 |
| De koploper van de 10 kilometer Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief allerlei 1 kilometer 5 en 10 kilometer 10 kilometer Uitslagen: 1 kilometer 5 kilometer 10 kilometer site organisatie  |
Posts tonen met het label Nijmegen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Nijmegen. Alle posts tonen
zaterdag 10 oktober 2026
Foto's en uitslagen van de Staddijkloop in Nijmegen
dinsdag 6 oktober 2026
Meer dan Zeven Heuvelen Trail
 |
| Eric, Angelique en Andre De 7Heuvelenloop is al jaren
een fenomeen binnen hardlopend Nederland. Maar al een aantal jaren is er ook
een trail alternatief. Marketingtechnisch is het dan logisch om die
7HeuvelenTrail te noemen, maar in de praktijk bleek dat toch wat misleidend….
Aangezien ik deze nog nooit gelopen had werd het hoog tijd om me eens in te
schrijven. Angelique wilde ook de lange afstand wel doen en zo schreven we in
voor de 56 km. Iets van 1200 hoogtemeters, dus een flinke kluif. Eerder 700
heuvelenloop dan 7… We wisten Eric ook nog te strikken om mee te rijden, maar
die beperkte zich wijselijk tot de 45 km. De start was al bijtijds dus
zondagmorgen ging de wekker al om 6:15… Ik had alles al klaarliggen dus hoefde
ik alleen even aan te kleden, te eten en daarna kon ik Angelique en Eric
oppikken. Ruim een uur rijden, dan is carpoolen toch een stuk gezelliger dan
alleen rijden. Het was uiteraard rustig op de weg en we waren dan ook al met
ruim een uur bij Museum Orientalis in Heilig Landstichting, bij Nijmegen. Toch
was de eerste parkeerplaats al vol en werden we bijna een kilometer verderop
naar een weiland verwezen. Het eerste stukje extra lopen hadden we al te
pakken. De ontvangst,
startnummeruitgifte, toiletbezoek etc. liep op rolletjes, maar dat mag ook wel
als je als organisatie ook het NK trail organiseert. De recreanten werden
gelukkig op dezelfde manier behandeld. De zandloperstart duurde wel wat lang,
maar zorgde ervoor dat je niet meteen na de start weer stilstond op de
singletracks. Angelique en ik begonnen vol goede moed aan onze bijna 60 km, met
eerst de route van de 14 kilometer. Later kwam dan de route van de 45 km
erachter aan. We zouden dus meerdere keren het start-/finishterrein overkomen. Gezien het feit dat Berg en
Dal deel van het parcours was en ze daar hun naam heel serieus nemen hadden we
van tevoren al een redelijk behoudende strategie bedacht. Naar boven hiken en
volop gebruik maken van onze trailstokken om maar zoveel mogelijk energie uit
te sparen. Naar beneden in een zo ontspannen mogelijk tempo. Dat zou dan later
in het parcours zijn vruchten moeten gaan afwerpen. Zogezegd, zo gedaan, de
eerste 20 kilometer gingen dan ook eigenlijk redelijk voorspoedig. We konden
zelfs nog wel genieten van de werkelijk schitterende route. Het slingerde over
allerlei mooie paadjes en singletracks door de heuvels. Het weer was ook fantastisch
voor de tijd van het jaar. Lekker warm in het zonnetje, heerlijk genieten van
de natuur. Alles leek erop te duiden dat het een geweldige dag zou worden. Bij
de verzorgingsposten namen we even de tijd voor een colaatje en wat lekkers,
maar dan meteen weer verder. Om ons heen liepen wel een aantal medelopers met
ongeveer hetzelfde tempo, maar het was heerlijk rustig in het bos. Die rust
hield op een gegeven moment op omdat de route overlap had met de route van de
45 km lopers die later gestart waren. Op sommige stukken kwamen we lopers
tegemoet en op andere stukken kwamen snellere lopers ineens weer achterop. Het
gaf me een beetje onrustig gevoel, ook al omdat je dan twee keer zo goed op
moet letten dat je niet domweg achter iemand aan rent, die misschien wel een
andere kant op moet bij een afslag. Op een gegeven moment merkte
ik dat Angelique wat stil werd en ook niet meer zo goed meekwam als eerst. De
blessure waar ze een tijd geleden last van had bleek zich weer te melden. Na
het een tijdje aangezien te hebben leek het verstandiger voor Angelique om de
route af te korten op een moment waar dat redelijk in de buurt van de finish
was om verergering van de klachten te voorkomen. Er staan immers nog meer leuke
dingen op de planning dit jaar. Wel verstandig, maar niet leuk om zo iemand
achter te laten. Ik moest de rest dus alleen doen, maar ik voelde me verder
goed en sterk en liep dus lekker in mijn eigen tempo verder. Nu was ik zeker niet alleen op
het parcours. Op het stuk vanaf de 30 kilometer kwamen er eigenlijk voortdurend
snellere lopers voorbij. Maar ze waren ook weer niet heel veel sneller en ik
betrapte me er regelmatig op dat ik weer vrolijk meeging in het tempo van een
ander, in plaats van mijn eigen tempo aan te houden. Gemiddeld liep ik
eigenlijk steeds te hard, bleek achteraf. Maar op dat moment voelde het best
goed. Dat ik ook steeds persoonlijke aanmoedigingen kreeg van mensen (die mijn
naam op het startnummer lazen) maakte me ook zeker niet langzamer. Leuke
gesprekken links en rechts met allerlei lopers leidden ook mijn aandacht steeds
af van waar ik mee bezig was: het lopen van een pittige ultra. Dat was achteraf gezien ook
wel één van de hoofdredenen voor het feit dat ik zo rond 50 kilometer de benen
wat leeg begon te krijgen. Op zich niet rampzalig, maar het was wel net bij
Berg en Dal, een stuk met hele steile klimmen en afdalingen. Op een gegeven
moment struikelde ik een beetje over een boomwortel en meteen schoot er een
kramp door mijn been. En daarna door mijn andere been en zo stond ik aan de
grond genageld. Bij iedere beweging schoot er een kramp in een andere
spiergroep. Na even wachten tot het minder werd strompelde ik met hulp van mijn
stokken de bult af. Het zag er blijkbaar niet goed uit want een
nietsvermoedende wandelaar bood zelfs aan om een EHBO’er van de organisatie
erbij te halen… Ik sloeg het aanbod vriendelijk, maar heel beslist af. Ik ging
het gewoon redden. Ik hoopte dat de steeds
dreigende krampen met wat extra cola en wat chips bij de verzorgingspost
opgelost zouden worden en strompelde dus nog een paar heuvels over om bij die
post te komen. Helaas bleken de lopers van alle afstanden daarlangs te komen en
zaten ze zonder cola en verder was er ook niet veel meer. Een vrijwilliger bood
mij wat van zijn eigen cola aan om me uit de brand te helpen en na een korte
rust besloot ik maar verder te hiken om te kijken of te spieren weer een beetje
loskwamen. Wel irritant dat juist in dit
stuk de lopers van de 11 kilmeter met heel veel snelheid voorbij kwamen rennen
terwijl bij mij het rennen er echt niet inzat zonder in de kramp te schieten.
Gelukkig ligt nordic walking me ook goed en zo kon ik toch in een heel redelijk
wandeltempo richting de finish. Maar nog een stukje rennen zat er eigenlijk
gewoon niet meer in tot 500 meter voor de streep. Ik was blij dat ik Eric en
Angelique bij de finish zag staan en nog blijer dat ik de finish überhaupt zag.
Toch maar weer gedaan! De winnaar van het NK Lange trail was toen alweer thuis
denk ik, die was namelijk ongeveer twee keer zo snel… Na even zitten en wat
bijkletsen met Angelique, Eric en wat mede AVA-leden hees ik me met moeite weer
overeind om samen naar de auto te lopen. Wat leek die parkeerplaats een stuk
verder weg dan ’s morgens… De volgende dag was het zondag en had ik niets op de
planning. Maar goed ook want ik had een spierpijn van jewelste en een dagje
bankhangen was noodzakelijk om wat bij te trekken en maandag weer naar het werk
te kunnen. Gelukkig heb ik een kantoorbaan, dat is prima voor het herstel. Na
een paar dagen was de grootste spierpijn wel weer over en kon ik zoetjes aan
het sporten weer oppakken.
Achteraf was het eigenlijk een prima georganiseerd evenement met een geweldig mooie route. Het enige wat ik als nadeel zie, is de drukte op het parcours door de overlappende lussen. Maar dat is voor de organisatie natuurlijk ideaal qua posten en vrijwilligers. Bovendien vonden heel veel mensen dat blijkbaar juist erg leuk, als ik de reacties op de social media mag geloven. Maar ik geloof niet dat ik deze nog een keer ga doen als evenement. Ik download de route wel om die een keer met een klein groepje te lopen. Denk dat ik dat veel leuker vind dan zo’n groot deelnemersveld. (bron) Andre Bleumink  |
zondag 26 april 2026
Foto's van de Seven Hills Record Run in Nijmegen
 | ||
| De 5 kilometer bij de mannen..... Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen fotoalbum
|
zondag 29 maart 2026
Foto's van de NN Run in NIjmegen
 | ||
| Esmee, Anne en Gwen in actie op de 5 kilometer Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief 5 kilometer 10 kilometer frikandellen- estafette
|
Uitslagen van de NN Run in NIjmegen
 |
| Hidde Woldendorp (219) en Yannick Theloesen, de nummers 1 en 2 op de 10 kilometer Klik op de link voor alle uitslagen uitslagen site organisatie Meer foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief, volgen zo snel mogelijk |
maandag 23 maart 2026
Struinen door de Ooijpolder bij Nijmegen
 |
| De trap naar de Ooijpolder toe Een gewone maandagmorgen in maart… Rond 8 uur gaan we op pad voor onze 14e wandeletappe en de planning was na enig overleg, dat we zouden gaan struinen door de Ooijpolder. De trouwe lezer weet dan gelijk, dat we behoorlijk ver uit de comfortzone gaan, maar Geert is enorm bekend in deze streek, dus hij wierp zich op als koersdirecteur. Frank had vooraf zo zijn twijfels over de goede afloop, maar verlegen als hij is, waagde hij het niet om dit openlijk te uiten. Theo was deze dag chauffeur van dienst en liet zien en horen dat hij er gruwelijk zin in had. Even waren zijn kompanen bang dat de krasse knar in de korte bokse zou aantreden, maar dit bleek niet het geval. Wel had hij een zeer feestelijk, gekleurde blouse aan en dat is bij Theo altijd een heel erg goed teken.De vrees dat het wel weer eens druk zou kunnen zijn op de wegen rond Arnhem bleek ongegrond, dus tuften we in soepele vaart richting de Waalkade, waar Geert ook al een parkeerplekje had gereserveerd. Mooi toch, zo aan de voet van de kolossale Stevenskerk? De Garmins werden ingedrukt en het wandelfeest kon beginnen. Een paar trappetjes op om de beenspieren te triggeren en geloof het of niet, na exact 392 meter volgde al de eerste stop. Al snel bleek wat de werkelijke reden van deze razend vlotte break was. Geert wilde namelijk eventjes zijn twee prachtige kleindochters aan ons showen en uiteraard zijn we dan de beroerdsten ook niet. Bovendien leverde het ook nog eens een lekkere cappuccino en een smeuïge tompouce op. Nou, dan is het wel duidelijk natuurlijk…. Na een klein half uurtje vervolgden we onze wandeltocht en liepen via de rand van de stad, via een houten loopbrug al direct het buitengebied van de Ooijpolder in. We wandelden over een smal zandpad kort langs de waterrand en de vogels floten al het hoogste lied. Logisch ook, want de zon stond inmiddels hoog aan de hemel en de temperatuur liep snel op. Grote duwboten kruisten elkaar en ons oog viel op een grote Schotse Hooglander, die langzaam afzakte naar het water. Eerst om even wat te drinken, maar daarna ging hij tot het middel de rivier in om zijn snikkel schoon te spoelen, zo vermoedde Frank. Ademloos bleef hij naar het schouwspel turen, terwijl zijn wandelmakkers hun weg al lang vervolgd hadden. We passeerden prachtige natuurvijvers, bunkers uit de oorlog en een oude toren van een voormalige steenfabriek. Geert gaf ondertussen wat geschiedenisles, maar iedereen die hem een beetje kent weet dan gelijk dat de waarheid soms ver te zoeken is, al is dat van zijn gezicht nooit direct af te lezen. We sloften langs een uitkijktoren en om ook wat hoogtemeters te scoren, beklommen we het stalen gevaarte van 5,89 meter. Het uitzicht dat ons geboden werd was in feite wel een tegenvaller, dus hobbelden we snel weer verder. Even later kwamen we langs een bankje in het Spruitenkamp en besloten even een kleine pauze in te gelasten voor het traditionele broodjesbuffet. Gevarieerd als altijd en een gezond gehalte aan beleg. Daarna was het de hoogste tijd voor het fruithapje. Theo koos voor een mandarijntje, Frank pakte er zelfs twee, maar Geert verrekte het om ook een keer lekker mee te doen. Zijn blik was ineens gericht op een jonge hinde, die langs kwam rennen in een jaloersmakend tempo en een nog mooiere outfit. “Het oog wil ook wat,” was zijn korte reactie, toen we hem aankeken. Theo nam de rol van schillenboer op zich en deponeerde het fruitafval in de prullenbak, die even verderop stond. De eindsprint werd ingezet en via een prachtig landweggetje, kregen we de Stevenstoren weer in het vizier. Nog even een korte sanitaire stop, want onze leeftijd begint toch een klein beetje tegen te werken op sommige fronten. We passeerden de oude bedding van de Waal en tevens nog een historisch gemaal en liepen weer de binnenstad van Nijmegen in. Nog even een steile trap beklimmen met een treetje of 60 en daarna de afzak richting het fraaie stadscentrum. Zoals gebruikelijk zetten we gelijktijdig de Garmin stop en stond er toch lekker 13,34 kilometer op het schermpje. Gejuich over deze wandelprestatie en een verdiend stukkie appeltaart als bonus! We deelden nog even ons gemeenschappelijke gevoel, dat we bevoorrecht zijn, om op een gewone maandag te wandelen in de prachtige Ooijpolder, waar het zonnetje volop scheen. Soms is het best prettig om niet doorgeleerd te hebben, want dan geniet je nog meer van dit soort momenten….. Op naar etappe 15! (FR)  |
zondag 15 maart 2026
Uitslagen van de 10e Stevensloop in Nijmegen
 |
| Andre Bruil in aktie op de 10 kilometer Klik op de link voor alle uitslagen uitslagen site organisatie Meer foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief, volgen zo snel mogelijk! |
zondag 18 januari 2026
Foto's en uitslagen van de 33e Leemkuilcross in Berg en Dal
 |
| De kopgroep van de lange cross Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief allerlei kindercross jeugdcross korte cross lange cross - deel 1 lange cross - deel 2 lange cross - deel 3 uitslagen site organisatie  |
zondag 16 november 2025
Foto's van de 40e Zevenheuvelenloop in Nijmegen - deel 1
 | ||
| Koen ten Napel, loopt de 15 km net onder het uur! Klik op de link voor de foto's van Tim Mengerink fotoalbum
|
Uitslagen van de 40e Zevenheuvelenloop in Nijmegen
 |
| Veel AVA'70 leden in Nijmegen Klik op de link voor de uitslagen uitslagen site organisatie |
Duurzame drinkbeker voor hardlopers: primeur bij de Zevenheuvelenloop
 |
| Primeur met volledig recyclebare beker Deelnemers aan de 40e editie
van de NN Zevenheuvelenloop maken kennis met een nieuw soort drinkbeker. Bij de
tweede drankpost op de Meerwijkselaan krijgen alle lopers als test een
innovatieve beker met drinktuit uitgereikt. De nieuwe beker is speciaal ontworpen
voor hardlopers, zodat zij tijdens hun race voldoende kunnen drinken zonder te
spillen. Bovendien is de beker volledig recyclebaar. Afgelopen jaar introduceerde Stichting Zevenheuvelenloop samen met Conpax, PROM’ES en The Cup Collective al de volledig recyclebare papieren drinkbeker. Deze duurzame drinkbeker is nu doorontwikkeld tot een beker die niet alleen milieuvriendelijk is, maar ook echt geschikt is voor hardlopers. Bovenop de verder afgesloten beker, zit een speciale drinktuit, waardoor lopers gemakkelijk kunnen drinken tijdens het hardlopen, zonder te morsen of een klotsende beker vast te hoeven houden. Dit zorgt voor meer gebruiksgemak en een betere ervaring tijdens de race. In 2024 werd tijdens de NN Zevenheuvelenloop al een stap gezet met een duurzame drinkbeker die volledig te recyclen is. Bij het eerste gebruik van de beker werd 92,5% van de bekers gerecycled, bij de Alfa Laval Stevensloop was dit 99%. Van de papiervezels zijn onder andere wenskaarten gemaakt en van het plastic laagje in de bekers zijn vuilniszakken gemaakt. De innovatie is het resultaat
van een nauwe samenwerking tussen Conpax, PROM’ES en de Stichting
Zevenheuvelenloop. Samen laten zij zien hoe partners binnen de sportwereld
kunnen bijdragen aan duurzame innovaties die zowel de sporter als het milieu
ten goede komen. Alexander Vandevelde,
directeur Stichting Zevenheuvelenloop: “Deze innovatie stond al lang op mijn
verlanglijstje als hardloper omdat de waterverspilling mij al decennia dwars
zat. Bij normale bekers klotst bij het aannemen een derde van het water eruit en
bij het drinken verdwijnt een derde van het water in je shirt of in je
schoenen. Zonde. Ik ben heel benieuwd wat de lopers van onze nieuwe beker
vinden.” (bron) |
zaterdag 15 november 2025
Uitslagen van de Zevenheuvelennacht in Nijmegen
 |
| Tim Houwers (24.57 min) en Thom Berkelder (27.14 min) op de 7 km |
Parcoursrecords voor Spencer
en Maatoug bij NN Zevenheuvelennacht
Nijmegen – Adam Spencer en
Amina Maatoug hebben bij de NN Zevenheuvelennacht het parcoursrecord verbeterd.
Spencer was twintig seconden sneller dan Stefan Nillessen vorig jaar en won in
19:55. Maatoog was ruim een minuut sneller dan het oude record en finishte in
22:44. De NN Zevenheuvelennacht trok meer deelnemers dan ooit. Onderweg genoten
zij van spectaculaire lichtprojecten op de Sophiaweg en Louiseweg. Voorafgaand
aan de 7 kilometer deden bijna 1.000 kinderen mee aan de NN Mini
Zevenheuvelenloop.
Twee parcoursrecords bij NN
Zevenheuvelennacht
Australiër Adam Spencer trok
in de eindsprint met drie concurrenten aan het langste eind. De groep van vier
met daarin naast Spencer, ook Stefan Nillessen, Robin van Riel en Jesse
Fokkenrood draaide gezamenlijk de Groesbeekseweg op. Nillessen haakte op 500
meter voor de streep af voor de overwinning. 1500 meter loper Spencer had de
sterkste eindsprint en pakte de overwinning in een dik parcoursrecord.
Fokkenrood bleef ook onder de 20 minuten en werd tweede (19:58). Van Riel pakte
de derde plaats (20:00). Stefan Nillessen finishte in 20:05 als vierde.
Ook bij de vrouwen werd een
nieuw parcoursrecord genoteerd. Amina Maatoug was met 22:44 sneller dan al haar
voorgangsters bij de NN Zevenheuvelennacht. Snel na de start werd duidelijk dat
Maatoug de sterkste vrouw op de 7 kilometer was. Ze verbeterde het drie jaar
oude parcoursrecord met meer dan een minuut. Tweede werd kersvers Team
Zevenheuvelen atlete Hanna van Aalten (23:07) en derde Evi Falkena (23:12).
Sprankelende verlichting en
bijzondere muziek
De deelnemers aan de 7
kilometer lange loop door een donker Nijmegen werden getrakteerd op meerdere
lichtprojecten. Op de Sophiaweg wachtte de eerste verrassing met een combinatie
van uitbundige spiegelbollen en een bewegende tunnel van LED-lampjes. De Louiseweg
bracht een cascade van piano- en trompetklanken die met de deelnemers meerolden
door de bomen gepaard met honderden meters lange lichtsnoeren naast de weg. In
de laatste kilometer door de Gelderselaan en over de Groesbeekseweg zorgde het
feest van de toeschouwers voor het laatste zetje richting de finish.
Klik op de link voor de uitslagen
zondag 26 oktober 2025
Foto's van de Devil's Trail in Berg en Dal
zaterdag 5 april 2025
zondag 16 maart 2025
Foto's van de Stevensloop in Nijmegen - deel 2
 | ||
| Bart Janssen, winnaar van de halve marathon. Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen 5 en 10 kilometer halve marathon
|
Foto's en uitslagen van de Stevensloop in Nijmegen - deel 1
 |
| Jorick Westerveld, 1:28.24 op de halve marathon Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief 10 kilometer - deel 1 10 kilometer - deel 2 halve marathon Uitslagen: stadscross stevensloop site organisatie |
zondag 17 november 2024
AVA`70-lopers overwinnen de drempels van Nijmegen....
 | ||
| Luuk te Brake Zondag 17 november stond bij
veel hardlopers omcirkelt in de agenda, want de populaire Zevenheuvelenloop in
Nijmegen stond op de kalender. Ook bij diverse AVA`70-leden gaan dan de harten
sneller kloppen, want het is inmiddels een mooie traditie om hier een sportieve
dagtocht van te maken. Dus ook bij de 39e editie stonden veel geelhemden aan de
start……. De reis naar de Keizerstad was
al weer een belevenis op zich. Normaliter gebeurt dit vanaf station Aalten met
de trein, maar dan moet ie natuurlijk wel lopen. Die dag dus niet en kon er pas
in Doetinchem ingestapt worden. En waar de één al even na 07.00 uur in de bus
stapte, gingen anderen met de auto tot de hoofdstad van de Achterhoek.
Organisatorisch verliep het echter op rolletjes, mede door een strakke
organisatie van één van de younster van de spul, Joppe Roos en regelneef André
Bruil. Daarmee was dan ook de eerste drempel van de dag met glans overwonnen.
Ruim 2 uur voor aanvang van het evenement arriveerde het Aaltense peloton bij
de chique kleedkamer op ruim 300 meter van de start, Restobar Fiftyeight. De
eigenaar verwelkomde ons en stelde een heel mooi hoekje beschikbaar voor de
dravers van AVA`70. Het was lekker warm en gelijk ook erg gemoedelijk. A- en
B-lopers zaten bij elkaar aan tafel en het is natuurlijk altijd fijn om
saamhorigheid te zien en te voelen. De selecties wisselen ook best behoorlijk
van karakter, dus zou er zomaar sprake kunnen zijn van drempelvrees in de
onderlinge contacten. De A-runners hebben immers de prestatie erg hoog in het
vaandel staan, delen trainingsschema`s en bespreken de verwachte eindtijd van
de race van vandaag. De B-volgelingen willen het vooral gezellig hebben.
Tuurlijk, de finishtijd is best belangrijk, maar daar hoeft zeker niet alles
voor te wijken. Op deze prachtige sportdag
wordt er door A en B gezellig gekeuveld, startnummers opgespeld en koffie
gedronken. De broodtrommels kwamen ook op tafel en daarmee komen ook altijd
mooie verhalen los. Een enkeling bekende bijvoorbeeld schaamteloos dat de hammetjes
al 28 jaar gesmeerd worden door vrouwlief. Lekker lichtgezouten boter, vers
belegd en in vier gelijke stukken gesneden. De klok tikte natuurlijk wel
door richting de starttijden en de geelhemden zochten al bijtijds de toegewezen
startlocaties in kleur op. Sommigen bedonderden de boel flink en glipten
stiekem een sneller startvak in. Afijn, de winnaar stond al ver voor de rest en
dit gat was ook niet te dichten, dus het voordeel zou betrekkelijk zijn. Enkele AVA-janen stonden
ineens oog in oog met minister-president Dick Schoof, die zich heel relaxed
voorbereidde op de race. Zonder schroom gingen onze clubgenoten met de
sportieve premier in gesprek, die zeker belangstellend was voor de aandacht die
hij kreeg van de Aaltense lopertjes. Er ontstond een gemoedelijk gesprekje,
waarbij meneer Dick vroeg wat het geheim van AVA`70 nu eigenlijk is? Waar
onderscheidt de club zich nu in ten opzichte van andere verenigingen? Nou, dat
is eigenlijk heel simpel, kreeg hij als antwoord. “Ieder mag van onze
vereniging lid worden, als je maar gezellig meedoet en je aan de spelregels
houdt!” Verrast was Schoof door dit gevatte antwoord en gaf aan dit zeker mee
te nemen naar de ministerraad. Een korte meet en greet was het overigens, want
de geelhemden lieten Dicky vanaf de start de hakken zien en draafden er
razendsnel van door. Wie al wel eens aan de
Zevenheuvelenloop heeft deelgenomen, kent het parcours van de allermooiste
herfstklassieker van het land. Het zwaarste gedeelte zit vooral eigenlijk in de
beginkilometers, want na de start ga je er vaak te snel vandoor en de glooiende
weg richting de echte heuvels is een gemeen stukje asfalt. Ook dit keer is dat
natuurlijk niet anders en voor je bij kilometer 7,38 aan het echte begin komt
van het klimwerk op de Zevenheuvelenweg, kun je al flinke zware benen hebben. Het hoogtepunt van de koers
dit keer lag even voor de 9 kilometer, waar een grote delegatie enthousiaste
AVA-fans stond om hun familie en clubgenoten aan te moedigen. Gert-Jan Bentert
en Jan te Brake blèérden beurtelings prachtige teksten door de luidspreker en
naast een vriendelijke glimlach van de lopers leverde dit regelmatig een
high-five op. Natuurlijk was ook topfotograaf Tim Mengerink hier te vinden om
de geelhemden schitterend vast te leggen op de gevoelige plaat. De Aaltense
dravers sloegen zich stuk voor stuk dapper door de wedstrijd en toen bij
kilometer 12 de weg lekker naar beneden begon te lopen, ging de gashendel
richting de finishlijn nog even flink los bij de AVA-janen. Er werden werkelijk
schitterende tijden geklokt door de Aaltense selectielopers. Zo scoorde Luuk te
Brake bijvoorbeeld een geweldige eindtijd van dik 55 minuten, maar hij had dan
ook wel persoonlijke bewaking van de Landmacht ingehuurd. Slim als hij altijd
al was, ging ook schaatser Erben Wennemars in de Aaltense slipstream mee en dus
kon de allervrolijkste tuinman van de regio na afloop de hand schudden van de
oud-wereldkampioen. Lisa te Molder is al weken, zo niet maanden, in bloedvorm
en dus dook de A-loopster gewoon dik 3 minuten onder het uur. Nieuw sinds enkele maanden in
het keurkorps van trainert Marco van Rijs is Marcel te Winkel. De altijd
goedlachse Winterswijker wilde goed getraind voor de dag komen en besloot als
opwarmertje de dag voorafgaand aan de 15 van Nijmegen even een testloop te doen
van 10 kilometer bij de Boekeldercross. Hij twijfelde zelf al een beetje of dit
een slimme voorbereiding was, maar in de heuvels rondom de Keizerstad, liep hij
gruwelijk geconcentreerd en presteerde maximaal. Bij een werkelijk prachtige
tijd van 1 uur, 2 minuten en 27 seconde
liet de B-selectieloper de klok stil staan. De absolute Benjamin van het
AVA-gezelschap was Lieke Hengeveld, die haar debuut maakte in de
herfstklassieker. Lichtelijk gespannen bereidde zich ze voor op de race en at
relaxed nog een banaantje, omdat de rest van de club dit ook deed. Ze liep rustig naar haar startvak en eenmaal
op het parcours genoot ze volop. Van alle lopers om haar heen, van de fraaie
herfstkleuren, van de aanmoedigingen en vooral van het feit dat het gewoon erg
lekker liep. Aangekomen bij de aanmoedigende kolonie bekenden, verscheen er ook
een flinke glimlach op het gezicht van de kleine blondine en uiteindelijk
genoot ze een ruim 81 minuten van de Zevenheuvelenloop. Mooi toch? Over genieten gesproken… Ook
Siep van Schepen verscheen aan de start en hij blaakte van zelfvertrouwen.
Uiterlijk althans, want wie de stoere draver een beetje kent, weet dat de boog
wel degelijk op spanning staat. Bepakt met een paar gelletjes, de fotocamera en
een brede glimlach ging de B-loper van start. Het voornemen was om voorzichtig
van start te gaan en zichzelf niet op te blazen. Dit tempo beviel hem eigenlijk
wel zo goed, dat hij besloot om zo gewoon verder te stiefelen en lekker in een
groepje te blijven lopen. Siepie bleef geconcentreerd, begroette bekenden en
onbekenden langs de kant van de weg, nam even de telefoon op toen hij gebeld
werd en schoot onderweg nog een paar fijne foto`s. Net binnen het anderhalf uur
kwam hij over de meet en was allemachtig tevreden over zijn eigen prestatie en
mocht dat ook zeker zijn. Toen hij even later de restobar weer kwam inlopen,
werd hij begroet met een staande ovatie, die minutenlang aanhield. Van Schepen
glimlachte van oor tot oor, pinkte emotioneel een traantje weg en op de vraag
hoe hij de heuvels had ervaren, antwoordde hij heel gevat: “Heuvels heb je in
Oostenrijk, dit waren slechts drempels!” Daarmee had hij de lachers natuurlijk
op de hand en hij was zo druk met zichzelf dat hij de opmerking van zijn maat
Frankie Roos niet eens hoorde, die zei dat hij dan ook wel eens een beetje door
had kunnen lopen in plaats van het laffe tempo te onderhouden, waarmee hij nu
naar boven kroop. Wie de foto`s van startnummer 8414 goed bekijkt, ziet gelijk,
dat Siep best flink zijn best heeft moeten doen… Afijn… zoals gebruikelijk vloeide het bier rijkelijk in Fiftyeight en de toptijden van de AVA`70-lopers mochten ook best gevierd worden. De ruim 20 A-en B-selectielopers van de Aaltense club hadden uitstekend gepresteerd en de trainers kunnen trots zijn op hun volgelingen, die “de drempels” rondom Nijmegen met glans overwonnen Over een klein jaartje gaat er vast en zeker weer een pelotonnetje naar de Zevenheuvelenloop, want het loopfeestje van de Keizerstad is en blijft de mooiste en gezelligste herfstklassieker van Nederland! (FR)
|
 |
| Lieke Hengeveld |
 |
| Siep van Schepen |
Abonneren op:
Posts (Atom)