 |
| Gerrit, Jaap, Mariska, Ingrid en Evelien, de organisatie van het weekendje Sauerland |
De
trouwe lezer van dit fijne weblog van neef Geert kan het niet ontgaan zijn: AVA
’70 is een weekendje weg geweest. Met een mooie groep atleten is er gedaldeed
in Sauerland, rundum das Familienhaus Zum Schwanenteeg, van de familie
Oberink. Dag 1 is beeldend beschreven door Frank Roos, zoals alleen hij dat
kan. Dag 2 werd onder de loep genomen door meesterwaarnemer en -schrijver en
meester Erwin Wamelink. Aan mij de eer om dag 3 te beschrijven. De dag van de
wedstrijd: we zijn immers niet alleen naar Sauerland afgereisd om te daldeeën;
er moet uiteraard gerend worden. En hard!
Op
een klein half uurtje rijden van ons idyllische familiehuis werd voor de 6e
keer de Twistesee Lauf georganiseerd. Geert Wevers heeft in zijn
wedstrijdverslag een mooi omgevingsbeeld geschetst. Dit werd dus de wedstrijd
waar we mochten knallen op de 5 of 10 km.
Rennen
langs het water betekent een vlak parcours. En dat zijn de hardlopers van AVA
’70 wel gewend. Nu houd ik wel van een spelletje en polletje en heb de
zaterdagavond, de avond voor de wedstrijd, een wedstrijd in een wedstrijd
bedacht. In mijn opschrijfboekje heb ik van alle Avajanen de te verwachten tijd
genoteerd. Die moest toch redelijk in te schatten zijn, op zo’n vlak parcours
zou je denken? Nou, ik kan je alvast verklappen: dat kan lang niet iedereen. Na
de wedstrijd zou ik dan alle werkelijk gelopen tijden invullen en degene die
het dichtst bij haar of zijn geschatte tijd zou finishen, zou een fijne prijs
winnen. Een mooi hebbedingetje uit de Zevenbultenloop-merchandise-shop én een
krat Krombacher. Want hier waren er om onduidelijke logistieke redenen heel
veel van over.
Bij
het analyseren van zo’n polletje kun je interessante karaktereigenschappen van
de atleten ontdekken. De een is heel bescheiden, de ander juist overmoedig en
vol branie; er zitten voorzichtige inschattingen tussen, maar ook
tegen-beter-weten-in of alles-of-niets types. Neem bijvoorbeeld Devlin. Hij
kwam aankarren in een niet bescheiden Porsche 911 Carrera 4S 3,0-liter
zescilinder boxermotor met dubbele turbo met 353 kW (480 pk). Hij schatte
bescheiden in dat hij de 10 km in 49.59 minuten zou lopen. Hij raffelde de 10
km af in 45.57 min. Ruim 4.02 minuten sneller dus dan ingeschat! Hij zat dan
ook het verst van iedereen af, wat inschatten betreft. Hij had een prijs goed
kunnen gebruiken, want het zou een duur weekendje worden: de afstandsbediening
van de Porsche was stuk gegaan. Peter B dacht dat het een microfoon was en had
er de hele heenweg Schlagers in zitten zingen. “Dat kost me weer een dikke 600
knaken”, verzuchtte Devlin deemoedig. De mooie tijd op de 10 km was een
enigszins een pleister op deze gapende wond.
Paula,
ook een mooi voorbeeld van bescheidenheid. Ze schatte in dat ze net onder de 50
minuten zou lopen op de 10 km. Ze liep nota bene een vet PR: 47.11 minuten!
Erwin daarentegen kunnen we scharen onder de alles-of-niets types. Hij wilde
vriend Luuk hazen en goed wegzetten, met als doel Luuk een dikke Duitse beker
mee naar huis te laten nemen. De grote motor van Erwin, de avond daarvoor rijkelijk
gevuld met Krombacher-koolhydraten, was na een goeie kilometer al opgeblazen.
Erwin kwam ruim later binnen dan ingeschat; laat ik maar geen cijfers noemen.
Luuk werd keurig 5e. Gezien het vergelijkbare voedingspatroon als
Erwin een puike prestatie.
Om
de winnaar te bepalen van deze wedstrijd-in-een-wedstrijd moest de organisatie
tot ver achter de komma rekenen. Evelien en Linda zaten beide 7 seconden van
hun geschatte tijd af. Evelien, als langeafstandsklasbak, kent haar lichaam –
haar mooie lichaam – natuurlijk erg goed. Ze weet wat ze kan. Ze deed er 7,2
seconden langer over dan ingeschat. Linda die gokte maar wat: ze deed er 6,8
seconden langer over. Tenminste, ik gok dat ze gokte. Want dat doet ze namelijk
vaker. Op zaterdagavond strikte Gerdy jan en alleman om een potje ‘Slimste
Mens’ te spelen. Ze liet een slagveld aan verliezers achter zich, dus ze zocht
enige tegenstand. Omdat ik toch geen ‘nee’ tegen Gerdy kan zeggen deed ik ook
een potje mee. En nog een en nog een. Harstikke leuk spel. Linda deed ook mee.
En nu komt het: ze won! Tussen een ijzersterk deelnemersveld van universitair
geschoolde kandidaten gokte zich met alle geluk van de wereld naar Slimste
Mens! Nu gun ik dat haar van harte, want ze is niet alleen een slim mens maar
ook een leuk mens, maar opvallend was het wel. Dus vermoedelijk gokte ze zich
naar 28.0457 minuten op de 5 km en met een verschil van 0,4 seconden won Linda
dus ook de Twistesee Lauf Poll. Ze zal nu wel aan de Krombacher zitten vermoed
ik.
Ook
mooi om te noemen zijn Siep, Gerjo en Henk L. Siep durfde het eigenlijk niet
aan, in verband met zijn sluimerende hernia. Hij liep toch een knappe 27.37 en
lijkt back on track. Dit geldt ook voor Gerjo. Hij loopt al een hele tijd te
klungelen met z’n knie, maar verbeet de pijn en kwam binnen de 29 minuten over
de finish. Henk L was de hele zaterdag al wat stilletjes: hij had al jaren geen
5 km wedstrijd meer gelopen. Henk tobde de laatste maanden met z’n snelheid en
kon z’n tempo’s niet meer onder de 6 minuut de kilometer krijgen. Hoe mooi is
het dan dat Henk piekte op het moment dat het moest. Hij liep dik onder de 6
minuut de kilometer en kwam op 30 rond binnen (het parcours was 100 m langer
dan de beloofde 5 km). Voor Dirk, Gerrit-Jan en Denis kwam de wedstrijd te
vroeg. Hun blessures lieten het rennen nog niet toe. Hun aanmoedigingen waren
lavend en hielpen de Avajanen tot prachtige prestaties.
En
zo sloten we een mooie wedstrijddag af. Ik kan natuurlijk niet iedereen noemen,
maar geloof me, er is fantastisch gepresteerd!
Na
deze wedstrijd sloten we het weekend af met een fijn etentje. Een keer wat
anders dan een schnitzel. We hadden vrijdag- en zaterdagavond in het
naastgelegen Zur Jägersruh gegeten. Een restaurant met 40 soorten schnitzels op
de kaart. Minstens. En bierglazen kleiner dan maatje vaas hadden ze niet.
Erwin, wat minder eufemistisch aangelegd dan ik, noemde het een vreetschuur.
Voor vegetariër Wim viel er weinig te kiezen. Een salade en wat uienringen. En
dan wel 25.53 minuten lopen hè. Wim had 2 goede nachten gehad, misschien was
dat zijn geheim. Samen met Ingrid en Evelien op de kamer. Op mijn filosofische
vraag aan Wim of een vegetariër wel van vrouwenvlees houdt heb ik nooit
antwoord op gehad trouwens…Mijn filosofische vergelijking tussen een schnitzel
en een marathon is ook het vermelden waard. Als je zwoegend een marathon hebt
gelopen, denk je meestal: dat was eens maar nooit weer. Een dag later kan dat
al wat bijgedraaid zijn: misschien volgend jaar nog eens proberen. Neem nu die
schnitzel. Als je ‘em op hebt denk je: poeh, dat was voorlopig de laatste. Als
je dag later, na het doen van de vele activiteiten, zo rond 19.00 uur weer
aanschuift bij de rustende jagers denk je: laten we het maar weer eens proberen!
Ingrid
en Evelien verdienen trouwens wel een vette pluim. Dankzij hun goede zorgen is
er altijd koffie, thee, wordt er snel en adequaat opgeruimd, afgeruimd,
ingepakt. Dat soort, vaak onzichtbare dingen. Bedankt dames, dat we weer
simpelweg aan mochten schuiven. Ook Gerrit verdient een pluim, als
mede-organisator van dit weekend. En Walter, en de nieuwe elektrische bus. Toen
wij al lang en breed thuis uitgeteld in bad lagen, was Walter nog druk om alle
kroam uit de bus op de juiste locaties te doen belanden. Ook fijn dat iedereen,
na zo’n vermoeiend weekend, weer veilig thuis is gekomen.
In
aansluiting op de andere schrijvers wil ik tot slot ook Jaap en Mariska
benoemen. Wat hebben we een mooi weekend mogen beleven in Sauerland; dank voor
de organisatie en vette activiteiten! Dat zo’n gemêleerde groep hardlopers,
tussen de 25 tot 70 jaar, zo’n lol met elkaar kan beleven. Erg waardevol. Natuurlijk
staat iedereen op standje ‘ginnegappen’ maar er is ook ruimte voor bijzondere
een-op-eentjes, voor mooie gesprekken, een luisterend oor, een lach en een
traan. Toen de familie Oberink het familiehuis overnam, zat er ook een
indrukwekkende eclectische platenverzameling bij. We hebben van alles gedraaid,
van disco tot hardcore, al dan niet op het juiste toerental. Vooral ‘Du’ van
Peter Maffay schalde dikwijls over de Sauerlandse heuvels. We hebben verzuimd,
dat schiet me nu te binnen, het AVA clublied te zingen. Maar met ‘AVA’ in onze
gedachten en ons hart, zingt Peter Maffay dit voor ons:
Ich kann nicht sagen, was du für mich bist
Sag, dass ich dich, dich nie verlier'
Ohne dich leben, das kann ich nicht mehr
Nichts kann mich trennen von dir
Du bist alles, was ich habe auf der Welt
Het
zou zomaar over AVA kunnen gaan! (RtH)
 |
| Een kijkje in het befaamde notitieboekje van Rinke |
