Aankondiging van de 46e Walfortloop in Aalten

Deelnemers aan de vorige editie

Op dinsdag 14 juli a.s. organiseert AVA’70 de GUV Walfortloop. De wedstrijd met start en finish op het atletiekcomplex van de club kent een lange traditie en is de 2e zomeravondloop van dit jaar.  De Walfortloop is voor de regionale atleten die (nog) niet op vakantie zijn, een prima gelegenheid om de vorm te testen. Voor sportieve toeristen in de omgeving vormt de prestatieloop een mooie uitdaging om de hardloopschoenen aan te trekken en in actie te komen.

Om 19.00 uur gaat de GUV Walfortloop van start met het programmaonderdeel voor de kinderen tot en met 9 jaar. Zij lopen 1000 meter op de atletiekbaan en passeren daarbij meerdere malen het aanwezige publiek, dat langs de baan de talenten aanmoedigt. Om 19.15 uur is het de beurt aan de kinderen vanaf 10 jaar voor hun wedstrijd over 2 kilometer. Zij verlaten de baan en lopen onder de fietstunnel door in de richting van het draaipunt, om hierna hetzelfde traject af te leggen terug naar de finish.

Om 19.35 uur gaan de Framerunners van start voor hun wedstrijd over 5 kilometer, waarna om 19.45 uur het startschot voor het peloton atleten en atletes aan de 5 en 10- kilometerrun valt. Na een rondje op de baan gaat het parcours in de richting van het prachtige bosrijke buitengebied rond kasteel ‘t Walfort. Zandpaden, asfalt en bospaden zorgen voor een gevarieerde ondergrond  waarbij de atleten die de 10 kilometer afleggen een extra lus af leggen.  De fietstunnel in de laatste kilometer vormt dikwijls nog een lastig obstakel in de richting van de meet.

Voorinschrijven voor de GUV Walfortloop is vanaf heden mogelijk via de site: www.ava70.nl. Daarnaast is het ook mogelijk om in te schrijven op de wedstrijddag, vanaf 18.00 uur in het clubhuis van AVA`70.

De kosten bedragen € 3,50 voor de deelnemers aan de 1 en 2 kilometer, terwijl de lopers en loopsters aan de 5 en 10 kilometer € 7,00 betalen.

De organisatie stelt bekers beschikbaar voor de nummers 1, 2 en 3 bij de verschillende afstanden. Daarnaast ontvangt elke deelnemer een medaille bij binnenkomst. 

De organisatie hoopt op een groot en sterk deelnemersveld en nodigt alle regionale atleten en atletes, vakantievierende trimmers en overige sportievelingen uit om zich aan te melden voor de Walfortloop.

Klik op de link voor meer informatie

informatie

inschrijven

deelnemers

site organisatie

Waarom hardlopen in de warmte helemaal zo slecht niet is

Gebruik wel je gezonde verstand!

Het is weer die tijd van het jaar waarin je hardlopers nogal eens hoort klagen over de warmte. De tijd waarin er soms een evenement wordt afgelast vanwege de hitte, maar ook de tijd waarin hele dunne mannetjes ongelooflijke duurprestaties leveren in vaak bloedhete omstandigheden. Hoe kan het toch dat ook sporters uit landen met een gematigd klimaat topprestaties kunnen leveren in de hitte? Voor een belangrijk deel is dat te danken aan hittetraining.

Door Klaas Boomsma

Warmte went

Je zult vast ook hebben meegemaakt; op de eerste dag dat het kwik boven de 20 graden komt, voelt hardlopen alsof je gehuld in een slaapzak met een zak cement op je rug door mul zand loopt. Een paar weken later is het bij diezelfde temperatuur alweer een stuk beter te doen. Warmte went. Je lichaam leert zich aanpassen aan het functioneren in de warmte en daarnaast gebeurt er nog iets wat voor hardloper heel interessant is.

Mij staat nog helder voor de geest dat ik in 2013 meedeed aan de Fish Potato Run tussen Urk en Emmeloord ergens in september. Een kleine week voor die run was ik teruggekomen uit Tel Aviv waar ik twee weken lang volop had hardgelopen in temperaturen boven de 30 graden. Ik vloog. Op mijn bescheiden niveau. Ik kon in die wedstrijd over 8 mijl (12,8 km) tot aan de finish een tempo van onder de 4 minuten per kilometer volhouden. Dat was me over een afstand van 10 kilometer of meer nog nooit gelukt. Zou dat iets te maken hebben gehad met het trainen in de hitte?

The poor man’s altitude training

Dat zou heel goed kunnen. Wanneer je traint in een hogere omgevingstemperatuur dan je gewend bent, stijgt logischerwijs je lichaamstemperatuur. Gebeurt dat, dan daalt je centrale bloedcirculatie, waardoor de aanmaak van het hormoon aldesteron toeneemt en dat zorgt er weer voor dat het plasmavolume in je bloed toeneemt. Dit zorgt voor een betere zuurstofvoorziening naar de spieren en daarmee een verhoogde VO2max. Een verschil met hoogtetraining is dat bij dat type training de verbetering van het zuurstoftransport wordt bereikt door een toename van het aantal rode bloedcellen. Overigens is het effect van hoogtetraining wel wat spectaculairder dan die van hittetraining.

Hittetraining wordt dan ook wel ‘the poor man’s altitude training’ genoemd. Want waar het voor de meeste mensen niet betaalbaar of anderszins mogelijk is om drie weken op een berg te bivakkeren om te trainen, kan je er wel vrij gemakkelijk zelf voor zorgen dat je je lichaamstemperatuur extra verhoogt tijdens training. Bovendien heeft hittetraining eerder effect dan hoogtetraining. Waar je bij hoogtetraining minimaal drie weken op hoogte moet verblijven, zijn de effecten van hittetraining na zes dagen al merkbaar. In de zomermaanden krijg je deze ‘extra’ training gratis. Zelf ga ik in de zomer regelmatig expres lopen op het warmst van de dag. Verder kun je trainen met een extra jasje aan (liefst niet ventilerend) of trainen op de loopband in een verwarmde omgeving.

Gebruik je verstand

Uiteraard geldt ook voor deze vorm van training: gebruik je gezond verstand. Word je duizelig, krijg je hoofdpijn of ervaar je coördinatieverlies (over de weg zwalken), stop dan met hardlopen en zoek verkoeling. Je hoeft niet nog eens extra de grenzen van je kunnen op te zoeken.

Bij echt hoge temperaturen kijk ik eigenlijk helemaal niet op mijn horloge naar mijn tempo, easy does it. Toch mooi om te bedenken dat je in de hitte trainingswinst aan het boeken bent! (bron)

Marijke Esselink vecht zich in Zweden een weg terug

Marijke Esselink is na een zware blessure weer op de weg terug

Atlete Marijke Esselink viel bijna anderhalf jaar geleden uit met een zware rugblessure. Tijdens haar revalidatietraject verhuisde ze naar Zweden om daar een ultieme poging te doen om de Olympische Spelen te halen.

Door Esther Broenink

Als ik iets wil, dan moet het nu, dacht Marijke Esselink (27) ruim een jaar geleden toen ze de uitslag van haar MRI-scan kreeg. De atlete, die jarenlang in Heerenveen trainde en op internationaal niveau acteerde, wist dat ze een nieuwe prikkel nodig had om beter te worden. Tegelijk was ze zich er maar al te zeer van bewust dat grote aanpassingen tijd kosten en een sportcarrière niet oneindig is.

Toen de sportarts haar in maart 2025 meedeelde dat ze vanwege een verschoven ruggenwervel ruim een jaar uit roulatie zou zijn, zag ze een kans om het roer flink om te gooien. Ze verhuisde in januari met haar vriend naar Zweden om daar in een nieuwe omgeving met een nieuwe trainingsgroep haar carrière een tweede leven in te blazen.

Emigreren

Esselink speelde al geruime tijd met het idee om te emigreren. Ze had het naar haar zin in Heerenveen, maar de kwaliteit van de trainingsfaciliteiten kwam niet in de buurt van die van haar concurrentes. „De paar procent die ik zocht om beter te worden, kon ik hier niet halen.”

Tegenstanders trainden de hele winter in een indoorhal door, terwijl Esselink met haar trainingsgenoten moest hopen op een zachte winter, zodat er buiten getraind kon worden. De enige indoorhal van het land staat immers in Apeldoorn. Dit is niet alleen ver weg, maar vooral ook prijzig om af te huren.

De meerkampster informeerde bij andere atleten naar hun trainingsomgeving en de mogelijkheden om bij een groep aan te sluiten. In eerste instantie liet ze haar oog op Engeland vallen, maar de regelgeving rond emigratie en werk was door de Brexit dusdanig streng dat het niet haalbaar was. Toen Esselink vanwege een discgolftoernooi van haar zwager in Zweden was, besloot ze Växjö te bezoeken.

Scandinavische winter

De stad in het zuiden van Zweden ligt op tweeënhalf uur rijden van Malmö en is de thuisbasis van Esselinks concurrente Lovisa Karlsson. Na een rondleiding was Esselink enthousiast en zag ze kansen om hier haar route naar de Olympische Spelen van Los Angeles voort te zetten. De faciliteiten waren goed, de trainingsgroep klein en van hoog niveau. Toen haar vriend Jelger Kan in de omgeving ook een baan als fysiotherapeut bij de eredivisieclub Växjö DFF vond, stond niks de verhuizing nog in de weg.

Direct maakte het koppel kennis met de Scandinavische winter. Het kwik zakte tot -20 graden en de dagen waren kort. De schemering trad al rond half drie ‘s middags in en een halfuur later was het donker. „We hadden het ook niet getroffen. Normaal is er in januari veertig uur zonlicht en dit jaar maar vier. Het was echt een heel donkere maand.”

Verschoven wervel

Volle bak trainen was er niet meteen bij voor de atlete. Ze zat nog midden in het herstel van haar rugblessure. Deze werd veroorzaakt door een breuk die ze in 2017 in een ruggenwervel opliep. Dat de wervel weer kon gaan schuiven, was bekend. Toch was dit niet het eerste waaraan gedacht werd toen Esselink in december 2024 met pijnklachten kampte. „Eerst leek het onschuldig en dachten we dat het stijfheid was. Maar het werd alleen maar erger en erger.”

Toen de sportarts die haar voor de breuk had behandeld ook op het EK in maart was, besloot ze hem om hulp te vragen. Ze kreeg de pijnstiller diclofenac en moest na het toernooi langskomen voor een scan. Het betekende de start van een lang revalidatietraject voor de oud-Nederlands kampioen.

De eerste maanden mocht Esselink enkel bekkenoefeningen doen om weer ruimte te creëren voor de verdrukte wervel. Na verloop van tijd kon ze beginnen met enkele krachtoefeningen en een halfuurtje joggen. In Zweden, tien maanden na de diagnose, kon ze weer beginnen met het beoefenen van de meerkamponderdelen.

Het was een zware periode voor de meerkampster. „De twijfel sluipt er wel in. De arts zei dat ik weer op mijn oude niveau kon komen, maar dan moest ik wel heel goed revalideren. Je weet nooit of dat echt lukt. Daar kom je pas achter als je het probeert.”

Ander afzetbeen

Hoewel ze de eerste wedstrijden achter de rug heeft, weet Esselink niet of ze haar oude records kan evenaren of zelfs verbeteren. „Sommige onderdelen gaan heel goed. Met speerwerpen gooi ik net zo ver als voor de blessure. Op andere onderdelen mis ik nog kracht en snelheid.”

Zo bleef ze in haar eerste wedstrijd nog ver van haar topscore bij het verspringen. Dit komt niet enkel door het feit dat ze nog maar een paar maanden volledig belastbaar is, maar vooral door een verandering in techniek. Esselink is van afzetbeen gewisseld. Het is een verandering die atleten zelden midden in hun carrière maken. Vanaf nul moest de meerkamper weer opnieuw de techniek leren.

De revalidatie was hier het ideale moment voor. „Ik heb alles op de schop gegooid. Het voelt nog heel onnatuurlijk en ik moet er nog aan wennen. Maar ergens vind ik het ook wel weer leuk dat ik het allemaal weer opnieuw kan doen met andere mensen en in een andere omgeving.”

„Soms voelt het alsof ik geen tijd meer heb. Ik word dit jaar 27 en dan ga je wel een beetje rekenen hoeveel jaar ik nog mee zou kunnen en hoelang mijn lichaam het nog vol kan houden. Dat gaat op een gegeven moment wel in mijn hoofd zitten..”

Olympische droom

Op de Olympische Spelen in Los Angeles zou Esselink 29 zijn. De leeftijd waarop veel meerkampers de piek in hun carrière beleven. De atlete heeft haar blik volledig gericht op dit evenement. Dit jaar zal nog in het teken van herstel staan, volgend jaar ‘is belangrijk, maar ook nog niet heel erg’. Het gaat om 2028.

Die visie past bij de aanpak van haar nieuwe trainer. Esselink had in Nederland minimaal één hoofddoel per jaar en moest hier ook presteren om een goede ranking te houden. In Zweden kan de atlete dat loslaten. „Ik ben alles op een heel andere manier gaan zien. Mijn coach werkt op een andere manier. Niet elk jaar hoeft een piek te zijn. Dat vind ik wel interessant, zeker omdat ik best blessuregevoelig ben.”

Om kans te maken op een olympisch debuut, moet Esselink niet alleen fysiek weer in topvorm komen. Ook moet ze haar plekje in de atletiekwereld opnieuw veroveren. Haar ranking, die recht geeft op deelname aan grote toernooien, is door anderhalf jaar afwezigheid vervallen. Zelfs inschrijving voor het Nederlands kampioenschap is op dit moment niet mogelijk; daarvoor moet ze eerst punten behalen op een andere meerkamp.

Buiten de gebaande paden

Esselink kiest met haar avontuur in Scandinavië voor een route buiten de gebaande paden. Ze had nog geprobeerd op Papendal bij het topsportprogramma aan te kunnen haken. Met haar scores voor de blessure haalde ze de vereiste limieten, maar de rugblessure werd als te ingewikkeld beschouwd, waardoor de Achterhoeker alsnog buiten de boot viel.

Ze was de enige op het Europees kampioenschap die niet bij de nationale bond traint. Dat betekent dat ze niet alleen geen gebruik kon maken van de faciliteiten die er op Papendal zijn, maar ook dat alle kosten die de sport met zich meebrengt niet vergoed worden. „Frustrerend”, vindt Esselink. Tegelijk twijfelt ze hardop of die topsportbubbel wel bij haar past.

Esselink geniet van de kleinschalige trainingsgroep waar ze zich nu in begeeft. Trainingsmaatjes zijn concurrenten en vriendinnen tegelijkertijd. De meerkamper heeft in Växjö haar thuis gevonden en zal daar in ieder geval tot haar droom in 2028 blijven wonen. (bron)

EHBO op de trails: Hitte-uitputting en hitteberoerte

hhh

Hardlopen in warme omstandigheden kan zwaar zijn en zelfs gevaarlijk worden als het lichaam oververhit raakt. In trailrunning, waar je vaak verder van medische hulp bent, is het belangrijk om de verschillen tussen hitte-uitputting (heat exhaustion) en hitteberoerte (heat stroke) te herkennen en te weten hoe je moet handelen.

Het verschil tussen hitte-uitputting en hitteberoerte

Hittegerelateerde aandoeningen vormen een spectrum. Hitte-uitputting is een serieus waarschuwingssignaal, terwijl hitteberoerte een levensbedreigend noodgeval is.

Hitte-uitputting

Hitte-uitputting ontstaat wanneer het lichaam te veel vocht en zouten verliest, meestal door zweten. Het lichaam kan nog wel afkoelen, maar raakt overbelast.

Belangrijke symptomen:

-Overmatig zweten

-Duizeligheid en zwakte

-Misselijkheid

-Hoofdpijn

-Snelle maar zwakke hartslag

-Bleke, klamme huid

Hitteberoerte

Hitteberoerte ontstaat wanneer het lichaam niet meer in staat is zichzelf te koelen. Dit is een medisch noodgeval.

Kenmerken:

-Lichaamstemperatuur boven 40°C

-Verwardheid of desoriëntatie

-Geen of juist extreme transpiratie

-Flauwvallen of bewusteloosheid

Zonder snelle behandeling kan hitteberoerte leiden tot blijvende schade of zelfs overlijden.

Praktijksituatie: herkennen op een verzorgingspost

Het artikel beschrijft een herkenbare situatie: een loper komt een verzorgingspost binnen, voelt zich slecht, is duizelig en kan niet meer eten.

Als hulpverlener (of medeloper) hoef je geen arts te zijn, maar stel jezelf drie vragen:

1.Is dit uitdroging?

Vraag of de loper dorst heeft. Geen dorst maakt pure dehydratie minder waarschijnlijk.

2.Is dit hitteberoerte?

Let op mentale toestand:

3.Kan iemand normaal praten?

Is hij/zij helder en aanspreekbaar?

Bij verwardheid moet je direct handelen als bij een noodgeval.

Blijft hitte-uitputting over?

Dan is onmiddellijke koeling en rust nodig.

Wat doe je bij hitte-uitputting?

Het doel is simpel: het lichaam zo snel mogelijk laten afkoelen en herstellen.

Acties:

-Stop met lopen en ga in de schaduw zitten

-Koel het lichaam (water, ijs, natte doeken)

-Drink kleine hoeveelheden water of sportdrank

-Verwijder extra kleding

Vaak knappen lopers binnen 30 minuten op als ze goed behandeld worden.

Belangrijk: zonder ingrijpen kan hitte-uitputting overgaan in hitteberoerte.

Wat doe je bij hitteberoerte?

Hier geldt: dit is een noodgeval.

Direct handelen:

-Bel medische hulp (gebruik 112 app zodat hulpverleners ook je locatie dan weten)

-Breng de persoon naar een koele plek

-Begin onmiddellijk met agressief koelen: koud water, natte doeken en ijs bij nek, oksels en liezen

Wacht niet af—snelle koeling is essentieel om schade te beperken.

Belangrijke observatie: mentale toestand is cruciaal

Een van de belangrijkste inzichten uit het artikel is dat je bij het onderscheiden tussen beide aandoeningen vooral moet letten op gedrag en bewustzijn:

-Helder en aanspreekbaar → waarschijnlijk hitte-uitputting

-Verward of niet aanspreekbaar → behandel als hitteberoerte

Dit simpele onderscheid kan levens redden.

Praktische situatie: wat zie je als loper of trainer?

Stel: een medeloper komt binnen bij een training of wedstrijd en zegt:

-“Ik voel me niet goed”

-“Ik ben duizelig”

-“Ik kan niet meer eten”

Let dan op drie dingen:

Hoe beweegt iemand?

→ Onzeker of wankel lopen is een alarmsignaal

Is iemand nog helder?

→ Ja: waarschijnlijk hitte-uitputting

→ Nee: behandel als hitteberoerte

Hoe ziet iemand eruit?

→ Bleek en zweterig: vaak uitputting

→ Rood, heet en verward: gevaar

Preventie: de beste behandeling

Voorkomen is altijd beter dan genezen.

Tips voor trailrunners:

-Start rustig bij warm weer

-Drink regelmatig, maar geforceerd drinken is niet nodig

-Gebruik koeling (ijs, natte pet, water over lichaam)

-Luister naar signalen van vermoeidheid

-Pas tempo en verwachtingen aan

Warmte, vochtigheid en inspanning versterken elkaar: zelfs goed getrainde lopers kunnen in de problemen komen.

Samenvatting

-Hitte-uitputting is een serieus waarschuwingssignaal

-Hitteberoerte is een levensbedreigend noodgeval

-Let vooral op mentale toestand om het verschil te herkennen

--Koelen en rust zijn cruciaal

Bij twijfel: behandel als hitteberoerte en schakel hulp in

Voor trailrunners, verzorgingspostvrijwilligers en trainingsmaatjes geldt: kennis van deze signalen kan het verschil maken tussen veilig finishen en een gevaarlijke situatie. Blijf koel, blijf verantwoord trainen — en geniet van het lopen! (bron)

Trots op de vele vrijwilligers van AVA'70

Andre Balke, één van de dik 40 vrijwilligers

Woensdag 10 juni jl. vond de Kab Grachtenloop plaats in Bredevoort en zoals vertrouwd, kon de organisatie weer een beroep doen op dik 40 vrijwilligers. De weersomstandigheden waren twijfelachtig, maar gelukkig viel het met de opbouw van de hardlooparen nog enigszins mee. Naarmate de start van de wedstrijd dichterbij kwam, werd de lucht grijzer en grijzer en de laatste voorbereidingen moesten al worden verricht in de stromende regen. Na een kwartiertje uitstel ging uiteindelijk de Kab Grachtenloop van start, al bleven de weergoden actief aanwezig met af en toe een bui. De dappere vrijwilligers lieten zich echter geenszins uit het veld slaan en trotseerden de neerslag. Bij de start- en finishlocatie, de verkeersregelaars op de kruispunten, de voor- en achter fietsers…. allen scoorden een nat pak om de wedstrijd in goede banen te leiden.

Naast de gebruikelijke activiteiten als tijdregistratie, medailles uitdelen en diverse andere activiteiten, werden er door vrijwilligers ook weer de nodige, individuele probleempjes opgelost. Een vrolijk ogend meisje had de handjes zo koud dat het haar niet lukte om haar startnummer van het shirt te halen. Gelukkig stond er een vrijwilliger klaar om te helpen. Een 2 turven hoge spruit kwam glunderend van trots over de finish. Toen een behulpzame vrijwilliger tegen hem zei, dat hij door mocht lopen om een medaille te krijgen, kon hij zijn ogen niet geloven, dat hij ook “in de prijzen” was gevallen en juichte van geluk.

Een moeder meldde zich, omdat haar dochter derde was geworden en schijnbaar een beker verdiende. Toen ze te horen kreeg dat dochterlief zelfs tweede was geworden, nam ze trots de prijs in ontvangst. Een jongedame kwam bij de jurywagen, omdat ze niet in de uitslagen voorkwam en toch echt was gefinisht. Bij hoge uitzondering mocht ze even bij Chef Tijdsregistratie, Marco van Rijs in zijn 5*-onderkomen plaats nemen en was het probleem in minder dan 50 seconden opgelost.

Nadat alle 479 deelnemende atleten waren binnengekomen en van een medaille waren voorzien, was op de schermen duidelijk te zien, dat er niemand meer onderweg bleek te zijn, maar ook dat de regen over zou gaan in hoosbuien en wel per direct. Ja… en ook dan zijn ze gewoon weer van de partij. Handenvol vrijwilligers die al het materiaal zorgvuldig verzamelen en opbergen. Niemand klaagt en overal zijn AVA-janen in de weer. Tuurlijk zijn er betere omstandigheden denkbaar, maar als je een hele succesvolle 9e editie van de Kab Grachtenloop hebt georganiseerd, dan kan je dit met gemak aan. Na een klein half uur was de klus geklaard en alles opgeruimd en kon er bij de Borghman een verdiend biertje gedronken worden. Met de tomeloze inzet van alle vrijwilligers heeft AVA`70 goud in handen en daar is de club terecht onnoemelijk trots op! (FR)

Hardlopende advocaten uit Doetinchem halen 65 duizend euro op voor WensAmbulance

Een prachtig resultaat van € 65.215,37 euro voor de stichting WensAmbulance

De actie BAX2Give leverde afgelopen weekend een immens recordbedrag voor het goede doel op. 59 deelnemers volbrachten zaterdag en zondag in verschillende etappes samen de 255 kilometer tellende hardlooptocht van Groningen naar Doetinchem. Het resultaat: 65.215,37 euro voor de stichting WensAmbulance Oost-Nederland.

Door Tijn Piest

De vermoeidheid op kantoor is na een weekendje hardlopen amper te zien volgens initiatiefnemer Bjorn Harbers, werkzaam bij advocatenkantoor BAX in Doetinchem. Samen met 58 (collega)lopers stapte hij op de vroege zaterdagochtend de bus in naar het hoge noorden, onder het motto ‘Er gaat niks boven Groningen’. Na het startsein om 10.30 uur liep de afvaardiging in groepjes van zes het traject naar Doetinchem. Alles voor het goede doel: de WensAmbulance Oost-Nederland, waarvoor het team al weken geld had ingezameld. “De enorme saamhorigheid onderweg blijft mij vooral bij”, blikt Harbers terug. “Iedereen slaat een nacht over, met één missie. We zitten hier op kantoor nog met een grote glimlach.”

Twee dagen lang werd voor de WensAmbulance afdeling Oost-Nederland gelopen. Deze stichting vervult zo’n 400 wensen per jaar, die los ongeveer 500 euro kosten. De WensAmbulance, die in Nederland over 25 voertuigen beschikt, geeft terminale en ernstig zieke patiënten de mogelijkheid om speciale herinneringen te maken. “We zijn afhankelijk van giften”, vertelt Karin van Dam, voorzitter van de stichting.

Zij reisde zondag de groep lopers met ambulances achterna en haalde de lopers in de middag binnen in Doetinchem. Rond 16.00 uur kreeg ze vanuit de organisatie een cheque overhandigd: 65.215,37 euro. “Dat is gewoon geweldig”, aldus Van Dam. “We waren er stil van.”

Gaat niet om winnen

Initiatiefnemer Harbers is ‘enorm trots’ nadat het doel was om 50.000 euro op te halen. In 2024, tijdens de vorige BAX2Give, werd ruim 47.000 euro opgehaald. “Deze 65 duizend hadden we niet durven dromen”, vertelt Harbers, die noemt dat de hele actie deze maand nog loopt. “Fysiek ging het verrassend goed. Iedereen stimuleert elkaar om door te gaan. Het gaat niet om winnen of een fantastische tijd neerzetten, maar om samen lopen en samen aankomen. In tien loopgroepjes, die elkaar afwisselden, hebben we het hardlopend voltooid. We waren ontzettend dankbaar en blij zondagmiddag.”

Over twee jaar weer?

De afdronk deze maandag in Doetinchem is positief. “Er wordt nog enorm nagenoten”, vertelt Harbers met passie. “Dat we met collega’s iets kunnen doen voor de maatschappij, daar genieten we nog heel lang van na. De reacties van deelnemers en vrijwilligers stromen binnen. We hebben het nog niet besloten, maar gaan er vanuit dat we over twee jaar weer een editie van BAX2Give houden.” Het project wordt in principe elke twee jaar gehouden, waarbij telkens in een andere streek wordt gestart.

Wensen niet te voorspellen

Voor 2028 kiest BAX2Give voor een ander doel, nadat tijdens de afgelopen drie edities voor de WensAmbulance Oost-Nederland werd gelopen. Voorzitter Karin van Dam van de stichting leeft nog op een roze wolk. Zij laat weten dat het aanschaffen van een evacuatiestoel, een onmisbaar hulpmiddel voor niet-zelfredzame personen, op het programma staat van de WensAmbulance.

“Dat is een manier om mensen met een soepele manier op een brancard te vervoeren. Wensen van zieke mensen komen soms vlak van tevoren bij ons binnen. We helpen mensen die nog een uitje met hun familie willen meemaken. We kunnen niet helemaal voorspellen welke wensen we dit jaar nog gaan vervullen.” (bron)

Reckense Markepad in Oldenkotte

De start en finish, op de grens van Nederland en Duitsland

‘Sponslopen langs de Berkel’

Als je het drielandenpunt noemt, denk je al snel aan het zuiden van Limburg, maar veel dichter bij huis en zeker zo mooi ligt ook een drielandenpunt wat maar weinigen weten. Op de plek waar Duitsland, de Achterhoek en Tukkerland elkaar raken, startte onze 14e wandeletappe, genaamd het Reckense Markepad. Het werd weer een gedenkwaardig avontuur…..    

De chauffeur van de dag krijgt ook altijd gelijk de rol van regenanalist. Dat wil zeggen dat hij bepaalt of het weer een fijne wandeling toelaat. Frank kreeg deze pittige taak toegewezen, bekeek de buienradar een keer of 10 en zag dat het goed was. In Rekken aangekomen, bleek dat de miezerregen aanhield, terwijl dit niet aangekondigd was. Omdat de neerslag al enige dagen voor de nodige waterproductie had gezorgd, waren onze schoenen al na exact 378 meter struinen door het lange gras volledig verzadigd en voelden aan, alsof je sponsen aan de voeten had. Wat een feest!

Theo, die natuurlijk bekend staat om zijn sierlijke pas en dito houding hield, in tegenstelling tot zijn kompanen, de broekspijpen volledig droog. Een logische verklaring hiervoor is het feit dat de veteraan van medio maart tot eind oktober in de korte bokse loopt en slaapt. Geert daarentegen klaagde behoorlijk, maar hij slenterde dan ook voorop en moest het spoor trekken. Dat is natuurlijk bij deze omstandigheden zeker geen pretje en hij had inmiddels alles onder de gordel al drijfnat. Na een krappe kilometer passeerden we de haven van Oldenkotte waar een stuk of 40 jachten keurig gerangschikt klaar lagen. We waanden ons even in Monaco, maar deze gedachte was van korte duur, want alle aandacht was gericht op het meanderende smalle paadje dat gevolgd moest worden.

Hoewel het nog betrekkelijk vroeg was, floten de vogels al het hoogste lied en liepen de hazen kruislings voor ons langs. Het was best genieten geblazen en dat gevoel werd verder versterkt, toen een ree wed gespot op 10 over 1. Frank dacht er zelfs twee waar te nemen, maar werd totaal niet serieus genomen.

Na 3,5 kilometer moesten we met een pondje over de Berkel en Theo begon als een dolle aan het touw te hengsten, omdat hij van menig was, dat hij het dobberende vlot naar zich toe moest halen. Niets was minder waar, want samen met Geert dreven ze langzaam van de kant weg. Frank stond niets anders te doen dan een geweldige sprong te maken om ook mee te varen. De heldendaad lukte ternauwernood en eenmaal aan de overkant werd besloten om maar even een eetpauze in te lassen.

Geert trok een zak onbesmeerde, dus kale mueslibollen los en werkte er in no-time 4 of 5 naar binnen. Theo genoot intens van een beker afgetapte melk en sloot tijdens het lurken zelfs even de ogen. Frank stond er stampvoetend bij, want hij heeft een bloedhekel aan regen en wilde de tocht het liefst zo snel mogelijk vervolgen.

Opvallend genoeg kwamen we werkelijk niemand tegen in de prachtig natuurlijke omgeving, op één vrouw na. Ze had naast een enorme rugzak ook een tweetal skistokken bij zich en keek een beetje verdwaald rond. Logisch natuurlijk, want ze was, gezien haar uitrusting, de weg volledig kwijt.

We passeerden een mooi watertje, waar een reiger een lekker visje aan het zoeken was en een flinke brulkikker zich van de beste kant liet horen. We hadden werkelijk het idee dat we op de open afdeling van Artis rondliepen, zoveel diersoorten passeerden ons of lieten zich spotten in de bomen, op de velden en langs het water van de Berkel.

Naast het natte gras, vormden een veertigtal smalle slootoversteek plekken af en toe voor hilarische momenten. De met kippengaas bedekte spoorbielzen waren goed te nemen. Lastiger waren de passages, waar je eerst over een hoge balk moest stappen alvorens je op een 14 centimeter dikke plank terecht kwam. Theo, die bij de gymnastiek altijd al een bloedhekel had aan het onderdeel balk, zat ook deze morgen aardig te stuntelen. Nu is hij ook al aan zijn derde heup bezig, dus dat hielp zeker niet mee. Dat deed ook vooral Geert niet, want hij kieperde Theo bijkans over het obstakel of hield hem dusdanig vast dat onze nestor er bijna vanaf flikkerde. Van iemand die al ruim 43 jaar werkzaam is in de zorg mag je wat meer barmhartigheid verwachten, maar dit terzijde.

In het zicht van de haven werd besloten om nog maar even een korte pauze in te lassen en hier ontstond opnieuw enige consternatie. Theo beweerde dat zijn vrouw een overheerlijke Knopper in de tas had gedaan en daar had hij gruwelijk zin in. Maar waar hij ook zocht, nergens was de lekkernij te vinden. De 70-plusser dreigde finaal over de zeik te gaan en ging verbaal geweldig van gat richting Geert en Frank, die als verdachten werden gekenmerkt. Tot groot vermaak van het beschuldigde duo zat het koekje gewoon in het voorste vakje, daar waar het altijd zit, zo is bekend.

De finish werd even voor de middag bereikt en helaas stond er niemand in de grensplaats klaar met bloemen, aanmoedigingen of applaus. Ook het ererondje achter de grenspaal leverde weinig respons op, dus werd besloten om gauw aan te schuiven in het lokale bruine café Raterink. De tijd had hier zo`n dikke 180 jaar stilgestaan, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door een soepkom cappuccino en overheerlijke appeltaart.

De Reckense Markeloop van ruim 11 kilometer is een absolute aanrader met heel veel natuurgebied, talloze diersoorten en leuke passages. Met een paar medewandelaars kun je een bijzonder gezellige tocht beleven, net als wij……     

De haven van Oldenkotte

AVA`70-lid Adinda Kleinrensink pakt 2 titels bij ONK Para-Atletiek in Assen

Adinda Kleinrensink achter de hoogste trede

Op zondag 14 juni Heeft Adinda Kleinrensink een indrukwekkende prestatie neergezet tijdens het Open Nederlands Kampioenschap Para-Atletiek in Assen. In de categorie ‘vrouwen ambulant’ wist zij niet alleen tweemaal Nederlands kampioen te worden, maar ook een nieuw Nederlands record te vestigen bij het discuswerpen.

Goud bij speerwerpen na sterke opbouw

De wedstrijddag begon voor Adinda met het speerwerpen. Haar eerste worp van 16,80 meter was nog voorzichtig, maar in de daaropvolgende pogingen wist zij haar prestatie steeds verder te verbeteren. In haar laatste worp bereikte zij een afstand van 18,63 meter. Met deze knappe reeks verzekerde zij zich van de gouden medaille en de titel Nederlands kampioen in dit onderdeel.

Nederlands record én titel bij discuswerpen

Bij het discuswerpen kende Adinda een moeizame start met een ongeldige eerste poging, nadat de discus in het net belandde. Haar tweede worp van 16,58 meter bracht haar weer in de wedstrijd. De concurrentie liet ondertussen zien dat er veel mogelijk was: Lauren Sluiter wierp een Nederlands record in haar klasse (F35). Dat gaf Adinda extra motivatie. In de vierde ronde volgde de beloning: een worp van exact 18,00 meter. Met deze afstand verbeterde zij het Nederlands record in de klasse F37 én pakte zij opnieuw de nationale titel.

Seizoensbeste prestatie bij kogelstoten

Het laatste onderdeel, het kogelstoten, leverde Adinda een vierde plaats op in een sterk deelnemersveld met onder andere paralympische atleten. Na een stabiele serie worpen boven de 6,50 meter sloot zij af met een seizoensbeste prestatie van 6,76 meter, waarmee zij haar wedstrijddag op een mooie wijze afsloot. Met twee gouden medailles en een Nederlands record keerde Adinda trots huiswaarts en is zeer gemotiveerd om deze successen een goed gevolg te geven! (FR)

Hels weekend Björn Demkes bij Ironman Tours in Frankrijk

Bjorn Demkes met Loes en Kris, twee van zijn trouwe supporters

Ironman Tours 2026

Bjorn heeft zich vorig jaar in 2025 na Ironman Barcelona ingeschreven voor IM Tours. Waar hij in Barcelona in een zeer snelle tijd geen startbewijs kon claimen voor het WK Championships Kona Hawaii, hoopte hij dit dan nog één keer te gaan proberen in Tours Frankrijk. Doortrainen met lichte blessures, geen feestjes en alcohol. We werden al net twee bejaarden die in een bejaardentehuis woonden. Rust, regelmaat en op tied noar bed elke dag. Saai, maar alles om zijn droom het WK Kona te gaan halen. Alles moest ervoor wijken. lk had vaak mijn T-shirt aan met de tekst: Ironwife, I survived his trainingsplan, om hem eraan te herinneren dat zijn gezin ook nog bestond. Maar dat we wel achter hem stonden.

Een paar weken voor vertrek werd Bjorn verkouden. Het ging richting voorhoofdsholteontsteking en hij was met regelmaat aan het hoesten. lk had mijn twijfels. Af en toe zei ik: moet je wel meedoen met die verkoudheid? Ja zei Bjorn ik start gewoon, als het niet gaat dan stop ik. Ja ja, ik ken hem onderhand wel. lk stelde mijzelf nog als voorbeeld, zover zou hij het niet laten komen. Voor onze reis had ik nog een busje geregeld bij de firma Tanck. We moesten hier met 5 man in, en alle spullen van Bjorn ,waaronder zijn fiets moesten ook mee. Ideaal zo’n busje, we waren er klaar voor. Op naar Tours, we voelden ons net the A-team in het zwarte busje

Vrijdag 12 juni 

Om 04:00 uur vertrokken Björn, Loes en ik. Allemaal goed wakker en klaar voor de reis van 800 kilometer. Kris en Sam gingen met de trein eerst een nachtje romantisch naar Parijs. De stad der liefde. In Antwerpen kwamen we in een dikke file terecht. lk zat achter het stuur en was er klaar mee. Gewoon ruilen met Bjorn en door. Daarna weer door richting Parijs. Hier stonden we weer dik een uur of langer in de file. Weer had ik de pech om te rijden. Loes heeft heerlijk geslapen de hele reis, terwijl ze had aangegeven ook wel te willen rijden. Na ongeveer 10 uur kwamen we aan bij Parc des Expositions de Tours. Registreren, rondkijken en door naar het hotel. Het kon ermee door. Loes en Bjorn gingen samen even een rondje hardlopen. lk ging een stukje wandelen. Daarna eten, rusten en slapen.

Zaterdag 13 juni 

Eerst ontbijten in het hotel. Voor 22 euro per persoon verwacht je toch wel een redelijk ontbijt. Bevroren ei, pompoenpitten en een paar broodjes om uit te kiezen. Maar ja daar zet je je ook wel weer overheen. Björn ging een testritje met zijn fiets doen en ik ging kijken of er een supermarkt in de buurt was, om voor ons een ontbijt te halen voor de volgende dag. Daarna ging Björn eerst een stukje zwemmen in de rivier. Dat zag er goed uit, hij gaf aan wat buiten adem te zijn. Daarna door naar het Parc voor de briefing. Loes werd helemaal blij, want Joep Schillemans was ook gearriveerd. Samen met zijn medevlogger Jens zouden zij ook meedoen aan de Ironman. Als ik die Joep toch eens te spreken krijg, want in Barcelona zoals jullie weten durfden ze Joep niet aan te spreken en moeders moest hem vooral niet aanspreken. Dat zou te beschamend zijn.

Na de briefing kon Bjorn de fiets inleveren. Tot zijn schrik zag Bjorn dat zijn band van de fiets geknapt was. Eerst maar een nieuw bandje erop zetten dan. Het was ook bloedheet in de the A-team bus. Daarna door naar het station, waar we Kris en Sam op zouden pikken. Dit duurde echter nog 2 uur. Daarom maar 2 uur bij de Mac Donalds in de buurt gezeten om daar heerlijk uit eten te gaan en te wachten op de andere twee. Daarna door naar het hotel en gelijk door naar bed, want om 04:00 uur zou de wekker weer gaan voor Raceday. Björn was nog steeds niet fit.

Zondag 14 juni Raceday

We kwamen mooi op tijd aan en er stond al een groepje mensen te wachten bij het Parc. Ook zag ik Joep Schillemans staan. lk dacht dit is mijn kans. lk loop er naartoe. lk hoorde Kris en Loes roepen: wat ga je doen, niet naar Joep toegaan. Mama niet doen. lk negeerde ze en met een smoes vroeg ik aan Joep: moeten jullie hier naar binnen. Daarna kwamen we aan de praat en zei ik dat ik van mijn dochters niet met hem mocht praten. Zijn vlogger zei: laten we dan vooral een foto van Joep en jou maken. Hartstikke leuk. lk heb hem succes gewenst en hij wenste Bjorn ook veel succes. Kris en Loes wilden natuurlijk weten waar we over gepraat hadden. Dit natuurlijk niet met ze gedeeld.

Om 06:00 uur stonden we bij de start. Bjorn trok zijn wetsuit aan. lk zag aan hem dat hij er niet helemaal op gerust was. Maar dit herkende ik ook van hem in Barcelona. Gezonde spanning dacht ik. We wensten hem succes en gingen verderop bij het water staan. Om 06:30 viel het startschot, een uur later kwam Bjorn uit het water en hij oogde fit en mijn ongerustheid zakte af. Tijdens het fietsen konden we hem volgen via de live track. Het eerste uur fietste hij harder dan normaal, daarna zakte het af. Het werd steeds langzamer. We gingen vast naar de finishstraat, want daar zouden de lopers ook 4 keer langskomen.

Joep kwam als eerste langs rennen, want dat wisten Kris en Loes, omdat ze hem ook volgden. We moedigden Joep aan en kregen ook nog reactie. Daarna kwam Bjorn en hij oogde niet fit. lk zag het aan hem en de zorgen namen weer toe. Bij het 9 km punt zagen we op de livetrack dat hij niet verder liep. Het was ook bloedheet. lk besloot naar dat punt te gaan lopen. Kris, Loes en Sam bleven op het punt staan, waar we al stonden.

Toen ik richting de brug liep, hoorde ik een ambulance. lk voelde gewoon dat Bjorn daarin lag. lk zag dat de ambulance nog stilstond en rende ernaar toe. Net voor ik daaraan kwam zag ik de ambulance voor mijn neus wegrijden. Kris, Loes en Sam kwamen ook al aanlopen en toen werd ik gebeld, het was Bjorn. Hij lag inderdaad in de ambulance en zag mij lopen. Hij moest tijdens het fietsen hoesten en tijdens het hardlopen moest hij bloed ophoesten. Hij zag de ambulancebroeders en wilde ze om advies vragen en wat verstandig was. Om toch nog door te lopen of te stoppen. Hij werd meteen in de ambulance gegooid.

Wij werden daarna van het kastje naar de muur gestuurd en mochten niet bij hem komen. Uiteindelijk konden we Bjorn meenemen. Longen, zuurstof en bloeddruk waren goed. Hij had een branderig gevoel in de longen en kon moeilijk doorademen. Niet benauwd. Thuis moest hij maar zo snel mogelijk naar zijn eigen huisarts gaan. Een enorme domper en tegenvaller. Ook balen van een DNF, maar de knop kon Bjorn gelukkig vrij snel omzetten.

Maandag 15 juni

Bjorn voelt zich nog niet fit. Hij heeft een afspraak bij de huisarts gemaakt voor woensdag. We willen het vandaag rustig aan doen en dan de bus inpakken om morgen naar huis te gaan. Eerst zijn we met zijn allen wezen ontbijten in een lokaal overdekt winkelcentrum om daarna Kris, Sam en Loes af te zetten in het centrum. Wij rijden terug naar het hotel en onderweg gaat er een rood lampje branden met de melding motorstoring, ik zet de auto meteen stil. We kunnen de bus net parkeren voor een makelaarskantoor. Bellen met de pechhulp. Na 2,5 uur komt de afsleep.

We converseren via google translate, want we kunnen elkaars taal niet verstaan. Het is geen goed nieuws. De bus maken, dat gaat wel vrijdag worden. We moeten maar via de verzekering vervoer voor de bus naar Nederland regelen en zelf vervangend vervoer regelen. Sta je dan in Frankrijk. Gelukkig blijft Bjorn rustig als altijd en ik zit me wel op te vreten. Rustig blijven. Om 20:00 uur eindelijk bericht dat we 60 kilometer verderop een vervangende auto voor 3 dagen mee kunnen krijgen. Dus dinsdag kunnen we als het goed is met een taxi de vervangende auto ophalen en dan met gierende banden terug naar Nederland.

Helaas heeft Bjorn zijn doel om een ticket te bemachtigen voor de WK Championships in Hawaii niet behaald, maar dat is nu niet belangrijk. Eerst moet hij herstellen. Gezondheid is het allerbelangrijkste en een bus die het wel doet.

Groetjes Katja en ik mag hopen dat zijn dromen vanaf nu wat kleiner worden en wat dichter in de buurt.

Katja met vlogger Joep Schillemans

Gerrit Ormel fietst van IJzerlo naar King's Lynn in Engeland

Gerrit Ormel

Een bijzondere tocht voor het MS fonds

Dag 1 – Vertrek uit IJzerlo

Op maandag 8 juni vertrokken we vanuit IJzerlo voor mijn fietstocht naar King’s Lynn. Collega’s stonden klaar om ons uit te zwaaien — een mooi begin van een intensieve maar waardevolle reis.                                                                                                                

De eerste dag reden we via Doetinchem, Doesburg en de Veluwe naar Enkhuizen. Na 165 kilometer en ruim vijf uur fietsen werd we daar warm ontvangen door collega’s met koffie en fruit.                                                                                                                                 

Dag 2 – Wind als constante tegenstander

Dinsdag 9 juni stond volledig in het teken van tegenwind. Over 140 kilometer hadden we geen moment rust. Via Purmerend, de Zaanse Schans en de pont over het Noordzeekanaal naar Haarlem bereikten we Scheveningen en daarna Hoek van Holland. Hier heb ik mijn fietsfanaten uitgezwaaid die met de auto weer richting Aalten huiswaarts gingen. Na het nodige wachten in de begeleidende bus konden we eindelijk de boot richting Harwich op en kon ik eindelijk mijn benen de nodige rust geven.

Dag 3 – Aankomst in Engeland

Woensdag 10 juni begon vroeg. Na de paspoortcontrole startte het Engelse deel van de route. Links rijden en smalle, hobbelige wegen maakten het uitdagend, maar de omgeving was prachtig. Via Bradfield, Hadleigh, Bildeston en Thurston reed ik richting King’s Lynn. Engelse landweggetje

De ontvangst bij Germains UK was hartelijk en toch wel emotioneel. Een bijzonder moment na drie intensieve dagen.

Dank aan iedereen die heeft bijgedragen

Deze tocht was mij een waardevolle en niet te vergeten ervaring. Mijn dank gaat uit naar:

•De twee fietsmaatjes tot Hoek van Holland

•De begeleider die de reis vastlegde

•Het thuisfront die me tijdens alle trainingen en deze reis heeft moeten missen.

•En zeker ook alle donateurs die een bijdrage hebben gestort voor het MS fonds

•Samen haalden we meer dan €5000 op. Doneren kan nog tot 28 juni.