Verslag van de 70.3 Ironman in Remich (Luxemburg)

Bianca Piek

Twee dagen later....eerst wil ik alle mensen die mij berichtjes, kaartjes, bloemen enz. heel erg bedanken voor jullie aanmoedigingen, steun en medeleven. Was echt hartverwarmend. Nu ga ik natuurlijk even een verslagje doen van mijn avontuur in Luxemburg waar ik best wel wat maanden naar toe getraind heb. Dit zou dan de wedstrijd worden waarin ik zou proberen om een slot te behalen voor het WK van 2027. Uiteindelijk heb ik deze ook kunnen pakken in de 'performance pool' maar niet aangenomen want we waren al onderweg naar huis en voor mijn gevoel had ik 'm ook niet echt verdiend. En waarom niet ? Nou eerst maar eens mijn verslag van de wedstrijddag.

De dagen voor de wedstrijd was het al te zien dat de temperatuur flink zou oplopen in het weekend. Ik las op verschillende nieuwsberichten dat IM in Versailles een dik kruis doorheen ging ivm de warmte. Ik dacht oei zal Luxemburg dan wel doorgaan? Maar daar werd het 'maar ' 34 graden en in Versailles toch wel zo rond de 38 graden. Dus we gaan zolang de organisatie niks veranderd gewoon richting Luxemburg. Wel zag ik nog een bericht voorbij komen op FB waarop iemand reageerde met een officieel bericht van de regio Luxemburg dat er blauwalg in de Moezel zou zitten. Dit bericht werd al snel door de IM organisatie verwijderd. Nou dan zal het vast wel niet kloppen, maar het had natuurlijk wel zo kunnen zijn met deze temperaturen. Dus op naar Luxemburg, niks wijst erop dat er wat gewijzigd gaat worden.

Vrijdag hebben we de bus opgehaald bij Mazda Winkelhorst die wij dat weekend mochten lenen als sponsoring ,echt super tof!  En heel handig want alles kan dan mee. De halve inboedel en mijn triatlon verzameling, geen keuzes stress want alles kan mee. Dubbele fietsschoenen, 2 fietshelmen, extra triatlon kleding want stel je toch eens voor dat er wat kapot gaat net voor de wedstrijd. Dat zou toch drama zijn! Op alles voorbereid, ook de wetsuit gaat mee mocht het toch nog worden toegestaan om met de wetsuit te zwemmen.

Zaterdagochtend om 7.00 uur vetrokken om zo op tijd bij de briefing te zijn en mijn fiets en spullen op tijd in te kunnen checken. Rond 13.00 uur zaten we netjes op tijd bij de briefing waarin alle laatste informatie in het Engels nog even werd doorgenomen voor de wedstrijd dag. Johnny ging alles nog even netjes vertalen want hij heeft heel wat jaartjes in Engeland gereden en kan de taal wel dromen. Ook hier werd verteld we gaan 100% zwemmen, fietsen , lopen. Ook de volledige halve afstand. Wel zonder wetsuit ivm de watertemperatuur van 26 graden. Nou ja ik ben zowel met als zonder wetsuit geen snelle zwemmer. Dus dat maakt geen verschil. Daarna mijn startbewijs opgehaald en alles netjes verdeeld in de tassen om vervolgens de fiets en de spullen in te leveren in de wisselzone. Op naar het hotel om nog een beetje te relaxen en mijn stapel pannenkoeken met jam en stroop naar binnen te werken. Ook over de hele dag heel wat bidons met ORS naar binnen gewerkt. Blijven hydrateren is 'de key' bij 34 graden! Om 4.50 uur het wekkertje gezet om rond 5.00 uur gezellig aan mijn ontbijt te zitten.

Om 6.15 uur zou de wisselzone open gaan en om 8.00 uur de zwemstart. Ik ben in zulke dingen altijd erg georganiseerd en wil alles netjes op tijd klaar hebben zodat ik niet teveel stress heb. Voeding op de fiets en in de tassen. Dan even de banden op spanning brengen. Nog even een laatste check, kijken waar ik straks de wisselzone in en uit ga enz. En 10x naar de dixie voor de laatste zenuwplasjes. Het kost allemaal heel veel tijd. Mijn 'before bidon ' keurig leeg gedronken..'let the game begin!' Werd er vlak voor de start omgeroepen dat de zwemstart niet door kon gaan omdat er in die nacht waardes van blauwalg was gemeten, neeee wat!! nu pas??? Tjee das even schakelen zeg, voor mij is toch echt een halve ironman alleen compleet met alle 3 onderdelen. Dus goed de balen ervan omdat het ook nog allemaal zo vlak voor de start pas mede gedeeld word. Je zag dat iedereen een beetje van slag was. Ok en nu?

Er werd verteld dat we gewoon vanaf onze zwemtijdvak zouden starten zonder onze sokken en hardloopschoenen dus gewoon zoals je normaal gesproken uit het water zou komen. Dan zouden er per 5 seconden 2 deelnemers naar de fiets mogen rennen. En dan verder met de 2 onderdelen. Dus ik ben keurig met Daphne ( mijn teamlid van Woest) in onze zwemtijdvak gaan staan, niks geen schaduw lekker in de volle zon. Toen hoorde we dat ze om 8.25 uur pas gingen starten. Mmm word het nog wat later...wacht ja er komt beweging in, ja paar centimeter en toen stond het stil. Grote massa deelnemers lekker dicht bij elkaar, temperatuur liep lekker op, zweet brak alle kanten uit en ook nog steeds die wedstrijdspanning. Uiteindelijk gingen we om half 10 pas van start. Ik proberen in een hoog tempo naar de fiets te rennen. Mijn lichaam was al behoorlijk warm maar mijn spieren natuurlijk nog niet. Half gaar op de fiets gestapt en gelijk wat gedronken en een gelletje. Hopelijk kom ik snel in mijn wedstrijd ritme en kunnen we lekker volle bak gaan racen!

Het heen en weertje dat ging dan nog en de eerste paar klimmetjes gingen ook nog redelijk maar toen voelde ik toch best al snel dat ik niet de energie level had wat ik normaal zou moeten hebben en dat betaalde zich ook uit in het trap vermogen. Normaal 180/190 watt moet prima te doen zijn. Maar alles werd een gevecht. Bas riep nog dat ik van plaats 13 naar 8 was gegaan bij de dames maar ik wist dat dit niet mijn dag ging worden. Onderweg wat water in mijn nek gegooid, netjes mijn bidons leeg gedronken en de gelletjes op tijd ingenomen maar de 90 km voelde voor mij als 150 km. Blij dat het fiets gedeelte erop zat. Nu op naar de wissel voor het lopen. Ik had het zo warm, hopelijk kan ik na de eerste post weer een beetje afkoelen en kan ik mijn loop ritme goed oppakken. Al zal het met 34 graden geen toptijd worden. Uiteindelijk ben ik bij elke post gaan koelen en heeft Johnny mij ook nog fijn nagenoeg ijswater in mijn nek gegooid. Oh wat was dat fijn! De sfeer was goed maar omdat ik zo aan het vechten was met mezelf en dat ik niet meer mijn energie heb terug gevonden die dag, kon ik niet optimaal van de sfeer genieten. Het was overleven! Na 3 rondes van 7 km was ik echt zo blij dat het erop zat! Wat een bizarre dag!

Bij de finish moest ik zelf mijn medaille gaan halen en werd mij een lauw kersensap in de handen gedrukt. Ohhh en ik snakte zo naar koude cola, zoutjes, meloen, sinaasappel of iets dergelijks. Helemaal niets stond er. Gelukkig wel een koude douche  en Johnny die mij een dikke knuffel gaf! Hij was zo blij dat ik heel en in levende lijve over de finish was gekomen. Hij zag ook dat ik het zwaar had, zelfs voor de supporters was het haast te warm om daar te staan. Het zit erop gelukkig. Niet de wedstrijd waar ik op gehoopt had en totaal niet in mijn ritme gekomen die dag, dus ik was natuurlijk teleur gesteld. Ook niet meer gewacht tot de ceremonie waarin ik dus uiteindelijk een slot had kunnen claimen. Maar voor mijn gevoel was deze wedstrijd niet compleet en heb ik ook niet goed kunnen racen. Al veel energie verloren doordat ik om 5.00 uur al had ontbeten en pas om half 10 van start ging en te lang in de brandende zon heb gestaan. Nee niet verdiend die slot. dus uithuilen en weer doorgaan!! Dit neem ik weer mee met de volgende wedstrijden. Nu nog 2 weken werken en dan even fijn vakantie vieren. 22 augustus nog een halve op de planning van de Gelreman. Dan zonder verwachtingen maar gewoon lekker racen en hopelijk dan weer met alle onderdelen. Ik kom als de vrouwelijke Arnold Zwarzenegger terug I'll be back hasta la vista!

Mede mogelijk gemaakt weer door mijn top sponsoren, sorry dat het niet de dag is geworden maar ik ga zeker door met mooie nieuwe wedstrijden plannen. Deze sport is te leuk om ermee te stoppen. En al die tijd geen blessures, niet ziek of verkouden geweest topfit thanx Frank Heldoorn.

Lavalux Peters Installatietechniek WN Kozijnen & Prefab Wanden Aloys Roemaat Transport Demkes Tegelzet- en Terrazzobedrijf Racestation Warnsveld Mazda Winkelhorst Tonnie Rave #HDFprefab

Uiteindelijk ben ik 17de van de 55 dames geworden in mijn leeftijdscategorie. Totaaltijd van 5.01.01 uur en plaats 105 van de 501 dames totaal. En plaats 928 van 2.189 deelnemers overal

Bianca Piek

Hels weekend Björn Demkes bij Ironman Tours in Frankrijk

Bjorn Demkes met Loes en Kris, twee van zijn trouwe supporters

Ironman Tours 2026

Bjorn heeft zich vorig jaar in 2025 na Ironman Barcelona ingeschreven voor IM Tours. Waar hij in Barcelona in een zeer snelle tijd geen startbewijs kon claimen voor het WK Championships Kona Hawaii, hoopte hij dit dan nog één keer te gaan proberen in Tours Frankrijk. Doortrainen met lichte blessures, geen feestjes en alcohol. We werden al net twee bejaarden die in een bejaardentehuis woonden. Rust, regelmaat en op tied noar bed elke dag. Saai, maar alles om zijn droom het WK Kona te gaan halen. Alles moest ervoor wijken. lk had vaak mijn T-shirt aan met de tekst: Ironwife, I survived his trainingsplan, om hem eraan te herinneren dat zijn gezin ook nog bestond. Maar dat we wel achter hem stonden.

Een paar weken voor vertrek werd Bjorn verkouden. Het ging richting voorhoofdsholteontsteking en hij was met regelmaat aan het hoesten. lk had mijn twijfels. Af en toe zei ik: moet je wel meedoen met die verkoudheid? Ja zei Bjorn ik start gewoon, als het niet gaat dan stop ik. Ja ja, ik ken hem onderhand wel. lk stelde mijzelf nog als voorbeeld, zover zou hij het niet laten komen. Voor onze reis had ik nog een busje geregeld bij de firma Tanck. We moesten hier met 5 man in, en alle spullen van Bjorn ,waaronder zijn fiets moesten ook mee. Ideaal zo’n busje, we waren er klaar voor. Op naar Tours, we voelden ons net the A-team in het zwarte busje

Vrijdag 12 juni 

Om 04:00 uur vertrokken Björn, Loes en ik. Allemaal goed wakker en klaar voor de reis van 800 kilometer. Kris en Sam gingen met de trein eerst een nachtje romantisch naar Parijs. De stad der liefde. In Antwerpen kwamen we in een dikke file terecht. lk zat achter het stuur en was er klaar mee. Gewoon ruilen met Bjorn en door. Daarna weer door richting Parijs. Hier stonden we weer dik een uur of langer in de file. Weer had ik de pech om te rijden. Loes heeft heerlijk geslapen de hele reis, terwijl ze had aangegeven ook wel te willen rijden. Na ongeveer 10 uur kwamen we aan bij Parc des Expositions de Tours. Registreren, rondkijken en door naar het hotel. Het kon ermee door. Loes en Bjorn gingen samen even een rondje hardlopen. lk ging een stukje wandelen. Daarna eten, rusten en slapen.

Zaterdag 13 juni 

Eerst ontbijten in het hotel. Voor 22 euro per persoon verwacht je toch wel een redelijk ontbijt. Bevroren ei, pompoenpitten en een paar broodjes om uit te kiezen. Maar ja daar zet je je ook wel weer overheen. Björn ging een testritje met zijn fiets doen en ik ging kijken of er een supermarkt in de buurt was, om voor ons een ontbijt te halen voor de volgende dag. Daarna ging Björn eerst een stukje zwemmen in de rivier. Dat zag er goed uit, hij gaf aan wat buiten adem te zijn. Daarna door naar het Parc voor de briefing. Loes werd helemaal blij, want Joep Schillemans was ook gearriveerd. Samen met zijn medevlogger Jens zouden zij ook meedoen aan de Ironman. Als ik die Joep toch eens te spreken krijg, want in Barcelona zoals jullie weten durfden ze Joep niet aan te spreken en moeders moest hem vooral niet aanspreken. Dat zou te beschamend zijn.

Na de briefing kon Bjorn de fiets inleveren. Tot zijn schrik zag Bjorn dat zijn band van de fiets geknapt was. Eerst maar een nieuw bandje erop zetten dan. Het was ook bloedheet in de the A-team bus. Daarna door naar het station, waar we Kris en Sam op zouden pikken. Dit duurde echter nog 2 uur. Daarom maar 2 uur bij de Mac Donalds in de buurt gezeten om daar heerlijk uit eten te gaan en te wachten op de andere twee. Daarna door naar het hotel en gelijk door naar bed, want om 04:00 uur zou de wekker weer gaan voor Raceday. Björn was nog steeds niet fit.

Zondag 14 juni Raceday

We kwamen mooi op tijd aan en er stond al een groepje mensen te wachten bij het Parc. Ook zag ik Joep Schillemans staan. lk dacht dit is mijn kans. lk loop er naartoe. lk hoorde Kris en Loes roepen: wat ga je doen, niet naar Joep toegaan. Mama niet doen. lk negeerde ze en met een smoes vroeg ik aan Joep: moeten jullie hier naar binnen. Daarna kwamen we aan de praat en zei ik dat ik van mijn dochters niet met hem mocht praten. Zijn vlogger zei: laten we dan vooral een foto van Joep en jou maken. Hartstikke leuk. lk heb hem succes gewenst en hij wenste Bjorn ook veel succes. Kris en Loes wilden natuurlijk weten waar we over gepraat hadden. Dit natuurlijk niet met ze gedeeld.

Om 06:00 uur stonden we bij de start. Bjorn trok zijn wetsuit aan. lk zag aan hem dat hij er niet helemaal op gerust was. Maar dit herkende ik ook van hem in Barcelona. Gezonde spanning dacht ik. We wensten hem succes en gingen verderop bij het water staan. Om 06:30 viel het startschot, een uur later kwam Bjorn uit het water en hij oogde fit en mijn ongerustheid zakte af. Tijdens het fietsen konden we hem volgen via de live track. Het eerste uur fietste hij harder dan normaal, daarna zakte het af. Het werd steeds langzamer. We gingen vast naar de finishstraat, want daar zouden de lopers ook 4 keer langskomen.

Joep kwam als eerste langs rennen, want dat wisten Kris en Loes, omdat ze hem ook volgden. We moedigden Joep aan en kregen ook nog reactie. Daarna kwam Bjorn en hij oogde niet fit. lk zag het aan hem en de zorgen namen weer toe. Bij het 9 km punt zagen we op de livetrack dat hij niet verder liep. Het was ook bloedheet. lk besloot naar dat punt te gaan lopen. Kris, Loes en Sam bleven op het punt staan, waar we al stonden.

Toen ik richting de brug liep, hoorde ik een ambulance. lk voelde gewoon dat Bjorn daarin lag. lk zag dat de ambulance nog stilstond en rende ernaar toe. Net voor ik daaraan kwam zag ik de ambulance voor mijn neus wegrijden. Kris, Loes en Sam kwamen ook al aanlopen en toen werd ik gebeld, het was Bjorn. Hij lag inderdaad in de ambulance en zag mij lopen. Hij moest tijdens het fietsen hoesten en tijdens het hardlopen moest hij bloed ophoesten. Hij zag de ambulancebroeders en wilde ze om advies vragen en wat verstandig was. Om toch nog door te lopen of te stoppen. Hij werd meteen in de ambulance gegooid.

Wij werden daarna van het kastje naar de muur gestuurd en mochten niet bij hem komen. Uiteindelijk konden we Bjorn meenemen. Longen, zuurstof en bloeddruk waren goed. Hij had een branderig gevoel in de longen en kon moeilijk doorademen. Niet benauwd. Thuis moest hij maar zo snel mogelijk naar zijn eigen huisarts gaan. Een enorme domper en tegenvaller. Ook balen van een DNF, maar de knop kon Bjorn gelukkig vrij snel omzetten.

Maandag 15 juni

Bjorn voelt zich nog niet fit. Hij heeft een afspraak bij de huisarts gemaakt voor woensdag. We willen het vandaag rustig aan doen en dan de bus inpakken om morgen naar huis te gaan. Eerst zijn we met zijn allen wezen ontbijten in een lokaal overdekt winkelcentrum om daarna Kris, Sam en Loes af te zetten in het centrum. Wij rijden terug naar het hotel en onderweg gaat er een rood lampje branden met de melding motorstoring, ik zet de auto meteen stil. We kunnen de bus net parkeren voor een makelaarskantoor. Bellen met de pechhulp. Na 2,5 uur komt de afsleep.

We converseren via google translate, want we kunnen elkaars taal niet verstaan. Het is geen goed nieuws. De bus maken, dat gaat wel vrijdag worden. We moeten maar via de verzekering vervoer voor de bus naar Nederland regelen en zelf vervangend vervoer regelen. Sta je dan in Frankrijk. Gelukkig blijft Bjorn rustig als altijd en ik zit me wel op te vreten. Rustig blijven. Om 20:00 uur eindelijk bericht dat we 60 kilometer verderop een vervangende auto voor 3 dagen mee kunnen krijgen. Dus dinsdag kunnen we als het goed is met een taxi de vervangende auto ophalen en dan met gierende banden terug naar Nederland.

Helaas heeft Bjorn zijn doel om een ticket te bemachtigen voor de WK Championships in Hawaii niet behaald, maar dat is nu niet belangrijk. Eerst moet hij herstellen. Gezondheid is het allerbelangrijkste en een bus die het wel doet.

Groetjes Katja en ik mag hopen dat zijn dromen vanaf nu wat kleiner worden en wat dichter in de buurt.

Katja met vlogger Joep Schillemans

Een veer in de reet van Siep!

De heerlijke lunch in Zutphen, Siep 2e van links

Voor de City Hanzeloop in Zutphen verscheen Siep met zijn nieuwe auto: hoge instap, geblindeerde ramen en ruim op tijd. Sterker nog, een kwartier te vroeg stond hij al bij Walter op de stoep. Dat belooft wat!

Na aankomst streken we neer bij het fijne koffietentje Sultani, waar de koffie uitstekend smaakte. Vervolgens heerlijk geluncht; een beetje alsof we bij de nieuwe Frowijn zaten, maar dan in Zutphen.

Tijdens de wedstrijd liep Walter de sterren van de hemel, met Evelien in zijn kielzog. Daarachter vormden Siep, Linda en Ingrid een keurig treintje. Helaas moest de hekkensluiter uiteindelijk afhaken vanwege een opspelende hamstring.

Al met al een gezellige dag, prima prestaties en een speciale vermelding voor Siep: niet alleen dankzij zijn nieuwe bolide, maar ook omdat hij iedereen keurig en ruim op tijd op de plaats van bestemming kreeg.

Kortom: een welverdiende veer in de reet van Siep!

Verslag van de 19e Pinksterloop in Beltrum

De groepsfoto bij Tokke-Wekke

Wat is de overeenkomst tussen AVA'70 en Tokke Wekke? Na het lezen van dit stukje zul je er alles van weten zal ik je verzekeren. Maar eerst hoe we daar ook wel weer kwamen. Die sluwe Geert Wevers weet ieder jaar het weer te fixen. Telkens weet hij bijna alle feestdagen een mooi loopje te roggelen op een unieke locatie hier in de regio, waarbij dan bij voorkeur na afloop afgepilst wordt met koffie en het liefst eigen gemaakt gebak. En… ja hoor ook dit jaar werd er weer ergens een familielid van een AVA'70-loper geronseld op een ronduit prachtige en idyllisch plek (maar daar later meer over). Paula had zo’n beetje haar hele familie gemobiliseerd om dit jaars 2e Pinksterloopje als een plaatje neer te zetten met alle facetten van dien.

Tante Marjan, moeder Irma en alle kinderen en kleinkinderen hadden een rol toebedeeld gekregen door onze Paula. Op de Meentweg 2 werden alle lopers om 10.00 uur verwacht. Wat dan wel weer tegen viel is dat zelfs de sportiefste triathlon- en fiets Ava-janen Gerrit D. alleen naar Beltrum lieten fietsen. Als fietsen niet je hobby is kan ik me er nog iets bij voorstellen, maar goed… we kwamen dus met vele auto’s aan bij de Meentweg 2. Gelukkig was onze vogelaarster er ook weer bij, want wat hebben we haar met haar fauna-kennis en Know-how gemist de afgelopen week bij de duurloopjes op de zaterdag en dinsdag. Kennelijk moest ze haar kennis nog meer verbreden in de donkere bossen van Polen is mij verteld. Inheemse vogelsoorten die in Nederland allang uitgestorven zijn, worden daar door haar en haar vreemde vogelvrienden weer gelukkig gespot.

Om strak 10.03 uur nam hopvrouw Paula het woord en heette ons van harte welkom op jawel: de Tokke Wekke! Een ronduit prachtig plek midden in het coulissen landschap van Beltrum en omstreken. Naast de akkerbouwvelden, indrukwekkende bomen, weidse graslanden, de Leerinkbeek die er doorstroomt natuurlijk bekend om zijn unieke kerkenpaden. Hier was door tante Carla (nb. ‘t bleek tante Marjan kwam Geert vlot achter) een ronduit afwisselende route uitgezet waar we in Aalten nog een puntje aan kunnen zuigen. Zo bleek er een vleermuishotel aan de route te zijn waar onze vogelaarster uiteraard haar route door moest onderbreken. Bij nader onderzoek bleek er de zeer zeldzame oeverzwaluw te nestelen. Wie kent hem niet? Nadere info is op te vragen bij haar uiteraard.

Ook hadden we een zeer jonge telg Ingmar vandaag in het midden die zichzelf heeft uitgedaagd om op 25 juni met 50 studenten van Schaersvoorde de Col du Galibier te gaan beklimmen met de Kanjer Mountain Challenge. Dit Pinksterloopje past bij toeval (en omdat zijn moeder het zei) in zijn trainingsschema. Want Ingmar gaat de uitdaging aan om 21,125 kilometer met 1600 hoogtemeters te gaan waarmaken. Dit allemaal om geld op te halen om het sporten voor jongeren met een beperkingen mogelijk te maken. Een heel goed doel dus. Wil je Ingmar helpen bij dit prachtig initiatief, klik dan op de bijgevoegde QR code.

Inmiddels liep de temperatuur aardig op in deze zonovergoten Pinkstereditie van Geerts loopje. Los van dat Geert en Theo ooit een nacht hebben doorgebracht in de Tokke Wekke waren er verder weinig gekkigheden te noemen (constateerden we na afloop tijdens de koffie). Zo waren er bijvoorbeeld geen struikelperikelen door onze 60 plussers, dat Ajax had verloren was ook niet raar (maar daar mocht ik eigenlijk niets over schrijven), het eigengemaakte gebak had de topkwaliteit zoals anders en een ieder genoot enorm van de ontmoeting zoals we iedere week bij AVA'70 doen.

En daar hebben we meteen de relatie tussen AVA'70 en de Tokke Wekke te pakken. Tokke Wekke betekent; Tot volgende wekke. In vroegere tijden bleek de Tokke Wekke namelijk een ontmoetingsplek voor jongeren waar -  is me vertelt een biertje of ander drankje tot laat in de avond- bij hoorde. Zo ook bij AVA'70: Zo’n prachtige ontmoetingsplek iedere week! Voor oudere en jongere jongeren en waar ook vaak aan het eind je hoort: “Tot volgende wekke!

Gerdy Hoornenborg

Of klik op de link voor een donatie

Verslag van de 17e Hemelvaartsloop in de Heurne

De 'Hemelvaartsgroep'

Dauwloop voor vroege vogels

Het is al meerdere jaren een traditie, dat er op Hemelvaartsdag in de regio een duurloop wordt georganiseerd voor vroege dravers. Het aanvangstijdstip is vastgesteld op 07.00 uur en alleen al bij die gedachte haken er tal van talentvolle lopers af. En dat is natuurlijk een gemiste kans, zo bleek ook dit keer maar weer eens…….

Het peloton van dik 20 atleten was zich net aan het gereedmaken voor de groepsfoto, toen er nog een autootje aan kwam snorren met 2 jeugdige dravertjes. Vlot voegden ze zich bij de groep voor het kiekje, want de temperatuur was aan de bedenkelijke kant. Stilstand zorgt voor stramme spieren en daar wil je helemaal niet mee van start gaan. Gemakshalve werd de warming-up dan ook maar overgeslagen en zette de club zich in beweging.

De grondlegger van de Dauwloop, Geert Wevers, had Theo Stronks ingehuurd als koersdirecteur en dat is een verstandige zet, want als er iemand routevast is, dan is hij het wel. De ervaren nestor besloot gelijk maar het voortouw te nemen en hij stond de koppositie ook niet meer af. De Bredevoortse hinde, Paula Verwaaijen, deed nog enkele malen een poging om de leider voorbij te komen, maar dit bleek een kansloze missie.

Er werd onderweg druk gekeuveld over de verschillende flauwekul-onderwerpen, maar de stemming bleef opperbest. Tenminste, die indruk heerste er in de voorste linie, maar achterin was het helemaal niet zo gezellig. Frank te Brake, sloot met zijn mountainbike de groep af, maar hij moest alle zeilen bijzetten om het gezelschap bij elkaar te houden. Niet dat de tempovonken er vanaf spatten, maar meer vanwege het gefoeter van met name Erwin Wamelink. De Hollenbergbewoner, die het vooral van zijn sublieme stijl moet hebben, kafferde driekwart van de looptijd en de reden was, dat er nogal wat singletracks in het parcours waren opgenomen. Weinig asfalt dus en dat is nu juist de ondergrond waarop hij normaliter excelleert. Hij liet voortdurend weten, dat hij zich voor deze onzin niet om 12 over 6 uit bed had laten rollen. Bovendien was hij te laat geweest voor de koffie en dan is de blonde Keniaan al helemaal niet te genieten. Gelukkig hebben weinigen deze klaagzang meegekregen en sussen bleek al helemaal geen optie. Youngster Juul was het gezeik van Wamelink na een kilometertje of 5 helemaal zat en besloot van koers te wijzigen en terug te keren naar de beginplek. Ze wilde topfit zijn voor haar belangrijkste race van het jaar, de GTM-Loop en die stond 2 dagen later op de kalender. Een verstandige keus zo bleek achteraf, want ze liep een uitstekende wedstrijd en deelde nadien ook nog een bekertje water uit aan een verdwaalde Ethiopiër en de snelste stewardess van de wereld. Hoe mooi is dat?

Terug naar de Dauwloop, waar de meute inmiddels in IJzerlo was aangekomen en via wat geslinger en geslakker weer richting de startlocatie werd gedraafd. Wie Theo een beetje kent, weet dat hij dol is op omwegen en dat gebeurde ook deze ochtend. Dit bleek ook noodzakelijk om aan de beloofde 11 kilometer te komen. Aangekomen bij de Heurnse Treff bleek al snel, dat niet alle horloges dezelfde afstand weergaven, want menigeen liep nog een dom lusje of 2 over de parkeerplaats, totdat de 11 op het wijzerplaatje verscheen. Stelletje autisten….

Afijn, er klonk ter afsluiting van deze prachtige dauwloop een welverdiend applaus voor de parcoursbouwer. En zelfs Erwin deed zijn best om de handen op elkaar te doen, maar het gezicht sprak boekdelen. Hij trok zich vervolgens snel om, klom op zijn stalen ros en sprintte op huis aan. Hopelijk heeft een vers bakkie koffie ook hem nog een goede herinnering opgeleverd aan de mooie Dauwloop van 2026! (FR) 

Afstand is geen bezwaar voor Brinkman en Robbe

Dirk-Jan Robbe en Wim Brinkman

Zo eind december, als de top 2000 weer op radio 2 is te horen, is het ook tijd om eens de balans op te maken wat betreft het hardlopen. En dan speciaal de hardloopwedstrijden met mijn hardloop vriend Dirk-Jan Robbe. Al ruim voor de Corona periode liepen wij veel samen, bijna elke zaterdagmorgen was het wel raak. Of een rondje in Aalten maar meestal in Groenlo. Hierna koffie of thee drinken, alle problemen van de wereld de revue laten passeren en vaak met onze oplossingen  komen. Tijdens de lock down werd het samen lopen juist intensiever, want 1,5 a 2 meter afstand was voor ons makkelijk te doen.

De jaren hierna veel wedstrijdjes samen gelopen, waarbij niet altijd naar de afstand op deze wedstrijden werd gekeken. Voor 5 kilometer hardlopen soms 2 uur in de auto zitten was geen uitzondering. Maar tijdens deze ritjes hadden dan ook mooi tijd om alles weer bij te praten. Maar toen kwam het voorjaar van 2024 en wij (Jeanet en ondergetekende) hadden besloten, dat wij dichter bij onze (klein)kinderen wilden gaan wonen in Zwolle. Niet Zwolle bij Groenlo maar Zwolle in Overijssel. Maar wat zou dit gaan betekenen voor het wekelijkse hardlooprondje met Dirk-Jan? Zwolle-Groenlo of vice versa, is iets dat je niet elke zaterdagmorgen even doet.

Maar gelukkig was Dirk-Jan hier vanaf het begin erg duidelijk in, de verhuizing mocht niet ten koste gaan van onze vriendschap en het hardlopen. En nu een heel jaar verder de balans eens opgemaakt van wat het jaar 2025 ons nu werkelijk heeft gebracht? Wat is er werkelijk van terecht gekomen? Veel hardloopwedstrijden hebben we toch nog samen gelopen. Was het niet in de Achterhoek dan wel in de omgeving van Zwolle of zelfs in Duitsland. Van trails tot gewoon 5 kilometer wedstrijden, van alles kwam voorbij. In de bloedhitte van Haldern, omdat in Nederland alles was afgelast, of door de modder van de Haarlebergtrail.

Soms samen met hardloop icoon Gerrit Dijkslag, soms samen met Liesbeth, een collega van Dirk-Jan, maar altijd was het gezellig en de moeite waard. In totaal hebben we14 wedstrijden gelopen en ook nog een aantal keren samen een duurloop gemaakt. Terug kijkend op dit jaar ben ik erg blij met mijn vriend Dirk-Jan. Zeker niet alleen om het samen hardlopen maar vooral omdat afstand bij vriendschap geen probleem hoeft te zijn en dat is best bijzonder. Hopelijk wordt 2026 ook weer een mooi hardloop jaar en kunnen we nog vele wedstrijden samen aan de start verschijnen. En ik ga er van uit dat Lars, de zoon van Dirk-Jan, die ondertussen al iets besmet is met het hardloop virus, ook soms van de partij zal zijn. Vanuit Zwolle wensen wij iedereen een goed maar vooral gezond en sportief 2026 toe.

Groeten Wim Brinkman

Hoge pieken en diepe dalen….

Henrie en Andre

Ergens begin mei van dit jaar kwam Henrie met een berichtje over de Ranger Ultras – Peak District South & North, een tweedaags evenement in de UK, in het Peak District, in November. Even op de website gekeken, beetje gegoogled naar het Peak District. Dat zag er prima uit, mooie plaatjes, mooie uitdaging qua afstanden en hoogtemeters, heerlijk kleinschalig, precies waar we van houden. En we konden na ons avontuur in Duitsland rond midzomer best nog een tweede keer pieken. Dat was tenminste de theorie…. Na wat heen en weer appen schreven Henrie, Michiel en ik ons in. Maar aangezien het nog een hele tijd zou duren verdween de hele trail een beetje naar de achtergrond. Tot eind juli de pijntjes van de PAUL weer achter de rug waren en we de blik weer naar voren richtten.

Met een groep van de Lekker Buitenspelen app werd er een schema opgesteld om ons voor te bereiden op de 60 km Bear trail. De voorbereiding liep goed (ondanks mijn oogoperatie) en het verslag over de Bear trail heb je al kunnen lezen. Wie had echter van tevoren kunnen denken dat het slechte weer en de modder in de Voerstreek zo perfect zouden zijn als voorbereiding op het Peak District? Achteraf bleek het echter een super goede generale repetitie te zijn geweest, dat hadden we nooit kunnen dromen.

De week van tevoren werd er nog veel heen en weer geappt over de lijst van spullen die je verplicht bij je moest hebben. Die was behoorlijk lang en leek eigenlijk overdreven. Regenkleding, extra lagen kleding, handschoenen, muts, lampje, bivybag, kaart en kompas etc. etc. Het leek wel alsof we op expeditie gingen in plaats van een trailrunning evenement. Maar dat moest ook nog eens allemaal in een koffer gepropt worden die hooguit 15 kg mocht wegen. Het werd al snel duidelijk dat we nog even boodschappen moesten doen als we in Engeland aankwamen, als we al onze spullen mee wilden krijgen.

De vlucht van een uurtje naar Manchester zelf verliep voorspoedig en na een lunch en boodschappen doen konden we op de trein stappen richting Edale. Edale is een gehucht van 250 inwoners midden in de Peak District. Door de ligging aan de start van de Pennine Way en de goede spoorverbinding is het in het zomer seizoen de belangrijkste plek om te verblijven als je wilt hiken, fietsen of wat voor buitensport activiteiten je ook maar wil doen. Maar op een mooie zonnige dag in November is een het troosteloos gehucht van één straat, twee cafés en een Youth Hostel die we al voorbij gelopen waren voor we in de gaten hadden dat we er waren…. We hadden ook mee aandacht voor het uitzicht op de White Peak, geen idee of het inderdaad de goede berg was maar hij was wel besneeuwd.

Er was iemand aanwezig die ons wist te vertellen dat we veel te vroeg waren (het was net over twee uur in de middag), we mochten de koffers wel even in de hoek zetten en dan moesten we later maar teugkomen. Het leek ons een mooi moment om ons te verdiepen in een typisch Engels cultuurverschijnsel: de pub. We liepen naar de pub waar we van zondag op maandag ook zouden overnachten en nestelden ons in de gezellige traditionele huiskamer van de pub. Uiteraard hoorde daar een pint bij. Helaas bleek het haardvuur het niet te doen. Maar Michiel had niet voor niets een degelijke buitensport opleiding gehad…. Na wat aanmaak hout nog kleiner gemaakt te hebben en een papieren menukaart werd er een keurig vuurtje opgestart. We konden het die middag niet meer fout doen bij de barkeepster…

’s Avond meldden we ons bij de organisatie om ons slaaplekje in te richten en de kit te laten checken. Dat namen ze echt wel heel serieus. Gelukkig bleek alles OK en mochten we meedoen. Ons slaapkamertje met stapelbedden was redelijk spartaans en er was verder ook niets te koop qua eten en drinken, dus besloten we maar weer pubwaarts te gaan. Daar nuttigden we een lekkere maaltijd en zorgden we voor een optimale hydratie. Maar we maakten het ook weer niet te gek. De start was 8:00 de volgende ochtend, dus op tijd er uit. Een Engels ontbijt zat er niet in, de organisatie had een heel bescheiden budget en dat kon je zien aan het ontbijt. Maar snel wat naar binnen proppen en nog even de F1 kwalificatie kijken (Henrie dan).

De weersverwachting voor zaterdag was regen in de ochtend en later kans op droog weer. De regenkleding ging dus maar meteen aan. Na de start ging het meteen heuvelop en konden de ritsen eigenlijk al weer open om de warmte kwijt te worden. Maar ook weer niet te ver open, want dan kwam de regen naar binnen. Het was al snel duidelijk dat de heuvels in het Peak Districht wel van een ander categorie waren dan die in België en Duitsland. Kleine paadjes die gewoon door boerenland voeren, best steil omhoog en naar beneden. En de heuvels waren ook best een serieus stuk hoger dan ik eerst ingeschat had. De beelden van de heuvels uit de serie van dierenarts James Herriott waren een stuk lieflijker in mijn herinnering.

Na de eerste berg kregen we een heel stuk langs een rivier, best vlak en ‘runnable’. Ware het niet dat het één grote, natte rivierklei zooi was waar je doorheen moest glibberen en glijden. Rennen kon je er nauwelijks zonder te vallen. Het scheelde veel energie als je gewoon stevig doorwandelde, dat deden Henrie en ik dan ook. Michiel liep veel makkelijker en vlotter, die moest dus maar in zijn eentje verder rennen. Gelukkig waren er nog voldoende Engelse deelnemers om een praatje mee te maken.

Het werd gelukkig in de middag inderdaad een stuk droger. Dat scheelde toch wel een stuk en we liepen onverdroten voort. Heel veel hiken in een vlot tempo omdat rennen gewoon niet kon, maar waar het kon pakten we toch steeds weer een dribbeltje mee. De verzorgingsposten waren steeds heel karig in onze ogen. Alleen water en een handvol snoepjes. Blijkbaar is dat in de UK anders dan hier, waar trailrunning soms meer een running buffet is. Gelukkig hadden we zelf ook van alles bij ons. Het werd een lange dag en op het moment dat we eindelijk wat zon zagen ging die ook al weer bijna onder.

De laatste berg bleek nog een taai ding te zijn, met een pad met stenen omhoog. Normaal geen probleem, maar de invallende duisternis maakte het niet makkelijker. Toen een soort hoogvlakte met diepe moddergeulen waar je steeds een nieuw spoor moest zoeken om niet helemaal tot de knieën het water in te gaan. Hier dacht ik even hallucinaties te krijgen. Er lag een auto op zijn kop naast het pad, helemaal verwoest en gevandaliseerd. Maar hoe was het ding in godsnaam daargekomen? Geen tijd om over na te denken, de hoofdlamp moest uit de rugzak gehaald worden en op. In het pikkedonker mochten we een akelig spekgladde afdaling inzetten. Op de billen naar beneden, drie keer onderuit in de modder, van alle kunsten moesten we uithalen om toch een beetje heelhuids beneden te komen.

Onder de modder was het daarna nog een paar kilometer over een boerenweggetje die we gewoon rennend konden. Kon de modder weer een beetje van de schoenen afvallen, dachten we. Bij de finish bleek dat niet helemaal gelukt. Als een paar modderzwijntjes kwamen we over de streep, hartelijk onthaald door Michiel die al een uur of zo binnen was. De eerste dag zat er op, 50 km met ruim 1500 hoogtemeters in de pocket. Snel de natte kleren uit, douchen en eten. Het eten hield niet over en verder was er niets te doen. Beetje jammer en gemiste kans voor de organisatie. Tijd voor wat herstelbiertjes en vertier in de andere pub in het dorp dus. Daar was het zaterdagavond en dus behoorlijk vol met locals en vooral heel gezellig. Heel fijn om de avond door te brengen, maar we moesten er wel weer een beetje op tijd inliggen natuurlijk.

Route dag 1

De volgende ochtend zag ik dat de Engelsen die gisteren nog in een korte broek liepen nu ineens ook een regenpak aan hadden getrokken. Dat hield vast in dat het serieus slecht weer zou worden. En dat was ook zo. In de briefing werd de hele dag veel regen voorspeld en harde wind. Op de toppen kon de gevoelstemperatuur naar -10 dalen. Gelukkig had Max de F1 gewonnen en stonden we dus goed gemutst aan de start. Vooral Henrie met zijn Max verstappen hoedje dan…

Voor de start moest er nog even een foto gemaakt worden en daar waaide het al behoorlijk. Na de start dachten we nog wel een stukje te kunnen rennen voor we bij het steile stuk van de eerste berg waren, maar we hadden zo’n harde wind recht van voren dat daar al besloten om maar weer te hiken. En hoe hoger we de berg op kwamen, hoe harder het begon te waaien. Op de top konden we tegen de wind in leunen en liepen we over een ruige hoogvlakte. De regen en natte sneeuw vloog horizontaal en ik zag niet veel meer door de spetters om mijn bril. Gelukkig lipe er noeg iemand voor ons waardoor we de route nog wat makkelijker konden vinden. Ondanks alle (regen)kleding die ik aanhad, had ik het helemaal niet warm. Zo vlot mogelijk door dus, die berg af….

Het duurde echter nogal om van die berg af te komen. Door de ruigheid van het terrein ging het niet snel, maar het was ook een heel eind en het duurde daardoor ook letterlijk uren voordat we weer het gevoel hadden van de berg af te zijn. Ik was inmiddels zou koud als een bot doordat we steeds tegen de wind in liepen en Henrie was er niet veel beter aan toe. Gelukkig draaiden we net voor de verzorgingspost op de helft van de wind af en konden we weer wat tempo maken. De grootste kou ging er daardoor weer af.

De verzorgingspost was lekker warm binnen en ze hadden warme cup a soup en pizza en zo. Eindelijk even opwarmen en een extra shirt met lange mouwen er nog bij aan. Alles van de hele kitlist die ons overdreven leek had ik inmiddels aan… Nog maar een halve marathon zeiden we lachend tegen elkaar, wetend dat dat bij ons gemiddelde tempo van maar 5-6 km/uur wat we tot dan toe gelopen hadden nog wel even zou duren…. Vol goede moed liepen we de regen weer in.

We wisten dat er in de laatste helft nog een paar flinke klimmen zaten en probeerden dus overal waar het kon zoveel mogelijk energie te sparen. De klimmen waren steil en fors, een flinke aanslag op de energievoorraad. De afdalingen waren ook heel technisch en lastig, Na afloop bleek dan ook dat we driekwart van de route gehiked hadden. De trailstokken kwamen weer heel goed van pas., hoewel het in Engeland eigenlijk niet hoort. Cheat sticks noemen ze die daar smalend…. Maar wij konden de inboorlingen zo toch redelijk bijhouden (achterin het deelnemersveld dan wel, maar toch).

Het weer bleef de hele dag drama, iedere keer als we dachten dat het een beetje droger werd kregen we weer de volle laag. Ook een degelijk regenpak voorkomt dan niet dat je nat wordt, maar je krijgt in ieder geval niet steeds vers koud water over je heen en het houdt de wind tegen waardoor je warmer blijft. Maar als je dan een keer moet plassen heb je een probleem. Natte handschoenen uit, touwjte van de regenbroek los, touwtje van de loopbroek los. En dan in omgekeerde volgorde alle weer dicht. Tegen die tijd heb je zulke koude handen dat je er tien minuten over doet om de de natte handschoenen weer aan te krijgen. Pas op het allerlaatst klaarde het een beetje op en scoorden we de volle vijf minuten zon van die dag… Dat hielp overigens niet tegen natte voeten. We liepen voor mijn gevoel vaker door het water te stampen dan dat we droge grond onder de voeten hadden. Paden waren veranderd in riviertjes en waterafvoeren, waar we maar door heen moesten stampen. En het water in het Peak District in November is best fris kan ik vertellen.

Helaas lukte het ons weer niet om voor het donker binnen te komen en konden we nog een keer die spekgladde helling af bij het licht van onze hoofdlampjes. We konden er na vier keer vallen in 200 meter inmiddels niet meer om lachen, maar het klonk verdacht veel alsof de schapen in het donker wel om ons lachten… Het laatste stukje harde weg kwam ons inmiddels bekend voor, maar ik speelde het toch nog klaar om daar toch nog een laatste keer tegen het asfalt te kwakken. Onder de modder, een beetje gebutst en gehavend, maar toch blij en trots dat we het weer geflikt hadden kwamen we na 44,5 km en ruim 2000 hoogtemeters weer bij de finish. Michiel onthaalde ons met lekker warme koffie. Hij had ook een stevige dag gehad, maar was meer dan een uur voor ons gefinisht en dus al gedoucht en alles. Klasbak.

Route dag 2

Na het douchen en omkleden moesten we de spullen inpakken en verkassen naar de pub waar we zouden overnachten. We namen nog even afscheid van de organisatoren. Op de vraag of we nog een keer weer kwamen kon ik niet anders dan zeggen dat dat alleen het geval zou zijn als het in de zomer zou zijn… Twee dagen regen, wind en ellende was mij echt zwaar gevallen. Uiteraard merkten zij toen op dat het daar in de zomer ook vaak regende…

Na een goede maaltijd, een paar biertjes en een goede nachtrust in een heerlijk zacht zag de wereld er de volgende ochtend al weer een stuk rooskleuriger uit. Een lekker Engels ontbijt helpt daar altijd bij natuurlijk. Even een praatje met de eigenaar van de pub gemaakt. Die stond helemaal niet te kijken van wat we gedaan hadden dat weekend. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De terugreis duurde ongeveer de hele dag, maar gaf ons de gelegenheid om weer een beetje fysiek te herstellen en ons te realiseren wat een geweldig avontuur we weer beleefd hadden. Type 2 fun, dat wel, maar is toch ook een soort van fun? Op naar het volgende avontuur….

Andre Bleumink

Verslag van de 13e Springendalloop in Ootmarsum

Linda, Margo, Marieke en Jolanda

In de ochtend verzamelen we ons om 11.00 uur bij AVA’70. Samen met Margo Iekink, Marieke ter Beeke, Linda Demkes, Dick Lubbers, Jolanda Jansen en mijzelf. We zijn allemaal in tenue en klaar om te gaan! Het weer is druilerig maar dat mag de pret niet drukken. Na een autorit van dik een uur kwamen we aan bij de Springendalloop in Ootmarsum, georganiseerd door OLC 93. (een trail loop). We hebben onze startbewijzen opgehaald en zijn klaar om van start te gaan. Zelf deed ik de 10 kilometer en de anderen de 15 kilometer. In totaal deden er wel 600 honderd lopers mee, het was er ook gezellig druk.

Er zit 10 minuten verschil tussen de start tijden van de 15-, 10- en de 5 kilometer, de bel klinkt en iedereen gaat van start. We beginnen door de bossen en paden, soms is het wel even aansluiten want de paden zijn soms smal. Het is ook een mooie omgeving met schapen en heide, soms was het erg glibberen door de gevallen regen. Maar niet alles ging  zonder slag of stoot. Want Margo Iekink verzwikte een enkel, wel licht en ze kon gelukkig gewoon door gaan. Maar ze moest wel de afslag van de 10 kilometer pakken in plaats van de 15, alsnog een mooie prestatie! Ikzelf had een blessure wat opspeelde maar toch wel mooi de 10 km kunnen uitlopen.

We waren allemaal tevreden over de tijd, wat naar mijn mening niet belangrijk is in een trail. En allemaal hebben we genoten van de natuur en toen we over de finishlijn waren stond er voor iedereen huisgemaakte gebak en koffie klaar. En wie daar behoefte aan had vuurkorven met een heerlijke herfstbok biertje.  Dus echt gezellig! We keerden allemaal voldaan naar huis, het was een leuke run en dag!

Tonnie Rave

Tonnie

Knappe prestatie Cindy Brusse op WK Ironman 70.3 te Marbella

Cindy komt hier als 2e dame de bocht om

Na maanden van voorbereiding was het nu eindelijk zo ver! Om 7.50 gingen de pro’s van start en daarna volgde elke 9 minuten een agegroup. In totaal waren er 12 waves wel meer dan 2238 enthousiaste vrouwen. Mijn groep F50-54 was met 216 dames als wave 9 om 9.03 aan de beurt. Ik had goed ontbeten, om 8.00 ook nog ff een banaantje gegeten en een kwartier voor de start ook nog de laatste snelle calorieën ingenomen, want het zou een lange dag worden.

Al wachtende werd er vrolijke ABBA-muziek gedraaid en toen het onze tijd was (de gouden-badmuts serie), gingen we per 10 deelneemsters elke 5 seconden te water. Het was rennen de golven in, en tjee, wat was de zee woelig! Een dag ervoor lag het er zo strak bij en nu dit! Het leek een eeuwigheid te duren voordat ik bij de eerste driehoekige boei was, en linksaf mocht. Inmiddels was ik al zilveren-badmuts-spartelaars van de vorige serie aan het inhalen. Alhoewel ik nooit golf-zeezwemmen oefen, leek het me toch beter af te gaan dan heel veel deelneemsters van vorige series en bij bosjes haalde ik ze in. Helaas zorgden de golven er ook voor dat ik slokken water binnen kreeg, gatver! Dit gebeurde zeker 6 keer.

Na 1900m was er na 32 minuten de finish (mijn gebruikelijke tijd in vlak water is 28.30). Ik bleek als 4e gouden badmuts het strand op te rennen en was op weg naar de Bike-bag. Tas van het rek pakken, snel de helm op, wetsuit terug in de tas, tas afgeven en hup snel naar de fiets. Op de blote voeten met de fiets aan de hand snelde ik door de transitie zone en ik zat als 2e op de fiets!

Het zeewater lag niet zo lekker op mijn maag. En ik was nog geen 3 km op pad en hupsakee alles kwam er met een noodgang uit en belande over mijn hele stuur. De banaan was als 1 grote gespikkelde toestand te herkennen. Dit bracht me even terug naar mijn werk. Als iemand een overdosis gevaarlijke pillen heeft ingenomen en zich binnen een uur op de SEH meldt, dan gaat de slang door de keel en spoelen we de pillen uit de maag. Als ze er langer dan 1u in zitten, dan zou het niet zinvol meer zijn en doen we dat dus niet. Nou, deze banaan zat echt al 1u en 40 minuten binnen en zat nu ontploft op mijn stuur. Misschien moeten we de spoeltijd toch wat ruimer gaan aanhouden op de SEH.

Gelukkig was ik in een positieve stemming en dacht niet…hoe ga ik dik 5u sporten volhouden als ik nu al niks binnen hou. Maar dacht: zo dat lucht op, dan ga ik over een paar kilometer met de sportvoeding beginnen. En oh ja, ik zou gaan tellen hoeveel mensen ik inhaal, dat houd me een beetje bezig tijdens de 90km fietsen. Ik wordt natuurlijk ook ingehaald, maar 2 tellingen bijhouden, dat kan het sportende brein niet aan.

Na 5 km begonnen we met klimmen. In totaal zouden het 1785 hoogtemeters zijn, waarvan de eerste klim veruit het langst is. Het is een tempo kiezen, waarvan je denkt dat je het lang kan volhouden. Het was leuk fietsen, want ik was lekker van de 1 naar de ander aan het rijden. De telling verliep goed. Eenmaal boven volgde het leuke deel: recht naar beneden! Helaas stond er vrij veel zijwind, wat de afdaling minder ontspannen maakte en op het ligstuur liggen niet altijd mogelijk was. Gelukkig was ik toch wel lekker aero op de fiets en de telling liep lekker door. Bij het keerpunt na 45km zat ik al op 175.

Het hele tussenstuk was op en af en het was aftellen naar km 73. Daarna zou het heel lang afdalen worden, joepie! Het ging ondertussen goed met de voeding en ook met de telling, die inmiddels op 290 stond. Op de tracker-app kon Dennis zien dat ik langzaam steeds een plekje zakte tijdens het klimmen, maar in de afdaling weer wat goed maakte. Als 9e dame kwam ik de transitie zone in (teller gepasseerde dames op 340).

Fiets wegzetten in de parkeergarage , Rode Run Bag pakken, sokken en schoenen aan, heuptas met sportvoeding om, petje, bril op, tas afgeven en gaan (zonder banaan). Ik kwam uit de parkeergarage en moest een flinke loopbrug op, bah. Naar beneden kwam ik gelukkig in de vrolijkheid terecht. Uit grote geluidsboxen schalde het  “don’t you wish your girlfriend was hot like this “ Nou hot had ik het zeker bij de 26 gr die het inmiddels was. Dus bij de verzorgingspost keerde ik meteen 2 bekers water op mijn hoofd om.

Er volgde een stuk onverhard parcours langs het strand met brug nr 2. Op de weg terug was het best een lang stuk licht omhoog met vervolgens een stijl stukje weer een brug over. Dit parcours zou flat zijn, maar was het duidelijk niet! Het viel me op dat ik de gehele tijd samen met een dame in lichtblauw pakje liep. Het viel haar ook op en we wisselden wat woorden uit. Hé, hoe heet jij? Sarah. Enne, waar kom je vandaan: California. Sarah liep soms een paar meter voor me, maar bij de drankpost wandelde ze even. Het lukte mij om er steeds rennend door heen te gaan en 2 bekers water deels te drinken en deels op mijn hoofd te legen. Elke 1.6km was er een drankpost. Sarah had steeds 1km nodig, om weer aan te haken en me te begroeten.

Na 13 km werd ik aangemoedigd door Yvonne van Vlerken (vroegere steengoede Pro) en ze riep dat ik mooi 10e lag, maar wel ff door moest lopen om dat zo te houden. Dat was de eerste keer dat ik hoorde hoe ik in de wedstrijd lag en dat was wel heel positief! 3 jaar geleden werd ik in St George te Utah 40e. Dit zou wel een hele verbetering zijn. Helaas is het lopen niet mijn beste onderdeel, dus met nog 8 km te gaan zou het een lastige klus worden. Ik had ook geen idee wat mijn snelheid was, ik had wel eerder getracht te kijken wat mijn hartslag op mijn horloge was, maar die werd niet goed weergegeven en toen was ik ook gelijk klaar met mijn horloge.

Het einde van de loopmartelgang begon te naderen.Het parcours bestond uit 2 ronden en een toegift. Volgens Sarah hoefden we niet voor de 3e keer de loopbrug op. Helaas….wel dus. Gelukkig was de gezelligheid weer beneden en uit de speakers galmde het “Girls wanne have fun”. Nou ik wilde vooral zo snel mogelijk naar de finish. Ik bleek inmiddels 17e te liggen, maar trok er nog een eindsprint uit in werd 16e en 3 seconde na de 15e. Er waren uiteindelijk 216  F50-54 finishers! Het was mijn beste IM 70.3 ooit!

Bij deze een bedankje aan Frank Heldoorn,  voor de mooie en gevarieerde schema’s en dank aan Dennis voor de support, de gezelligheid en het maken van de foto’s en filmpjes! Oh ja, Dennis heeft alweer een mooie IM 70.3 voor me op het oog, de IM 70.3 Mossel Bay in Zuid-Afrika. Dat lijkt hem wel wat. Ik heb gehoord dat daar aapjes langs het parcours zitten, dus dat lijkt mij ook wel wat!

Cindy Brusse

Boekeldercross is niet voor watjes....

Het elftal van AZSV dat afgelopen zaterdag aan de start stond van de Boekeldercross

Afgelopen zaterdag was de eerste etappe van de Boekeldercrosscompetitie en de vrijwilligers hadden alles weer uit de kast gehaald om er een prachtige openingsdag van te maken. Dat lukte volledig, maar waar ze geen invloed op hebben is het weer. En laat dit nu net deze dag meer dan beroerd zijn. Tenminste, als je niet van regen houdt. Ondanks de slechte weersomstandigheden, stonden er maar liefst 350 (!) dappere atleten aan de start om er een prachtige sportmiddag van te maken.

Van jong tot oud kreeg iedereen te maken met kletsnatte voeten, regen op de pokkel en drek van enkel tot nek. Het mooie was echter dat het geploeter door de modder bij de finish vooral lachende, maar zeker ook trotse gezichten opleverde. Niet bij iedereen natuurlijk, maar in veel gevallen was dit zeker het beeld bij de aankomst.

Onder de deelnemers natuurlijk heel veel bekende hardloopgezichten uit de hele regio, die maar al te graag naar de Daalse arena komen. En wat te denken van de tientallen Duitse sportievelingen aus Löwick, Rhede, Bocholt und Ellerwick. Ze zorgen voor een buitengewoon gezellige, grensoverschrijdende sfeer.

Wie we zeker moeten noemen zijn de AZSV-vrouwen van de 2e selectie M-O20. Hun voetbalwedstrijd werd afgelast en ze besloten om er toch samen een sportieve middag van te gaan maken. De voetbalkicks werden gewisseld voor hardloopschoenen en zo stonden de club om even voor half 2 klaar in de hardlooparena voor een geweldige uitdaging. De afstand van 5 kilometer is al een best eind voor velen, maar het modderparcours zou zeker een geweldige aanslag gaan vormen op het gestel.

Goedlachs zette de voetbalselectie zich in beweging en het helderrode en schone clubtenue leverde een mooi plaatje op bij het vertrek. Maar bij de eerste beste slootkant werd het kaf al van het koren gescheiden en begon de battle pas echt. Zwoegend en ploeterend, af en toe foeterend volgden de voetbalvrouwen stoer het lint van de voorlopers. Het modderparcours kreeg de speelsters van de Aaltense voetbaltrots echter niet klein en langzaam maar zeker druppelden ze binnen.

De meesten waren doodop, sommigen gesloopt maar overal de trotse glimlach bij de finish. De selectie wachtte keurig op het laatste lid van de formatie en toen was er nog alle tijd voor de socials om vriend en vijand op de hoogte brengen van het hachelijke avontuur in de Daalse bagger. Snel nog even een prachtige teamfoto en op naar de warmte! (FR)

De beer is verslagen!

Met onder andere Angelique Vrijdag, Eric Hoogerbrug, Andre Bleumink, Rik Delsing en Lars Hoogerbrug

Beren op de weg zien… De huid niet verkopen voor de beer geschoten is…. de beer is los…. Zomaar wat spreekwoorden over beren die allemaal gemeenschappelijk hebben dat een beer niet onderschat moet worden. Dat bleek afgelopen weekend dan ook zeker waar tijdens de Bear trail, net over de grens bij Vaals.

Ergens in het begin van het jaar kwam het idee om op zoek te gaan naar een flinke uitdaging waar we met een aantal mensen uit de “Lekker buitenspelen’ appgroep samen naar toe konden werken. Na wat zoeken kwamen we bij de Beartrail terecht. Een prachtig gebied met flinke heuvels, gecombineerd met een afstand die op zich al indrukwekkend is. Toen ik de gpx in Komoot inlaadde kreeg ik zelfs als opmerking dat de meeste mensen deze route in twee of drie dagen doen…. Samen met Angelique, Rik, Lars, Eric, Wouter en Jeroen schreef ik me in voor de 58 km. Henrie ging zelfs voor de 83 km.

Het schema dat ik bedacht had bestond uit de gewone doordeweekse looptrainingen, aangevuld met krachttraining om de heuvels aan te kunnen. 1500 hoogtemeters op 58 km is namelijk niet echt kinderachtig. De duurlopen in het weekend zouden dus ook vooral in heuvelig gebied gelopen moeten worden om een beetje goed voorbereid te zijn. Vol goede moed begonnen we aan het schema en het mooie weer deze zomer maakte de weekend duurlopen tot een feestje.

Maar zoals Mike Tyson zei: Iedereen heeft een plan tot je een klap in je gezicht krijgt. Ineens kreeg ik een acute netvliesloslating en moest ik geopereerd worden om niet volledig blind te worden. Gelukkig verliep die operatie uiteindelijk helemaal goed, maar ik was ruim vier weken uitgeschakeld qua rennen. Ondanks dat ik tijdelijk na de operatie bijna niets zag mocht en kon ik als een blindemannetje op de lopende band (omhoog) speedhiken en op de hometrainer fietsen om de conditie en mijn geestelijke gezondheid ook op peil te houden . Toen de specialist me eindelijk een OK gaf om weer te rennen en aangaf dat ik eigenlijk alles weer mocht doen was het toch even spannend: zou het trailrunnen überhaupt nog lukken?

Tot mijn grote opluchting bleek ik uiteindelijk net zo goed te zien als voor mijn operatie en bleek ook het rennen over mijn favoriete kleine paadjes geen probleem. Een pak van mijn hart, maar zou het dan misschien ook mogelijk zijn om op tijd in vorm te komen voor de Beartrail? Je moet jezelf blijven uitdagen immers… Na de eerste stevige duurloop kreeg ik er toch weer vertrouwen in, ik kon al snel weer aanhaken bij mijn loopmaatjes met de weekend duurlopen. Die hadden ondertussen natuurlijk ook niet stilgezeten en keurig hun lange duurlopen afgewerkt.

Na weken training was het dan eindelijk zo ver. Vrijdags vertrokken we naar het huisje op de camping in de buurt. Met een start om acht uur ’s morgens voor ons (en voor Henrie zelfs om zes uur) was ’s morgens vertrekken geen optie. Lars was er zelfs al een hele week met vrouw en kinderen. ’s Middags eerst het startnummer ophalen en vervolgens met zijn allen uit eten in het restaurant van de camping. Heerlijk gegeten en gedronken voor een heel schappelijke prijs. Er zijn slechtere manieren om je voor te bereiden…

’s Nachts werd ik al een keer wakker doordat er een enorme bui op het dak kletterde en ’s ochtends bij het ontbijt was de conclusie dan ook unaniem dat het een regenjasjesdag zou worden. Niet alleen veel regen, maar ook best veel wind. Qua temperatuur kon een korte broek nog wel. Voor de start kon je nog even schuilen in de tent waar de startnummers uitgereikt werden en die stond dan ook bomvol tot een minuut voor de start. Maar uiteindelijk konden we er niet aan ontkomen en moest er gestart worden. Gelukkig werd het net licht dus kon het hoofdlampje in de tas blijven.

We vonden met ons groepje al snel de plek waar we hoorden, in de achterhoede dus… Voor ons zagen we in het ochtendgloren een lang lint van lopers die zich uitstrekte door de heuvels. Ons idee was om alles wat maar een beetje omhoog ging te hiken en daar mee waren we niet de enige deelnemers. De Limburgse paadjes lagen er bij zoals ik verwachtte, glibberig van de pratsj en vol met keien en boomwortels. Dat kon wel eens een pittig dagje worden. De stokken kwamen in ieder geval goed van pas.

Na een paar kilometer was Rik al helemaal overtuigd van het nut van zijn leenstokken en steeg het vertrouwen. Na een tijd met de groep gezamenlijk gelopen te hebben bleek dat Wouter en Jeroen beduidend sneller waren, die gingen in hun eigen tempo verder. We ploeterden rustig door, de ene heuvel na de andere achter ons latend. De Limburgse pratsj zorgde voor wat uitglijers waardoor ongeveer iedereen een modderig achterwerk had. Maar het moreel was hoog, we gingen ons niet door het weer laten verslaan.

Bij 19 kilometer was de afslag voor de 38 km route, een psychologisch punt voor Rik en Eric die beide van tevoren nog niet zeker waren wat ze gingen doen. Wat lichte sociale druk uit de groep en een hoop karakter van beide mannen zorgde ervoor dat ze allebei hun route zonder twijfels vervolgden. We gingen volledig voor de volle 58 kilometers. Angelique, de enige dame in het gezelschap, hoefden we het niet eens te vragen. Het was immers haar idee om een grote uitdaging te doen dus die ging sowieso door. En Lars, de jongste van het gezelschap, liep de hele weg al te flierefluiten. Het leek er op dat hij vooral mee was om zijn vader Eric te zien lijden.

Zo ongeveer iedere 12 kilometer werden we onthaald door een uitgebreide verzorgingspost. Enthousiaste vrijwilligers schonken onze bekers en softflasks vol met cola, we kregen rijstevlaai, cake, winegums en van allerlei lekkers voorgeschoteld. Toch iedere keer even een moment waarop je weer energie en ook moed verzameld om het volgende stuk aan te vallen. En dat was hard nodig want het weer werd gaandeweg echt bar en boos.

Storm Benjamin had dan wel officieel opgegeven, maar er was nog wel een soort van Benjamini. Keiharde wind en slagregens geselden ons gewoon op de stukken waar we in meer open gebied liepen. In het bos hadden we er minder last van, maar de gierende wind door de bomen klonk gewoon onheilspellend. Hardloopregenjassen zijn best duur als je een beetje kwaliteit wilt hebben, maar ze bewezen nu hun waarde dubbel en dwars. Heel af en toe kon de capuchon af, maar dat was even vaak maar van korte duur.

Het mooie landschap ging helaas vaak schuil in de regen en, omdat ik als brildrager ook maar veel iets naar beneden keek om minder spetters op de bril te krijgen, ik heb helaas meer van de grond gezien dan van de omgeving. Een goede reden om nog een keer terug te gaan, maar dan in de zomer of zo… Het laatste derde deel begon bij mij de fut een beetje op te raken, waarschijnlijk toch doordat ik een maand specifieke training gemist had. Naar beneden ging het nogal en omhoog hiken eigenlijk ook wel maar de stukken waar je eigenlijk goed door zou moeten kunnen rennen gingen bij mij steeds minder. De rest van de groep had het ook niet altijd even makkelijk, maar we wisten elkaar er doorheen te slepen.

Wat ook hielp was het feit dat het weer drukker werd op het parcours. Dat zorgde in ieder geval voor wat afleiding. Al kort na het 34 kilometer punt werden we tot onze verassing al ingehaald door 80 km lopers en niet veel later zelfs ook door 100 km lopers. Die waren twee uur voor ons gestart…. Ongelofelijk wat die mannen konden rennen, zelfs op stukken waar wij alleen maar konden hiken…. Maar aan de andere kant werden we eigenlijk door geen enkele 60 km loper meer ingehaald. Het laatste stuk werd het zelfs nog druk op de smalle paadjes. met inhalers van allerlei kortere afstanden. Het maakte ons eigenlijk ook niet uit, we gingen immers voor onze eigen prestatie en de meeste tijd voor ons geld.

De laatste vijf kilometer leek het wel alsof de organisatie nog wat extra gaten in de paden gemaakt had met extra water en modder, waarschijnlijk om zeker te weten dat ook de lopers van de korte afstanden niet met droge voeten over zouden komen. Net voor de finish was het slechte weer eindelijk op en dreigde er nog bijna een zonnetje door te breken. Maar toen hoefden we nog maar een kilometer… Wel leverde het voldoende oppepper voor iedereen om in ieder geval met een glimlach over de streep te komen. We hadden het weer gered met zijn allen, de beer was geschoten! Op naar het volgende avontuur!

Andre Bleumink

Verslag van de 28e Teutolauf in Lengerich(D)

Henk, Ingrid, Linda, Theo en Siep

Teutolauf - Een prachtige dag met de club

 Wat een dag. We hadden er zin in vanaf het moment dat we vertrokken. Eerst werden alle “medische dossiers” nog even doorgenomen: hier en daar wat pijntjes en klachten, maar de stemming zat er meteen goed in. De rit naar Lengerich (uiteraard de juiste Lengerich) vloog voorbij dankzij de gezellige gesprekken onderweg. Bij aankomst werden de startnummers opgehaald, gevolgd door een kop koffie met gebak voor de liefhebbers. Daarna maakten we ons klaar voor de start. Het weer werkte perfect mee. Een mooi zonnetje, niet te warm en niet te koud, precies goed om te lopen. De omgeving was schitterend, met glooiende heuvels en frisse buitenlucht. Wat wil je nog meer? De AVA’janen van de lange afstand, 29 kilometer, waren al onderweg. Daarna waren wij aan de beurt. Eerst nog even de vele bekenden de hand geschud en iedereen succes gewenst.

Rustig beginnen, niet te hard en niet te langzaam. De krachten goed verdelen over de afstand. Al snel bleek weer dat een bult oprennen niet bepaald mijn specialiteit is. Meer bulten trainen zou geen kwaad kunnen. De benen hadden er al snel genoeg van, maar goed, dat hoort erbij. En dan is daar natuurlijk onze diesel Theo, die mij en velen met mij telkens weer versteld doet staan. Met zijn vaste tempo kachelt hij rustig de heuvel op, geen moment gewandeld, gewoon doorgaan. Na een tijdje met Linda te hebben opgelopen, moest ik halverwege de bult ook van haar afscheid nemen. Soms wil het rennen wel eens haperen door wedstrijdspanning, maar dat speelde vandaag geen enkele rol. Ze liep ontspannen en zichtbaar genietend. Vlak daarachter kwamen Ingrid en Henk, die ook een prachtige dag hadden. Ze liepen lekker door, maar namen tegelijk de tijd om foto’s te maken.

Wat dit soort dagen zo bijzonder maakt, is de sfeer binnen de groep. Iedereen liep op zijn eigen tempo, maar toch met elkaar. Tussendoor gewoon genieten van de omgeving en de natuur. Na de finish even de hoogte- en dieptepunten doornemen en daarna door naar de douche. We zouden nog uit eten gaan, dus dan moesten we wel even fris ruiken. Links en rechts een beetje lokollie, en gaan. De keuze viel op Münster en dat bleek een schot in de roos. We vonden een romantisch restaurantje en hebben er heerlijk gegeten. Een perfecte afsluiting van een geslaagde dag. Dat is wat dit zo mooi maakt: mooie mensen, humor, gezelligheid en samen iets doen.

Siep van Schepen