 |
| De overhandiging van de cheque door Susanne Jansen aan Johan Assink Gedurende een aantal weken kon er gestemd worden op een club of vereniging die wel een financieel steuntje in de rug zou kunnen gebruiken. Ook AVA`70 had zich aangemeld voor de RABO ClubSupport en kon rekenen op de volle steun van de aanhang en anderen die de club een warm hart toedragen. Er werd in totaal maar liefst 267 keer op AVA`70 gestemd. Namens de Rabobank mocht medewerkster èn AVA`70-lid Susanne Jansen, een cheque overhandigen aan haar trainer Johan Assink, die deze namens de vereniging in ontvangst mocht nemen. De cheque vertegenwoordigde een bedrag van maar liefst € 1619,42. Het bedrag zal worden besteedt voor de aanschaf van Core Stability-materiaal. AVA`70 wil alle stemmers uiteraard van harte bedanken voor de Support! (FR) |
dinsdag 30 november 2021
AVA'70 scoort flink bij RABO Clubsupport
zondag 28 november 2021
Uitslagen van de 7e Vlasakkerloop in Amersfoort
In 2014 is AV Triathlon
begonnen met de Vlasakkerloop als evenement met de start en finish vanaf het
eigen clubhuis aan de rand van mooie bos- heide en zandgebieden en direct
grenzend aan bos Birkhoven en het mooie natuurgebied de Korte Duinen. 
Tom Wevers (links) en Gerrit Dijkslag
Met verschillende onderdelen
in het programma is de Vlasakkerloop een breed sportevenement voor crossers en
prestatielopers, voor hardlopers en wandelaars, voor jong en oud, voor valide
en minder valide deelnemers.
We zijn trots om sinds 2018
als eerste in Nederland ook een FrameRunningCross (voorheen RaceRunning
geheten) in ons programma te hebben opgenomen voor kinderen met een beperking
die met een soort driewieler met veel plezier kunnen sporten.
Vanaf 2019 krijgen we van
Defensiewege geen toestemming meer om gebruik te maken van het afgesloten
gedeelte van de Vlasakkers. Daarom lopen we in 2021 weer volledig verhard en gedeeltelijk langs de Vlasakkers.
Aan de start van de 10
kilometer staan ook twee AVA’70 leden. Gerrit Dijkslag loopt een tijd van
42.45 minuten over deze afstand, terwijl Tom Wevers er ruim 3 minuten minder over
doet en finisht in een tijd van 39.29 minuten.
Klik op de link voor de uitslagen
zaterdag 27 november 2021
Zilver voor Rick Heutinck op NK Cross in Tilburg
 |
| Rick Heutinck |
Bij het NK Cross, onderdeel van de Warandeloop in Tilburg, liep Rick Heutinck zaterdagmiddag op de 7.500 meter in een tijd van 25,44 minuten naar het zilver in de klasse M35. Op het modderige parcours kwam Rick tweemaal ten val en werd hij een aantal keren op de hakken getrapt. In de laatste ronde stelde hij het zilver veilig. Topteamtrainer Stefan Scanu werd verdienstelijk 18e in de categorie M50+
Bij de jongens C liepen de AVA'70 leden Tim Houwers (9.49 min) en Stef Grotenhuis (10.10 min) op de 2800 meter naar een keurige 15e en 28e plaats.
Klik op de link voor alle uitslagen
zaterdag 20 november 2021
AVA`70 D-selectie rent Snorrentocht
 |
| Havezathe de Ahof, start van de Snorrentocht Trainen
op locatie blijkt in deze coronatijd populairder dan ooit bij de verschillende
selecties van AVA`70. Als daarbij ook nog eens een goed doel gesteund kan
worden, kan er gerust gesteld worden, dat er sprake is van een
win-win-situatie…. Op
zaterdag 20 november vertrokken om 10.00 uur `s ochtends 15 lopers van de
D-selectie samen met hun trainers Dick Lubbers en Geert Kip voor de
zaterdagmorgentraining. Het startpunt was kinderboerderij de Ahof aan de
Polstraat. Niet geheel toevallig gekozen overigens, want hier beginnen immers
ook de drie Snorrentochten, die traditioneel georganiseerd wordt in de maand
november. De routes blijken ook uitstekend geschikt voor een hardlooptraining,
dus had de D-groep dit ingepland. Bij het vertrek stond AVA`70-clublid Ed
Nawijn, tevens een van de organisatoren van de Snorrentocht, om zijn maatjes
uit te zwaaien. Ontspannen ging de groep op pad en via de Slaadreef en
Onderlangs slingerden de D-lopers richting Suzie`s Farm. Na een lus door het
prachtig herfstgekleurde Loohuisbos ging het vervolgens via de Molenkampsdijk
weer terug richting het startpunt. Een hele mooie route van ongeveer 6
kilometer door een prachtig stukje Aaltens buitengebied. De groep heeft erg
genoten van deze speciale zaterdagmorgen training en als dank werd er een
bijdrage gedaan in de pet van Ed. De
Snorrentocht wordt georganiseerd door de zingende mannen van Dutterwattoo,
waarbij er aandacht en donaties worden gevraagd voor Movember. Deze organisatie
zet zich in voor de verbetering van de gezondheid van de man, waarbij
aandoeningen als prostaatkanker en teelbalkanker een rol spelen. Ook de laatste dagen van de maand november kan de Snorrentocht nog worden gewandeld (of hardgelopen), waarbij gekozen kan worden uit een route van 6, 12 of 20 kilometer. Het vertrekpunt van de tochten is kinderboerderij de Ahof, Polstraat 9 in Aalten. Hier zijn ook de routes verkrijgbaar! (FR) |
woensdag 17 november 2021
Jonas Bäumer: Hardlopen met vallen en opstaan
 |
| Jonas Bäumer Met een eindtijd van 41,19 minuten eindigde Jonas Bäumer op de laatste plaats bij de 5 kilometerrun tijdens de 1e editie van de Boekeldercross. Een positie die de sympathieke Duitse atleet tevreden stemde. Een week later ging het nog een heel stuk beter, want toen stopte de klok bij 37,51 minuten al. Bij de finish viel Bäumer van vermoeidheid om, krabbelde snel weer op en liep de finishstraat in. Een 81e positie scoorde de deelnemer dit keer, maar waar een ander teleurgesteld zou zijn, gold dat niet voor de goedlachse hardloper uit Vreden. Niets bijzonders eigenlijk, want er moet iemand laatste zijn, maar toch was er iets dat de aandacht trok bij de deelnemer met startnummer 428. Wat opviel was vooral “de vereniging”, waarmee hij zich had aangemeld: Fuck MS Runningclub…….. Jarenlang vocht Jonas Bäumer in binnen-en buitenland pittige duels uit met AVA`70-atleet Geert Wevers en beide hardlopers deden heel weinig voor elkaar onder. De ene keer won Wevers de onderlinge strijd, de andere keer was Bäumer de snelste. De waardering was en bleef groot voor elkaars prestatie en er werd altijd vooraf of nadien tijd voor een praatje gemaakt. Jonas, die eigenlijk Heinrich heet, heeft inmiddels honderden wedstrijden gelopen en dit is een opmerkelijk groot aantal. In 1992 kreeg Bäumer immers te horen dat hij leed aan MS ( Multiple Sclerose is een chronische aandoening aan de centraal zenuwstelsel). Tijdens het voetballen verloor hij ineens de controle over zijn rechterbeen en tot op heden is dit nog altijd zijn “Sorgenbein.” De diagnose schokte hem eigenlijk niet eens en hij bleef gewoon leven en werken, al zette hij het sporten wel even op een lager pitje. Op een gegeven moment besloot hij het hardlopen toch weer op te pakken en breidde de afstanden beetje bij beetje uit. De MS-flare-ups (verergering van de symptomen) die hij van tijd tot tijd kreeg, konden goed behandeld en zelfs gestopt worden met een grote dosis cortisone. Een uitstekende fysiotherapeut hielp Bäumer vaak, wanneer er sprake was van ernstige spierverharding. Zo was het mogelijk dat op het palmares van de atleet 15 marathons en twee ultra`s in het Teutenburger Woud prijken. Uiteraard alleen mogelijk geworden door een enorme inzet en doorzettingsvermogen. In 2019 heeft MS Jonas Bäumer helaas “ingehaald” en door 2 ernstige terugvallen is hij zijn evenwicht is grotendeels kwijtgeraakt. Tevens bleek dat zijn bloedwaarden flink verstoord waren, mede door de bijwerkingen van de verschillende medicatie. Bäumer besloot om de medicijnen niet meer te gebruiken, vooral om te zien hoe zijn lichaam hier op zou reageren. Mentaal en fysiek voelt hij zich weer prima en tot verbazing van velen is hij blijven hardlopen, ook al gaat het af en toe met vallen en op staan. Echter, Jonas beleeft dermate veel plezier aan zijn passie hardlopen, dat hij dit ongemak voor lief neemt. Doordat de sympathieke atleet niet meer zoveel van zichzelf verwacht, kan hij veel tevredener zijn met zijn eigen prestatie. Hij is blij dat hij nog altijd, ondanks zijn lichamelijke beperking, kan hardlopen en zelfs deelnemen aan wedstrijden. Daar haalt Bäumer veel voldoening uit. Dit was ook duidelijk te zien tijdens zijn deelname aan de Boekeldercross en zijn prestaties verdienen bijzonder veel respect, maar dan wel met een hoofdletter R…. |
dinsdag 16 november 2021
Zevenheuvelenloop en nacht gaan niet door
 |
| 2016, met een mooie groep Avajanen De NN Zevenheuvelenloop en NN
Zevenheuvelennacht van komend weekend zijn afgelast. Na het bekendmaken van de
jongste coronamaatregelen afgelopen weekend en het hoge aantal besmettingen is
intensief overlegd tussen de gemeenten, veiligheidsdiensten, organisatie en
sponsoren, of, en in welke vorm de loop door zou kunnen gaan. Hieruit is
geconcludeerd dat doorgang niet verantwoord is. Daarom is door de gemeente
Nijmegen, mede op basis van een negatief advies van de Geneeskundige
Hulpverleningsorganisatie in de Regio (GHOR), het besluit genomen de NN
Zevenheuvelenloop, de NN Zevenheuvelennacht en de Mini Zevenheuvelenloop niet
door te laten gaan. Burgemeester Bruls is
teleurgesteld, maar ook realistisch: “We zijn de afgelopen dagen druk bezig
geweest om de mogelijkheden in kaart te brengen, maar in de huidige situatie
kon helaas alleen de conclusie worden getrokken dat doorgang van het evenement
momenteel niet verantwoord is. Al die
mensen die door de straten hardlopen, de lengte van het parcours en daarmee de
praktische onmogelijkheid om publiek te reguleren, bleken in combinatie met de
geldende coronamaatregelen niet realistisch. Vandaar dat we in samenspraak met
de organisatie en de gemeente Berg en Dal hebben besloten de loop niet door te
laten gaan”. Alexander Vandevelde,
directeur Stichting Zevenheuvelenloop: “We hebben er echt alles aan gedaan om
een veilige NN Zevenheuvelenloop neer te zetten. Onze dankbaarheid gaat uit
naar de gemeente Nijmegen voor al hun inzet en natuurlijk ook naar iedereen die
ons tot het laatste moment gesteund heeft in onze zoektocht naar een veilige
editie. We voelen mee met de teleurgestelde lopers die uitkeken naar onze
herfstklassieker. Na de afhandeling van de afgelasting, komt er voor ons een
moment om bij te komen. Daarna richten we ons op de Alfa Laval Stevensloop.” De organisatie gaat zich nu
buigen over de afhandeling met sponsoren, leveranciers, lopers en andere
betrokkenen. Ingeschreven lopers ontvangen volgende week bericht over
retournering van een deel van het inschrijfgeld. (bron) |
zondag 14 november 2021
Verslag van de Herfstrun in Beek
 |
| Andre Bleumink In de herfst en winter pak ik graag naast de trail evenementen ook her en der een crossloop mee. Goed om weer wat snelheid in de benen te krijgen na de lange evenementen die ik in de zomer vaak doe. Normaal loop ik in November altijd één of meer keer de Boekeldercross, maar dit jaar was ik eigenlijk nog niet wedstrijdfit na wat blessureleed. Ik stond daarom drie zaterdagen als verkeersregelaar langs het parcours. Ook nuttig, maar het jeukte wel een beetje als ik de vele loopmaatjes langs zag komen rennen. Omdat mijn klachten toch sneller afnamen dan ik gedacht had, wilde ik toch wel weer ergens aan de start staan. Gewoon voor het gevoel eindelijk weer eens een wedstrijd te lopen, dat was namelijk al een hele tijd geleden. Ik kwam een aankondiging tegen van de Beekse Herfstrun en besloot meteen mee te doen. Mooi parcours in de Montferlandse heuvels waar ik altijd graag loop. De wedstrijden van Stichting Omloop Beek zijn bovendien altijd lekker kleinschalig, gezellig en goed georganiseerd. Het was nog even spannend wat er op de persconferentie aan nieuwe maatregelen tegen Covid-19 uit de hoge hoed zouden komen maar gelukkig mocht de wedstrijd toch doorgaan. Zo stond ik zondagmorgen al redelijk bijtijds op de parkeerplaats bij ’t Peeske. Even meende ik dat het toch wel heel druk zou worden, maar er bleken ook nog heel veel mensen hun reguliere looptraining te gaan doen om 9:00 uur. Ik mocht eerst mijn QR-code laten scannen en kreeg een kleurig polsbandje als bewijs van goed gedrag. Even verderop kon ik startnummer en chip ophalen en kon ik een eerste blik over het start-/finishterrein werpen. Een paar partytenten waar je kon omkleden en evt. spullen achterlaten tijdens de loop en een start-/finishboog, dat was het ongeveer. Volop vrijwilligers die nog even koffiedronken voor ze naar hun plek gingen leek in ieder geval op een solide organisatie te wijzen. Ik begon er steeds meer zin in te krijgen. Langzamerhand kwamen steeds meer deelnemers aanlopen. Een aantal AVA loopmaatjes, maar ook best veel bekenden uit de regio. Gezellig even bijkletsen dus. Voor de start hing ik mijn jack en broek aan een haakje in de tent en liep richting startvak. De speaker riep de snelste lopers op om vooraan te starten, met onderlinge afstand. De overige lopers konden dan na het startschot aansluiten, ook weer met onderlinge afstand wegens de Covidregels. De eindtijd werd via chiptijd bepaald dus het maakte niet uit waar je startte. Dat ging in de praktijk eigenlijk heel goed. Voor mij zelfs een voordeeltje, aangezien ik vergeten was mijn horloge aan te zetten en de satellieten nog niet op hun plek waren… Ik sloot bijna achteraan aan in het toch aardig uitgerekte startveld. Nu had ik me voorgenomen om wat rustig aan te starten en dan kijken of ik iedere ronde iets sneller kon. Maar op de eerste kilometers, waar meteen al een redelijke stijging in zat, hield ik me alleen bezig met inhalen en een goed spoor vinden. Zelf liep ik redelijk op souplesse naar boven, maar het verschil in niveau tussen de deelnemers was groot. Niet dat ik me eraan stoorde, maar het leidde me enorm af. Halverwege de eerste ronde begon het wat rustiger te worden qua inhalen en begon ik me te realiseren dat ik weer eens in een oude valkuil gestapt was. Stiekem toch te hard gestart omdat ik met de lopers mee liep die één of twee rondes van 7 km liepen, maar ik zou er drie lopen…. Toch maar proberen om op het parcours dat alleen uit klimmen en dalen bestond mijn rust te vinden. Ik voelde me verder super, dus dat was hoopgevend. Maar of dat iedere ronde sneller zou lukken? Ik had mijn twijfels. In de tweede ronde werd het al een stuk rustiger omdat veel lopers na één rondje al klaar waren. Zo kon ik eindelijk lekker mijn eigen tempo lopen. Dat was het plan tenminste…. Op een mooi paadje dat lekker afliep zag ik een boomwortel of steen over het hoofd in het herfstblad dat volop aanwezig was. Met een klassieke PBS (platte bek smak) landde ik languit met mijn neus tussen de bladeren. Dat overkomt me wel vaker, maar deze keer kreeg ik het voor elkaar om met mijn dijbeen precies op een uitstekende wortel terecht te komen. Dat deed echt zeer, het voelde alsof ik door een paard getrapt was of zo. Even voorzichtig wat bewegen en wandelen- om te voelen wat de schade was dan maar. Gelukkig leek het wat mee te vallen, alleen pijnlijk. Maar aangezien ik ergens halverwege de ronde was moest ik toch maar gewoon verder zien te komen. Het tempo was natuurlijk helemaal uit, zeker op de klimmen. Met de tanden op elkaar probeerde ik zo soepel en pijnloos mogelijk omhoog te lopen. Naar beneden ging eigenlijk wel aardig. Aan het eind van de tweede ronde twijfelde ik even of het verstandiger was om uit te stappen of niet. Maar op dat moment ging het eigenlijk best weer redelijk met de pijn in mijn been. Gewoon rustig aan en door. Het derde rondje was redelijk eenzaam te noemen. Ik zag niemand voor me en niemand achter me. Geen idee waar ik in het klassement van 21 km lopers liep, maar dat boeide ook niet erg. Ik bedankte de vrijwilligers allemaal even waar ik langs kwam, die stonden immers ook al een aardig tijdje in het bos. Halverwege kreeg ik eindelijk weer iemand in de verte in het vizier. Heel langzaam kwam ik dichterbij. Niet dat ik harder ging, maar de beste man zakte wat in qua tempo. Een kilometer voor de finish had ik hem eindelijk te pakken. Het ging natuurlijk nergens over, maar toch voelde dat goed Nadat ik over de streep was gekomen vertelde ik een krasse knar van de organisatie dat ik over een wortel was gestruikeld en daarom wat liep te trekken met mijn been. Zijn antwoord was typisch Achterhoeks: “Joa joa, dat doot ze, moar den wortel was d’r ok eerder as i’j.” Daar kon ik het mee doen. Eenmaal weer thuis kon ik nauwelijks uit de auto komen, laat staan de trap op, maar nu (drie dagen later) gaat het wel weer. Op naar het volgende avontuur. |
Andre Bleumink
Foto's en uitslagen van de Herfstrun in Beek - deel 2
 |
| Veel belangstelling in Beek |
Klik op de links voor de foto's van Rob Jansen
 |
| Organisator Jan Leuverink en verslaggever Benno Stevering |
Foto's en uitslagen van de Herfstrun in Beek - deel 1
 |
| Bianca Piek |
Klik op de links voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief
Uitslagen:
 |
| Fons Nieuwenhuis |
zaterdag 13 november 2021
Aalten 3e Boekeldercross - 5 km - 27.00 min - 9e plaats M60
 |
| Als je iets minder op snelheid loopt, oog je toch wat ontspanner Een historische Boekeldercross, nog nooit eerder hebben we maar 3 edities gehad. Maar het is echt de laatste keer. Een Boekeldercross zonder aanmoedigende ouders, verzorgers en supporters is geen cross. Daarom staan er maar liefst nog één keertje 40 vrijwilligers voor ons klaar om te knallen. Loop de benen uit je lijf, ren je longen vol met zuurstof, wees dankbaar dat je benen vollopen met zuur. Prijs de dag dat je je kapot zweet. Het is toch prachtig dat je überhaupt bij machte bent om te lopen, aldus een geplaatst bericht van Dave Posthumus een dag voor de wedstrijd op facebook. En zo is het natuurlijk maar net. Bedankt organisatie en vrijwilligers voor weer een prachtige editie, die door de corona perikelen, iets anders loopt dan we van tevoren hadden verwacht. Het is niet anders! Vorige week heb ik, samen met Jelle, een mooie 2e Boekeldercross gelopen met een tijd van net boven de 28 minuten. Dit keer wil ik een vlakke wedstrijd- en een minuutje sneller lopen en dat betekent een tijd van ongeveer 5.25 minuten per kilometer. Ik doe dit bewust om langzaam weer iets meer snelheid in de benen te krijgen na de Marathon van Rotterdam. Dat betekent een iets hardere start dan een week eerder. Het weer is prachtig, gelukkig droog en niet te koud. Een paar honderd meter na de start gaan we vanaf de verharde Aladnaweg, langs de sloot in de richting van Klein Zwitserland. Dit is ook gelijk het slechtste gedeelte van het parcours en ook veel glibberiger dan een week geleden. Toch is het nog vrij goed te lopen, al moet je wel uitkijken waar je de voeten neer zet. Als je iets langzamer loopt dan dat je eigenlijk kunt is toch ook wel heel lekker. Je loopt wat ontspannerder, de hartslag is wat lager en je hebt ook wat meer oog voor de omgeving. Onderaan de Gesinkbult geven Ina en mijn schoonmoeder me een aanmoediging en even later zitten de eerste 2 kilometer er al weer op. In het veld rond de watertoren trekt een lang lint voor me uit en dat is toch altijd een prachtig gezicht om naar te kijken. Net voor de 3e kilometer staat een lid van ASV Ellewick een muzikale reclame te maken voor hun Adventslauf op zaterdag 11 december. Als je kunt moet je beslist eens een keer mee doen aan dit leuke loopje, net over de grens bij Zwillbrock. Het 3e kilometerbordje passeer ik in 16.11 minuten en ik loop dus nog steeds mooi op schema. In de afdaling van de Welinkweg gaan me nog enkele lopers voorbij, maar ik blijf lekker mijn eigen tempo lopen. De laatste 2 kilometer gaan in 5.23 en 5.26 minuten en ik passeer de finish in precies 27.00 minuten. De doelstelling is behaald en ik wil zien of ik in de komende week voor me zelf nog een keer het parcours kan lopen, een 26-er zou dan mooi zijn!  |
AVA'70 clubhelden - De trots van de Boekeldercross
 |
| Dave Posthumus en Evelien Hillen Het is
zaterdagmorgen 13 november jl. Even na 09.00 uur komen Dave en Evelien elkaar
tegen bij `t Romienendal, waar ze het achterzaaltje binnenlopen, dat al een
aantal weken dienstdoet als het secretariaat bij de Boekeldercrosscompetitie.
Het duo vormt de tweekoppige directie van het mateloos populaire
hardloopevenement, dat AVA`70 jaarlijks organiseert in de herfst. De stemming
bij het tweetal is uitgelaten en dat zou je niet verwachten, na een vrijwel
slapeloze nacht. Uren koortsachtig overleg ging hieraan vooraf, omdat Rutte en
co. had besloten dat er bij sportwedstrijden geen publiek meer aanwezig mocht
zijn. Er werd razendsnel geschakeld en eigenlijk was de directie het er unaniem
over eens, dat dit ondenkbaar is bij het sfeervolle crossfeestje in Dale. In
plaats van 4 etappes, werden het er dit jaar dus maar 3 en dat betekende, dat
de finale ook verschoven zou moeten worden. De oplossing was feitelijk simpel,
want dit moest dan ook maar gelijk gaan gebeuren. Zo gezegd, zo gedaan. De
social media werd met spoed bestookt met het bericht, dat er nog slechts 1
zaterdag geknald kon worden op het prachtige parcours en dat het daarna over en
sluiten was. Een verstandig besluit natuurlijk van de organisatie, die gelijk
de volledige steun kreeg van de ijzersterke achterban. We doen het goed, of
niet….dat is en blijft bij AVA`70 het motto!! Lurkend aan de koffie meldden zich inmiddels ook de opbouwers van het parcours in het centrale onderkomen. Heren met een enorme staat van dienst, een brok ervaring en de nodige passie, die je gerust om een boodschap kunt sturen. Na een hartelijke begroeting werden de laatste roddels en grappen besproken terwijl er intussen intens werd genoten van een dampend bakkie warm sap. Vervolgens was het tijd voor serious business en ging ieder op pad om linten te spannen, hekken recht te zetten, konijnengaten dicht te stoppen, en richtingbordjes op de juiste plekken te plaatsen. Onderweg vond er af en toe topoverleg plaats of er nog een tak gesnoeid diende te worden of een veldkei uit het zandpad moest worden gewipt. Een meer dan uiterst verantwoord karwei derhalve, want als hardlopers ergens een hekel aan hebben, is dat wel het feit dat ze naar de juiste weg moeten zoeken of komen te strompelen door een onvoorzien obstakel. Over verantwoordelijkheid gesproken… Ook de heren van de tijdsregistratie zijn deze finaledag weer keurig volgens afspraak aanwezig en meldden zich relaxed bij de directie. Het duo neemt haar taak meer dan serieus en begint stilzwijgend aan het inrichten en opstellen van het systeem dat feilloos en vooral bliksemsnel de uitslagen registreert. Matten worden uitgerold en de zeer geavanceerde apparatuur uitgestald in het splinternieuwe onderkomen van de tijdspecialisten, waarover men sinds kort de beschikking heeft. De heren zijn er hartstikke blij mee en terecht. In ruil voor dit cadeautje van de club zijn Marco en Bart, in willekeurige volgorde genoemd, nog sneller en scherper met alle informatie. Jaloersmakend voor elk evenement is de passie, maar ook de lol die het tweetal heeft in hun job. Inmiddels blijkt dat ook Maywood nog bestaansrecht heeft, want hun heerlijke en aanstekelijke meezinger “Late at night” schalt al uit de boxen. De geluidsman heeft zijn zaakjes alweer prima geïnstalleerd en laat Dale e.o. genieten van talloze golden oldies. En net op het moment dat het iets rustiger lijkt te worden, komt de spreekstalmeester aanfietsen. Dirkie Vreman heeft in de passerende Wolboom alvast geoefend, want hij is op dit tijdstip al lekker helder in de hals. Snel pakt hij zijn lederen tas uit en het blijkt dat hij zich voor deze finale extra goed heeft ingelezen. Maar liefst een half A4-tje heeft hij vol geschreven en wat menigeen allang weet… de rest kletst hij uit zijn nek. Geen flauwekul overigens, maar werkelijk een aaneenschakeling van kennis en heerlijke wetenswaardigheden. Wat een machtig fijn talent is dit toch! In het kloppend hart van het terrein, het secretariaat, nemen “de meisjes van de inschrijving” hun plek in. Ze vormen samen eigenlijk het uithangbord van de vereniging. Het tiental staat immers iedereen te woord en zijn daarbij ook nog eens erg flexibel en bovendien tweetalig. In keurig bloemkoolDuits staan ze zonder blikken of blozen het peloton hardlopende Oosterburen te woord. Ga er maar aan staan, zou Dirk roepen… De verkeersregelaars worden intussen ook van de nodige instructies voorzien en trekken gelijktijdig hun opvallende outfit aan. Ze weten inmiddels precies wat er van hun verwacht wordt, waarbij de opdracht is en blijft, om te allen tijde te trachten beleefd te blijven en een dienstvaardige houding aan te nemen. Noviteit bij deze toch al bijzondere Boekeldercross is de controle van “het corona QR-code, ik ben gevaccineerd- bewijs.” In allerijl moesten een 3-tal teams een spoedcursusje volgen en nadat iedereen geslaagd bleek te zijn, kon er direct in de praktijk gescoord worden. Zonder gezeik, werden alle deelnemers en toeschouwers met een groen vinkje beloond en ontvingen een festivalbandje cadeau. Een heus collectorsitem natuurlijk, met een frisse kleur ook nog eens. Als de klok een uurtje of kwart voor 1 aanwijst en de start van het eerste programma-onderdeel nadert, is het inmiddels al heerlijk druk in en om de hardlooparena. Opa`s, oma`s, vaders en moeders hebben zich op gepaste afstand van elkaar geposteerd bij de start of de uit strobalen bestaande hindernissen. Ook de fotografen staan, zitten en liggen klaar om het sportieve feestje op de gevoelige plaat vast te leggen. Vele honderden kiekjes werden er geschoten, tot meer of minder plezier van de deelnemers. Echter, een foto liegt nooit, of het nu gaat om het vermoeide gezicht, de enigszins beroerde stijl of het haar dat net effen verkeerd zit. In het start -en finishgebied neemt de koorts inmiddels wat toe en wordt alles klaargemaakt om exact op tijd te verstrekken. De schutter pakt zijn pistool, de tijdprintertjes worden gecheckt en de camera, die alles op de meet registreert wordt aan een laatste controle onderworpen. Ja, wie denkt dat de finishtijden eventjes snel binnen komen rollen heeft wel gelijk, maar het barst van de back-up en waar nodig worden de beelden erop nagezien. Kortom, er wordt niets aan het toeval overgelaten…. Ineens verschijnen er ook mountainbikers op het parcours, maar dit zorgt zeker niet voor paniek. Veiligheid boven alles, dus wordt de eerste, maar ook de laatste loper begeleidt door een peddelaar of een AVA`70-liehebber op wielen. Alles wat daartussen loopt, hoeft alleen maar de voorganger te volgen en dat zorgt er dan vanzelf voor dat iedereen binnenkomt. Alles is weer meer dan keurig op tijd om de honderden deelnemers voor de laatste keer te laten knallen op het prachtige crosscircuit. Gedurende de race wordt duidelijk dat alles weer op rolletjes verloopt en er kiezelhard wordt gelopen. Daarnaast maakt menigeen tijdens de run tijd vrij om een praatje te maken of te zwaaien naar de camera, wat later weer fijne plaatjes oplevert. De tientallen vrijwilligers hebben hun werk op deze afsluitende finaledag weer meer dan voortreffelijk gedaan, zo blijkt na afloop. Gezamenlijk wordt de hardlooparena weer ontmanteld, het secretariaat opgeruimd, de materiaalcontainer tot de nok toe gevuld en de bijna 100 dranghekken strategisch klaargezet voor de ophaalploeg. De twee directieleden glimmen terecht vol trots en zijn verschrikkelijk blij met de vrijwillige inzet van deze AVA`70 clubhelden. En terecht! We moeten er even op wachten, maar in november 2022 is de Boekeldercross terug…. evenals de vrijwilligers, reken daar maar op! (FR)   |
Knallende finale Boekeldercross in Aalten
 |
| De jongste lopertjes gingen voor de laatste keer het veld in Stiekem had de organisatie van de Boekeldercross er al rekening mee gehouden, dat het zou kunnen gebeuren…. Vier etappes bleken er dit jaar helaas niet in te zitten, zo bleek na koortsachtig overleg. De schitterende crosswedstrijd zonder publiek en het gemis van de gezellige, vriendschappelijke sfeer in de hardlooparena is natuurlijk ook geen optie. Dus vond zaterdag ineens al na 2 zaterdagen draven in Dale, de finale plaats. Het besluit werkte gelukkig erg motiverend voor de tientallen vrijwilligers en honderden deelnemers, die de mogelijkheid met beide handen aangrepen om nog 1 keer geweldig te gaan knallen. Het werd uiteindelijk toch nog een prachtig afsluiting van deze bijzondere editie van de Boekeldercrosscompetitie…... De jongste lopertjes gingen om 13.00 uur voor de laatste keer het veld in voor de 1 kilometer en ze besloten er een mooie afsluiting van te maken. De gezichtjes stonden op scherp en het was voor de meesten genieten geblazen. Pyke Icking liep een zeer regelmatige competitie en dit leverde hem uiteindelijk een fraaie 4e plaats op. Julia te Lindert, toonde al haar talenten en liep elke week iets sneller. In het eindklassement pakte ze een prachtige 2e plek. Hierna was het de beurt aan de oudere jeugdleden voor hun laatste optreden in de hardlooparena. Na een vliegensvlugge start kleurde de kop van het veld volledig AVA-geel. Bij de eerste passage bleek al dat er kiezelhard werd gelopen en het had er alle schijn van dat een eindsprint de winnaar op zou gaan leveren. Stef Grotenhuis pakte de winst en het verschil met de nummer 2, Sven Meinen, was minimaal. Ook Tim Houwers liep een uitstekende race en finishte uiteindelijk als 3e. Bij de meisjes was Kyra Lampio in grootse vorm en scoorde een prima tijd in de laatste wedstrijd, waardoor ze als 4e eindigde. De run over 5 kilometer bleek deze competitie weer veruit de populairste afstand en tijdens de slotrace werd er vuurwerk verwacht om de podiumplekken. Dit kwam er ook. Met name AVA-jaan Björn Rossel wilde nog een keer alles uit de kast halen, om verder te klimmen in het klassement. Een geweldig optreden leverde hem een meer dan verdienstelijke derde plaats op. Bij de Dames liet Ineke Graven er geen gras overgroeien en won alle drie de edities op overtuigende wijze. In de finale dook ze nog maar weer eens onder de 21 minuten, om haar grote overmacht te tonen. Maar ook de onderlinge strijd achter de top leverde prachtige strijd op, waarbij in deze laatste cross nog menig persoonlijk record sneuvelde. Harm te Hennepe liep op de 10 kilometer elke week een stukje sneller en dat is een knappe prestatie, want op het selectieve parcours maakte de regenval het soms behoorlijk lastig om het tempo vast te houden. Uiteindelijk scoorde het AVA`70-lid een mooie derde plaats in het eindklassement. Annemarie Arentsen kent de Daalse grond als geen ander en dat was duidelijk te zien. Ze had zelfs het beste nog voor het laatste bewaard, want ze liep een meer dan uitstekende slotrun, die haar de 1e plaats in de eindrangschikking opleverde. De deelnemers van de lange adem mochten maar liefst 15 kilometer genieten van de fraaie omgeving en de aanmoedigingen van het publiek. Mark Gesink voelde zich als een vis in het water op de wisselende ondergrond en liep elke week beter. Uiteindelijk won hij zelfs het eindklassement en dat is een prachtig resultaat. Clubgenoot Patrick Weijers toonde ook aan, dat de lange afstand hem op het ranke lijf geschreven is en finishte als tweede in de ranglijst. Ondanks de ingekorte versie van de Boekeldercrosscompetitie werd er op de finaledag volop genoten van de wedstrijd en vielen er heel erg veel persoonlijke records te noteren. Uiteindelijk zijn eigenlijk alle deelnemers ook een beetje winnaar en daar had het publiek en zeker ook de spreekstalmeester zeker aandacht voor. De organisatie stond ook dit keer weer als een huis en mocht na afloop de nodige bedankjes in ontvangst nemen voor het verloop van 3 schitterende crossdagen. Natuurlijk een pleister op de wonde, maar vooral ook een prachtige motivatie voor de Boekeldercrosscompetitie van 2022! (FR) |
Foto's van de 3e Boekeldercross in Aalten - deel 2
 |
| Helmut Woltering en Klaus Schlüter |
Klik op de link voor de foto's van Michiel Tebeest
 |
| Henk Koskamp |
Foto's van de 3e Boekeldercross in Aalten - deel 1
 |
| Jan Rademaker, Leonie Dijkhof en Henri Lankveld |
Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen
 |
| De jarige Dirkje Huitink |
Verslag van de 3e Boekeldercross in Aalten
 |
| Gerdy Hoornenborg Hardlopen: Een parallel met
het leven? 13 nov 2021 Boekeldercross: Ik
schrijf als bijschrift op Strava bij mijn 10 km-run: glad parcours, lekkerder
gelopen dan vorige week, maar slechtere tijd. Stiekem baal ik toch een beetje,
want tijdens mijn race had ik eindelijk weer een beetje het gevoel dat mijn
beentjes weer bijna de oude zijn na mijn toffe marathon drie weken geleden.
Eigenlijk voelt het als: “operatie geslaagd, maar patiënt overleden”. Concluderend dat het niet aan mijn
inzet lag, benen ook niet, de supermotiverende aanmoedigingen van Avajanen ook
niet. En toch bleef de beloning uit. Ik kan natuurlijk de regen die vannacht
viel de schuld geven, omdat het parcours daardoor superzwaar was of mijn
ingeschatte Haas GW die deze week ook niet zijn beste aanloop had en helaas
achter me bleef lopen. Tja.. Sometimes you win, sometimes you lose. Nog zo’n situatie: Zoonlief die
vandaag na zijn twee kilometer op de Boekeldercross huilend in mijn armen valt,
omdat hij zich helemaal over de flos had gesprint aan het eind. En ik denk
ach.. Moet hij al verplicht meedoen aan de Boekeldercross (doordat tie lid is
van AVA’70 en ik vind dat hij dat aan zijn stand verplicht is) en dan moet hij
ook nog de eindsprint inzetten omdat zijn zus, buurmeisje en mama langs de kant
staan te aanmoedigen… Zegt zoonlief net 5 minuten geleden tegen mij (lekker liggend op
de bank in zijn onesy): “Ik ben blijer dan blij dat ik toch maar ff 10.00 min
heb gelopen, mama!!”. Kortom: Soms moet je diep gaan om te bereiken waar je in
geloofd. Helaas komt er aan de Boekeldercross
vandaag al een eind…Mijn deja vu van eerdere corona fasen komt weer naar boven.
Ik denk aan zo’n 1.5 jaar geleden: Kijk je uit naar en train je toe naar een
marathon en is het volgende moment de werkelijkheid anders door een lockdown. Wat
gebeurt er bij mij? Een zwaar moment van teleurstelling, mindset bijstellen en
weer een nieuw doel stellen. Zo ook vandaag: want stiekem was mijn plan voor
vandaag en volgende week om die Boekeldercrosscompetitie als tweede dame 40+ te
eindigen met ruime achterstand op donderdagavond loopvriendin Annemarie. Tjonge
jonge… wat zit die in een lift zeg! Heerlijk om te zien hoe ze zichzelf iedere
week verbeterd!. Jan te Brake junior spreek ik
na afloop van mijn loopje bij de finish vandaag: Jan zegt: “Wat mooi dat we
toch maar mooi Rotterdam mochten lopen hé”. Ik knik, want die ervaring neemt
niemand ons af. Net zoals vandaag. Fantastische entourage, fijn publiek,
enthousiaste vrijwilligers en gewoon lekker mogen rennen. Uiteindelijk gaat het
om mooie herinneringen samen maken, toch écht wel vele malen belangrijker dan
een pr of podiumplaats. Ps. Ik zeg overigens niet dat
een pr niet belangrijk is. Rotterdam i’ll be back! Gerdy Hoornenborg |
Uitslagen en eindstand na de 3e Boekeldercross in Aalten
 |
| Een groep AVA'70 leden, net voor de start van de 10 en 15 kilometer |
Klik op de links voor de eindstand na de 3e en laatste Boekeldercross
Uit de oude doos: Loohuiscross 1982
 |
| Wim Brinkman (links) en Geert Wevers
Vanmiddag is bij het Romienendal in Dale de 3e editie van de Boekeldercross van dit jaar. In het verleden was de start bij de Ringkamp op de Haart en een aantal jaren daarvoor altijd aan de Loohuisweg, toen het nog de Loohuiscross heette.
In 1982 voetbalden Wim Brinkman en Geert Wevers in het eerste elftal van AZSV. Op zaterdag 20 november van dat jaar werd het voetballen afgelast. Sportief als we waren, schreven we ons dezelfde middag nog in voor de 10 kilometer van de Loohuiscross. Bijna 39 jaar later, hoop ik vanmiddag ook weer aan de start te staan, waarbij Wim als verkeersregelaar ook een mooie functie heeft!
 |
vrijdag 12 november 2021
A'j plat kunt praoten moj't neet laoten - deel 7
Lange-afstandlopen
Ik neum mi-jzelf nog altied 'n
lange-afstandloper. Veur de halve marathons klopt dit nog wal, maor mien leste
hele marathon is inmiddels 10 jaor gelaene.
In 'n hele of halve
marathonperiode is het verstandeg um in 'n stabiele laevensfase te zitten.
Naost zo’n veurbereiding en ow dageleks wark blif d'r weineg tied en energie aover veur andere
bezegheden. “I-j doet 't goed, of i-j doet 't niet!”
Halve Marathon:
De 21,1 kilometer is 'n prachtegen afstand um in wedstriedverband te lopen. As de basisconditie op peil is, dan is dizze afstand goed te lopen. Bi-j de “halve” raak i-j meestal niet helemaol uutgeput. Ow herstel duurt relatief kort. In zo’n wedstried zit alles wat veur mi-j 't lopen zo interessant maakt. I-j mot en/of i-j mag consequent dri-j keer in de wekke de hardloopschoenen antrekken, i-j hoeft niet zo heel völle op snelheid te trainen en i-j könt regelmaoteg 'n beheerste 10, 15 of 16,1 km.-wedstried as veurbereiding lopen. Tactisch gezien is dizze afstand ok erg leerzaam.
Rusteg starten um in de goeie energiebron te kommen, daornao zet i-j de snelheid vaste en probeert 'n mooie samenwerking met andere lopers tut stand te brengen. Van zeg maor de 4 t/m 17 kilometer kö'j in zo’n flow kommen, dat 't volop genieten is. De leste kilometers vind ik 't persoonlek fijn um de “verantwoorde grens” op te zuken, bi-j veurkeur bunt dit de snelste kilometers. Bi-j 't passeren van de finishlijn is d'r dan volop bli-jheid !
Hele Marathon:
In 2004 heb ik mien eersten marathon in Rotterdam elopen. Ik krieg nog steeds kippenvel as ik hieran denk. Met duzenden mensen in 't startvak samen “You Never Walk Alone” zingen en dan aover de Erasmusbrug 't avontuur opzeuken. Totaal heb ik 8 hele marathons elopen, waorbi-j Dublin de mooiste was, en Antwerpen de leste en ok dén waor ik mien gestelde doel van 3 uur en 15 minuten heb ehaald. Geduld en ervaring bunt eigenschappen die zelfs op latere laeftied nog veur 'n goeie prestatie könt zorgen. Mien geluk was toen 't hebben van 'n verstandege trainer den heel goed de balans tussen inspanning en ontspanning in de gaten hield. En tut mijn grote vreugde heb ik altied met 'n fijne groep atleten de veurbereidingen möggen doon.
As trainer belaef ik de veurbereiding op de halve en hele marathons helemaol anders. Ik vind 't mooi um lopers te helpen hun doel te bereiken en meteen veul ik 'n soort verantwoordelekheid waor ik nog steeds goed met mot leren umgaon. 't Plezier en enthousiasme wat ik bi-j de begeleiders en lopers zie, gif mi-j toch zovölle voldoening, waordeur ik mi-j steeds weer verheug um zo’n lange-afstandstraject op te starten!
zondag 7 november 2021
Foto's en uitslagen van het 19e Rondje Nederland in Arnhem
 |
| De kopgroep van de 10 kilometer |
Uitslagen van de Grote Veldloop in Vorden
 |
| Dirk-Jan Robbe (geel shirt) Uitslag Aaltenaren/AVA'70 leden: 7.7 kilometer: Wim Brinkman 33.44 min, Dirk-Jan Robbe 43.10 min |
Klik op de link voor alle uitslagen
zaterdag 6 november 2021
Aalten 2e Boekeldercross - 5 km - 28.07 min - 12e plaats M60
 |
| Jelle is bezig aan zijn befaamde eindsprint Enekele weken terug was ik zondags nog één van de duizenden deelnemers aan de Marathon van Rotterdam, waar ik erg blij en tevreden over de finish kwam. Met de eerste Boekeldercross moet ik werken maar in de week erna begint het toch weer te kriebelen om mee te kunnen doen aan de 2e editie. Het herstel verloopt voor mij erg voorspoedig en in de dagen daarna heb ik twee keer weer zonder problemen een kilometer of tien hard gelopen. Dan moet een wedstrijd van 5 kilometer ook wel weer kunnen toch? In overleg met Jelle Hubers mag ik met hem mee lopen. Hij heeft vorige week net onder de 28 minuten gelopen en dat is voor mij weer een mooi tempo om mee te beginnen. Zonder problemen kom ik door de corona check, krijg een geel bandje om mijn pols gehangen en zie even later dat de vele vrijwilligers er weer een prachtige hardlooparena van hebben gemaakt, hulde! Ik kom veel bekenden tegen, waarvan ik er sommigen voor mijn gevoel toch al bijna een jaar niet heb gezien, leuk om weer even bij te praten. De start van de 5 kilometer is om 14.15 uur en samen met Jelle ga ik achter in het startveld staan. Met ruim 130 deelnemers is de belangstelling voor deze afstand groot. De eerste kilometer komen we door rond de 5.30 minuut en het loopt redelijk gemoedelijk. Het is ook wel eens heerlijk om weer een korte afstand te lopen. Bij de Gesinkbult krijgt Jelle het wat moeilijker waarna ik even op hem wacht. De 3e kilometer gaat in bijna 6 minuten maar daarna hersteld hij zich goed. In de 4e kilometer, bij de afdaling van de Welinkweg, versnellen we wat en gaan de laatste kilometer in. Deze loopt langs de sloot maar is goed te lopen. We steken de Romienendijk over en tot mijn verrassing moeten we vlak voor de finish nog een lusje lopen. Na de oversteek van de Aladnaweg zet Jelle nog een sterke eindsprint in en komt net voor me over de finish. Als hij over het dranghek hangt, kijkt hij me lachend aan en geeft aan dat hij toch maar mooi van me gewonnen heeft. Ja, dat heeft hij zeker! Zaterdag is de 3e Boekeldercross en ik heb er weer zin in.  |
Boekeldercross AVA'70: QR-proof
 |
| Deelnemers boven de 18 jaar werden verplicht om hun QR-code te laten scannen Na
uitvoerig en koortsachtig overleg, besloot de organisatie van de Boekeldercross
over te gaan tot een ingrijpende maatregel. Deelnemers boven de 18 jaar werden
verplicht om hun QR-code te laten scannen en in ruil voor een groen vinkje
kreeg men een geel armbandje. Deze maatregel gold tevens voor toeschouwers, die
in de hardlooparena de atleten in actie wilden zien. Er moet snel geschakeld
worden en in rap tempo werd er een drietal teams samengesteld, die belast
werden met de controle-werkzaamheden. Natuurlijk was er vooraf de nodige
spanning, hoe dit in de praktijk uit zou gaan pakken. In totaal werden er 490
controles gedaan en ook 490 bandjes uitgedeeld. Opvallend was eigenlijk, dat
iedereen via social media goed geïnformeerd bleek te zijn en met de QR-code in
de hand al bij de controle aan kwam lopen. De
organisatie toonde zich na de 2e
ronde van de Boekeldercrosscompetitie uitermate tevreden met het verloop van de
QR-controle. Dit werd bevestigd door de check door enkele BOA`s, die uitstekend
te spreken waren waren over de wijze waarop alles door AVA`70 i.s.m. met Esther
en Andries Ulderink van `t Romienendal georganiseerd was. Omdat er veel meer
deelnemers waren, dan bij de eerste etappe, kan gerust de conclusie worden
getrokken, dat de genomen maatregel absoluut niet van invloed bleek op het
totale deelnemersveld. Ook de
komende 2 wedstrijden (13 en 20 november a.s.) zal de QR-code getoond moeten
worden en levert een groen vinkje een kleurig armbandje op…..(FR) |
Foto's van de 2e Boekeldercross - deel 3
 |
| Gabrielle Bruil |
Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen
 |
| Wilco Bruil |
Abonneren op:
Posts (Atom)