onmogelijk, zo is reeds gebleken…. Wordt vervolgd, zullen we maar zeggen! (FR)

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Geert, op het plankenpad in het Korenburgerveen

woensdag 10 augustus 2022

Scholtenpad 2e etappe: Woold

Frank en Geert op het prachtig geel met blauwe geverfde bankje
De 8 dagwandelingen van het Scholtenpad zijn tussen de 19 en 23 km lang, voeren door de fraaie buurtschappen van Winterswijk en gaan zoveel mogelijk over onverharde paden. Het gaat om 7 rondwandelingen en één wandeling van station naar station. Het doet het stadje Bredevoort aan en verder de buurtschappen rond Winterswijk zoals Woold, Kotten, Corle, Ratum, Brinkheurne, Miste, Huppel en het dorp Meddo. Daarnaast ook de kerkdorpen Vragender en Lievelde in de gemeente Oost Gelre. We willen proberen om ieder kwartaal één van deze tochten te gaan lopen.

Scholtenpad 2e etappe Woold: woensdag 10 augustus 2022 (23.0 km)

Woold en zo…..

De voorbereidingen op de 2^e etappe van het Scholtenpad was op veel punten wel wat beter, in ieder geval anders, dan bij de proloog van dit wandelavontuur. In de aanloop had nestor Theo zich het schompes getraind om nog beter en frisser aan de start te verschijnen. Hij oogde niet alleen topfit, hij was het ook, want de golden oldie zette er gelijk fors de pas in. Frank had zijn lering getrokken na de afschuwelijke hongerklop bij de primeur en had zijn rugzak tot de nok toe gevuld met broodjes, mueslirepen, Engels drop en doppers met water. Geert had het parcours op zijn mobieleken gezet en in laten spreken door een lieftallige dame met een zwoele stem. Helaas had hij het geluid niet aan staan, dus volgde er bij elke splitsing een twijfel, werd het tempo teruggeschroefd naar stapvoets en ontstond er discussie. Iets wat deze ochtend droevig vaak plaats vond, tot grote ergernis van Frank die wil scoren met een fijn gemiddelde. Strava hé…. Wat moeten de volgers wel niet denken van zo`n Pronsweide-tempo!

Afijn, om 06.18 uur werden de eerste schreden gezet van route nummer 2, waarbij het Woold centraal stond. Dik 22 kilometer moest, nee mocht er gesloft worden, maar dat is in dit (bijna) mooiste stukje Nederland in het geheel geen straf. Op sommige passages lijkt de tijd even stil te hebben gestaan met prachtige nostalgische plaatjes van oude boerderijen en machines uit grootmoederstijd. Voor vragen kun je dan altijd bij Theo terecht, die overal verstand van lijkt te hebben en zo`n informatiebron is natuurlijk best handig. De koperen ploert begon na een stijf uurtje tippelen al aardig zijn best te doen en goed soigneren is dan absolute noodzaak. De hazen huppelden af en toe vrolijk met ons mee en hier en daar stond ook een ree te gluren naar het vrolijk keuvelende trio. Geert blijkt een grote dier-spotter te zijn en zag veel meer dan de rest van het gezelschap. Hij verloor echter zijn geloofwaardigheid helemaal toen hij een struik aan zag voor zeker 2, maar mogelijk wel 3 ree-kalfjes. Gedesillusioneerd hield hij de rest van de tocht wijselijk veelal zijn mond en deelde al helemaal geen natuurkennis meer over.

Op een bankje waar 27 verschillende wandel- en fietsroutes bij elkaar kwamen, heerste een opvallende serene rust en om daar maximaal van te profiteren, werd er nog maar eens een extra pauze ingelast. Geert sloeg in no-time een fles bulkwater achterover om zijn omstanders te laten zien, dat het flink dorstig weer bleek te zijn. Theo toverde een lichtgebruind Panini-broodje met ruim 2 ons gerookte achterham en volledig bedekt met vogelzaad uit zijn rugzak. Allemachtig, wat zat die Stronks te genieten van dit mooie moment aan de grüne Grenze van Rhede. De tocht werd vervolgd, maar niet voordat Geert zijn 4^e shirt had aan gehesen. De vakantie had zijn sporen nagelaten, want de extra kilo`s werden direct verbrand en daarbij kwam heel erg veel vocht vrij, zo was duidelijk te zien. Frank had inmiddels weer heel andere zorgen, maar wist dit aanvankelijk angstvallig verborgen te houden voor zijn kompanen. Het bleek dat hij finaal door zijn proviand heen was en zou het in de finale moeten doen met de giften van de natuur, zoals bramen en wildzure appeltjes. Niet te vreten natuurlijk, dus geen prettig vooruitzicht.

Vakantiepark “de Italiaanse Meertjes” werd al pratend gepasseerd en de vroege kampeergasten overdreven uitvoerig begroet. Een totale misrekening, want het bleek, dat de route hier helemaal niet liep. De grens werd zelfs gepasseerd en snel werd de mobiele routeplanner er bij gepakt en was al snel duidelijk dat het zeker een 22-plusser zou gaan worden. Gelukkig werd er via een licht omtrekkende beweging weer koers in de juiste richting gezet. Met de finish in zicht, werden de AVA-janen totaal, maar dan ook totaal verrast door een werkelijk prachtig geel met blauw geverfd bankje. Dit kon natuurlijk geen toeval zijn en nadat de emoties wat ingedaald waren en de tranen gedroogd, werden de fototoestelletjes tevoorschijn getoverd om talloze plaatjes te schieten. Het vertrekpunt was ook het eindpunt en na 23,56 kilometer werden de Garmins stilgezet bij watermolen Berenschot. Een meer dan prachtig wandelavontuur in, om en door het Woold werd uitvoerig geëvalueerd op het terras aan het water. Heel veel plussen en maar verdraaid weinig minnen bij de 2^e etappe van het Scholtenpad. Op naar deel 3…….

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

donderdag 16 juni 2022

Scholtenpad 1e etappe: Aalten-Winterswijk

vrnl Frank, Theo en Geert

Scholtenpad 1e etappe Aalten-Winterswijk: Van station naar station op donderdag 16 juni 2022 (21.6 km)

Toen Geert Wevers me onlangs vroeg of ik zin had om met hem en AVA-clubmaatje Theo Stronks het Scholtenpad te wandelen, hoefde ik daar eigenlijk niet zo lang over na te denken en ging op de uitnodiging in. Toen hij echter aangaf, dat het vertrek om 06.00 uur gepland stond, kwam er toch een lichte twijfel. Geert en Theo zijn vroege vogels, maar ik eigenlijk niet. Toch besloot ik me hier overheen te zetten en meldde me op donderdag 16 juni jl. keurig om 05.50 uur bij het vertrekpunt, station Aalten. Mijn wandelkompanen stonden al klaar en even voor zessen werd er besloten om maar te gaan vertrekken. We slingerden door de dorpskern en kwamen direct al enkele clubgenoten tegen, die zich afvroegen wat wij op dit tijdstip aan het doen waren. Deze gedachte was overigens geheel wederzijds, maar dit terzijde…

Via voor ons heel bekende hardlooppaadjes kwamen we op de Haart terecht, waar de zon inmiddels heerlijk scheen en dat maakte het wandelen steeds aangenamer. De Beestmanpassage is zeker een van de hoogtepunten op deze route en daar worden de camera`s even tevoorschijn gehaald voor enkele prachtige plaatjes. Op de grens van Aalten en Winterswijk aangekomen, wordt besloten om een korte pauze in te lassen en het daar aanwezige bankje wordt juichend in beslag genomen. Net als ik rustig begin te knabbelen aan een mueslireep, blijkt dat ik een onervaren wandelaar ben, want mijn maatjes pakken de rugzak uit en daar komt bij beiden een enorme zak brood tevoorschijn. Witte bolletjes die goed zijn belegd, krentenbrood met roomboter, energiedrankjes, werkelijk een keur aan eten, wordt er door de heren uitgestald. Het gesprek verstomde even, want er moest blijkbaar gestapeld worden, zo bleek. Nou, daar was ik al snel mee klaar. Tegenvallend was feitelijk wel een beetje, dat er van enig sociaal meelijden geen sprake was, want zowel Geert en Theo zagen dat het water me uit de mond liep, maar van delen kwam het niet.

Nou dan maar snel de weg vervolgen voor de tweede helft van de wandeling. De ontspanning droop er nog altijd vanaf, want met onze conditie zat het wel goed. We maakten ons langzaam op voor kilometer 13 tot en met 16. Dit gedeelte mag gerust gerekend worden als het allermooiste dat Winterswijk of eigenlijk Nederland te bieden heeft: natuurgebied de Bekkendelle. Even verstomde het gepraat omdat we tijdelijk stilstonden bij het gekabbel van het beekje, het beklimmen van een boom door een eekhoorntje en het gefluit en gekwetter van talloze vogeltjes. Mooier gaat het niet meer worden deze morgen, dat is wel zeker. Via het TOP-punt Berenschot, waar de watermolen ook al zo`n fraaie trekpleister vormt lopen we door richting de Gulle Waard. Het terras zit al lekker vol, even kijken we elkaar aan, maar laten ons niet verleiden. Als je daar eenmaal zit, ben je nog lang niet weg….

Winterswijk komt inmiddels in beeld en we komen aan in de winkelstraten, waar het alderbarstend druk is. We voelen ons gevleid dat zoveel mensen onze intocht bij willen wonen en met name Duitse toeristen laten zich horen. Helaas hebben ze weinig oog voor onze prestatie, maar zijn vooral gekomen om te shoppen. Even na half 12 bereiken we het treinstation van Wenters en de trein die ons naar Aalten moet brengen, komt al gelijk het perron opgerold. Rond het middaguur zijn we weer bij ons startpunt aangekomen en staat de wandelteller op 21,68 kilometer. De eerste etappe van onze wandeluitdaging zit er op en heeft ons prachtige beelden opgeleverd en daarnaast blijkt dat we op alle gebieden goed aan elkaar gewaagd zijn. Een volgende afspraak voor het wandelen van een tweede route van het Scholtenpad is inmiddels gemaakt, maar daarover binnenkort meer…….

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

zaterdag 17 oktober 2020

Daan Migchelbrink loopt de 75 km van het Scholtenpad

Afgelopen zaterdag heb ik onder zeer goede en mooie omstandigheden het Scholtenpad gelopen. Een tocht over een kleine 75km. Maar eigenlijk begint dit verhaal op 31 december 2019.

1 januari 2020 was voor mij de start van een trainingsperiode naar de marathon van Rotterdam. Het zou mijn 2e marathon worden. En wat is er mooier om dit te doen in het jaar dat Ava70 zijn 50 jarige jubileum viert? Zoals iedereen weet ging dit plan niet door vanwege Covid19. En heb ik na een aantal weken mijn training afgebroken. Maar goed, niet getreurd, hij werd verplaatst naar het najaar, 25 oktober.

Dus na een zomer zonder echte doelen begon ik, tegen beter weten in, 3 augustus aan mijn 22 marathon opstart van het jaar. En van te voren had ik bedacht, dat ik hoe dan ook een marathon wilde lopen dit jaar. Of Rotterdam door zal gaan of niet! Zo was de trainingsarbeid niet voor niks. En ook al gauw werd Rotterdam opnieuw geschrapt van de hardloopkalender. Mij gelijk aangemeld voor de Landschaps Marathon van Winterswijk, stond ook al eens op mijn wensenlijstje. Ook die werd op het laatst moment gescharpt.

Inmiddels zul je denken: hoe kom je dan bij 75km?

Op 31 december 2019 zag ik een bericht in een Ava70-app groep van Mathias Welz. Hij had deze dag een afstand gelopen van 75km! het zogenoemde Scholtenpad. Dit is een route die oorspronkelijk bestaat uit 4 etappes die starten vanuit de markt in Winterswijk. Inmiddels zijn er meerdere varianten. Ahfijn, deze route kun je dus ook in 1 keer rondom lopen. En dit had Mathias Welz dus gedaan. En via de website FKT (Fastest Known Time) zag ik dat het nog iemand dit had gelopen (inmiddels nog 2 mensen). En het leek mij een leuk idee om deze route ooit te gaan lopen. Hoe gaaf is dat!?

Terug naar toen voor de 2e keer Rotterdam werd afgelast.

Toen dit gebeurde bedacht ik mij waarom loop ik na mijn solo marathon, niet het Scholtenpad. En daar kwam de Achterhoek Ultra. Het enige evenement dat in dit jubileumjaar van Ava70 wel doorging. Ik wilde de marathon en de 50km als voorbereiding gebruiken voor de 75km. Dus geen tijd in mijn hoofd om de marathon of 50km of 75km te voltooien.

Zondag 4 oktober.

De dag van mijn solo marathon. Oorspronkelijk stond de marathon van Winterswijk deze dag gepland. Maar ik had een route bedacht waarbij ik alle plaatsen en buurtschappen aan zou doen in de gemeente Aalten. Deze dag was het niet al te best weer. bewolkt, met een enkele bui, maar boven VEEL wind. Ik had mijn moeder (waarvoor veel dank!) geregeld als navigator en cateraar. Iets over 08:00 ging ik van start. Naar een km of 35 begon mijn hamstring iets te haperen en moest ik mijn tempo iets laten zakken. Na 42.195 drukte mijn klokje weer. Eindtijd: 03:49:54.

Vervolgens snel herstellen, want aanstaande zaterdag was immers de 50km van Achterhoek Ultra op het programma. Ik had een trail rugzak geregeld, voeding, voldoende drinken en in de loop van de week ontving ik de email met daarin de laatste informatie en de gpx route. Deze ingeladen in mijn fietscomputer en iets na 10:00 stond ik aan de start op het Ava70 terrein.

De route was mooi en duidelijk. Al was mijn gps-computer af en toe de route kwijt. Met name in bos gedeeltes. Gelukkig kwam ik andere lopers en zo liep ik naar het eerste rustpunt. Dit was goed verzorgd. De wind maakte het koud waardoor ik niet te lang stil wilde staan. Net toen ik weg wilde lopen kwamen mijn ouders aanfietsen. Dus na wat extra minuten toch mijn weg kunnen vervolgen. Het grootste gedeelte tussen rustpunt 1 en rustpunt 2 liep ik alleen, geen andere lopers te bekennen, wat het mentaal niet makkelijk maakte. Ook de korte regenbui hiel daar niet bij.

Aangekomen bij het 2e rustpunt werd ik weer opgevangen door mijn ouders op de fiets. Wat mentaal een oppepper gaf. Na wat drinken en wat snoepjes, mezelf ingang getrokken voor de laatste 16km. Op wat lastige stukken na, deze uiteindelijk toch goed doorgekomen. Moe maar voldaan kwam ik binnen na tocht van 5:27:42. Nog nooit zń afstand gelopen, toch wel trots op mijzelf. Maar ik wist in mijn hoofd wat er volgend weekend op het programma stond. hoe ik de laatste 5km van deze tocht doorkwam was hoopvol voor het Scholtenpad.

De volgende dag werd ik wakker met spierpijn en wat last onder mijn voet. Niet zo gek, maar in de loop van de week maakte ik mij toch wat zorgen. Aanstaand weekend ging ik immers een tocht van 75km lopen. Dit is de helft meer dan de tocht van afgelopen zaterdag! Na op maandag een rondje te hebben gelopen om het lichaam weer in beweging te krijgen, liep ik donderdag een 15km duurloop. De spierpijn was inmiddels weg, maar de last onder de voet was nog aanwezig. Al merkte ik tijdens het lopen dat ik er wel doorheen kon lopen.

In overleg met mijn medefietser en gezien het gunstige weer besloot ik om de tocht op zaterdag te gaan doen. De mee fietser was wederom mijn moeder, wat heb ik fantastische ouders! Het idee was om 08:00 te vertrekken.

Zaterdag 17 oktober: De dag waarvoor ik vele trainingsuren had gemaakt was gekomen. Ik was benieuwd hoe mijn voet het ging houden....de eerste 10km kwamen we mooi en rustig door. De route had ik laten starten op ´t Zand in Bredevoort. Om vervolgens via het buurtschap ´t Klooster naar Vragender te gaan. Van Vragender liepen ik richting de Engelse Schans bij Lievelde en richting Zwolle bi-j Grolle. Omdat ik mijn voet toch al wel behoorlijk begon te voelen, had ik in mijn hoofd om vlak voor mijn pauze wandeling, bij het 20km punt, een ibuprofen te nemen. Ik had van alles meegenomen, maar schijnbaar de pijnstillers vergeten. Goed, 2 boterhammen er in, wat drinken en na 1km wandelen ben ik weer gaan hardlopen. Rond km 30 begon ik het zwaard te krijgen. Last van de voet, een lang stuk langs een beek, een stuk daarvan kon niet gefietst worden dus hebben we daar gewandeld. Na een stuk harde weg bij kilometer 40 ongeveer moest ik toch echt een sanitaire stop maken. Kortom ik was met het hele hardlopen er een beetje mee aan het doen. Wandelen hardlopen, eten, drinken, sanitaire stop...

Ik pepte mezelf op om het komende uur door te lopen. En bij de 50km kreeg ik weer moraal. Ik was nog nooit zo ver geweest! Vanwege een aardig vermoeid lichaam besloot ik om vanaf daar van 5km na de volgende 5km te lopen. Dat deed mij goed. Ondanks dat mijn lichaam vermoeid was hield ik in mijn gedachte: we gaan nu niet meer stoppen he! zoveel trainingsuren! zń doel!

Het eind kwam in zicht, we liepen inmiddels rond op buurtschap de Haart. Het einde kwam nu echt inzicht. Wat lusjes en we waren spoedig weer in Bredevoort. En toen wij weer bij het beginpunt waren schreeuwde ik een blijdschaps kreet YEAH! We waren rond, na iets meer dan 74km en 7:57:02 zat mijn tocht erop. De trilogie was voltooid. Vermoeid, op, maar voldaan. Ondanks de echt hele mooie route, langs klinkerpaadjes, landweggetjes, slootkanten en asfalt nam ik mijzelf voor dit in de toekomst niet meer te doen. Ook voor mijn moeder was het een mooie route en ik ben haar veel dank verschuldigd! Alleen omdat ik wil hardlopen!

Voor de geïnteresseerden met ambities, de route kun je hier vinden (gpx download)

Groeten Daan

dinsdag 31 december 2019

Fastest Know Time AVA'70 lid Mathias Welz op het Scholtenpad

De route van het Scholtenpad

Het is al weer een hele tijd geleden dat Heini Rave het Scholtenpad in één ruk aflegde en daarmee een Fastest Know Time vestigde. Het FKT is de snelste tijd die ooit gelopen werd op een bepaalde route. Het lange afstand wandel pad is niet echt populair bij de hardlopers op de lange afstand blijkbaar. Groot was dan ook de verbazing toen AVA ’70 lid Mathias Welz monter binnen kwam lopen tijdens de pub quiz na de traditionele oudejaarsloop van de club. Bescheiden als altijd maakte hij rustig een praatje met deze en gene tot iemand toevallig op Strava zag wat hij net gepresteerd had. Zelf was hij te bescheiden om er over te beginnen.

Hij bleek na een weekje trailrunning/skyrunning op een Canarisch eiland zijn weekgemiddelde nog niet gehaald te hebben qua kilometers. Een mooie gelegenheid om dat recht te trekken en meteen een vinkje op de bucketlist te zetten. In een scherpe totaaltijd van 6:53:36 legde hij de ruim 74 kilometer door het prachtige Achterhoekse coulissenlandschap af. Daarmee is de Fastest Known Time op het Scholtenpad ineens enorm aangescherpt. Klasse gedaan door onze Duitse clubgenoot!

Andre Bleumink