Mijn eerste marathonavontuur in Essen(D)

Marcel wordt gefeliciteerd door Nicole

Steeds meer hardlopers in mijn omgeving hebben een marathon gelopen. Lang heb ik gedacht, dat is niets voor mij. Maar met het verstrijken van de jaren begon het toch steeds meer te kriebelen. Buurman Henk zei steeds: “Gezien je gezinssituatie zou ik nog een paar jaar wachten.”  Maar Nicole zei: “Als je echt wil, dan moet je het doen.” Vaak heb ik met kantoorgenoot Rinke over een marathon gesproken. Hij stelde me de vraag: “Denk je dat je een marathon kunt lopen?” Hierop was mijn overtuigende antwoord: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”

Steeds als ik bij anderen zag hoe de voorbereiding voor Rotterdam verliep, had ik daar niet veel vertrouwen in: te vaak, te veel kilometers, en in de winter ben ik vaak net niet fit. Dit gaat mijn lijf en gezin niet volhouden. Dit voorjaar had Rinke het over de Landschapsmarathon in Winterswijk en dat leek me wel wat, kleinschalig, en aan het eind van de zomer. Perfect! Ik was nog herstellend van een blessure na de Zevenheuvelentrail, maar het uitbouwen van de kilometers ging prima. Daar dus lekker mee doorgegaan.

Half juli toch maar eens op ChatGPT opgezocht of het mogelijk was om eind september een marathon te lopen in vier uur, met maximaal twee à drie trainingen per week. Zo vriendelijk ChatGPT altijd is, was dit geen enkel probleem. Vandaaruit de lange duurlopen uitgebouwd en steeds rekening gehouden met mijn lijf en gezin. Begin september voel ik me berensterk. Ik ben vier kilo afgevallen. Ik heb geen noemenswaardige blessures gehad en Nicole zegt zelfs dat ze er niet veel van hebben gemerkt dat ik meer heb getraind.

De Kramprun gaat als een speer. Nu nog taperen, en dan kunnen we. Oeps een verkoudheidje, geen probleem. We hebben nog twee weken. Steeds heb ik het vertrouwen dat ik het kan lopen. Maar eigenlijk voel ik nog steeds ziek. Een dag voor de landschapsmarathon komt Gerdie met de opmerking: “Wie hou je nu voor de gek?” Inderdaad ik word al moe van de gedachten om 5 km te lopen voor de sponsorloop laat staan een marathon. Wat te doen met al die trainingsarbeid, ik ben al zover gekomen…. Kan ik ergens in oktober een andere marathon lopen? Eindhoven, Amsterdam, Zeeland, allemaal vol. In Duitsland is op 12 oktober een marathon in Essen. Dat is maar een uur rijden en ik kan me ook nog inschrijven.

Zondag 12 oktober op tijd naar Essen. Wel een beetje aan de vroege kant. Gelukkig maar, ik kan nog naar de wc. Maar anderhalf uur later en een kwartier voor de start staan er twee enorme rijen voor de toiletten. Omdat ik me lang niet zo fit voel als een maand eerder, heb ik het plan laten varen om binnen vier uur te finishen. Maar kilometer twee loop ik al aan de snelle kant. Kilometer voor kilometer zit ik steeds op het schema van vier uur. Het koolhydraat stapelen lijkt te zijn gelukt. Ik heb geen honger als het tijd is voor het eerste gelletje. Heel erg lekker gaat het niet. Ik twijfel, loop ik toch niet te hard, en komt dadelijk de man met de hamer?

Bij het 20 kilometer punt staan Nicole, Riv, Lune en Damian. Daar had ik ze nog niet verwacht. Erg fijn! Lune rent nog een paar honderd meter met me mee. Op het halve marathon punt ik zit op twee uur en een paar seconden, Dat is niet gek. Maar het ging lang niet zo lekker als een training samen met buurman Henk. Na elke drinkpost, publiek of heuveltje moet ik me herpakken. Terug naar de rustige, diepe neusademhaling, zoals een schaatser met de armen op de rug. Mijn lijf wordt weer rustiger, mijn hartslag zakt. Ik kom eindelijk meer in de flow, het sporthorloge, drinkpost en gelletje, dit gaat lekker. Daar is de 30 kilometer, nog 10 te gaan. Maar dat klopt niet. Het zijn er nog 12. Deze fout blijf ik maken.

Onderweg is er publiek met borden waarop staat: Dein stärkster Muskel ist dein Wille! Aan het begin dacht ik nog leuk zo’n bord. Nu begin ik deze borden echt nodig te hebben. Soms dwaal ik in gedachten af en begin mezelf de put in te praten. Dein größter Gegner ist dein Geist! Kop op, je bent zo ver gekomen. Wat moet je er allemaal voor doen om weer op dit punt te komen. Maanden trainen, gezond eten en drinken, voldoende slaap. 38 kilometer hardlopen. Niet echt een punt waarop je binnenkort weer terechtkomt. Dus doorlopen! Nog maar twee… eh, vier kilometer. De pacers van vier uur komen in zicht. Kilometer voor kilometer loop ik in. Op 25 meter na ben ik bij de pacers. Maar ik kan niet aanpikken, toch net iets te veel gegeven, en ik moet ze laten gaan. Ik kan de snelheid gelukkig nog redelijk volhouden.

700 meter voor de finish….. eindelijk Lune en Damian, dit heb ik nodig. Het moet uit mijn tenen komen. Ik zie de finish links van me, het 500-meterpunt, oei zover nog. Aan het eind nog drie haakse bochten en dan 200 meter recht naar de streep. Wat een ongelooflijk eind. Nicole en Riv nog een slap high-five-je. Eindelijk de finish. Ik hoor de speaker in het Nederlands mijn naam en tijd roepen – “Marcel Mateman van Ava’70 – 4:00:17.” Het kan me allemaal gestolen worden. Alles doet pijn. Ik kan bijna niet op mijn benen staan. Iso, cola en alcoholvrij bier. Ik proost met een andere deelnemer. Pff… dit noemen ze dus leeg. Nicole geeft me een shirt met Marathon Essen - I did it!  Ik moet een traantje wegpinken…..

Marcel Mateman

Dinxperloër Bram van den Bergh leeft van de uitdagingen

Bram van de Bergh voorafgaand aan de Marathon des Sables

Bram van den Bergh leeft van de uitdagingen

Bram van den Bergh uit Dinxperlo beleeft een jaar vol uitdagingen. De atleet liep dit voorjaar eerst de Marathon des Sables, een zesdaagse ultraloop van ongeveer 250 kilometer in de Sahara-woestijn van Zuid-Marokko, in het pinksterweekeinde deed hij mee aan de Ropa Run. Dit is een estafette van Parijs naar Rotterdam. De verklaring voor zijn deelname was simpel: "Ze hadden nog een hardloper nodig."

Aanvankelijk stond de Ropa Run niet in de agenda van de 48-jarige Bram van den Berg. "Maar ik werd benaderd door een hardloper die bij mij in de tent sliep tijdens de Marathon des Sables", herinnert de Dinxperloër zich. "Hij zat in een team en ze kwamen een hardloper te kort. Dat was ongeveer 3,5 week voor Pinksteren." En dus volgde overleg met het thuisfront. "En heb ik ze daarna teruggebeld dat ik mee zou doen met hun team 136. Ik was na Marokko ook al weer wat aan het sporten."

Format

Wie denk aan een estafetteloop over 540 kilometer, die krijgt het misschien al snel benauwd. Van den Bergh: "Maar dit team doet al vanaf 2011 mee en heeft veel ervaring. Zo hebben zij de ploeg van acht hardlopers opgedeeld in twee viertallen. Terwijl het ene viertal uitrust, loopt de andere ploeg een paar uur." Met enige verbazing hoorde Van den Bergh de verdeling. "We liepen per man steeds 1.500 meter en werden dan afgelost. Dat is dus een minuut of zeven per keer."

Je zou zeggen dat iedereen 5 of 10 kilometer zou kunnen lopen, en dan het stokje voor langere tijd zou overgeven. "Fysiek hoeft dat geen probleem te zijn, maar je hebt ook met het mentale deel te dealen. Door steeds maar 1.500 meter te lopen, kon je daarna weer een minuut of twintig uitrusten. Na 55 of 60 kilometer was dan het andere viertal hardlopers aan de beurt. Ik ben meer een diesel, maar ik zei tegen hen: 'Ik ben hier te gast, zeg maar wat ik moet doen'."

Team

Het team bestond echter uit veel meer dan de acht genoemde hardlopers. "We hadden een bus als basis. Het viertal dat niet liep, kon daar rusten en proberen dan een paar uur te slapen. Daarnaast was er ook een fysio mee, meerdere etsers, een chaueur, een navigator. In totaal waren we denk ik met ruim dertig mannen en vrouwen." Een kleiner busje begeleidde de 'dienstdoende lopers' van team A of B. "Inclusief de etsers, want een regel van de organisatie is dat een loper altijd wordt voorafgegaan door een etser en wordt gevolgd door een etser."

Licht

Omdat er in de nacht wordt doorgelopen, was enig licht ook geen overbodige luxe. "Je wilt toch graag weten waar je je voet neerzet. Wat verder wel even lastig was, was dat je bioritme verstoord is door 's nachts hard te lopen. Dat leidde wel tot enige moeite in de nacht van zondag op maandag. Ook liepen we bijna het gehele parcours in de regen, dat hielp ook niet." Uiteindelijk rekende de Dinxperloër voor dat hij in die 24 uur tussen de 70 en 80 kilometer in stukjes van 1.500 meter had bijgedragen aan het volbrengen van de Ropa Run. "We hadden een vaste volgorde van lopen, maar in mijn team heb ik een paar keer een beurtje van een van de anderen overgenomen."

Goede doel

Eenmaal met Rotterdam in zicht, ontstond een euforisch gevoel. "De aankomst was een chaos, met eerst de finish van de loper in kwestie en daarna een extra finish van het hele team." Met team 136 liep Van den Bergh geld bijeen voor mensen met kanker die in de terminale fase van hun leven zitten. "Het motto is dat we leven willen toevoegen aan dagen als we geen dagen meer kunnen toevoegen aan het leven. Mooi dat we met zo'n actie iets kunnen betekenen." Ook in zijn omgeving heeft Van den Bergh te maken met personen die aan kanker lijden. "Dat geldt voor een vriendin van ons, maar ook de dochter van mijn beste vriend. Het is mooi iets te kunnen bijdragen voor een ander."

Iron Man

Met de Marathon des Sables en de Ropa Run in de pocket richt Van den Bergh zich alweer op iets nieuws. "Ik zou wel weer eens een Iron Man-triatlon willen doen", stelt de Dinxperloër die onregelmatige werktijden heeft en in de jeugdzorg werkzaam is. "Maar dat ga ik eerst met de familie overleggen. Ik heb leuke triatlons zien staan in de bergen van Oostenrijk en ook in Spanje. Ik hou ervan om steeds op nieuwe plaatsen een evenement te bezoeken. Ik merk aan mezelf dat het alweer begint te kriebelen." (bron)

Weekend van de waarheid

Rotterdam

Bij de één moest het gaan gebeuren op zaterdag 12 april, de ander wilde een dag later graag pieken….Het 2e weekend van april stond bol van diverse wedstrijden, waar AVA`70-leden van de A- en B-selectie aan de start stonden en vooral ook wilden gaan finishen!

Weken, zo niet maanden werd er door heel veel AVA-janen uitgekeken naar ”het weekend van de waarheid.“ Samen trainen of individueel, gelexperimenten, tactiek bespreken, voedingstips uitwisselen… het ging in de kleedkamer voor of na de training, onder de douche of clubhuis bijna nergens anders meer over. De ranke lijven werd nog ranker en de bekkies stonden in de week voor de matchdays strakker dan ooit. Het kon haast niet anders, dan dat er toptijden genoteerd zouden gaan worden, want de voortekenen waren uitstekend. De club kilometervreters waren stuk voor stuk geweldig in vorm ….

Zaterdagmorgen 12 april in alle vroegte vertrok een viertal Dravers en Vrijbuiters voor de RunForestRun, een hele serieuze trailloop. Het waren zowaar geen kinderachtige afstanden, die afgelegd moesten worden in het hart van Drenthe. Angelique en Eric kregen dik 28 kilometer ploeteren te verwerken. Het “buiten spelen” van Henrie en André ging nog een stukkie verder, want na een strijd van ruim 7 uur en een verbranding van ruim 4000 calorieën had dit duo een slordige 51 kilometer afgelegd.

Jeroen Wisselink had gekozen voor geheel andere omstandigheden, want hij startte later op de middag op Ibiza voor zijn uitdaging, de halve marathon op dit extravagante Spaanse eiland. De zon scheen duftig en met 20 graden was het ook wat warmer dan het lijf gewend was. Niettemin ging het hardlopen uitstekend en rolde er een hele fijne eindtijd uit.

En toen was het tijd voor “Super Sunday,” zondag 13 april.

Nestor Wim Rensink was met een aantal hardloopmaten naar het Belgische Leuven vertrokken en startte op de 10 kilometer. Een pittig parcours met aanzienlijk meer heuvels dan gedacht kreeg de sympathieke draver voor de kiezen. Maar de sloffert had al enkele maanden aangetoond in hele goede vorm te zijn en etaleerde dat door gewoon een prachtige tijd van 51, 22 minuten te klokken. Een diepe buiging uiteraard.

Veel dichterbij huis maakten een trio AVA-janen op de vroege zondag veel minder reiskilometers en stonden aan de start in Beek. Lekker draven door de Achterhoekse bossen, stuk of wat hoogtekilometers meepakken. Het ging Bertje, Gertje en beetje nieuwkomer Tonny deze zonnige morgen uitstekend af en het was dan ook gewoon genieten geblazen.

In Rotterdam stond een zestal AVA`70-leden enigszins zenuwachtig om 10 uur aan de start bij Nederlands mooiste marathon. Spannend was het vooral ook, omdat het weer zo maar spelbreker kan worden, als de temperatuur snel op zou gaan lopen of de bewolking voor een hoge luchtvochtigheid. Buienradar werd dan ook in de week voorafgaand aan de wedstrijd zo`n keertje of 6,7 per dag geraadpleegd, maar op het moment suprême, was het allemaal dik in orde. Daarnaast was er bij de start wel een traditie- aanpassing, want Lee Towers was er niet bij en dan moet je toch even schakelen.

Goedgetraind en zeker ook goedgemutst gingen de 6 geelhemden de strijd aan met de 42,2 kilometer, samen met nog dik 17.000 atleten. Over het wedstrijdverloop kunnen we kort zijn: het liep als de gesmeerde bliksem!

 Tuurlijk zijn er de pijntjes en twijfels in het Kralingse bos, maar eenmaal bij de kubuswoningen, waar de sfeer altijd euforisch is, komt de finish in zicht. Er rolden werkelijk uitstekende tijden uit en was de missie bij allen meer dan geslaagd. Chapeau!!!

Bijna gelijktijdig klonk ook het startschot in Enschede. De oudste marathon van Nederland is groeiende en hier stond dan ook de grootste club AVA`70-dravers aan de start. Waar de één koos voor de halve afstand, liep de ander de volle route en dat vraagt veel van een mens. Maar dan is er tijdens de run toch altijd weer de passage van Lonneker. Een kippenvelmomentje want werkelijk alle 1934 inwoners van “de stad van de legendarische Hensken oet Lönn`ke” staan langs de route. En dan krijg je toch echt vleugels….. Dat beek ook wel, want het peloton geelhemden liep stuk voor stuk een geweldige tijd en dat zorgde voor louter lachende gezichten bij de finish, op 1 na.  

Heel veel AVA`70-atleten kwamen in het Weekend van de Waarheid in actie, showden hun talenten en scoorden prachtige tijden, mooie prestaties en uitstekende tijden. Maar alleen talent is niet voldoende, want je hebt absoluut nog 3 T`s nodig: een Trainer die je de juiste programma`s maakt, stimuleert en afremt waar nodig, Teammaatjes die je er op moeilijke momentjes tijdens de duurlopen doorheen slepen en misschien wel de belangrijkste… het Thuisfront dat je mentaal steunt, zorgt dat het eten op tijd klaar is en je moed in praat als het even niet lukt!

Tijdens het Weekend van de Waarheid hebben de AVA-janen laten zien, dat op het juiste moment alle puzzelstukjes op de plaats vielen! Hoe mooi is dat… (FR) 

Enschede

Drenthe

In welk Europees land lopen ze gemiddeld het snelst een marathon?

Tonny Baten 

Heb je een snelle marathonloper nodig? Kijk even in de lijst met gemiddeld snelste marathontijden van recreanten per Europees land en je weet welke nationaliteit je moet hebben. Nederland staat niet in de absolute top, maar draait aardig mee.

Nederland staat op een elfde plek in de lijst uit het onderzoek van Jens Jakob Andersen. De Noorse statisticus analyseerde meer dan 70.000 evenementen met ongeveer 108 miljoen deelnemers aan hardloopwedstrijden tussen 1986 en 2018.

Gemiddelde marathontijden per land

Professionele atleten tellen niet mee in dit onderzoek. Het gaat hier om recreanten.

1.Spanje - 3.53

2.Zwitserland - 3.55

3.Portugal - 3.59

4.Oekraïne - 3.59

5.Noorwegen - 4.01

6.Slovenië - 4.02

7.België - 4.03

8.Luxemburg - 4.04

9.IJsland - 4.04

10.Malta - 4.07

Nederland valt dus net buiten de top 10. De gemiddelde tijd op de marathon van een Nederlandse recreant is 4.08 uur. Een minuutje langzamer dan nummer 10 Malta. Buurland België doet het een stuk beter met plek 7.

Ranglijst voor mannen en vrouwen

Als we alleen kijken naar de ranglijst bij de mannen, dan staat Nederland ook elfde, maar bij de vrouwen neemt Nederland de tiende plek in met een gemiddelde tijd van 4.25. Nederlandse vrouwen staan daardoor net boven Luxemburg en Tsjechië. De snelste vrouwen vind je in Zwitserland (4.04), IJsland (4.13) en Oekraïne (4.14).

Spaanse mannen zijn overduidelijk de snelsten, want die houden met 3.49 de Portugezen, Noren en Oekraïners (3.55) op flinke afstand.

Gemiddelde tijd marathon wordt langzamer

We worden gemiddeld steeds langzamer, hoe kan dat? Steeds meer mensen hebben het uitlopen van een marathon op hun bucketlist staan. Waar de ruim 42 kilometer vroeger vooral voor de loopliefhebber was weggelegd, wordt de marathon toegankelijker. Als gevolg daarvan ligt de de gemiddelde tijd op een marathon nu lager. In 1986 lag de gemiddelde tijd nog op 3.52.35 en in 2018 was dat 4.32.49. Dat is een verschil van maar liefst veertig minuten. (bron)

Uitslagen van de 2e (halve) marathon van Wesel(D)

Mooie 3e plaats op de halve marathon bij de M60 voor Frank van der Wal (1:46.18)

Uitslagen halve marathon Zandlopers en Aaltenaren: Emiel Stemerdink 1:25.57, Hans Monasso 1:40.58, , Theo Neerhof 1:47.13, Ruud Naastepad 1:47.15, Maurice Magis 1:47.20, Vera Meinen 1:49.39, Jan Spekschoor 2:01.16, Marion Doornink 2:03.45, Janine Veldhuis 2:03.45 

Klik op de link voor de uitslagen

halve marathon

marathon

site organisatie

De Ronde Venen Marathon in Abcoude

Jeroen en Herbert

De broers Frans en Michael Woerden liepen samen duizenden wedstrijden. Ze vonden het in de zomer van 2016 een mooi moment om een keer zelf een wedstrijd te organiseren. Een marathon! Het werden 42 kilometers over rustige wegen, langs riviertjes, door natuurgebieden en een voormalige spoorbaan. Eén grote ronde komt langs alle 8 dorpen van de gemeente. Een uniek parkoers langs de mooiste plekken in hun eigen gemeente De Ronde Venen.

Het idee werd met groot enthousiasme ontvangen, zowel door lopers, als mensen die wilden helpen met organiseren. Hardlopers liepen op 19 november 2017 de 1e editie van De Ronde Venen Marathon. Inmiddels waren er ook een succesvolle 2e, 3e en 4e editie. Het parkoers is ingedeeld in rayons, met voor elk rayon een rayonhoofd. Zij zijn verantwoordelijk, met de vele verkeersregelaars en vrijwilligers, voor een goede doorgang in hun rayon.

AVA’70 lid Herbert ter Maat stond afgelopen weekend aan de start van deze marathon. Hij werd op de fiets begeleidt door zijn maatje Jeroen Toevank. In eerste instantie zou hij ook mee doen maar raakte in de voorbereiding geblesseerd en heeft Herbert onderweg prima verzorgd. Na 3:33.33 uur had Herbert zijn Marathon er op zitten!

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Geweldige prestatie Carla Hoornenborg bij Marathon van New York

Carla Hoornenborg

I wish it, I dream it…

Ik had 3 marathons gelopen: Amsterdam, Berlijn en Parijs. Alle 3 geweldige marathons maar er was er nog één die ik nog graag wilde lopen en dat was de New York Marathon.

En toen kreeg ik in april 2019 de diagnose borstkanker. Ik moest eerst het traject chemotherapie van 20 weken volgen. Bij uitleg over de chemotherapie vroeg de oncoloog of ik de periode van 20 weken wel zag zitten, omdat het een pittige periode zou worden. Mijn antwoord hierop was dat het bijna vergelijkbaar was met een marathonschema, dus dat het wel te doen moest zijn. De oncoloog moest lachen en gaf als antwoord dat hij deze vergelijking nog nooit had gehoord.

Na het chemotraject volgden er 3 operaties, de laatste eind maart 2022. Bij de nacontrole van de laatste operatie kreeg ik het goede nieuws dat het traject was afgerond en dat ik weer mocht hardlopen.

In de zomer van 2022 heb ik mij voor de fun ingeschreven voor de Londen Landmarks Halve Marathon op 2 april 2023. En paar weken later kreeg ik een mail  met “Congratulations”, ik was ingeloot voor een startbewijs. Al was ik pas net weer begonnen met hardlopen, het gaf mij wel weer een doel om voor te gaan.

En toen dacht ik: als ik toch aan het trainen ben voor de halve marathon in april 2023, waarom zou ik mij  dan niet voorinschrijven voor de marathon van New York op 5 november 2023. Dus in november 2022 heb ik mij ingeschreven bij Rijnmond Marathon Reizen, terwijl ik eigenlijk nog geen 10 kilometer kon hardlopen. Maar ik voelde mij goed en wilde er ervoor gaan. Als ik de halve marathon in Londen niet kon finishen, dan kon ik altijd nog de marathon in New York annuleren.

Op 2 april 2023 was de halve marathon in Londen. Wat was het geweldig om weer een halve marathon te kunnen lopen en dat in Londen. Ik heb er zo van genoten en ook goed kunnen finishen!

En toen kwam de volgende missie, trainen voor de marathon van New York. Ik heb veel slapeloze nachten gehad, want kon mijn lichaam nu nog wel een marathonschema aan. Door de chemotherapie en de operaties was mijn energielevel niet meer hetzelfde. Moest ik niet gewoon al tevreden zijn dat ik weer een halve marathon kon lopen. Maar de hele marathon van New York is mijn grootste wens. Ook de artsen waarbij ik nog onder controle sta, waren enthousiast en gaven mij toestemming hiervoor. Dus ik wilde het wel gaan proberen.

Ik heb contact met Mark te Brake opgenomen voor de hardloopbegeleiding. Samen hebben wij mijn wensen doorgenomen, het belangrijkste is heel finishen en indien mogelijk onder de 5 uur, want dan sta je de dag na de marathon in de New York Times. Zou leuk zijn, maar finishen is echt het belangrijkste!

Mark maakte iedere 3 weken een schema voor mij en in die periode heeft hij wel tig-duizend appjes van mij gekregen, over terugkoppeling van de training maar ook over steeds te hoge hartslag en vooral dat ik onzeker was of het wel ging lukken. Maar Mark bleef gelukkig rustig en had er alle vertrouwen in.

Ook ging ik naar Han Tieltjes om op de massagetafel mijn benen te laten masseren maar vooral om  de denkbeeldige bomen die ik steeds weer zag om te zagen. Als het echte bomen waren geweest dan was Nederland nu helemaal kaal geweest.

Op 1 november vertrokken Hans en ik om 4 uur s’morgens naar Schiphol om samen met de andere deelnemers en supporters van de RijnmondGroep naar New York te vliegen.

Woensdagmiddag komen we aan op vliegveld. Het eerste wat we zagen was de skyline van New York, dit is in het echt nog mooier dan op de foto’s.

In de dagen voor de marathon genoten hebben wij genoten van ”The City That Never Sleeps”. De hele reis was perfect geregeld door Rijnmond Reizen!

En dan is het 5 november 2023, de dag van de marathon. ‘s Ochtends om 7 uur galmt bij het ontbijtrestaurant uit de speakers van Rijnmond Reizen “New York, New York” en “You will never walk alone” en iedereen van de RijnmondGroep zingt volop mee. Daarna worden we met bussen naar de start gebracht. Bij iedere wave wordt het volkslied gezongen en worden we met een kanonschot over de start geschoten. De start op de Verrazanno-Narrow Bridge is zo mooi, wat een uitzicht. Door het hoogte verschil is het parcours pittig maar je wordt 42,195 km lang door de New Yorkers naar de finish gejuicht, kippenvel. Na ruim 27 kilometer was het supporterspunt van Rijnmond Reizen en daar stond Hans, wat was het fijn om hem even te zien en toen weer door naar de laatste 15 kilometer.

And I did it: Finisher New York Marathon 2023!!! Zo blij mee. Mijn doel is behaald en ik ben gefinisht in 4:35:35, dus de volgende dag stond ik ook in de New York Times.

De New York Marathon is echt magisch en voor mij de allermooiste marathon maar ook een persoonlijke overwinning! Ik wil iedereen maar vooral mijn gezin bedanken voor alle hulp en steun in de afgelopen periode, want alleen had ik het niet gered!

New York Marathon, je loopt ‘m niet maar je beleeft ‘m!!!

Carla Hoornenborg

Verslag van de Landschapsmarathon in Winterswijk

Hans Monasso

Mijn derde officiële marathonwedstrijd

Na Rotterdam (april 2022 - 4:23) en Enschede (april 2023, 4:22) liep ik afgelopen zondag de Landschaps marathon in Winterswijk.

Of ik deze zou lopen heb ik pas een dag tevoren beslist. Ik moest kiezen tussen de kanonsloop in Groenlo of de Marathon in Winterswijk. Omdat ik afgelopen zomer al veel 5 en 10km wedstrijden had gelopen leek me een marathon als lange duurlooptraining het betere idee. Op zondagochtend vroeg stond ik dan ook bij de na-inschrijving bij de kerk in Winterswijk.

Na Enschede had ik niet veel meer getraind op de lange afstanden. Ik liep wel trouw elke maand minimaal een halve marathon en in het tweede deel van de zomer heb ik zo veel mogelijk 5km rondjes vervangen door 10km loopjes. Daardoor kwamen de trainingskilometers de afgelopen twee maanden ruim boven de 200km. Die basis leek me voldoende om een marathon rustig uit te kunnen lopen.

Er stonden veel bekende gezichten aan de start, waaronder een grote groep zandlopers. En ook een aantal Duitse vrienden hadden zich aangemeld voor de hele marathon. De zandlopers zouden de afstand veelal met zijn tweeën of drieën afleggen. Een aantal van hen loopt aankomend weekend de marathon in Eindhoven. Het concept van samen de marathon afleggen betekent dat er mensen meefietsen waarmee je af kan wisselen. Gedurende de loop kwam ik er achter hoe dat er dan precies uit zou zien. Voor mij was die luxe niet weggelegd, ik zou de afstand alleen moeten lopen.

Nu had ik een prima strijdplan gemaakt voor deze dag. Mijn voornemen was vooral heel rustig te beginnen. Ik had Boyke gesproken die vandaag zijn eerste marathon zou lopen en hem geadviseerd 15 seconden langzamer te lopen dan de tijd die hij in gedachten had per kilometer. Ik zelf had het idee om op 5:15-5:30 per kilometer te starten.

Daarnaast had ik besloten bij de verzorgingsposten rustig de tijd te nemen om te eten en te drinken. De temperatuur in de ochtend was perfect om te lopen maar rond de middag zou de zon doorbreken en zouden de temperaturen ruim boven de 20 uitkomen. Niet een heel prettig vooruitzicht.

Zoals wel vaker kon het gemaakte strijdplan gelijk de vuilnisbak in. Stravavriend Wouter Burgwal kwam gezellig naast me lopen kletsen en al gauw stelden we vast dat ons conversationeel-tempo rond de 4:50/km lag. Maar goed, ik voelde me prima, het was een tempo waarbij we goed met elkaar konden praten en wanneer ik het geklets zat zou zijn zou ik mijn tempo gewoon rustig laten zakken. Ik wist dondersgoed dat dit een heel slecht idee was, maar omdat er geen druk op stond vandaag liet ik het maar zoals het was. Zo samen lopen vliegen de kilometers ook wat sneller voorbij maar na ruim 10km heb ik hem toch maar laten lopen. De 15km kwam ik door in 1:13:17. Ik besloot dat het tempo nu rustig wat boven de 5 minuten per km mocht liggen. Wouter was er vandoor gegaan en ik had het traject nu voor mezelf.

Het parcours was prima uitgepijld en op alle belangrijke splitsingen stonden verkeersregelaars. Ook het aantal verzorgingsposten was uitstekend. Uit mijn hoofd waren er elke 5km drankposten en ook de Rotary had een uitgebreide verzorgingspost ingericht ergens boven Winterswijk. Bij elke drankpost heb ik even kort de tijd genomen om wat te drinken maar achteraf gezien heb ik hier mijn tweede fout gemaakt. Door de oplopende temperaturen gedurende de loop verloor ik meer vocht dan dat ik tijdens de drankposten had ingenomen. Daar kwam ik pas na de wedstrijd achter, ik was ruim twee kilo lichter na de loop.

De 21km kwam ik door op 1:45. Trek je dat door, dan kom je voor de hele op 3:30. Dat is de tijd die Stryd voor me aangeeft voor potentiële tijd op de marathon. Ik wist natuurlijk al lang dat ik dit vandaag niet ging halen. Het tweede deel van het traject bestond uit veel zandwegen met deels mul zand. Bovendien wist ik dat ik ergens na de 30km het gewoon moeilijk zou krijgen.

Tijdens het lopen werd ik regelmatig ingehaald door mensen die maar een deel van de marathon liepen. Dat is niet altijd even motiverend, maar zo af en toe zaten er mensen bij die mijn tempo aanhouden of iets langzamer waren. In het tweede deel van de wedstrijd heb ik vooral mijn eigen tempo gelopen. De 30km kwam ik door in 2:34 en de 35km in 3:04. Nog 7km in 56 minuten om binnen de 4 uur te lopen. De tijden zie ik nu pas, tijdens de hele wedstrijd heb ik nooit de gelopen totaaltijd bekeken. Iets voor de 40km kwam ik een Duitse collega achterop. Toen we samen de tijd bekeken bedachten we ons dat binnen de vier uur nog zou kunnen wanneer we door zouden lopen. De 40km kwam ik door op 3:41.

De laatste 2200 meter waren de hel. Het tekort aan vocht deed me de das om waardoor ik behoorlijke stukken moest wandelen en ook bij de laatste verzorgingspost echt even bij moest komen. Bij 42,2km stond de tijd op 3:58. Maar de finish lag nog ruim 500 meter verder. Eenmaal over de finish kon ik instorten. Gelukkig waren er een paar knappe Aaltense zusters die goed voor me gezorgd hebben. Na een kwartiertje zitten was ik er weer bovenop.

Ik ben de rest van de dag, de avond en nacht bezig geweest met bij drinken. Dat is iets dat ik de volgende keer beter in de gaten ga houden. Dat ik te snel gestart ben wist ik, dat gaan we vast nog weleens anders doen. Een marathon op volledig verharde ondergrond en dan lekker op 5:15 lopen.

Voor nu gaat de focus op de Boekeldercross, nog ergens een halve marathon, die van Doetinchem misschien en op de Montferlandloop. Over de race mag ik verder niet ontevreden zijn. Het is een PR en er zit voldoende potentie in om nog eens een keer een stuk sneller te lopen. Niet slecht op mijn 54ste.

Hans Monasso

Prachtige tijd Mark te Brake op marathon van Hamburg(D)

Mark te Brake (foto Erwin Wamelink)

Ava'70 lid Mark te Brake heeft zondagmorgen in het Duitse Hamburg een prachtige tijd gelopen op de marathon. Hij finisht in een tijd van 2:33.25. Halverwege noteerde hij een tijd van 1:14.27 maar kon dit tempo niet helemaal vasthouden. Hij bleef hiermee enkele minuten verwijderd van zijn droomtijd van onder de 2.30 uur.

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Het geheim van sub-3 uur op de Marathon

Theo, Luuk en Geert

Luuk te Brake kwam, zag en overwon

Het (uit)lopen van een marathon is natuurlijk een flinke kluif en verdient alle respect, want je moet er best wat voor doen en laten. Om de magische afstand van 42 kilometer en 195 meter in minder dan 3 uur af te raffelen heb je toch ook zeker een portie talent nodig. AVA-jaan Luuk te Brake vond zichzelf kanshebber om dit kunststukje uit te gaan halen. In zijn twee vorige edities boekte hij telkens al flinke progressie en toonde aan dat het er misschien ook werkelijk wel in zat. Maar… dan moest zijn P.R. wel met dik 9 minuten verbetert worden en kenners weten, dat dit zeker geen makkie is. Toch was zijn omgeving positief gestemd en zagen zeker mogelijkheden. De vrolijkste hovenier van Aalten e.o. besloot om maar eens te rade te gaan bij zijn jongere broer Mark, die gemiddeld toch wel zeker zo`n 32 seconden per kilometer sneller is, dus daar moet toch goede tips te halen zijn. Er werd een pittig trainingsprogramma opgesteld en Luky kon aan de bak, serieus als hij is.

Daarnaast ging te Brake ook nog op zoek naar clubgenoten, die hem aan wat leefstijltips zouden kunnen helpen en die ook een sub-3 uur tijd hadden gelopen op de marathon. Hij kwam daarbij terecht bij Theo Stronks en Geert Wevers, die ooit in 1995 hand in hand de Coolsingel opliepen en de klok stil lieten staan op de onwaarschijnlijk mooie tijd van 2 uur, 57 minuten en 36 seconden. Ja….. ik zie menigeen denken….die twee? Ja het is echt waar en er zijn zelfs bewegende beelden van, maar dit terzijde. Samen met dit duo heeft Luuk in ieder geval gemeen, dat ze alle drie waarschijnlijk never nooit in aanmerking zullen komen voor de hardloopstijlprijs. Maar wat ze ook delen is het feit dat ze wel een flinke portie karakter in de bliksem dragen en dit er op het gewenste moment uit weten te persen. Het trio belegde in het geheim half januari jl. een gezellige avond om eens wat ideeën uit te wisselen en dit werd voor te Brake dan ook gelijk de laatste voor de marathon. De Bourgondiër moest zijn passie voor bier en lekker eten acuut opgeven van zijn adviseurs en een flink aantal kilo`s af gaan vallen voor het beste resultaat. Daarnaast moest hij het aantal uren slaap opschroeven en de handen boven de lakens houden. Ook dat nog, moet Luuk ongetwijfeld gedacht hebben.

Maar de stoere A-loper ging de strijd tegen de kilometers ambitieus aan en de vorm groeide met de week, evenals het zelfvertrouwen en de bravoure. De uitstekende voorbereiding moest hem een tijd opleveren van net effen onder de 3 uur, al besefte de sympathieke marathonloper wel, dat de lat best hoog was gelegd, vooral door hemzelf. Toch oogde hij zo scherp als een mes en maakte op de heenreis naar de marathon van Rotterdam toch wel akelig ontspannen. Paar witte bolletjes met Nutella-pasta en Venz hagelslag, een thermoskannetje koffie…. Nee, geen bijzondere fratsen zo vlak voor de wedstrijd van het jaar. Vlak voordat Lee Towers zijn megahit het startvak in knalde, stond het bekkie goed strak, maar ook weer niet overdreven gespannen. Zijn beide mentoren en persoonlijke coach stonden op de Erasmusbrug en zagen, dat het wel goed zat. Ook bij de passage op dik 26 kilometer liep Luuk nog als de gesmeerde bliksem en zo constant als een Zwitsers uurwerk.

De rekenmeesters lieten weten dat een sub 3-uur er zeker in zat, maar dan moest de man met de hamer niet te hard toe gaan slaan. Met enige grimas op zijn gezicht, maar met de wetenschap dat de missie ging slagen, draafde te Brake de Coolsingel op, deelde wat handkusjes uit en klokte de schitterende eindtijd van 2 uur, 58 minuten en 50 tellen. Het duurde maar even of Luuk kon zijn adviseurs in de armen sluiten en samen vierden ze hartstochtelijk het feit dat het ook hem was gelukt om de magische grens van 3 uur te slechten. Terug in de bus nam de stoere marathonloper om te herstellen nog zijn laatste broodje chocopasta en een beker lauwe koffie. O, ja… en een lekker koud biertje! (FR)   

Verslag van de Marathon van Enschede

Hans Monasso in gesprek met Dennis Bloemers

Het is een beetje jammer dat onder het geweld van de Marathon van Rotterdam de Marathon van Enschede wat ondergesneeuwd is. Na bijna een week geen enkel berichtje op de site van Geert en dat terwijl dit toch het hardloopwalhalla van het lokale Internet is. Steevast open ik elke ochtend de website om te zien wat de laatste lokale hardloopnieuwtjes zijn maar tot vandaag helemaal niets. Vandaar ik zelf maar even in mijn toetsenbord geklommen ben.

Laat ik beginnen te vertellen dat mijn eigen marathon planning volledig in het water gevallen is. Ik had me ingeschreven voor Enschede om laagdrempelig en zonder enige druk de marathon te lopen maar helaas liep ik vier weken voor datum een blessure tijdens een lange duurloop. Het schoot me in een onwillige spier in het linker bovenbeen en daar bleef ik last van houden. Ik gunde het been zoveel mogelijk rust maar deed nog wel twee 10km wedstrijdjes. Tijdens die wedstrijden bleek ik wel te kunnen rennen maar dat ging met pijn en echt aanzetten voor snelheid ging ook niet. Twee dagen voor de marathon liep ik een 5km rondje met veel klachten maar bij een testrondje een dag later leek het toch behoorlijk goed te gaan.  Ik durfde het tempo zelfs omhoog te gooien naar een 10km wedstrijdtempo en dat beviel best wel goed. Beetje jammer alleen dat ik op de dag van de marathon toch een reactie kreeg. De pijntjes van de eerste testloop waren terug.

Het grote wel of niet starten dilemma begon maar uiteindelijk gekozen om gewoon lekker rustig te beginnen en gewoon te zien waar het schip strandt. Rond half acht vertrok ik uit Aalten richting Enschede om mijn auto te parkeren onder de van Heekgarage. Het startnummer moest opgehaald worden bij het Saxion. Ik was de drukte nog net voor en heb bij het Saxion gewacht tot het moment daar was naar het startvak te vertrekken. (Het was buiten behoorlijk fris en bij het Saxion was het lekker warm)

Ik had begrepen dat andere jaren de marathon uit twee rondjes bestond en dit jaar voor het eerst een aparte 42km rond zou beslaan. Ik had de route kort bekeken maar had geen idee wat me te wachten stond. Het zou een vlak en snel parcours zijn.

Bij het Saxion trof ik Stephan Lüth van sportclub Lowick die later in een prachtige 3:21 zou finishen. Bij het startvak sprak ik Dennis Bloemers die zichtbaar nerveus was voor zijn allereerste marathon  maar die uiteindelijk in een fantastische 3:43 zou finishen. Geweldig voor een debuut natuurlijk. Net voor de start trof ik ook nog Henk ter Beest die voor de halve marathon ging en vandaag zijn PR probeerde aan te scherpen.  Hij noemde zijn gewenste eindtijd en ik vond dat behoorlijk ambitieus maar later bleek dat hij met vlag en wimpel geslaagd was. Hij had zijn halve marathon tijd aangescherpt tot 1:33. Ik geloof bijna 5 minuten van zijn vorige PR af. Echt indrukwekkend.

Bij het startschot begon ik met wat zeurderige pijn in mijn been. De eerste vijf kilometer schoten niet echt op door de drukte. Er was af en toe geen doorkomen aan. Vooral de pacer groepjes zorgen regelmatig voor blokkades. Op zich niet zo heel erg want ik wilde mijn tempo toch drukken maar af en toe werd ik toch afgeremd of moest ik erg slalommen. Daarna werd de drukte minder en kon ik beter mijn eigen tempo lopen. De pijn in het been nam af en op een gegeven moment vond ik zelfs dat ik wat te snel liep. Er zaten een paar flinke stukken vals plat in het parcours en tot kilometer 17 (ongeveer) liep je samen met de mensen van de halve marathon. Bij de drinkstations nam ik telkens rustig de tijd om even een bekertje sportdrank te drinken  en na 30 kilometer zat ik mooi op schema voor een tijd ruim onder de vier uur.

Toen schoot helaas een pijnscheut door mijn linkerknie. Ik trok een keer met mijn been en rende door maar voelde meteen dat het niet lekker zat. Ik gooide het tempo iets omlaag maar na een kilometer schoot het er nog een keer doorheen. Het werd al snel duidelijk dat rennen niet echt meer ging lukken of dat het in elk geval niet verstandig zou zijn. Ik heb het laatste stuk dan ook grotendeels gewandeld, met een grimas op het gezicht. Voor de show heb ik de laatste twee kilometer nog wel stukken gerend en uiteindelijk finishte ik in een tijd van 4:22.

Uiteindelijk ben ik blij dat ik hem wel heb gelopen. De ervaring van een stuk langzamer lopen dan ik normaliter zou doen was een heel positieve en ook een volgende marathon zal ik op die manier ingaan. Maar dan wel zonder blessure vooraf.

Hans Monasso

Uit de oude doos Marathon van Rotterdam 1995

Samen met Theo op de Coolsingel en dus bijna bij de finish

Komende zondag wordt de 42e Marathon van Rotterdam gelopen. Op 23 april 1995 heb ik mijn eerste Marathon gelopen. Bij de start sta ik ongeveer een minuut achter clubgenoot Theo Stronks. Hij heeft al meerdere keren een Marathon gelopen en mag daarom enkele startvakken voor mij starten. De hele winterperiode heb ik samen met hem, Gerrit Ormel, Ronald Pastoors en enkele anderen atleten getraind. Na de eerste tien kilometer valt me de tussentijd wat tegen en had ik eigenlijk wat sneller willen lopen. Achteraf is die behouden start waarschijnlijk mijn grootste winst geweest. De halve Marathon kom ik door in 1:28,01 minuten en het gaat nog steeds goed.

Ongeveer tien kilometer verder zie ik Theo en ik kan er langzaam naar toe lopen. Na ruim 32 kilometer ga ik hem voorbij en hij geeft aan dat hij ook nog goed in de wedstrijd zit. Dat is mooi denk ik maar ik loop langzaam bij hem weg en ik denk bij mezelf die zie ik aan de finish wel terug! Wat schets mijn verbazing dat ik enkele kilometers verderop de volgende legendarische woorden in mijn rug hoor. "Zo’w samen noar de finish lopen, dat loap iets makkelijker dan allene". Ik denk dat kan toch niet waar zijn maar het is echt Theo die zich terug gevochten heeft. Grote klasse!

Ik stem toe en de laatste zeven kilometer hebben we enorm veel aan elkaar gehad. De één beurde de ander op en om de beurt doen we ons kopwerk. Iedere kilometer die voorbij gaat, praten we elkaar moed in en onder het lopen rekenen we steeds uit wat we nog aan tijd over hebben om onder de drie uur te lopen. Zover we nog kunnen rekenen. Ik krijg het wel steeds warmer en de sponzen die ik aangereikt krijg neem ik tot over de finish mee. Het ziet er steeds beter uit en we maken er samen een ware zegetocht van. De laatste paar honderd meter op de Coolsingel lopen we triomfantelijk hand in hand naar de finish in een geweldige ambiance. Mijn netto tijd is 2 uur 57 minuten en 36 seconden.

Afgelopen week heb ik een gedeelte van deze Marathon op video nog eens terug gekeken. Ik kan er nog steeds van genieten en het is de mooiste wedstrijd die ik gelopen heb, met grote dank aan Theo.

De Spanjaard Martin Fiz wint de Marathon en de Nederlander Bert van Vlaanderen maakt een geweldige opmars om uiteindelijk als tweede te eindigen. Ze lopen ruim een minuut per kilometer sneller dan ons, dus dat valt ook nog wel mee.

Net voorbij de Kubuswoningen, we moeten nog enkele kilometers

Marathon, ben gekke Henkie niet!

Maurice, Petra en Niek hebben de Berlijn Marathon volbracht!

Ik hoor het hem nog zeggen, inmiddels denkt hij er anders over. Hij heeft dit najaar de 42,2km gelopen. Wat is dat toch dat sommige lopers hun afstanden steeds meer oprekken?

Als wij een groep beginners trainen, dan heb je meestal wel een idee “wie erdoor komt, of afhaakt”.

Nadien moeten we constateren dat we er heel vaak naast zitten. Aanleg en “mooi lopen” zijn niet altijd de maatstaf voor een succesvolle loopcarrière. We zeggen nu veelal, zodra ze één winter de trainingen hebben doorstaan, dan kunnen we het beste opnieuw kijken wie er overgebleven zijn!

Wat ze bij vrouwen eigenwijs noemen en bij mannen zelfvertrouwen, zijn de eigenschappen die vaak bepalend zijn voor de blijvers. Combinaties van Fysieke en Mentale aanleg komen uiteraard ook voor.

Bij Loopgroep Zandloper hebben we veel recreanten die wekelijks een uur bij ons trainen, en meestal nog 1 keer voor zich zelf een duurloop doen. Dat is prima!! Het is goed voor de conditie, de mentale gezondheid en zeker niet onbelangrijk de sociale contacten.

Ongeveer een derde van onze leden zien we bij extra activiteiten, zoals trailrunning, heuveltraining, wedstrijden over 5 en/of 10 kilometer ed. Zij die dan overstappen naar een 15km of 10 Engelse mijl (16,1km), zijn vaak degenen die plezier hebben in de LAT (Lange Afstand Trajecten). De stap naar een halve marathon is dan vaak een kwestie van tijd.

Zowel in het voorjaar als in het najaar hebben we op zaterdagmorgen de extra LAT trainingen, die leiden naar een mooie voor-, of najaars halve marathon. Vanaf dezelfde locatie is er dan ook een groep marathonners die zich voorbereiden. Uiteraard maken zij beduidend meer trainingskilometers.

Terugkomend op welk soort mensen een marathon loopt! Gemiddeld kun je zeggen “vasthoudend, consequent, sociaal, sportief”. Meestal niet de stoere types, maar meer de bedachtzame en leergierige lopers, uitzonderingen daargelaten. Hardlopen lijkt een individuele sport. Onze halve/hele marathonners bewijzen het tegendeel, veelal geven ze aan, dat “de groep” maakt dat ze meedoen.

Dit najaar hebben Maurice, Petra en Niek in Berlijn gelopen (resp. 3.41 – 4.28 en 4.07), in Eindhoven zijn Roel, Remi en Emiel gefinisht (resp. 3.24 – 3.27 en 3.24). Vera mag 30 okt. nog in Dublin lopen.

Henk Mengers

Anne en Henk hebben de halve in Eindhoven gelopen (resp. 1.42 en 1.45)

Jo Schoonbroodt (71) loopt wereldrecord op de marathon in categorie 70+

Jo Schoonbroodt

Jo Schoonbroodt uit Maastricht was er al een paar keer dichtbij, het wereldrecord marathon in de leeftijd boven de 70 jaar. Tijdens de Maasmarathon van Visé in België liep hij afgelopen jaar al een Europees record met 2.56.37, een tijd die hij bij de NN Marathon Rotterdam 2021 verbeterde naar 2.55.20. Maar afgelopen zondag liep de ‘Grijze Keniaan’ in Visé de marathon in een nieuwe wereldbesttijd van 2:54:19, 4 seconden onder de tijd van de Amerikaan Gene Dykes uit 2018.

Jo Schoonbroodt loopt werelrecord in Visé

Jo Schoonbroodt is de ochtend na zijn prestatie nog in hemelse sferen. ‘Het was gisteren een topdag, mijn plan was om voor de 75e keer een marathon onder de 3 uur te lopen. Ik ken het parcours in Visé en ik had de NN Marathon Rotterdam goed verteerd. Een week na die marathon liep ik in mijn eigen Maastricht alweer een halve marathon in 1.27.'

De eerste helft

Het startschot viel voor de marathon gisteren om 09.30 uur, gelijktijdig met de halve marathon. Het parcours gaat over twee lussen die vanuit België langs de Maas ook Nederland aan doen. ‘Gelukkig hadden we in de eerste lus een grote groep met halve marathonlopers die mij tegen de frisse noordoostenwind konden beschermen. Die eerste ronde ging in 1.26.18 en hiermee liep ik onverwacht sneller dan de doorkomst in Rotterdam een maand terug en ook sneller dan het schema voor de wereldbesttijd. In de tweede lus kreeg ik gezelschap van mijn loopmaat Frank Driessen die me hielp in de moeilijke stukken tegen de wind in.’ (bron)

Hilarische cooling down na 'De Mooiste'

Er werd gekozen voor een samenzijn op neutraal terrein

Het is uiteraard best belangrijk om na een wedstrijd te zorgen voor een goede nazorg. In vaktaal heet dat in de sport een cooling down. Naast het rekken en strekken van spieren en ledematen is zeker ook het aanvullen van vocht aan te raden. Bij het voetbal spreken ze dan over de derde helft, maar hardlopers drinken in de regel alleen isotone sportdrank, water, bietensap of een eiwittenshake. Na een run of een kilometertje of 5 of 10 is dit een aanrader, na een marathon een absolute must. Na “de mooiste” in Rotterdam was dit ook bij de AVA`70-helden duidelijk zichtbaar. Na het Vitenssap en de Dextro, zetten de moegestreden atleten het bij de mobiele kleedkamer al snel op een zuipen. De flessen Duits gerstenat, met of zonder alcohol, waren werkelijk niet aan te slepen. Begrijpelijk natuurlijk, want het gros had een maand of wat geleefd als een monnik of non en behalve af en toe een beetje seks, moet het werkelijk een doodsaaie periode zijn geweest. Alle remmen los dus.... 

De youngsters van het Aaltense gezelschap gingen in Rotjeknor een nachtje flink doorhalen en dat heeft de horeca geweten. De tap bleef prettig stromen en het duurde enige uren, voordat het gezelschap tot rust kwam. Dit moest gaan gebeuren in de kubuswoningen, waar een overnachting was geboekt. Echter, als je met een flinke hijs op goed naar de bouw gaat turen en in het complex rond tolt, komen de muren, deuren en hopelijk ook het bed vanzelf op je af. Aldus geschiede. De oudere garde liet zich met de bus naar de thuisbasis tuffen. De best wel lange zit in combinatie met de geleverde inspanning en een paar potjes bier, bleek voor menigeen een behoorlijke aanslag op de beenspieren en het verdere gestel te zijn. Een enkeling kreeg zelfs in de bus al kramp en schreeuwde zo hard, dat het noodluik al gelijk open vloog. De dappere kilometervreters lieten zich bij het AVA`70-complex tergend langzaam uit de bus zakken. Het was een meer dan kostelijk gezicht voor de meest fitten onder de passagiers en dat waren eigenlijk alleen de toeschouwers. Het uitstappen had verdacht veel weg van de terugkeer van de bewoners van Beth San, die een dagtochtje hebben gehad en uit de bus moeten worden geholpen. 

Afijn, het zou na een aantal uren slaap vast en beter gaan met de motoriek, maar dit bleek maar bij verdomd weinig marathonatleten het geval te zijn. De nachtrust had het lichaam veelal verder de vernieling in geholpen. En waar de één op handen en voeten achterwaarts de trap afkroop, verbleef een ander 3 dagen in quarantaine op de bovenverdieping, omdat alles verrot leek te zijn, op de wenkbrauwen na. Zorgelijke situaties natuurlijk en menigeen vroeg zich bijna huilend af of dit ooit weer goed zou komen. Een marathon zou er in elk geval nooit meer gelopen worden, dat was wel een zekerheidje. Er waren ook best wel enkele positieve uitzonderingen, maar die waren wel heel dik in de minderheid en de vraag was eigenlijk ook direct op hier nou sprake was van stoerdoenerij of dat er tijdens de marathon met de handrem op was gelopen. Beide natuurlijk kwalijke zaken, waar het laatste woord nog niet over gesproken is. Ernstig was natuurlijk de melding dat bij minimaal twee deelnemers sprake was van een dermate donkergekleurde teen en nagel, dat er mogelijk gevreesd moest worden voor blijvende schade of erger. Tuurlijk, je hebt er dan wel 10, maar verlies na een dergelijke krachttoer is toch een slordige beloning. 

Dat de AVA`70-toppers goed getraind waren bleek uit het feit dat er in de loop van de week alweer ras wat grappen werden gemaakt, een enkeling zich hampelend over het complex voortbewoog en het app-verkeer langzaam, maar wel zeker weer op gang kwam. Het was bijna niet voor te stellen, maar krap 5 dagen na de geweldige inspanning werd er al een evaluatiemoment ingelast. De adrenaline zat nu immers nog hoog, het zelfvertrouwen groeide weer met de dag en de mobiliteit kwam ook stilaan terug. Er werd gekozen voor een samenzijn op neutraal terrein en om het allemaal extra feestelijk te maken, werden er wat tapjes geplaatst en trad er zelfs een fijn orkestje op, die de geel-blauwe brigade op een perfecte show trakteerde. Hoe attent is dat? 

Natuurlijk ging men naast het sap ook weer op de gezonde toer met een overvloed aan tomaatjes, kaas, blokjes worst en augurken. De marathonners bleken verdraaid populair, want de halve Markt stond vol om de Aaltense renhelden te huldigen. Absolute blikvanger was een ronde inschrijftafel met een liefelijk roze kleedje, waarop een A4-tje lag met daarop de inschrijvingen voor “de mooiste,” editie 2023. Een vlotte blik op het lijstje leerde al snel, dat ook dat bij voorbaat weer een onvergetelijke marathon van Rotterdam gaat worden. Een enkeling zal hiervoor overigens nog flink aan de bak moeten, maar samen met enthousiaste clubgenoten en de hartverwarmende aanmoedigingen van de AVA`70-aanhang is de finish op de Coolsingel dichterbij dan je denkt. Je hoeft er alleen nog maar naar toe te lopen. (FR) 

Rudi Meinen wint van zichzelf in 'de Mooiste'

Rudi Meinen

Wat maar heel weinig mensen wisten, was het feit dat Rudi Meinen met zichzelf had afgesproken, dat hij pas zou stoppen als voorzitter van AVA`70 als hij de Marathon van Rotterdam zou hebben gelopen, inclusief de finish op de Coolsingel. Omdat de voorjaarseditie van 2021 er werd uitgekegeld door corona, tekende hij als preses voor een jaar bij, met als reden dat zijn werk nog niet helemaal klaar was. Een leugentje achteraf, want de werkelijke reden bleek pas veel later. Het moest dus nu maar gaan gebeuren in het voorjaar van 2022 en de voorbereidingen werden in januari serieus opgestart. Natuurlijk vond de buitenwereld er ook wat van. Wie Rudi immers een beetje kent, weet heel goed hoe hij er na de finish van elk totaal onbelangrijk loopje als bijvoorbeeld de T & F-run bijhangt, maar meestal zelfs ligt. Helemaal naar de kloten loopt de uiterst sympathieke draver zich telkens weer. De verzuring opzoeken is geen probleem, maar Rudi gaat altijd net even een paar flinke stappen verder. Niet aanspreekbaar is hij dan en van enige lichaamskleur is in de verste verte geen sprake.

Deze Rudi Meinen zou serieuze plannen hebben om te starten in de Mooiste? Menigeen had zo zijn vraagtekens, want iedereen kent de beelden van de atleten die waggelend de Coolsingel op komen tollen en ook onze voorzitter zou dit zomaar kunnen overkomen, zo was de gedachte. Moeten wij als club willen, dat onze vereniging op deze wijze in beeld komt? Achter de schermen werd hierover veelvuldig gediscussieerd, maar Rudi was vastberaden en zou zich door niets en niemand laten tegenhouden, dat was wel duidelijk. Hij maakte even een studie van alle clubgenoten die er op de lijst van potentiële deelnemers stonden, om te kijken waar hij het beste kon aansluiten bij de voorbereiding. Gezien zijn staat van dienst en ambitie, zou hij zeker niet voor een laf trainingstempo gaan kiezen en dat bleek ook het geval. Hij zocht de aansluiting bij een stel jonge honden, die hem met warmte en plezier opnamen in hun groupy. Dat de gespierde spijker daarbij meer dan vol aan de bak zou moeten, was een zekerheidje. Alles in de wetenschap, dat de grootste tegenstander bij dit avontuur over de klassieke afstand niemand minder dan hijzelf zou zijn. Immers, als het startschot valt gaat Rudi altijd gelijk tot aan het randje en dat is bij 42 kilometer en 195 meter natuurlijk een levensgevaarlijke strategie……

In de beginfase van het trainingsschema zijn de te lopen afstanden nog best te behappen en Meinen hield vooralsnog dapper stand. Op karakter kon hij dit nog prima bijsloffen en hij had een geheim wapen, dat hem daarnaast extra ondersteuning zou moeten bieden. Rudi was gestart met het eten van kwark. Geen kale witte drab, maar aangevuld met granola. De voorzitter had ergens gelezen dat dit goed was en veel proteïne bevatte, dus in de voorbereiding op een duurprestatie waardevol kan zijn. Een marathon mag daar best toe gerekend worden, dus besloot Rudi hierop vol in te zetten. Er werd een best contract gesloten met Campina voor de levering van het witte goud, zoals hij de kwark zag en daarnaast werd er ook nog een vrachtwagen met de mix van granen, zaden, vezels en gedroogd fruit op de inrit van zijn huis gekieperd. Typisch Rudi natuurlijk. Als hij ergens voor gaat, dan gaat hij er ook vol voor.   

De voorbereiding begon steeds meer vorm te krijgen, zeker toen het aantal kilometers week na week werd opgeschroefd. Terwijl de jonge gasten het tempo prima konden volgen, begon het ranke lijf van de AVA-voorzitter toch wel wat te pruttelen. Het enkelgewricht kraakte en het belemmerde Rudi om lekker door te kunnen trainen. Tot overmaat van ramp kreeg corona hem ook nog te pakken en moest er zelfs noodgedwongen een pauze worden ingelast. Juist op het belangrijkste moment, toen er de allesbeslissende lange 30+ duurlopen op de agenda stonden, moest hij passen. Meinen was werkelijk niet te genieten en zei dagelijks wel 38 keer dat hij de handdoek in de ring wilde gooien. “Ik laat me uitschrijven, want zo wordt het helemaal niets,” Rudi was kats van het padje, maar iedereen in zijn omgeving weet ook, dat opgeven in zijn woordenboek niet voorkomt, dus kreeg hij psychische ondersteuning van zijn trouwe loopmaatjes. Niet dat dit ook maar iets zou helpen, want normaliter blinken deze gasten nou niet bepaald uit door intellectuele uitspraken. En toch….. op de een of andere manier sloeg de gekwetste preses zich door de narigheid heen en stond hij op 10 april aan de start van zijn eerste marathonavontuur. Het bekkie stond gruwelijk strak, toen hij in het startvak stond te popelen voor het vertrek. Het optreden van volkszanger Lee Towers kon hem eigenlijk gestolen worden, maar onder het motto “als we er dan toch zijn” zong de Lintelose bariton uit volle borst mee en veegde vlot nog even het vocht uit zijn ogen. Ja, ja…. ruwe bolster, blanke pit die Rudi!

Het was bijna 10.00 uur, dus de hoogste tijd om te vertrekken. Meinen voelde de juiste spanning op zijn spieren en meldde zich bij de pacer, die 3:20 op zijn vlaggetje had staan. Dan heb je wel lef natuurlijk als je het debuut gaat maken bij de mooiste, maar de gespierde draver durfde het risico aan te gaan. De scheepshoorn klonk en de meute zette zich in beweging. Na een kilometertje op de Erasmusbrug aangekomen, gaf het horloge een doorkomst aan van 4,12 minuten. Rudi raakte in paniek van deze snelle start en wilde de pacer tot de orde roepen. Deze ervaren kilometervreter ging echter onverdroten door en liet zich door Meinen al helemaal niet afremmen. Even een lichte twijfel bij de debutant, die snel besloot zich netjes bij de tempobeul af te melden en zijn eigen plan te trekken. Een hele wijze beslissing, want Rudi liep werkelijk een dijk van een wedstrijd en geheel op eigen kracht.

Na een kleine 26 kilometer passeerde hij het trouwe, enthousiaste en schreeuwende AVA-legioen op de Erasmusbrug. Een kleine glimlach, maar verder alleen een brok concentratie. Geen tijd voor uitbundig gezwaai of flauwe grappen. Nee, het was serious business voor Rudi Meinen, die afstevende op een bliksems knappe tijd bij zijn eerste marathon. Ook de Kralingse Plas, dé scherprechter die bij menigeen het mes in de bovenbenen zet, kreeg Meinen er niet onder. Het slotoffensief was ingezet, er werd nog een overheerlijk gelletje naar binnen gewerkt en met een minimale vertraging in het tempo, ging het richting de Coolsingel. Op meter 678 tot 643 van de finish volgde de laatste AVA`70-adrenalinestoot van zijn fans en met een voortreffelijke eindtijd van 3:24:39 passeerde Rudi de meet. Niet total loss, zoals we van hem gewend zijn, wel gesloopt. Maar zeker ook trots op zijn prestatie, want hij had vooral gewonnen van zichzelf!!  Waarvan acte….. (FR)