AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 3

Gerrit, Jaap, Mariska, Ingrid en Evelien, de organisatie van het weekendje Sauerland

De trouwe lezer van dit fijne weblog van neef Geert kan het niet ontgaan zijn: AVA ’70 is een weekendje weg geweest. Met een mooie groep atleten is er gedaldeed in Sauerland, rundum das Familienhaus Zum Schwanenteeg, van de familie Oberink. Dag 1 is beeldend beschreven door Frank Roos, zoals alleen hij dat kan. Dag 2 werd onder de loep genomen door meesterwaarnemer en -schrijver en meester Erwin Wamelink. Aan mij de eer om dag 3 te beschrijven. De dag van de wedstrijd: we zijn immers niet alleen naar Sauerland afgereisd om te daldeeën; er moet uiteraard gerend worden. En hard!  

Op een klein half uurtje rijden van ons idyllische familiehuis werd voor de 6^e keer de Twistesee Lauf georganiseerd. Geert Wevers heeft in zijn wedstrijdverslag een mooi omgevingsbeeld geschetst. Dit werd dus de wedstrijd waar we mochten knallen op de 5 of 10 km.

Rennen langs het water betekent een vlak parcours. En dat zijn de hardlopers van AVA ’70 wel gewend. Nu houd ik wel van een spelletje en polletje en heb de zaterdagavond, de avond voor de wedstrijd, een wedstrijd in een wedstrijd bedacht. In mijn opschrijfboekje heb ik van alle Avajanen de te verwachten tijd genoteerd. Die moest toch redelijk in te schatten zijn, op zo’n vlak parcours zou je denken? Nou, ik kan je alvast verklappen: dat kan lang niet iedereen. Na de wedstrijd zou ik dan alle werkelijk gelopen tijden invullen en degene die het dichtst bij haar of zijn geschatte tijd zou finishen, zou een fijne prijs winnen. Een mooi hebbedingetje uit de Zevenbultenloop-merchandise-shop én een krat Krombacher. Want hier waren er om onduidelijke logistieke redenen heel veel van over.

Bij het analyseren van zo’n polletje kun je interessante karaktereigenschappen van de atleten ontdekken. De een is heel bescheiden, de ander juist overmoedig en vol branie; er zitten voorzichtige inschattingen tussen, maar ook tegen-beter-weten-in of alles-of-niets types. Neem bijvoorbeeld Devlin. Hij kwam aankarren in een niet bescheiden Porsche 911 Carrera 4S 3,0-liter zescilinder boxermotor met dubbele turbo met 353 kW (480 pk). Hij schatte bescheiden in dat hij de 10 km in 49.59 minuten zou lopen. Hij raffelde de 10 km af in 45.57 min. Ruim 4.02 minuten sneller dus dan ingeschat! Hij zat dan ook het verst van iedereen af, wat inschatten betreft. Hij had een prijs goed kunnen gebruiken, want het zou een duur weekendje worden: de afstandsbediening van de Porsche was stuk gegaan. Peter B dacht dat het een microfoon was en had er de hele heenweg Schlagers in zitten zingen. “Dat kost me weer een dikke 600 knaken”, verzuchtte Devlin deemoedig. De mooie tijd op de 10 km was een enigszins een pleister op deze gapende wond.

Paula, ook een mooi voorbeeld van bescheidenheid. Ze schatte in dat ze net onder de 50 minuten zou lopen op de 10 km. Ze liep nota bene een vet PR: 47.11 minuten! Erwin daarentegen kunnen we scharen onder de alles-of-niets types. Hij wilde vriend Luuk hazen en goed wegzetten, met als doel Luuk een dikke Duitse beker mee naar huis te laten nemen. De grote motor van Erwin, de avond daarvoor rijkelijk gevuld met Krombacher-koolhydraten, was na een goeie kilometer al opgeblazen. Erwin kwam ruim later binnen dan ingeschat; laat ik maar geen cijfers noemen. Luuk werd keurig 5^e. Gezien het vergelijkbare voedingspatroon als Erwin een puike prestatie. 

Om de winnaar te bepalen van deze wedstrijd-in-een-wedstrijd moest de organisatie tot ver achter de komma rekenen. Evelien en Linda zaten beide 7 seconden van hun geschatte tijd af. Evelien, als langeafstandsklasbak, kent haar lichaam – haar mooie lichaam – natuurlijk erg goed. Ze weet wat ze kan. Ze deed er 7,2 seconden langer over dan ingeschat. Linda die gokte maar wat: ze deed er 6,8 seconden langer over. Tenminste, ik gok dat ze gokte. Want dat doet ze namelijk vaker. Op zaterdagavond strikte Gerdy jan en alleman om een potje ‘Slimste Mens’ te spelen. Ze liet een slagveld aan verliezers achter zich, dus ze zocht enige tegenstand. Omdat ik toch geen ‘nee’ tegen Gerdy kan zeggen deed ik ook een potje mee. En nog een en nog een. Harstikke leuk spel. Linda deed ook mee. En nu komt het: ze won! Tussen een ijzersterk deelnemersveld van universitair geschoolde kandidaten gokte zich met alle geluk van de wereld naar Slimste Mens! Nu gun ik dat haar van harte, want ze is niet alleen een slim mens maar ook een leuk mens, maar opvallend was het wel. Dus vermoedelijk gokte ze zich naar 28.0457 minuten op de 5 km en met een verschil van 0,4 seconden won Linda dus ook de Twistesee Lauf Poll. Ze zal nu wel aan de Krombacher zitten vermoed ik.

Ook mooi om te noemen zijn Siep, Gerjo en Henk L. Siep durfde het eigenlijk niet aan, in verband met zijn sluimerende hernia. Hij liep toch een knappe 27.37 en lijkt back on track. Dit geldt ook voor Gerjo. Hij loopt al een hele tijd te klungelen met z’n knie, maar verbeet de pijn en kwam binnen de 29 minuten over de finish. Henk L was de hele zaterdag al wat stilletjes: hij had al jaren geen 5 km wedstrijd meer gelopen. Henk tobde de laatste maanden met z’n snelheid en kon z’n tempo’s niet meer onder de 6 minuut de kilometer krijgen. Hoe mooi is het dan dat Henk piekte op het moment dat het moest. Hij liep dik onder de 6 minuut de kilometer en kwam op 30 rond binnen (het parcours was 100 m langer dan de beloofde 5 km). Voor Dirk, Gerrit-Jan en Denis kwam de wedstrijd te vroeg. Hun blessures lieten het rennen nog niet toe. Hun aanmoedigingen waren lavend en hielpen de Avajanen tot prachtige prestaties.

En zo sloten we een mooie wedstrijddag af. Ik kan natuurlijk niet iedereen noemen, maar geloof me, er is fantastisch gepresteerd!

Na deze wedstrijd sloten we het weekend af met een fijn etentje. Een keer wat anders dan een schnitzel. We hadden vrijdag- en zaterdagavond in het naastgelegen Zur Jägersruh gegeten. Een restaurant met 40 soorten schnitzels op de kaart. Minstens. En bierglazen kleiner dan maatje vaas hadden ze niet. Erwin, wat minder eufemistisch aangelegd dan ik, noemde het een vreetschuur. Voor vegetariër Wim viel er weinig te kiezen. Een salade en wat uienringen. En dan wel 25.53 minuten lopen hè. Wim had 2 goede nachten gehad, misschien was dat zijn geheim. Samen met Ingrid en Evelien op de kamer. Op mijn filosofische vraag aan Wim of een vegetariër wel van vrouwenvlees houdt heb ik nooit antwoord op gehad trouwens…Mijn filosofische vergelijking tussen een schnitzel en een marathon is ook het vermelden waard. Als je zwoegend een marathon hebt gelopen, denk je meestal: dat was eens maar nooit weer. Een dag later kan dat al wat bijgedraaid zijn: misschien volgend jaar nog eens proberen. Neem nu die schnitzel. Als je ‘em op hebt denk je: poeh, dat was voorlopig de laatste. Als je dag later, na het doen van de vele activiteiten, zo rond 19.00 uur weer aanschuift bij de rustende jagers denk je: laten we het maar weer eens proberen!

Ingrid en Evelien verdienen trouwens wel een vette pluim. Dankzij hun goede zorgen is er altijd koffie, thee, wordt er snel en adequaat opgeruimd, afgeruimd, ingepakt. Dat soort, vaak onzichtbare dingen. Bedankt dames, dat we weer simpelweg aan mochten schuiven. Ook Gerrit verdient een pluim, als mede-organisator van dit weekend. En Walter, en de nieuwe elektrische bus. Toen wij al lang en breed thuis uitgeteld in bad lagen, was Walter nog druk om alle kroam uit de bus op de juiste locaties te doen belanden. Ook fijn dat iedereen, na zo’n vermoeiend weekend, weer veilig thuis is gekomen.

In aansluiting op de andere schrijvers wil ik tot slot ook Jaap en Mariska benoemen. Wat hebben we een mooi weekend mogen beleven in Sauerland; dank voor de organisatie en vette activiteiten! Dat zo’n gemêleerde groep hardlopers, tussen de 25 tot 70 jaar, zo’n lol met elkaar kan beleven. Erg waardevol. Natuurlijk staat iedereen op standje ‘ginnegappen’ maar er is ook ruimte voor bijzondere een-op-eentjes, voor mooie gesprekken, een luisterend oor, een lach en een traan. Toen de familie Oberink het familiehuis overnam, zat er ook een indrukwekkende eclectische platenverzameling bij. We hebben van alles gedraaid, van disco tot hardcore, al dan niet op het juiste toerental. Vooral ‘Du’ van Peter Maffay schalde dikwijls over de Sauerlandse heuvels. We hebben verzuimd, dat schiet me nu te binnen, het AVA clublied te zingen. Maar met ‘AVA’ in onze gedachten en ons hart, zingt Peter Maffay dit voor ons:

Ich kann nicht sagen, was du für mich bist
Sag, dass ich dich, dich nie verlier'
Ohne dich leben, das kann ich nicht mehr
Nichts kann mich trennen von dir

Du bist alles, was ich habe auf der Welt

Het zou zomaar over AVA kunnen gaan! (RtH)

Een kijkje in het befaamde notitieboekje van Rinke

Bad Arolsen(D) 6e Twistesee Lauf - 5 km - 27.52 min - 1e plaats M65

De traditionele groepsfoto die net voor de wedstrijd is gemaakt

Gemiddeld één keer in de twee a drie jaar trekken we er met mijn atletiekvereniging een weekend op uit. De laatste jaren zijn we in Londen, de Ardennen, op Vlieland en enkele keren met een kleinere groep in Spanje geweest. Dit jaar staat het Sauerland op het programma. Clubgenoot Jaap Oberink heeft in Marienhagen-Vöhl Familienhaus Zum Schwanenteig, waar we met 25 personen gebruik van mogen maken. Hij en zijn vrouw Mariska hebben een prachtig weekendprogramma samen gesteld waar door iedereen volop aan mee wordt gedaan.

Op de laatste dag staat er een wedstrijd in Bad Arolsen op het programma en we kunnen kiezen uit een 5 of 10 kilometer. Ik kies bewust voor de korte afstand. Aan de ene kant ben ik nog steeds niet volledig 'hardloopfit' en aan de andere kant verwacht ik eigenlijk ook geen vlak parcours in het Sauerland. Dat laatste blijkt gelukkig erg mee te vallen en het vals plat dat we tussen de drie en vier kilometer voor de kiezen krijgen mag eigenlijk geen naam hebben. De avond voor de wedstrijd komt Rinke ter Haar met zijn notitieboekje langs en mag ik aangeven wat voor een tijd ik denk te gaan lopen. Ik geef een tijd op net onder het halve uur.

Als we zondagmorgen na ruim een half uur rijden op de parkeerplaats aankomen, kijk ik eens om me heen en zie aan beide kanten van de weg behoorlijk wat heuveltjes liggen. Het zal toch niet denk ik nog, maar na een wandeling van ongeveer 500 meter ziet er het gelukkig bij de Twissesee al heel anders uit. Het is er gezellig, vlak en het parcours is simpel. Als het startschot valt rennen we zo'n 1500 meter in noordelijke richting, om na het keerpunt dezelfde weg terug te lopen naar de plaats waar we gestart zijn. Daarna een kilometer de andere kant op en je raad het al, om de pionnen heen en hetzelfde stuk weer terug. Een voordeel is dat je al je clubmaatjes twee keer tegenkomt en elkaar kunt groeten.

Gemakkelijk gaat het allemaal nog niet maar door ruim twee minuten sneller te zijn dan mijn verwachte tijd, ben ik erg tevreden. Daar komt nog bij dat ik verkouden ben en bijna geen stem meer heb. De Garmin geeft zelfs nog een goede 100 meter meer aan! Na afloop van de wedstrijd krijgt iedereen van de organisatie een muntje om te douchen en kunnen we even later lekker ontspannen naar de 10 kilometer gaan kijken. Ruim een uur later heeft Jaap een mooie locatie bij de golfbaan gereserveerd waar een heerlijke maaltijd op ons staat te wachten. Van daaruit rijden we rechtstreeks terug naar de Achterhoek, een prachtig weekend is al weer voorbij.

AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 2

Op weg naar de honderd meter hoge hangbrug

In een gebied dat wordt gedomineerd door bejaarden, moet je met een vergrootglas zoeken naar vermaak. Al snel kom je uit bij iets als de Willinger Skywalk. Een honderd meter hoge hangbrug die je van niets naar nergens brengt. Aangelegd om de toerist een poot uit te draaien. Toegegeven; je hebt een aardig uitzicht en je bent weer een paar uurtjes van de straat maar het blijft een brug. Althans, dat zul je denken.

Bij deze groep wereldvreemde hardlopers ligt het allemaal een beetje anders. Denis: bang. Frank: heel bang. Wim: wiebelig op de benen. Ingrid: stil. Theo: boos, teleurgesteld en bang. Het overgrote deel van de groep loopt haast verveeld over de brug. Dirk zingt het repertoire van de Band Zonder Banaan, Gerdy maakt weer eens een selfie. Evelien mijmert wat. Het doodsbange vijftal heeft echter wel iets anders aan het hoofd dan verveling. Ze worstelen zich stap voor stap over de 600 meter lange hangbrug. Met de dood in de ogen en de handen aan beide kanten vastgeklemd aan de reling, komen ook zij aan de overkant. Een enkeling kijkt trots, de ander opgelucht. Theo niet. Hij is nog steeds boos, teleurgesteld en verdrietig. Hij moet ook weer terug.

Om Theo nog wat dieper de put in te drukken, wordt er uitgeweken naar de rodelbaan. Hij laat zich niet kennen en stapt al vrij snel in een karretje. Jaap neemt in het volgende bakje plaats. Hier krijgt hij al snel spijt van. Jaap is toe aan een goede shot adrenaline. Het pakt anders uit. Voor hem worden het slopende minuten waar hij zijn ergernis moet onderdrukken. Theo gaat zo langzaam dat Gerrit-Jan met speels gemak naast hem kan blijven wandelen. Gerdy, die van de selfies, houdt de zaak ook vreselijk op. Achter haar wordt de file steeds langer. Waar ze als politica bekend staat als doortastend en risicovol, is ze op de rodelbaan een blok aan menig been. Nadat de twee storende elementen van de baan zijn verwijderd, gaan in ronde twee de voeten van het rempedaal. De eerder genoemde Gerrit-Jan brengt het gezelschap nog zwaar in de moeilijkheden. HIj heeft zoveel overtredingen begaan naast de baan, dat er een officiële waarschuwing volgt voor heel de groep. De attractie-baas snauwt de groep met luide stem en duidelijke teksten toe. Vergelijkingen met het verleden worden al snel gemaakt.

Bij terugkomst in het familiehuis ploppen de kroonkurken al snel van de fles. Na een biertje of vier komen eindelijk de echt goede gesprekken op gang. Het drinken wordt nog even hinderlijk onderbroken door een bezoek aan de lokale vreetschuur maar na een paar uurtjes kan iedereen gelukkig de draad weer oppakken in de thuiskroeg. Al snel vergeten de meesten dat ze de volgende dag een wedstrijd lopen, een zorg voor later. (EW)

De Willinger Skywalk

AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 1

Het eerste sportieve uitstapje van het weekend

AVA'70 geht's los!

Na zeer succesvolle trainingskampen in Londen, de Ardennen en Vlieland was de bestemming dit keer het heuvelachtige Sauerland. Bijzonder was dat de 24-koppige hardloopselectie van AVA`70 dit keer was uitgenodigd om te komen verblijven in het idyllische Marienhagen, waar hardloopmaatje Jaap Oberink en zijn familie eigenaar zijn van Familienhaus Zum Schwanenteig. Hoe mooi is dat?

Op vrijdag verzamelde de sportievelingen zich bij het clubhuis om 08.00 uur, maar de reis liep gelijk al vertraging op, want FC Kobus kon het, zoals wel werd verwacht, net niet redden. Afijn de aanwezigen kregen alvast een goodiebag overhandigd en daarmee werd gelijk al een uitstekende basis gelegd voor een fijn samenzijn. De inhoud was toepasselijk, want uiteraard nam het traditionele herinneringsshirt de meeste plek in en ook dit keer is het weer een fantastisch collectors item. Over de rest van de inhoud volgde gelijk wat uitleg. De opdracht was simpel. Je pakt eerst de banaan, houdt hier een blikje cola onder en vervolgens een stuk mars. Een enkeling had in de gaten dat de geel, rode en zwarte kleur de Deutsche Fahne weergeven. Daar was dus wel beregoed over nagedacht. 

Het was tijd om te vertrekken en om een beetje indruk te gaan maken bij onze Oosterburen, stond er een aantal fraaie bolides klaar om het gezelschap te gaan vervoeren. De dravers wilden wel scoren, dus een Porsche, Mercedes, BMW en een E-bus, die meer weg had van een winkel op wielen, maakten deel uit van het Aaltense wagenpark. De trip van een kleine 300 kilometer verliep verdraaid prima en al voor elf uur pruttelde de koffie reeds fijn. De kamerindeling leverde verrassend genoeg geen enkel probleem op en de groep bewoog zich snel naar de ruime Garten om in een lekker zonnetje alvast Duitse sfeer te snuiven en te genieten van het bonensap. De stemming was direct al opperbest en dat bleef ook het hele weekend de rode draad. Jaap en Mariska heetten een ieder van harte welkom en de eerste speech leverde gelijk al een ovationeel applaus op. Wat menigeen reeds vermoedde, bleek ook waarheid te gaan worden, namelijk dat een scala aan verschillende activiteiten elkaar in sneltreinvaart op zouden gaan volgen, dus een ware sloop op de conditie bij sommigen.  

De meest fanatieke hardlopers konden zich alvast gereed gaan maken voor het eerste sportieve uitstapje in de vorm van een duurloop. De keus was om 5 kilometer te rennen, maar er was ook de mogelijkheid voor een extra lus waar de nodige hoogtemeters in verpakt zaten. De dresscode was het felrode weekendshirt en dat trok uiteraard de nodige aandacht van de plaatselijke bevolking, die volledig verrast bleken te zijn door de aanwezigheid van de Aaltense talenten. De groep werd dan ook lang nagestaard en de lokale paparazzi hun werk deed, alvorens de roodhemden het Nationalpark in renden, waar de ondergrond van asfalt veranderde in ruwen stenen. Na 4975 meter zat het eerste gedeelte erop en haakte de helft af om te gaan douchen. Een stel dapperen besloten Jaap te vergezellen en na een prettige afdaling volgde tenslotte een veel minder prettige klim, die de hartslag in snel tempo omhoog joeg. Toch zeker wel tevreden gezichten bij de finish, want de missie was een prima training en test voor de dingen die nog komen zouden. Bovendien hadden de dravers het grote geluk, dat de groenling werd gespot en een enkeling meende zelfs de zeldzame polifinario in een hoge den te horen, maar daar was iedereen niet helemaal zeker van.

Na een snelle douchebeurt vertrok het hele peloton richting Waldeck om op de Edersee te gaan genieten van een 2-uur durende rondvaart. Het Zonnebloemgefühl kreeg behoorlijk de overhand en met een aantal (bijna) pensionado`s onder de aanwezigen is dit ook wel een beetje logisch. Het lompgrote stuwmeer met een omtrek van dik 50 kilometer werd van diverse kanten bevaren en de sfeer aan denk was bijzonder aangenaam. De zon speelde het spel voortreffelijk mee en dat is natuurlijk een geweldige opsteker. Na een hele behouden vaart, meerde das Fahrgastschiff rustig aan en werd er weer voet aan land gezet.

Terug op de thuisbasis werd er snel een sapje genuttigd, waarna het lopend richting het centrum van Marienhagen gewandeld, waar de AVA-janen met het luiden van de kerkklokken werden begroet. Bestemming was Landgasthof zur Jaegersruh, een hele mondvol voor een lokaal restaurantje, maar de ontvangst was allerhartelijkst. De gastheer had al snel in de smiezen dat er wat te verdienen was en begon gelijk maar te rennen met vazen bier. De dinerkaart had een zeer groot snitzelgehalte, dus daar werd volop uit gekozen. De stemming nam intussen een meer dan gezellig gehalte aan en de ober bleef breedlachend de meute bedienen. De conclusie na een paar uurtjes schranzen was duidelijk: een Michelin-ster zit er in 2026 waarschijnlijk niet in, maar dat is ook in het geheel niet nodig om 25 gasten een prettige en smakelijke avond te bezorgen.

Was dit dan de laatste activiteit van deze eerste dag? Zeker niet! Na een korte verkleedpartij kwamen ons tijdelijke gastouders, Jaap en Mariska in volledig Duitse kledij weer in de ontmoetingsruimte, waar de chips intussen alweer van hand tot hand ging en de Krombachers ontdopt werden. De club werd rigoureus door elkaar gehusseld voor een adembenemend spannende Hauszimmerquiz. De 5 teams werden onderworpen aan een scala van onderwerpen met een 96% Duits tintje. Over sport, politiek, gebouwen, cultuur en muziek… je kon het zo gek niet bedenken of het kwam wel aan bod. Nu was het met de kennis over het algemeen best wel redelijk gesteld, maar het is meer het geheugen, dat hier en daar toch een flinke opdoffer heeft gehad. Ze werden Udo Jürgens en Peter Maffay bij een groepje door elkaar gehaald, waar een ander Olaf Thon voor Lothar Matthäus aanzag. Uiteraard waren dit vragen uit de categorie “eenvoudig”, die je niet mag missen. De stress haalde even voor middernacht het hoogtepunt bij velen, toen de formulieren ingeleverd moesten worden en de tweekoppige jury aan het rekenen ging. Er werden een flink aantal wiskundige formules losgelaten, maar diep in de nacht, volgde toch nog de prijsuitreiking. Retespannend bleek het uiteindelijk te zijn en was het puntenverschil minimaal. Slim was de speldirectie wel om geen discussie aan te gaan, louter de totaalscore te noemen en bleek dat de winnaar toch best wel uit een zeer onverwachte hoek kwam. Tijdens de prijsuitreiking werd quizmaster Japie nog een kleine envelop met inhoud toegeschoven, maar slechts een enkeling nam dit waar. Mooi dat de groep, die normaal mijlenver van het podium verwijdert blijven, nu eens het zoet der overwinning mochten smaken.

De klok tikte inmiddels gestaag door en zelfs de koekoek kwam al niet meer naar buiten, dus de hoogste tijd om te gaan rusten. Zaterdag zou het programma immers ook weer zeer intensief en anstrengend zijn, dus was een goede nachtrust de beste voorbereiding. (FR) 

Jaap en Mariska in hun Duitse kledij voor aanvang van de Hauszimmerquiz

AVA'70 delegatie on Tour - deel 4 (slot)

Op het programma stond de ochtend van vertrek een heuveltraining

Celebra la Vida en Forza Totana - Vier het leven in Forza Totana 

Terwijl heel Nederland zich op maakte voor het begin van een nieuwe werkweek, zong Sven Versteeg alweer eens de pannen van het dak op het zonnige resort in het Zuid-Spaanse Totana. Best een groot verschil, maar vervelend was het geenszins. De ontbijttafel was alweer gedekt en alles uit de koelkast stond klaar voor een fikse aanval. De stemming was ouderwets uitbundig en de keuze was reuze. De voorraad slonk snel en dat was zeker het geval bij de fles ranja. De nestor van de club bleek flinke nadorst te hebben en slurpte in sneltempo 6 glazen van het rode sap naar binnen. Zijn ogen begonnen wat te tollen en hij bestuurde het etiket van de vruchtendrank eens even wat nauwkeuriger en begon lichtelijk scheel te zien. Wat bleek? Hij had bijna een liter Sangria naar binnen gewerkt in recordtempo. Goedemorgen!  

Op het programma stond deze ochtend een heuveltraining voor de Nederlandse klimgeiten en om niet te verdwalen had Freddie besloten om de dravers te begeleiden. Hij had een leuk rondje in de gedachten door het buitengebied van Totana met een vrijwel vlak parcours en asfalt als ondergrond, zo liet de gids weten. Nou, de gemene knipoog was overtuigend en maakte duidelijk dat we ook op deze maandagochtend gewoon weer vol aan de bak moesten. De 2 “knie-gevalletjes” besloten het stalen ros weer te pakken en gingen fungeren als voorfietser en bezemkar.  

Al snel bleek dit geen overbodige luxe, want hardlopers kunnen ook in Spanje niet altijd op voorrang rekenen. Bovendien werd het pelotonnetje na een slordige 3 kilometer lichtelijk uit elkaar getrokken, toen de heuvels een obstakel in het parcours begonnen te vormen. Het was ook al weer bloedheet en dat werkt dan natuurlijk ook niet echt mee, maar prachtig was het wel. Zeker in de wetenschap dat je werkende collega`s op dit moment geheel andere zorgen hebben. Na nog een stukje geploeterd te hebben op het traject van de Vuelta 2023, tikten we toch weer lekker de 11 kilometer met een paar honderd hoogtemeters aan en dat voelde toch weer als een mooie prestatie, dus een luid applaus voor onszelf was zeker meer dan verdiend. Net als de verkwikkende douche overigens en een frisse bak koffie. Kortom… vier het leven in optima forma.  

We besloten nog even een lekkere lunch te gaan pakken in het centrum van Totana, maar daar kwam werkelijk niets van terecht. Het was immers maandag en dat betekent in Spanje “dia de descanso”, oftewel je kunt lullen als Brugman, maar als je wat te eten wilt hebben, dan ga je maar naar de supermarkt. We lieten ons natuurlijk niet zo gemakkelijk uit het veld slaan en namen uiteindelijk genoegen met cola uit blik en dubbele espresso met als extraatje gortdroge cake die zeker 9 maanden over de datum was. In Spanje is dit overigens totaal geen probleem en voor een paar euro speelden we het spel maar gewoon mee.  

Het moment, dat we zolang mogelijk uit wilden stellen, kwam nu toch wel met rasse schreden dichterbij. Even voor 2 uur namen we licht geëmotioneerd afscheid van Freddie en Renate en beloofden plechtig om zeker nog weer op een reünie-feest te verschijnen. Al toeterend, zwaaiend en zingend verlieten we ons resort. Wat een prachtige 4-daagse hebben we met elkaar gehad, daar was iedereen het wel over eens. Stilletjes liet iedereen zijn gedachten over de trip gaan, maar voor de chauffeurs was het al snel gebeurt met het dagdromen. De hemel kleurde van blauw, via grijs naar zwart, waarna een onwaarschijnlijke bak met regen naar beneden werd gepleurd. In no-time veranderde de snelweg in een rivier en glibberden de wagens alle kanten op.  

Met een vaartje van 36-37 kilometer per uur dreven we in de richting van luchthaven Alicante, waar we onze bolides in moesten leveren. We wilden dit even vlot fiksen, maar de jongedame, die de keuring moest doen, dacht daar wel even wat anders over. Ze liep een slordige twintig minuten om de eerste auto heen en kwam tot de conclusie dat er een minuscuul klein sterretje in de voorruit zat en nergens bewijsmateriaal te vinden was, dat deze er bij vertrek ook al inzat. Dokken dus en geen discussie! Er ontstond in het kleine kantoortje een geweldige foeterpartij, maar de belleza espanola schudde 2 keer met haar heupen, likte langs het potlood en tikte gewoon 1500 euro op het scherm aan.  

Of we contant wilden betalen of met een creditcard was een hele logische, maar ook zeer gevaarlijke opmerking op dit moment. Nadat aan alle verplichtingen waren voldaan, moest de tweede auto nog een check ondergaan. Toen de Koning Van Aalten even heel demonstratief akelig dichtbij de keurmeesteres ging staan werd het papier snel afgevinkt en konden we uiteindelijk 3 kwartier later dan gepland richting het vliegveld. Om te tijd te doden werd er snel een 1-sterrendiner naar binnen gewerkt en konden we gaan inchecken.  

De terugvlucht verliep naar wens, al was er wel het dringende verzoek om de gordels vast te snoeren in verband met turbulentie in de lucht. Nou we ondergingen dit bericht met een glimlach, want we hadden natuurlijk een turbulent weekend achter de rug, dus mocht dit lichte shaken, natuurlijk geen naam hebben. Keurig op tijd zetten we weer voet op Eindhovense bodem en kwam er definitief een einde aan ons Spaanse avontuur! Vier dagen hebben we het leven gevierd en genoten van schitterende activiteiten en mooie belevenissen. Samen met het zeer zonnige weer en de natuurrijke omgeving werd het een prachtige en onvergetelijke 4 daagse trip! (FR)

Ook zin in een zonnig en sportief avontuur? www.forzatotana.com 

AVA'70 delegatie on Tour - deel 3

Bovenop de berg, met een mooi uitzicht over de vallei

Celebra la Vida en Forza Totana -  Vier het leven in Forza Totana

Het is inmiddels zondagochtend geworden, maar dat wil niet zeggen, dat er tijd is om uit te slapen en een wekker zetten met de aanwezige huisgenoten is dan ook helemaal niet nodig. Om even voor 8 uur wordt de muzikale serenade weer aangeslingerd en was de keukenbrigade al enige tijd duftig in touw. Zeg nou eerlijk… wat is er fijner dan de dag starten met een 6-gangenontbijt? Werkelijk alle registers werden opengetrokken om het iedereen weer lekker naar de zin te maken. Tijdens het smikkelen en smullen werd de dag van gisteren even doorgenomen en het was er wel weer één met louter hele mooie momenten en het leven werd dan ook volop gevierd, zo was de algemene tendens.

Calorieën stapelen was overigens op dit tijdstip absolute noodzaak want er stond een geweldig mooie wandeling op het programma en gezien de ondergrond zonder asfalt, zou het zeker ook hier en daar  pittig zijn. Gastvrouw Renate was onze gids en dat betekende dat we in absoluut goede handen waren, want zij weet elke kiezelsteen te liggen en heeft dan ook nog de kwaliteiten, om gelijk iets te vertellen over de fabelachtige omgeving. Dat moest gewoon goedkomen, zo was de algemene mening. De complete selectie stond om 09.34 uur paraat voor de ochtendmis en zette zich goedgemutst in beweging. Toen we zo`n 20 meter op weg waren, werden we geweldig hartelijk toegesproken door onze tijdelijke buurman en weer even later lachte ons de schitterend ogende, iets fout opgemaakte, tandloze 84-jarige buurvrouw ook opvallend vriendelijk toe. Toeterende auto`s passeerden ons en de fietsende pastoor in een 3-delig kostuum zat dwars op de fiets en zwaaide al van verre. We keken elkaar aan en het duurde even voor het kwartje viel. De fijne, welgemeende begroetingen hadden natuurlijk alles te maken met ons optreden van de avond daarvoor. Het schitterende gezang van ons als Aaltense tenoren had blijkbaar enorme indruk gemaakt in de buurt en de tijdelijke penningmeester voelde aankomen, dat er wel eens een paar hele mooie optredens aan zouden kunnen komen.

Dit verheugde natuurlijk de feestvreugde enorm en de pas werd er efkes flink ingezet. De versnelling bleek overigens van korte duur, want het geitenpaadje dat voor ons lag, liep werkelijk vrijwel recht omhoog en had een stijgingspercentage van soms 37 % en dan hebben we het natuurlijk wel ergens over. Het zweet gutste ons bij deze zomerse temperaturen van de snuffert en de ruggetjes waren ook al zeiknat. We kropen langzaam omhoog in de richting van het beeld van Jezus, dat bovenop de berg uitkeek op de vallei. Een mooi moment natuurlijk om op deze fijne zondag letterlijk en figuurlijk even bij stil te staan. We liepen nog even door via een zig-zag paadje naar het naburige klooster om ook hier even sfeer te proeven. De priester deed geweldig zijn best, maar noemde in 5 zinnen wel 4 keer het woord “catastrofe” en het leek ons dan maar beter om uit de kapel te vertrekken. Mogelijk had het te maken met onze iets te kleurrijke, sportieve kleding, maar dat zullen we nooit zeker weten.

We daalden langzaam af via een smal singletrack-paadje, waar het donders oppassen was geblazen, want er lag werkelijk geen kiezel recht. Even de mond houden en gewoon je ding doen was het devies en dat leek goed te komen. Leek, want na 7,24 kilometer op de Garmin ging het gruwelijk mis. De nummer 7 in de groep volgelingen, lazerde in een vreselijk vrije val het ravijn in. De schrik sloeg ons om het hart, al werd de stuiterpartij in de voorhoede aanvankelijk nogal lacherig afgedaan. Even was er behoorlijk paniek, maar er kwam gelukkig beweging in het hoopje mens dat meters naar beneden was gegleden. Eerst kwam zijn rode rugzakje, vervolgens een bebloede arm in beeld, waarna een nog heftiger ogend toegetakeld been volgde. Het lijf was compleet zo was de eerste indruk en er werd gelijk een medisch team geformeerd om de eerste bijstand te verlenen. Alle registers werden direct losgetrokken. Al het aanwezige water moest ingeleverd worden, evenals het toiletpapier, tissues en waslapjes.

Een eerste inschatting werd gemaakt en er werden in de gauwigheid 28 schaafplekken geteld, maar omdat het nergens uit de wonden gulpte, werd besloten om geen traumahelicopter in te schakelen. Toen de hartslag weer was gedaald tot acceptabele waarde, werd besloten om verder te stappen, maar het onfortuinlijke slachtoffer werd nauwlettend in de gaten gehouden door zijn kompanen. Eenmaal aangekomen bij de thuisbasis werden de eerste foto`s gedeeld met de verpleegkundige deskundigen van het thuisfront en het advies was om veel te spoelen, wat natuurlijk nooit een probleem kan zijn. Daarnaast moesten er zwaluwstaartjes worden geknipt om aan te brengen op de wondjes. De hulptroepen schoten gelijk naar buiten, maar er werden alleen mussen waargenomen en zeker geen zwaluwen, dus dat kon nog wel een dingetje gaan worden. Gelukkig zaten de echte EHBO`ers binnen en deden geruisloos hun werk.

Een kop koffie deed wonderen en er werd gekozen voor een stukje ontspanning en cultuur snuiven. De fietsen werden in gereedheid gebracht en er werd koers gezet richting het naburige Aledo, waar “de dag van de druif” werd gevierd. Nou dat hebben we geweten. De lokale markt was al opgeruimd, maar bij het plaatselijke café, werden we gastvrij ontvangen en kregen we kilo`s druiven geserveerd. Voor nop, ook dat nog. Een mooie 20 kilometer rond peddelen bracht ons weer bij ons tijdelijke thuis, waar we ons soigneerden voor het laatste avondmaal op Spaanse grond. We hadden onze gastheer en dame geïnviteerd en we fietsten gezamenlijk naar de allerbeste pizzeria van Totana.

Nu staat Spanje er niet bepaald om bekend dat iedereen zich op een stalen ros verplaatst, dus bij een colonne van 11, zoals in ons geval, ben je werkelijk aan de Goden overgeleverd. Zonder panne aangekomen bij het restaurant, kregen we volgens goed Zuid-Europees gebruik, heel veel voor heel weinig en daar zijn wij, Nederlanders, natuurlijk dol op. De feestvreugde werd nog verder vergroot toen de afscheidsspeech volgde en Freddie en Renate enorm bedankt werden voor hun gastvrijheid. Als cadeau ontvingen ze beide een collectors-item van het allerbeste artistieke Aaltense duo op het gebied van kleding, kleur en art uit Aalten, *DIED*. Applaus volgde en tevens een tegenspeech, die het ook ontzettend goed deed. Hoe mooi kan het zijn op de late zondagavond?

Omdat de thermometer op het late uur nog altijd 24,6 graden aanwees, werd besloten in de kleinste versnelling naar huis te trappen en zo nog even van de plaatselijke architectuur te genieten. De conclusie was algemeen, dat er nog een hoop werk aan de winkel is, dus dat we echt nog een keer terug moeten. Best een naar vooruitzicht… Nog een klein borreltje bij de nazit, de dag doornemen en tevreden het bed opzoeken, waren de laatste bewegingen van het negental! Morgen, het sluitstuk van de Totana-vierdaagse…. (FR)

AVA'70 delegatie on Tour - deel 2

Om de sfeer wat te verhogen besloten we om volgens goed Achterhoeks gebruik een kleine sketch op te voeren

Celebra la Vida en Forza Totana -  Vier het leven in Forza Totana

Om even voor half 7 klonk het reveille-signaal en maakte de groep zich op voor een nieuwe dag, die zou startten met een pittige heuveltraining. Er werd volop gezongen en in de keuken was het ook al een drukte van belang. Spanning of overdreven ontspanning… de waarheid zal ergens in het midden liggen, maar gezellig was het eigenlijk best wel, ondanks het vroege uur. Het aantal aanmeldingen om mee te draven bleek 6 te zijn, de 2 wat minder fitte talenten besloten om een mooie fietstrip te gaan maken, terwijl de youngster van het negental corveedienst had en dus in ieder geval de hardloopkleding niet uit de koffer hoefde te halen.

Na het werkelijk ongelofelijk uitgebreid ontbijt, de gebruikelijke toiletbezoeken en het strikken van de veters, maakten de dravers zich op voor hun nieuwe avontuur. Het was nog aardedonker, toen de lopers, samen met gids Freddie van huis gingen, maar al snel liet de zon zich van haar beste kant zien en warmde de Spaanse aarde zich in rap tempo op. Eerst ging het richting de verzamelplek en deze kleine 2 kilometer vroeg gelijk al een behoorlijke inzet, want het was verre van vlak. Aangekomen bij de parkeerplaats druppelden de Spanjaarden langzaam binnen en eigenlijk sloeg ons de schrik al een beetje om het hart. Het bleken stuk voor stuk pezige klimgeiten te zijn, met een krachtig postuur, gevormd door talloze heuveltrainingen. Ook de aanwezige dames zagen er gespierd gevormd uit, dus het zou wel eens een flinke beproeving kunnen worden voor de Nederlandse kolonie. Het programma werd bekend gemaakt en ook dat was veelzeggend: eerst 5 kilometer inlopen, dan een wedstrijdsegment op tijd en vervolgens nog een uurtje uitlopen. Zelfs degene die normaal nauwelijks zweet, voelde het shirt al gelijk nat worden. Pohhhh… en dat op zaterdagmorgen even voor 8 uur. 

We besloten gewoon te blijven lachen en ons best te doen, maar helemaal zeker over een goede afloop waren we allerminst. Een schitterende teamfoto bracht de ontspanning even terug op de Aaltense bleke bekkies. De warming-up deed zijn naam alle eer aan, want het nodige hoogteverschil moest overbrugt worden en dat kostte ons duidelijk meer moeite dan de ranke Spaanse amigios. Het segment, Fiesta Ventanica, had een lengte van 0,83 kilometer, dus dat viel barstens mee. Kwa lengte dan, want na een vrije val van 167,5 meter over een smal, maar zeer wortelrijk bospaadje, ging het vooral heuvelop. Dat 3 van de 6 Aaltenaren een lintje misten, kwam ze duur te staan, want behalve extra meters voor hen dus geen plek op de eeuwige ranglijst. Hoe mooi de omgeving ook was, we besloten toch maar een tussendoor weg te kiezen naar ons onderkomen, waar we na anderhalf uur ploeteren, zeiknat van het zweet aankwamen.

De voorbereidingen van de festiviteiten waren inmiddels in volle gang, dus vlot douchen, geurtje hier en daar en aanschuiven was de enige opdracht. Fris en fruitig schudden we de feestgangers hartelijk de hand, al konden we natuurlijk van de Spaanse begroeting helemaal niets maken. Gebruikelijk is het in Zuid-Europese landen, dat je altijd wat lekkers te eten meeneemt als er wat te vieren valt. Nou, dat gebeurde volop en de lekkernijen gingen al snel van mond tot mond. Er was overigens ook een symbolisch baksel voor ons bij als cadeau, maar dat had werkelijk een wel zeer bedenkelijk niveau. Ook was er een kok ingehuurd voor het maken van overheerlijke paella`s en de werkzaamheden waren al in volle gang. Op een drietal ronde bakplaten met een doorsnede van een kleine 2 meter werden verschillende paella`s bereid. Zo was er een hele gezonde met alleen vruchten, een andere had vooral vissoorten in de aanbieding, terwijl bij de laatste vleesgerechten als konijn en hamster verwerkt waren. Dat laatste ingrediënt is overigens niet officieel bevestigd, maar de kans dat dit het geval was, moet zeer aannemelijk worden geacht.

Om de sfeer wat verder te verhogen hadden we besloten om volgens goed Achterhoeks gebruik een kleine sketch op te voeren, volledig in kostuum om op deze wijze te proberen in ieder geval de lachers op de hand te krijgen. Allereerst werd gastheer Freddie onderscheiden. De ranke atleet had twee weken terug de Nederlandse titel verovert op de 100 kilometer in Winschoten in zijn categorie, 55+. De koning van Aalten mocht hem voor deze geweldige prestatie een fraai lintje opspelden, waarna uiteraard het Wilhelmus werd gezongen. Een traantje hier, een kippenvelmomentje daar.. het was een indrukwekkend schouwspel. Zeker om te zien dat ook de Spanjaarden de hand op de borst legden, al was er eentje bij, die zich lichtelijk vergiste door de Hitlergroet te brengen. Het zij hem vergeven. Na deze officiële huldiging ging het nog even door, want in  buitengewoon gebrekkig Spaans volgde de aankondiging van een tweetal muzikale optredens. Eerst werd het populaire, toch wat Spaans getinte “Baila, Baila” opgevoerd, waarna Sven Versteeg met zijn nummer “Blikkendag” een tientallen meterslange polonaise veroorzaakte en het feest zijn hoogtepunt naderde. 

Over de Bingo, die daarna volgde, kunnen we kort zijn. We kwamen in het geheel niet in de buurt van de prijzen en zijn er dan ook vrijwel zeker van, dat er hier opzet in het spel was. Tijd om hierover teleurgesteld te zijn en protest aan te tekenen was er niet. Het feest kroop naar het einde, we hielpen zoals altijd keurig met het opruimen en besloten nog een klein schnapsje te nemen. Dit heeft de buurt geweten, want het Aaltens knapenkoor koos ervoor om een soort van muziekfeest in de Totana- vallei te gaan doen, met louter hele fijne piratenhits. De akoestiek bleek werkelijk fenomenaal, al zullen de buren in de omtrek van ongeveer 4 kilometer hier vast anders over hebben gedacht. Een fantastisch, enerverende tweede dag kwam even na middernacht ten einde! Kijken wat de dag van morgen brengt…(FR)

De Spaanse feestgangers

AVA'70 delegatie on Tour - deel 1

Frank, Roy, Siep, Jan, Andre, Joppe, Andre, Patrick en Geert

Celebra la Vida en Forza Totana - Vier het leven in Forza Totana

Zeg nou eerlijk….. Als je begin juni de uitnodiging krijgt om in de nazomer een leuk weekend te verblijven in een schitterend resort in Spanje, een plaatselijk sportfeest mag bijwonen, kunt genieten van heerlijke zomerse temperaturen in een prachtige omgeving, dan hoef je daar in de regel nooit zo lang over na te denken!

Wat was de reden van dit prettige aanbod?

Onze bevriende (hardloop)kennissen, Freddie en Renate Dieperink, organiseren jaarlijks op hun resort een seizoensfeest voor de plaatselijke hardloopvereniging. Freddie komt al enige jaren naar Aalten om deel te nemen aan de GTM-Loop en nu hadden de Tukkers zich bedacht om een afvaardiging van AVA`70 uit te nodigen om een gezellige “meet en greet” te hebben met hun hardloopvrienden uit Zuid-Spanje. In snel tempo werd er een gemêleerd gezelschap samengesteld, agenda`s geschoond, afspraken verzet en snipperdagen opgenomen, want dit is natuurlijk een buitenkansje van de bovenste plank!

Op donderdagnacht op het afgesproken tijdstip van 03.44 uur zette de Aaltense selectie koers richting Eindhoven om van daaruit naar het Spaanse Alicante te vliegen. De sfeer was, ondanks het vroege tijdstip, meer dan uitstekend en dat is natuurlijk ook wel logisch als je weet dat je een paar uur later de zon kunt begroeten. Met de wind in de rug, ging het allemaal nog een stukkie sneller dan gedacht en al voor half 10, konden de jasjes uit en de zonnebril op, want de thermometer wees al gelijk 23,4 graden aan. Viva Espaňa!

Rond het middaguur arriveerden we in Totana bij ons 5 sterren buitenverblijf van de Dieperinkjes en hartelijker kan een ontvangst niet zijn. De buitenbar stond vol met allerlei lekkernijen en uit de koelkast werden volgens goed Spaans gebruik direct een serie bierblikjes gepakt om de feestvreugde nog wat verder te vergroten. We keken elkaar aan en dachten allemaal hetzelfde: dit gaat een zeer aangenaam verblijf worden. We verklapten aan het gastenpaar onze verdere plannen van deze eerste dag en gelijk bij het eerste onderdeel ging er al een streep door. We wilden een acclimatiseringsloopje gaan doen, maar werden gelijk uitgelachen. Rennen doe je in Spanje nooit in de warmte, dus ver voor of na de siësta. Het vervelende gevolg van deze wijziging in het schema was, dat we tien minuten later op een bedje bij het zwembad lagen. Ja, je moet toch wat…

Tegen de avond dan toch nog maar even een verkenningsrondje maken in onze Spaanse clubkleding. Het ging er redelijk voorzichtig aan toe. De warmte was een kleine tegenstander, ook het heuvelachtige terrein, maar zeker de uitdaging die er de volgende dag zou zijn. Het was de bedoeling om even na half 8 (!) in de morgen een heuveltraining te gaan doen met een aantal leden van de plaatselijke hardloopclub. Je weet dan natuurlijk nooit wat je te wachten staat.

Besloten werd om in ieder geval de magen nog even fors te gaan vullen en dit gebeurde bij een lokale gelegenheid. Vanwege het feit dat ons Spaans toch wel minimaal is, had Renate de keuken opdracht gegeven om er iets leuks van te maken. Nou, die boodschap bleek over te zijn gekomen, want de obers bleven rennen met borden boordevol Spaanse gerechten, terwijl een goedlachse medewerker met enige regelmaat literflessen bier op tafel zette. Een fooi was dan ook zeker op zijn plek, maar na bestudering van het bonnetje, we blijven natuurlijk Nederlanders, hadden we toch het idee dat we belazerd werden. Bij navraag werd er niet moeilijk gedaan en de hoeveelheid consumpties gewoon gehalveerd. Hoe makkelijk wil je het hebben?

We waren inmiddels dik 20 uur in touw, dus werd de nazit heel erg kort, om de nacht iets te verlengen. Het onophoudelijke gesnurk binnen en het geblaf van dik 14 straathonden buiten waren de enige tekenen van leven…. Tot morgen! (FR)         

Ons verblijf met zwembad

Viking Ardennenweekend 2025

De route was typisch Ardens te noemen

Meestal wacht ik een paar dagen met een stukje schrijven na een evenement. Even de indrukken laten zakken en alles op een rij krijgen. Maar ik loop nu al een paar dagen met een grote grijns op mijn hoofd als ik terugdenk aan het afgelopen weekend in de Ardennen. Waar een aantal AVA-maatjes er voor koos om een weekend zonnig Sevilla te boeken voor een cultureel en culinair 5-sterren weekend met de echtgenotes (en er tussendoor ook een halve marathon gelopen werd), gingen wij een weekend trailen in de Ardennen. Weersverwachtingen waren bar en boos, de accommodatie spartaans en culinair zouden we ook niet bijzonder hoog scoren…. Maar de organisatie kennen we van eerdere ervaringen als top op het gebied van trailevenementen en echte trailliefhebbers, dus zou het vast weer helemaal goed komen.

Vrijdagmorgen vertrokken we met zijn vijven in een busje, de bagageruimte gevuld met tassen met diverse setjes sportkleding, sportschoenen, schoenendrogers, trailrugzakjes, slaapzakken etc. etc. Het paste allemaal maar net. Na een korte tussenstop bij de Duits-Belgische grens kwamen we rond twee uur aan bij een verlaten voetbalveld in een gehucht vlak bij onze eindbestemming. Henrie had hier een proloog uitgedacht die we met zijn vijven gingen doen voordat we ons konden melden bij de Viking organisatie. Het regende iets, maar lang niet zo erg als voorspeld was. De route was typisch Ardens te noemen. Spekgladde modder, stenen en wortels, alles probeert je tegen de grond te werken… maar dat kon onze pret niet drukken. De heuvels waren pittig hoog, maar van uitzicht was nauwelijks sprake. Absolute hoogtepunt was een groep van minstens 20 edelherten die voor ons op de loop gingen. Zoveel had ik er nog nooit in het wild gezien!

Na ruim twee uur rondbanjeren konden we onze natte kloffie weer voor droge kleren wisselen. Toch al weer bijna 400 hoogtemeters in de pocket! Ruim op tijd kwamen we bij ons hoofdkwartier aan, een oud kloosterinternaat dat nog steeds als school in gebruik is. Dat betekende dat we lekker ons kamertje voor het uitzoeken hadden! Snel de schoenen op de droger, zodat die de volgende dag weer aan konden. De natte loopkleding hingen we op de verwarming, het raam mocht al snel op een kiertje om de lucht draaglijk te houden… Langzamerhand druppelden de overige deelnemers aan het weekend binnen en werd het gezellig in de gezamenlijke ruimte, eigenlijk de overblijfruimte van de school. Hoofd Viking Peter en zijn crew waren al druk aan het koken en er kwam een lekkere pastamaaltijd op tafel. Dat smaakte prima na ons middagloopje.

’s Avonds stond er een reflectorloop op het programma. Dat mocht iedereen voor zich doen of samen. Wij liepen met ons vijven in een gemoedelijk tempo weg en kwamen er al snel achter dat de route zo mogelijk nog blubberiger was dan wat we ’s middags tegengekomen waren. In het licht van de hoofdlampjes glom alles van water, restjes sneeuw en andere nattigheid, maar het regende gelukkig niet. Wel goed opletten wat daadwerkelijk een reflector was dus. Om het wat spannender te maken waren die soms ook wat spaarzaam opgehangen of uit de takken gewaaid, maar met maar een paar kleine missers waren we toch al vrij snel weer terug. Mooi op tijd voor een heerlijk hete douche. De rest van de avond werd gevuld met een gezellig samenzijn, hierbij werden de meegebrachte versnaperingen met de nodige Jupilertjes weggespoeld.

Zaterdagochtend was het ontbijten en daarna klaarmaken voor de ‘long run’. Het leek droog te blijven, van boven tenminste… Je kon hierbij kiezen voor een ruime halve marathon of voor 34 kilometer. Henrie en ik gingen voor de lange afstand, Erik, Lars en Angelique waren verstandiger… De route ging meteen al pittig omhoog en omlaag, maar tot onze verbazing liepen Henrie en ik met de kopgroep mee. Begeleider Rutger liep er met een drietal snelle dames steeds vandoor, maar we kwamen iedere keer weer bij. Heuvel na heuvel werd geslecht, sommige heuvels makkelijk te doen, maar andere waren venijnige pukkels bezaaid met rotsen en boomwortels. De modder maakte het nog wat uitdagender. We kregen in ieder geval wat Peter ’s morgens beloofd had…

Op enig moment begon de motor bij Henrie wat te haperen en kreeg hij spijt van zijn besluit om geen stokken mee te nemen. Op een pad dat griezelig veel leek op een filmset van Lord of the Rings besloot hij om de route af te korten. Ik kon dan bij de groep aanhaken die net achterop kwam. Lastige beslissing altijd, maar soms moet je wat. Zelfs de verzorgingspost met warme bouillon en soep die net daarna kwam kon hem niet van gedachten veranderen en zo liep ik ineens in een grotere groep dan ik de hele dag gedaan had. Gelukkig allemaal mensen met dezelfde ‘afwijking’ en Adrie en Jeroen kende ik al, dus gespreksstof genoeg voor de komende kilometers.

Het tempo lag niet hoog, maar dat was ook bijna niet te doen gezien het terrein. Gestaag tikten we de kilometers weg tot op een gegeven moment bleek dat er twee versies van de routes waren. Jeroen en ik moesten rechtdoor terwijl de anderen linksaf moesten. Meeste stemmen gelden, dus werd het linksaf, maar of dat de juiste was? Ik bleef twijfels houden, zeker toen we over een gaashek moesten klimmen en een pad opgingen dat wel heel lang niet meer gebruikt was. Maar wat extra avontuur is altijd goed en uiteindelijk bleken we na een aantal spectaculair gladde modderhellingen afgeglibberd te zijn toch weer op ‘mijn’ route terecht te komen. Deze voerde in de laatste kilometers langs de rivier de Ourthe, maar niet voordat we eerst nog een ondergelopen stuk moesten doorwaden.

Na zo’n dagje buitenspelen waren er natuurlijk heel wat calorieën verbrand en die moesten weer aangevuld worden, maar eerste even douchen on opfrissen. De Viking crew had voor ’s avonds voorzien in bier en BBQ en dat lieten we ons smaken. Ook de liefhebbers van fris en vega kwamen ruim aan hun trekken en zo konden we voldaan klaar gaan zitten voor de traditionele pubquiz. Er werd werkelijk gespeeld met een fanatisme alsof er meer te winnen viel dan de 1,5 literfles speciaalbier. Het was een geweldige avond die nog verder door een harde kern tot in de late uurtjes werd doorgetrokken.

Met een frisse of enigszins duffe kop stond iedereen de volgende ochtend al weer vroeg aan het ontbijt. We moesten immers op tijd bij de populaire parkeerplaats bij de Ninlingspo zijn om plek te hebben. Er voor de tijd moest iedereen zijn spullen gepakt hebben en schoongemaakt. Ruim op tijd was alles spik en span en konden we afreizen naar de start van ons laatste tochtje van het weekend.

De Ninlingspo is de enige bergrivier van België en deed zijn naam werkelijk eer aan. Door alle regen en gesmolten sneeuw bulderde het water door de rivierbedding. Links en rechts kwamen stroompjes water van de berg naar beneden om nog meer water toe te voegen aan de al overvloedige hoeveelheid Spa blauw. Het paadje liep direct langs het water met een stuk of twintig bruggetjes waar we steeds over moesten steken. Maar ook stukken waar de oever was overstroomd of weggeslagen en je dus maar moest zien hoe je over de rotsen klauterend verder op het pad kwam. Doordat we een paadje aanzagen voor een zijstroompje van de rivier kregen we het voor elkaar om verkeerd te lopen en een flinke achterstand op de groep te krijgen.

Maar we zijn gewend om op GPS te lopen en maakten ons dus geen zorgen. Wel besloten we om een stukje af te snijden om toch nog een beetje op tijd over te zijn. Bovendien had Eric al een half uur ijsklompen in plaats van voeten…. Zoals vaker bij ons bleek afsnijden wel korter, maar niet persé sneller te zijn. Het pad voerde ons door een soort van veen waardoor we een kilometer of twee tot de enkels door de modder (of nog dieper) moesten voortploeteren. Eenmaal daardoorheen geworsteld kwamen we op een MTB route die met moeite te lopen was, dus hoe ze daar op kunnen fietsen zal wel altijd een raadsel blijven. Ook dat obstakel wisten we te overwinnen en toen kwamen we zowaar nog wat leden van de groep achterop en konden we samen naar de parkeerplaats.

Daar aangekomen bleek het inmiddels helemaal vol te staan met dagjesmensen. MTB’s werden in de rivier gedompeld om de modder er af te spoelen en her en der stonden mensen zich om te kleden. Ook wij trokken snel droge spullen aan en haastten ons naar het nabijgelegen café om wat warme koffie te halen. Veel te dure oploskoffie, maar vooruit het was lekker warm. Nadat ook Henrie binnen was en zich bij ons had gevoegd konden we de terugreis aanvaarden. Inmiddels liep de groepsapp continue door te pingen met berichten van mensen die foto’s en filmpjes deelden. Daar kunnen we nog een hele tijd mooie herinneringen bij ophalen. Wat een fantastisch mooi weekend was het weer!! Bedankt medelopers en organisatie, tot een volgende keer!

Vier keer lopen in drie dagen leverde bijna 11 uur buitenspelen op, ruim 70 km en ruim 2000 hoogtemeter op. De verloren calorieën zijn ruim gecompenseerd in de avonden dus die tellen we maar niet. Daarnaast een paar kilo modder in de schoenen en een hele berg was die eerst in een emmer uitgespoeld moest worden om de taaie Ardense klei te verwijderen.

O ja, die AVA maatjes die in zonnig Sevilla gingen lopen? Die regenden nat…. en bij ons bleef het wonder boven wonder zo goed als droog.

Andre Bleumink

AVA'70 op Vlieland - Maandag (dag 4)

De vuurtoren van Vlieland

Maandag the day after

De Ava groep, vrijdag avond 33 man/vrouw sterk is op de maandag ochtend aanzienlijk gereduceerd. Helaas moesten er een groot aantal ava-janen op zondag avond weer vertrekken, de maandag plicht roept. Nadat een aantal blijvers, iedereen op de boot heeft gezet en met vochtige ogen heeft uitgezwaaid. Blijft voor de overblijvers de ondankbare taak over om alle restjes van de, “natte” boodschappen uit de koelkast kabouter te maken. Dit is dan ook een verplichting, waar weinig van ons echt problemen van maken. Resultaat, we lagen op tijd in bed.

08:30 stipt aan het ontbijt, ook hier weer een restjes en kliekjes ontbijt. Alles moest op, brood in alle kleuren beleg in alle smaken. De krenten broden, het suikerbrood, alles op wens en verzoek, vakkundig in fijne plakken gesneden door Ingrid v Z, onze regelneef en een van de organisatie kanjers. Wie trouwens op de zondag nog ff met twee vingers in de neus een halve marathon afwerkte. Zorgvuldig werden de laatste bakken eiwitten met creusli en een fijne klodder jam verorberd.

Na dit ontbijt, (waarom ontbijt/ eet je zo onwaarschijnlijk veel als je ergens anders bent) blijft er nog een laatste activiteit over. Niet de aller leukste activiteit, maar gewoon het terugverdienen van de borg. Dus handen uit de mouwen en kneiter hard werken. Poetsen die hut. Uiteraard beginnen we met de slaapkamers van de zondag avond vertrekkers. Dat zijn de makkelijkste klusjes, denk je dan. Sommige (jonge) mannen denken echt, dat thuis de kaboutertjes hun bed afhalen, opruimen etc. Dus Bart W moest ff flink aan de bak om de slaapkamer van zijn hardloop maten op te ruimen en te boenen. Maar dat doe je voor je weekend maten.

Gerrit D met de bezem en Denis W met de huelbezem, in een zucht en een sche…., op alle verdiepingen de vloer weer zand en stofvrij. Met z’n allen het servies en bestek op het aanrecht plaatsen, en onze loop-goeroe Henk L pakt al dit servies zorgvuldig in de vaatwasser.

Nog even de beheerder erbij halen, Linda S, mede organisator en onze financiële manager, laten we ff een goed woordje over de accommodatie doen. En hopsa de borg weer snel terug verdiend. Gewoon een organisatie topper onze Linda, en ”by the way” een strakke 1/2 marathon afgewerkt.

Stipt 09:30 verlaten we opgewekt, vrolijk maar toch een beetje verdrietig onze geweldige weekend accommodatie. Met de belofte dat we over een X aantal jaren zeker terug komen. We wandelen weer zoals we gekomen zijn, de hele dorpsstraat van Vlieland West of was het Oost door, met onze ratelende koffers. Wat een herrie. Voor de boot, word er door een groot aantal ava-janen nog even bij de lokale bakker een suikerbrood meegenomen voor het thuisfront. Nog even een bakkie koffie bij de lokale horeca, uiteraard van de borg :-) en toen aan boord. De hele complete reis,  heen en retour is uitgestippeld en perfect verzorgd door Evelien H, ook een topper van de organisatie van dit AVA uitje. En wie ook ff tussendoor een halve marathon afwerkt.   

Hebben we net op de boot een fijn plek opgezocht en worden al herinneringen opgehaald. Laat onze Ghop brouwer, ook op de boot aanwezig zijn voor de oversteek. Waarbij een aantal van onze AVA dames weer in lichte euforie raken. Dit enthousiasme wordt snel getemperd, het is toch een Ghomo. Vanaf de boot een aantal treinen in en overstappen en we landen weer gezond in ons Aalten.

Helaas moesten ook een aantal dames van de organisatie op zondag avond naar huis. Maar zonder de geweldige bijdrage van de volgende toppers, Julia R wie de noodzakelijke communicatie en PR verzorgde, Katja D wie de corvee lijsten verzorgde, en het zo wist te plannen. Dat haar geliefde Björn ingepland stond voor de maandag morgen? En niet vergeten Gerdy H, wie verantwoordelijk was voor de gehele hygiëne, ook van de toiletten. En op de zaterdag avond de verantwoording nam om onze jonge garde te begeleiden bij het onveilig maken van down town Vlieland Oost. Trouwens we hebben ze nooit kunnen spotten, bij of boven de pot voor een grondige inspectie. 

Zonder de geweldige inzet van deze 6 dames was dit weekend nooit zo perfect geweest. Ik wil dan ook namens alle Vlieland gangers (mag ik dit zeggen, jazeker mag ik dit zeggen) geweldig bedankt 🙏 voor dit super gezellige en ontzettend goed georganiseerd weekend!

“Vlieland meets AVA”. (SvS)

Genieten op de boot

AVA'70 op Vlieland - Zondag (dag 3)

Voor de start van de Vuurtorenloop

We zijn met 33 clubgenoten een lang weekend op Vlieland met als hoogtepunt de deelname aan de Vuurtorenloop met afstanden van 5, 10 en 21.1 km. De route gaat door de duinen, bos en over het strand. De klim naar de vuurtoren zit zelfs 2 keer in de halve marathon.

Raceday: 8:30 uur ontbijten we met z’n allen, niet iedereen is even fit, maar iedereen heeft een doel voor deze dag. Van een pr tot overleven en van finishen of begeleiden tot foto’s maken, maar genieten gaat iedereen. Tijdens het ontbijt wordt er flink gestapeld, de vezels, koolhydraten en suikers gaan er in als koek en het vocht wordt ook op peil gehouden. Eindelijk gaan we dan wandelend op pad naar de startlocatie bij de sporthal. Een warming-up is niet nodig want het hele weekend is er volop gewandeld, de stappentellers komen al over de 30.000 per dag. Nadat we de startnummers opgehaald hebben is het tijd voor Dirk die spontaan het podium pakt en iedereen welkom heet namens AVA’70. Even later wordt de groepsfoto gemaakt, maar deze moet nog eens over omdat Ingrid er niet is. Dan naar buiten waar we opvallen als een gele vlek in het startveld, nog een laatste selfie en elkaar succes wensen. 

We gaan van start op de 21,1 km en de deelnemers van de andere afstanden staan ons luidkeels aan te moedigen. We slaan het eerste schelpenpad in en het is lopen in kolonne, tot opeens iedereen stilstaat, voor een plasje water. Tja het is dus geen trailrun, maar hier kon ik mooi wat langzamere lopers passeren. Even later komen we bij de brouwerij waar we de vorige dag al het één en ander hebben geproeft, linksaf naar boven, over de duin en het strand op. In tegenstelling tot de vorige dagen viel de wind mee, was het droog en scheen de zon, dus korte broek en t-shirt is genoeg. Het strand viel mee, een beetje het hardere zand opzoeken en wat stenen vermijden. Wat een geweldig stuk is dit, zo langs de zee met een zonnetje erbij. Daarna draaiden we langs de haven en lopen we de Dorpsstraat door, waar we dit weekend al diverse keren door zijn gekomen. 

De eerste drankpost staat bij 5 km, even snel een slokje water en weer door. We komen dan langs onze groeps- accommodatie en gaan op weg naar de vuurtoren. We hebben een groepje gevormd met Peter, Ingrid en Henk. Op de steile klim naar de vuurtoren wordt het eerste verschil al gemaakt en in de afdaling raken we Peter al kwijt, die is niet te houden. Ik zelf moet al mijn best doen om bij de andere te blijven en besluit een paar kilometer verder om mijn eigen tempo te gaan lopen om zo zeker te zijn dat ik het ga halen. Ik heb een slechte voorbereiding gehad met weinig kilometers en al maanden geen 20 km gelopen. Maar het weer was geweldig en het parcours door de duinen prachtig. Mooie vergezichten met een slingerend veld deelnemers, die je kilometers in de verte kunt zien. De gele stipjes zijn waarschijnlijk de overige AVA ’70 deelnemers. 

Bij de 10 km drankpost drink ik weer even een slokje water. We draaien de harde weg op, dat is een tegenvaller, ik loop liever onverhard. Bij de 12 km beginnen mijn sokken mijn voorvoeten een beetje gevoelloos te maken dus even stoppen en de schoenen opnieuw aandoen, een gelletje nemen en weer verder. Bij de 15 km weer een slokje water en daar kan ik mooi aansluiten bij een groepje. Op naar de vuurtoren, zo langs het water in de zon en wat heerlijk om zo te lopen. Het groepje gaat me toch te langzaam en ik ga maar weer alleen op pad. Bij de 18 km begint de klim naar de vuurtoren, hier moet ik even wandelen totdat ik Lienke zie staan die mij filmt, dus hup weer het tempo oppakken naar boven. In de afdaling nog een paar deelnemers inhalen en komt de visboer in zicht die we op de zaterdag al een weekomzet bezorgd hebben. Nu moeten we nog een lus maken en door het bos op weg naar de finish. 

Die laatste kilometers gaan zwaar, maar ik kan nog een redelijk tempo aanhouden, de laatste afslag en het geluid van de speaker en publiek hoor je al goed. Lienke is al snel op de fiets naar de finish gesneld om mij nog te fotograferen. Onder luid gejuich word ik binnengehaald. Wat een genieten, het koste wel moeite maar toch volbracht. Denise is 3e geworden bij de dames op de 10 km, dus wachten we met een grote groep op de prijsuitreiking, ook daar lieten we ons luidkeels horen. Toen werd het tijd om naar ons huis te wandelen om te douchen en van een biertje te gaan genieten op het terras of voor de tv wielrennen kijken. Iedereen is tevreden met het behaalde resultaat en de medaille. De helft van de groep gaat helaas nu terug naar huis, vanwege werk of andere reden, dus bleven we achter met 17 personen.

Maar het einde van het actieve weekend is nog niet in zicht want we gaan wandelend weer naar de Bolder, naar ons vaste restaurant op de camping voor de daghap. Vandaag staat er nasi op het menu, dat gaat er best in, met een lekker biertje erbij. Als toetje nog een magnum om de calorieën weer aan te vullen. Daarna weer wandelend een alternatieve route terug naar het huis. Een paar mensen wilden nog een fotosessie op het strand doen met de ondergaande zon, maar de meerderheid kiest voor de koffie. Daarna gezellig na borrelen tot al het bier en de wijn op is. Na een geweldig mooie dag liggen we redelijk op tijd in bed met een vermoeid maar voldaan gevoel.

Rik Delsing