Uitslagen en verslag van de 46e Groet uit Schoorl Run

Mooie tijd voor Tom Wevers op de halve marathon

Koster en Gulikers grijpen EK-limiet bij Groet uit Schoorl Run

Tijdens de Groet uit Schoorl Run zijn Maureen Koster en Jennifer Gulikers erin geslaagd om de limiet van het EK 10.000 meter in Birmingham te lopen. Koster bekroonde haar sterke race met een tijd van 31.35 minuten, terwijl Gulikers met 32.00 eveneens onder de vereiste limiet dook. De overwinning ging naar de Marokkaanse Soukaina Atanane, die een tijd van 31.20 klokte. Bij de mannen ging de winst op de Mizuno 10 km naar Keneth Kiprop uit Oeganda, die in 27.56 na een nek-aan-nekrace tot op de finishlijn Jenberu Sisay Misganaw uit Ethiopië nipt voorbleef.

Sportorganisatie Le Champion creëerde vandaag een apart startmoment voor de vrouwen, tien minuten vóór de mannen. Vanaf de eerste meters lag het tempo hoog, met de EK-limiet van 32.14 als duidelijk doel voor Koster en Gulikers. Er werd goed samengewerkt met de twee Belgische dames Lisa Rooms en Julie Voet, die met dezelfde ambitie naar Schoorl waren afgereisd. In de openingsfase nam Gulikers veel kopwerk voor haar rekening, maar gaandeweg de wedstrijd moest zij Rooms, Koster en Voet voor zich laten gaan. Op het snelle parcours door de Schoorlse duinen plaatste Atanane vervolgens een aanval op het viertal. Ze passeerde de vier dames en ging er overtuigend met de winst vandoor (31.20). Achter haar volgde Rooms als tweede in 31.34, op de voet gevolgd door Koster in 31.35. Met een vierde en vijfde plaats voor respectievelijk Voet (31.54) en Gulikers (32.00) was het limietenfeest compleet.

Koster was na de finish zichtbaar opgelucht: “De women’s-only race was zo’n mooie mogelijkheid om ons te plaatsen voor het EK. Na mijn voedselvergiftiging van vorige week was het een beetje een risico om te starten, maar het is goed uitgepakt en ik heel blij met dit resultaat.” Na de prestaties van vandaag komen zowel Koster als Gulikers in aanmerking voor selectie door de Atletiekunie voor het EK 10.000 meter deze zomer in Birmingham.

Mannenrace tot finishlint spannend

Na het vrouwen­spektakel was het de beurt aan de mannen, die onder luid applaus over de Heereweg richting finish stormden. De Oegandees Keneth Kiprop en de Ethiopiër Jenberu Sisay Misganaw controleerden vanaf de start de wedstrijd. Hun duel kreeg pas in de slotfase een definitieve ontknoping, waarbij uiteindelijk Kiprop aan het langste eind trok. Hij bleef net onder de magische grens van 28 minuten en won in 27.56. Misganaw finishte als tweede in dezelfde tijd, terwijl de Nederlander Mahadi Abdi Ali het podium completeerde (28.26). Opvallend was de breedte van het veld: ook daarachter werden toptijden gelopen, met een bijzonder snelle top tien.

Overige afstanden

Eerder op de dag stonden ook de Kids Run, de halve marathon (21,1 km) en de 30 km op het programma. De 21,1 km werd gewonnen door de Nederlanders Kristof van Malderen in 1.11.36 en Jill Holterman met een ruime voorsprong in 1.14.23. De snelste man en vrouw op de 30 km waren Simon D’hoore (1.39.04) en Renée Cardinaals (1.56.08).

Editie 2027

De volledig uitverkochte editie van de Groet uit Schoorl Run trok meer dan 10.000 hardlopers en bewees opnieuw haar status als een van de snelste en meest geliefde loopwedstrijden van Nederland. Volgend jaar vindt de 47e editie plaats op zondag 14 februari. (bron)

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

10 kilometer: Jeroen Houwers 33.54 min, Paula Verwaaijen 49.05 min, Denise van der Donk 49.07 min, Wiebe Houwers 56.24 min

halve marathon: Tom Wevers 1:29.09, Manon Rutgers 2:06.56

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Verslag en uitslagen van de 42e Groet uit Schoorl Run

Mark te Brake, rechts zijn vader Jan

Krumins en Butter winnen NK 10km

door hardloopnetwerk 10 February 201910 February 2Op een regenachtige dag vond vandaag het NK 10 kilometer plaats als onderdeel van de internationale Groet uit Schoorl Run. Ondanks de regen waren de omstandigheden beter dan vorig jaar, toen er een harde wind stond. Hoewel de lopers op de langere afstanden (Run2Day 30 kilometer & Mizuno halve marathon) in de ochtend nog flink last hadden van nattigheid, was het tijdens de 10 kilometer grotendeels droog.

Felle strijd om het podium bij de mannen in een historisch sterk veld

Bij de mannen ging Michel Butter er al vroeg vandoor, maar later liet hij zich terugzakken en kwam hij samen te lopen met Bart van Nunen en Stan Niesten. De strijd tussen twee van Nederlands beste marathonlopers werd in het voordeel van Butter beslist: hij haalde zijn vijfde titel op deze afstand binnen door net voor Van Nunen en de jonge en zeer talentvolle Niesten te eindigen. Voor de twee laatstgenoemden was het de eerste keer dat ze hier op het podium stonden. Van Nunen zei zaterdag nog dat hij absoluut niet wist of het hem ging lukken in de top-3 te eindigen. Het NK was bij de mannen dan ook zeer sterk bezet: van te voren waren er zelfs mensen die dachten dat er misschien wel 20 Nederlanders onder de 30 minuten zouden kunnen lopen. Uiteindelijk werden het er ‘slechts’ 13, maar dat is alsnog een stuk meer dan de afgelopen edities. Slechts 4 Nederlandse lopers braken 30 minuten tijdens het NK in 2018, in 2017 waren het er 8, in 2016 2, en in 2015 9. De nummers 6 tot en met 13 zaten vandaag bovendien binnen slechts 3 seconden van elkaar (zie uitslagen hieronder)!

Krumins dichtbij Nederlands Record

Bij de vrouwen verliep de race heel anders: een zongebruinde Susan Krumins ging er vanaf het begin hard vandoor en had bij de finish een voorsprong van maar liefst 2 minuten en 39 seconden op de tweede Nederlandse, Kim Dillen. Ze had wel internationale tegenstand. Na een wedstrijd lang kopwerk te hebben verricht wist de Zweedse Meraf Bahta haar eruit te sprinten. Krumins liep met haar tijd van 31:11 min slechts 12 seconden boven het Nederlands record van Lornah Kiplagat uit 2004 (30:59). Dillen liep vanaf het begin alleen en was in staat een grote groep belaagsters achter zich te houden. Die groep bestond in het begin uit zo’n 8 Nederlandse vrouwen. Omstebeurt vielen ze van de groep af, en uiteindelijk was de jonge Jasmijn Lau degene die er met de bronzen plak vandoor ging. (bron)

AVA'70 lid Mark te Brake liep een prachtige tijd van 32.28 minuten en eindigde hiermee op een mooie 98e plaats. Zie hier voor de racebeelden van de NOS en hier voor alle uitslagen.

site organisatie

Edwin Wissema pakt zilver op het NK Schoorl

Edwin Wissema

Edwin Wissema uit Didam, lid van atletiekvereniging de Liemers heeft zondag in de categorie Masters I een zilveren plak behaald op het Nk tien kilometer in Schoorl. De veertiger maakte gebruik van zijn supervorm van het moment en werd tweede in een mooie tijd van 32.51 minuten. Zijn commentaar: ‘’Het was eigenlijk geen goede race. Ik heb veel alleen gelopen in de regen. Wel was ik sneller als vorig jaar en een betere klassering. Mijn doelstelling om een plak te halen op het NK in Schoorl heb inderdaad gehaald.

De resterende clubgenoten van mij hebben goed gelopen en er waren veel persoonlijke records, maar geen medaille. Over twee weken loop ik mee op het NK cross in Emmeloord.’’ Wissema maakt een bijzondere periode door met veel goede resultaten bij diverse hardloopwedstrijden. Zo liep hij snel tijdens de Dijkencross in Pannerden. Tijdens de Beekse bosloopcompetitie pakte hij de winst op de vijf kilometer (tekst Benno Stevering, foto Running Team Liemers)

Persoonlijk record Kloet en te Lindert tijdens NK 10 km in Schoorl

Jordy Kloet (links) en Bob te Lindert

Schoorl - Bob te Lindert en Jordy Kloet van AV Argo maakten zondagmiddag hun debuut op het NK 10 kilometer weg bij de Groet uit Schoorl Run. Na hun goede prestaties bij de Acht van Apeldoorn waren de verwachtingen hoog gespannen. Met een tijd van 33.00 minuten en 33.02 minuten werden Bob en Jordy respectievelijk 55e en 56e. De tijden vielen vandaag, mede door de harde wind misschien wat tegen, maar beide heren liepen wel een nieuw persoonlijk record! 

Van het Running Team Liemers liep Frank Futselaar voor het eerst onder de 30 minuten (29.58) en was slechts 4 seconden verwijderd van het brons. Edwin Wissema werd heel knap 3e in zijn categorie (M35) in een tijd van 32.53 minuten en Tom van Beusekom liep vandaag ook een PR, hij finishte in een tijd van 34:43 minuten.

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Frank Futselaar voor het eerst onder de 30 minuten

Podiumplaats voor Edwin Wissema (rechts)

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 166

Erwin Wamelink wordt na 5,5 kilometer ingehaald door Susan Krumins-Kuijken, die 5 minuten later is gestart

Zelfkastijding in Schoorl

Het voelt alsof ik met m’n Batavus wordt ingehaald door een opgevoerde Zundapp. Het is Susan Krumins – voorheen Kuijken. De blonde schone is vijf minuten later gestart dan ik, maar na 5,5 kilometer is het gat al tenietgedaan. Als een sierpaardje dartelt ze over de wegen van Schoorl en ik sjoks er als een manke shetlandpony achteraan.

Het NK 10 kilometer op de weg. Typisch zo’n wedstrijd waarvan ik weet dat ik er niks te zoeken heb. Het overgrote deel loopt tijdens de warming-up harder dan ik in de wedstrijd. Als ik de finish ben gepasseerd zijn de winnaars al gehuldigd, is de pasta al naar binnen gewerkt en is de dopingcontroleur alweer met zijn gevulde potjes op weg naar huis. In dit soort wedstrijden is de gewone recreant – zoals ik – nog minder dan een figurant. Als 150^e senior, in een veld van 156 atleten, duik ik met het schaamrood op mijn kaken onder het finishdoek door.

Ik sta ambitieus aan de start. Een tijd van 38 minuten is haalbaar en eigenlijk wordt het eens hoogtijd voor een 37-er. Na het startschot zit de gang er direct goed in. Sterker nog: ik heb het idee dat ik vol moet sprinten om mijn voorgangers bij te houden. Nog voor de eerste klim, na 2300 meter, is de verzuring al tot mijn oksels gestegen. Ik kan je vertellen, dan duurt een tien kilometer nog verdomd lang. Stampend en zwoegend probeer ik mijn ritme terug te vinden maar ik merk dat ik zelfs moeite heb om geparkeerde auto’s in te halen. “Tring Tring!” De voorfietser van de A-junioren (5 minuten later gestart) komt mij na ruim vijf kilometer achterop. Die klootzakjes van een jaar of zestien vliegen langs me heen. Niet veel later gaat de eerste vrouw mij voorbij en daarna is er geen houden meer aan. Meisjes van 38 kilo, mannen van zestig, vrouwen die nog geen twee turven hoog zijn en kinderen van twaalf. Het hele deelnemersveld dendert mij voorbij alsof ik stil sta. Het moet een sneu beeld zijn geweest.

Als ik hoofdschuddend over de finish kom, staat trainer Jan mij al op te wachten. “En wat hebben de andere jongens ervan gebakken?”, roep ik direct om vragen over mijn prestatie te ontwijken. Mark heeft een onbeschoft snelle 32:26 minuten gelopen en Tim een strakke 37:29 minuten.  Tijden waar ik heel vrolijk van word. De laatste tijd betrap ik mezelf erop dat ik de prestaties van die andere gasten belangrijker vind dan mijn eigen tijden. Dit is natuurlijk een waardeloze eigenschap voor een sporter. Is dit het gedachtegoed van een echte recreant? Wat Schoorl betreft: volgend jaar doe ik gewoon weer mee. Het is één van de mooiste evenementen die ik ken ,dus laat ik die zelfkastijding weer gewillig toe. Oh ja, nog even over mijn eindtijd. 41:40 minuten, is dat wel A+-waardig? 

Foto's van de 40e Groet uit Schoorl Run

Tim te Brake

Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen

fotoalbum

Tom van Beusekom

Edwin Wissema

Uitslagen van de 40e Groet uit Schoorl Run

Mark te Brake

Uitslagen AVA'70 leden: Mark te Brake 32.26 minuten, Tim te Brake 37.29 minuten, Erwin Wamelink 41.40 minuten

Klik op de links voor alle uitslagen

10 kilometer wedstrijd

10 kilometer recreatief

21.1 kilometer

30 kilometer

site organisatie

Verslag van de Duinentrail in Schoorl

Henrie Drenthel en Andre Bleumink

In 2012 deden stonden Henrie en ik al eens aan de start van de Duinentrail in Schoorl. Ik weet nog dat we het toen best zwaar vonden met al dat duinenzand. Toch zit de mens raar in elkaar, want blijkbaar was de herinnering dusdanig ver weggezakt dat we ons toch weer ingeschreven hadden. Een dagje strand op een mooie herfstdag leek natuurlijk ook best lekker. Zo stapten we zondagmorgen om half zeven in de auto, blij dat we een uurtje langer konden blijven liggen vanwege de wintertijd die net ingegaan was. Zo vroeg zondagmorgen is er bijna geen verkeer op de weg en na twee uurtjes lekker doorrijden waren we er al. Probeer dat door de week maar eens. Doordat we zo vroeg waren konden we pal naast de deur van de sporthal parkeren, waar de vrijwilligers net een beetje op gang  kwamen. De dame bij de startnummeruitgifte moest door een hele stapel nummers worstelen om onze startnummers te pakken te krijgen. De inschrijving was dan ook al een hele tijd compleet volgeboekt, de trails van MudSweatTrails zijn heel populair. De standjes met hebbedingetjes, schoenen en dergelijke hadden we al snel gezien en we trokken ons terug in de foyer voor een paar bakken koffie.

Zoetjes aan begonnen de deelnemers binnen te stromen. Verrassend weinig bekenden zagen we, maar het is altijd leuk om te kijken naar de kleurrijke outfits van de diverse lopers en loopsters. Uit de gesprekken die we opvingen leek het of er heel veel mensen aanwezig waren met relatief weinig ervaring op de lange afstanden die het nu eens gingen proberen. Hoewel trailrunners over het algemeen relaxed zijn klonken er best wat zenuwachtige stemmen. Uiteraard werd er ook volop ingedekt, zo te horen was er niemand die in vorm was. Niet echt handig op een NK Trailrunning, maar zelf was ik ook niet heel fit. Thuis flink aan het klussen geweest en dat voelde ik nog wel in de spieren. Rustig aan doen was dan ook het streven. Tot het startschot klonk lukte dat in ieder geval goed… Daarna ging iedereen als een gek van start en liepen wij ineens achterin de middenmoot.

De eerste helft liepen we niet helemaal zo rustig als gepland, maar het ging heel gemakkelijk. Harde zandpaden en single tracks slingerden door het duingebied. Prachtige uitzichten in herfsttinten, paddenstoelen in diverse soorten en maten, en de ochtendnevel trok ook al snel op. We genoten volop. Na een half uurtje kon het iso shirtje wel uit en de mouwen opgestroopt, het werd gewoon lekker loopweer. Op de vele klimmetjes begonnen we inmiddels al vrij snel mensen in te halen die blijkbaar te snel gestart waren of nooit heuvels liepen. Na 17 km bereikten we de eerste verzorgingspost en konden we onze rugzakjes weer bijvullen. Toen we daarna verder liepen kwam tot onze verbazing ineens ene hele stoet lopers van links. Allemaal verkeerd gelopen, terwijl wij eigenlijk nergens enige twijfel hadden bij de route. Gevalletje  kuddegedrag waarschijnlijk, waarbij één persoon verkeerd loopt en iedereen gewoon volgt. Zelfs bij de toppers voor in het veld bleek dat gebeurd te zijn. In het rustige tempo waarin wij liepen hadden we natuurlijk ook meer tijd om de pijltjes en linten te ontdekken.

De tweede helft begon de naam Duinentrail eindelijk meer tot zijn recht te komen. We liepen meer de echte duinen in, de ondergrond werd steeds muller en na een paar flinke duinen te hebben overwonnen zagen we uiteindelijk de zee. Het strand was ideaal om te lopen, lekker hard zand en de wind in de rug. Helaas duurde dat geluk maar even. na een minuut of tien draaiden we de duinen weer en was het gebeurd met het strandgevoel… Het zand werd nu echt erg. Ploeterend tot de enkels door het mulle zand. Duinop was het twee stappen omhoog en eentje weer terug. Het leek wel of alle energie uit de benen gezogen werd. Henrie had wat last van zijn knie en we lieten het tempo dan ook zakken. Proberen zo efficiënt mogelijk over het zand te komen en dan maar weer verder zien werd het nieuwe plan. We waren daarin echter niet alleen, overal om ons heen zagen we mensen ploeteren. We haalden ook nog steeds mensen in, dus echt slecht ging het niet.

Na de tweede verzorgingspost op een kleine 30 km vulden we de voorraden nog eens bij en maakten we ons op voor het laatste stuk. Het zou nu weer wat makkelijker moeten worden, aangezien we weer het bosgebied richting start in gingen. Qua ondergrond was dat ook wel zo, het werd weer goed beloopbaar. De klimmetjes hielden echter maar niet op en de benen begonnen wat leeg te lopen. In het laatste stuk van de route mochten we nog wat zigzaggen maar eindelijk was er toch een man die riep dat we ons alleen nog maar het klimduin af hoefden te storten. Dat deden we dan ook, als een malle door het mulle zand naar beneden waar de finish was. De mooiste en spectaculairste finish van alle trails in Nederland. De Erdinger  na afloop vind ik zelf meer iets voor de zomer, maar het broodje worst ging er wel in. 37 km in 4:19, het was ongeveer de tijd die we van tevoren hadden bedacht. Prima wedstrijd op een mooie herfstdag, weer een dagje lekker buiten gespeeld.

Andre Bleumink

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 121

Erwin 

Een bijzonder NK 10 kilometer in Schoorl

“Achteraf wil ik niet van die smoesjes horen als: ‘het ging niet goed want mijn hamstrings werden stijf van het opspattende water’. Als je het zwaar hebt, gewoon keihard doorlopen en hopen dat het de volgende kilometer beter gaat.” Jan te Brake spreekt ons vlak voor de wedstrijd nog even streng toe en aan zijn humorloze gelaatsuitdrukking kan ik zien dat hij bloedserieus is. Jan heeft gelijk, we zijn niet voor de kat z’n kut naar Schoorl gereden.

Samen met Mark en Tim te Brake, misschien wel het beste wat Ava’70 te bieden heeft, sta ik aan de start van het NK 10 kilometer in Schoorl. Voor ons drieën een belangrijke wedstrijd. Hier moeten de trainingen van de afgelopen tijd zich uitbetalen. Het kwik komt net boven het vriespunt, het miezert en het waait stevig, maar dit valt te verwachten aan de kust. Jan heeft vandaag een heel arsenaal aan petten op. Chauffeur, adviseur, mental coach, pakhaas, trainer en natuurlijk vader. In de auto nemen de Te Brakes de startlijst door. Gevoelsmatig passeren alle deelnemers de revue. Ik praat interessant mee maar in negen van de tien gevallen heb ik geen idee over wie of wat het gaat. Stilletjes geniet ik van het enthousiasme van de drie hardloopdieren.

Een uurtje voor de start ben ik nog heel ontspannen, een slecht teken. Als ik enigszins wil presteren moet ik kotsmisselijk van de spanning aan de start staan, dat heb ik nu eenmaal nodig. In het startvak begint de spanning gelukkig te komen, totdat iemand mij aantikt. Het is Thomas Luttikhold! Mijn oude hardloopmaatje staat ook aan het vertrek. Schaterlachend om de verhalen van ‘vroeger’ staan we in het startvak. Terwijl we nog druk staan te babbelen, klinkt het startschot. Wederom ben ik alles behalve gefocust en is mijn hardslag gedaald naar standje ‘bankhangen’. Na twee kilometer kom ik, jammer genoeg, alleen te lopen. Zowel vijftig meter voor me als achter me loopt een groepje atleten. Halfweg staat er 19.30 minuten op de klok. Dit valt me vies tegen aangezien ik het gevoel heb alsof ik constant aan het sprinten ben. Gewoon doorrammen! In tegenstelling tot veel andere wedstrijden, geniet ik onderweg van de fantastische omgeving. Op veel open stukken in de duinen heeft de wind vrij spel en moet ik flink knokken om de snelheid vast te houden. In de verte zie ik Thomas lopen, hij is mij net als ‘vroeger’ weer te snel af. Uiteindelijk komt Thomas, die tegenwoordig uitkomt voor atletiekvereniging U-track uit Utrecht, na 38.18 minuten over de finish.

Bij het acht kilometerpunt zit ik helemaal kapot. Piepend en roggelend als een zware longpatiënt vervolg ik mijn weg. De woorden van trainer Jan spoken door mijn hoofd en hij had gelijk, in de laatste kilometer gaat het weer redelijk goed. Inmiddels halen de eerste vrouwen mij in. Zij zijn, net als Tim (A-junior), vijf minuten later dan de mannen gestart. Ik probeer krampachtig bij die dames aan te haken maar dit is onbegonnen werk. Indrukwekkend om die snelle vrouwen te zien ‘vliegen’. Een laatste krachtsinspanning brengt mij naar 39.15 minuten. Een tijd waar ik gematigd tevreden mee ben. Ik heb er alles uit gehaald en er zat echt niks meer in, dus ik heb er vrede mee.

De volgende dag blijkt dat de organisatie een fout heeft gemaakt bij het uitzetten van het parcours. Iedereen heeft 133  meter te veel gelopen. Een blunder van de bovenste plank. Omgerekend heb ik op de 10 km 38.44 minuten gelopen. Hier ben ik erg blij mee. Hoewel ik ooit 38.08 minuten heb gelopen, twijfel ik bij die wedstrijd over de lengte van het parcours. Mijn snelste tijd op een gecertificeerde 10 km was 39.45 minuten (GTM-loop). In Schoorl was ik dus een dikke minuut sneller, al zal ik die tijd nooit officieel zwart op wit krijgen. Tim liep, na aftrek, een fantastisch persoonlijk record van 36.07 minuten en Mark spant met zijn 33.06 minuten de kroon. Een geweldige dag voor ons allemaal.

Voor mij is het een bevestiging dat de trainingen zijn vruchten beginnen af te werpen en dat ik op de goede weg ben, en nog veel belangijker; ik vind het hardlopen leuker dan ooit te voren! Nu lekker doortrainen naar de Venloop om een aanval te doen op mijn 1.25.45 minuten van vorig jaar.

PS. Ik ben dit NK niet als laatste geëindigd, zeventien mannen deden er langer over! 

Mark

Tim

Parcours Schoorl NK 10 kilometer was 133 meter te lang

De atleten werden tussen de 7 en 8 kilometer via een kleine lus omgeleid

De organisatie van de Groet Uit Schoorl Run heeft vandaag laten weten dat het parcours van de 10 kilometer gisteren iets te lang was. Na afloop van het NK 10 kilometer waren de nodige atleten teleurgesteld over hun tijd en ook op social media werd over de lengte van het parcours gediscussieerd. Vandaag bevestigt de organisatie het te lange parcours.

Het probleem deed zich voor tussen 7 en 8 kilometer. Bij het uitkomen van de duinen hadden de lopers direct rechts gemoeten. Ze werden echter via een kleine lus omgeleid. De organisatie heeft excuses aangeboden hiervoor. 

Wedstrijdverslag NK 10 kilometer, met Erwin Wamelink goed in beeld

De 39e editie van de Groet Uit Schoorl Run gaat de boeken in als een gure editie. Regen, wind en kou maakten het niet makkelijk, maar de meeste lopers genoten van het schitterende parcours door het unieke duingebied in Schoorl.

Uitslagen van de 39e Groet uit Schoorl Run

Mark te Brake (links)

De Groet uit Schoorl Run trekt op de tweede zondag van februari jaarlijks een grote stroom lopers naar deze Noord-Hollandse badplaats. Iedere hardloopliefhebber wil dit grote loopspektakel meemaken. Het succes van de Groet uit Schoorl Run is voor een groot deel te danken aan een unieke afwisseling in het parcours. De parcoursen van de Mizuno 10 km en 21,1 en 30 km gaan grotendeels door het schitterende bos en duingebied van Staatsbosbeheer. Daarnaast komen de lopers door pittoreske oude dorpskernen als Groet, Bregtdorp en Catrijp.

De eerste editie van de Marathon Schoorl was in 1978. De organisatie bestond toen uit personen van de toenmalige voetbalvereniging Schoorl. Het lopen werd populair in Nederland en de organisatie trachtte toen der tijd extra financiële middelen te verkrijgen voor hun voetbalvereniging. In deze tijd had de Marathon Schoorl het predikaat “zwaarste marathon in de wereld”, het parcours ging dwars door het bos en door duinpaden waarbij het mulle zand niet werd ontzien. Na al die jaren is het evenement uitgegroeid tot een nationaal topevenement met een internationaal karakter.

Dit jaar stonden drie AVA'70 leden aan de start van de 10 kilometer wedstrijd en hun tijden waren als volgt: Mark te Brake 33:32 minuten, Tim te Brake 36:36 minuten en Erwin Wamelink 39:15 minuten.

Klik op de link voor alle uitslagen

alle uitslagen

site organisatie

Schoorl Bosloop 8 km - 39,54 min - plaats in de middenmoot

Net voor de finish

Iedere vakantieweek schijnen er meer atleten aan de bosloop in Schoorl mee te doen. Waren het er vorige week ruim 100, nu deden er al 135 atleten mee en volgens de berichten loopt dit aantal in de komende weken nog tot boven de 200 op. Voor vanavond heb ik mij twee doelen gesteld. Niet wandelen zoals vorige week en mijn tijd proberen te verbeteren en ik kan al verklappen dat beide is gelukt. De voorbereiding voor deze wedstrijd heb ik vanmiddag gedaan onder een stralende zon aan het strand van Bergen aan Zee. 

Vanaf het park loop ik weer naar de start en zie dat het aantal vrijwilligers deze week ongeveer verdubbeld is. Ik kom aan de praat met een man uit het Twentse en samen lopen we een stukje van het parcours. Hij geeft aan dat hij in Julianadorp op vakantie is en ook zin heeft om aan de wedstrijd mee te doen. Hij loopt 4 kilometer en komt net voordat ik aan mijn tweede ronde begin over de finish. Mijn tijd van 19,37 minuten is bijna een halve minuut sneller dan een week eerder.

De tweede ronde kan ik het tempo aardig vasthouden en bij de beklimmingen haal ik zelfs enkele mensen in. In een tijd van 39.54 minuten kom ik onder het finishdoek door, bijna anderhalve minuut sneller dan een week eerder. Het podium bestaat op de 8 kilometer uit een internationaal gezelschap van een Nederlander, een Spanjaard en een Duitser. Ik ben heel benieuwd wat Jan te Brake hier enkele weken terug voor een tijd heeft gelopen? Het zal wel aardig bij elkaar in de buurt liggen!

Klimduin Schoorl

Klimduin in Schoorl

Midden in het centrum van Schoorl ligt het bekende Klimduin. Met 51 meter hoogte mag het zich het hoogste duin van Nederland noemen en eenmaal boven gekomen loop je rechtstreeks het bos- en duingebied van Schoorl in. Aan de voet van het ongeveer 50 meter hoge duin ligt een plein met wat restaurants en cafés. Samen met Bram beklim ik het Klimduin twee keer en lopen we daarna een mooi rondje door de bossen rond Schoorl.

Schoorl Bosloop 8 km - 41,19 min - plaats achterin de middenmoot

Even een verfrissing halverwege de wedstrijd

Op een aanplakbiljet in het dorp lees ik dat er iedere donderdagavond in de maanden juli en augustus een bosloop in Schoorl wordt gehouden van 4 en 8 kilometer. Tom, die een paar dagen over is en mij lijkt het wel wat om hier aan mee te doen en Tom schrijft zich in voor de korte afstand. Ik doe mee met de 8 kilometer en vanaf ons park ren ik naar de start, een afstand van anderhalve kilometer. Als we ons inschrijven vraag ik aan de man achter de inschrijftafel of de 8 kilometer twee ronden is. Hij antwoord met 'maximaal meneer' en ik ben meteen uitgepraat. 

Zo te zien bestaat de organisatie van vanavond uit maar twee of drie mensen en er wordt ook geen klassement bijgehouden. Een klein kaartje dat we op de borst kunnen spelden is alles wat we krijgen. Ik wil er een rustige duurloop van 5 minuten per kilometer van maken maar dat blijkt me achteraf niet eens te lukken.Gelijk na de start gaat het op het eerste zandpad al heuvelop en voor mijn gevoel ligt de hartslag al rond de 180 slagen per minuut. 

Op een lang fietspad kan ik wat herstellen maar dan blijkt dat het ergste nog moet komen. Een lang sterk oplopend bospad brengt me er toe dat ik aan het wandelen kom en als ik halverwege doorkom in 20.05 minuten ben ik blij dat Ina er met een flesje water staat. Ik neem een paar slokken en de rest van het water gooi ik over me heen, Jeroen en Merle staan het lachend te bekijken. Tom is intussen al binnen in een tijd van 18,05 minuten.

Daarna begin ik aan mijn tweede ronde en deze wordt zeker niet gemakkelijker. Op de befaamde klim ben ik gelukkig niet de enige meer die hoeft te wandelen maar erg lekker zit me dit niet. In een tijd van 41,19 minuten kom ik onder het spandoek door en mijn plaats zal ergens achterin de middenmoot zijn. Volgende week krijg ik nog een kans en wil dan proberen om deze tijd te verbeteren maar erg gemakkelijk zal dat denk ik niet worden.

Schoorl, Groet en Aagtdorp

De oostkant van Schoorl met zijn uitgestrekte polders

Schoorl heeft letterlijk twee kanten: aan de westkant die van de beboste Schoorlse Duinen en aan de oostkant die van de uitgestrekte vogelrijke polders. Enorme verschillen in landschap en sfeer hebben we met deze afwisselende tocht ervaren: op de heen en terugweg naar en van de polders beklommen we door dichte duinbossen de hoogste duinen van Nederland en door de polders kuierden we over stille boerenasfaltwegjes, een enkel fietspad en kilometers lange weilanden. 

In de polders lopen we over de graskaden tweemaal een stuk (samen 2 kilometer) in de buurt van een nadrukkelijk aanwezige drukke provinciale weg. In de vakantieperiodes is het in Schoorl en directe omgeving over het algemeen erg druk, al was hier met deze tocht weinig van te merken. Een mooie wandeling van ruim 15 kilometer vanaf ons park door de dorpjes,Schoorl, Groet en Aagtdorp, met een afdaling van het befaamde Klimduin in het centrum van eerstgenoemd dorpje.

route beschrijving

fotoalbum

Je kunt verschillende kanten op 

Schoorlse duinen

De trap naar de hoogste duinen van Nederland

Als ik op 's morgen om even na half acht 's aan kom bij het Buitencentrum van de Schoorlse Duinen is het nog lekker rustig. Op een informatiebord wordt ik welkom geheten en heb ik de keuze uit verschillende tochten. Ik kies voor de Noordzeetocht waarbij de zee hemelsbreed 5 kilometer verderop is. Verder wordt aangegeven dat het een route is met verrassende uitzichten die me langs open duingebied voert. 

Dat lijkt me wel wat en Ik ben nog geen 2 minuten onderweg of er duikt al een trap van ongeveer 250 treden voor me op. De snelheid is er gelijk uit en bovenaan de trap geeft een bord aan dat ik in de hoogste duinen van Nederland ben beland en me 54 meter boven NAP bevind. Het uitzicht is hier al ontzettend mooi en ik ga verder met het volgen van de houten palen met blauw gekleurde pijlen. Het is ook Nederlands breedste duingebied en een eeuw geleden was het hier één grote zandbak, nu broeden er tientallen vogelsoorten, groeien er de mooiste paddenstoelen en speelt het zonlicht met duizenden boomblaadjes. 

Na het Vogelmeer kom ik geen blauw gekleurde pijl meer tegen en het enige dat ik weet is dat ik naar de zee toe moet. Een paar sandalen bij het meertje geeft me het gevoel dat er hier al meer mensen de weg zijn kwijt geraakt. Een ANWB paddenstoel geeft aan dat ik nog 500 meter van het strand bij Schoorl aan Zee af ben. Een ware meeuwenkolonie is hier aan het uitrusten en er blijven er zelfs een aantal zitten als ik dichterbij kom. 

Via de strandopgang kan ik de oorspronkelijke route weer oppakken en loop ik aan de andere kant het duingebied weer in. Hier tref ik een gebied aan waarbij het lijkt of het een tijdje terug in brand heeft gestaan. Als ik dit later op internet bekijk blijkt dat dit duingebied tussen augustus 2009 en mei 2011 verschillende keren werd getroffen door een brand waarbij vele hectare aan natuurgebied in vlammen opgingen en de inwoners van Schoorl en Bergen aan Zee zelfs geëvacueerd werden. Bij vrijwel elke brand werd brandstichting vermoed en nadat de politie drie mensen arresteerde, is er in het gebied geen brand meer uitgebroken. Rond 9 uur ben ik na ruim 10 kilometer terug bij het Buitencentrum en vertrekken verschillende groepen hardlopers voor hun tocht door dit prachtige gebied, mijn morgen is prima begonnen.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Een paar sandalen bij het Vogelmeer

Verschillende keren heeft het duingebied in brand gestaan