Donderdagmorgen 16 juli 2026 even voor 06.00 uur in de ochtend… Bij
het beste terras van Nederland staat het grootste gedeelte van de AVA`70-crew
klaar voor vertrek naar het terrein van de Zwarte Cross. Het gezelschap bestaat
uit een schitterende mengelmoes van jeugdige talenten en ervaren rotten. De
organisatie van het mooiste festival van het jaar heeft de Aaltense
hardloopclub gevraagd om een ijzersterke delegatie te sturen voor de inrichting van de camping. Gevraagd wordt naast een tomeloze inzet, ook tact,
invoelend vermogen, maar zeker natuurlijk overwicht. Het Dreamteam voldeed aan
alle eisen en met name Johan Assink, de grijze eminentie van dik 80 jaar, paste
perfect in deze profielschets.
De groep zette zich in
beweging en zoals het verwacht werd, zette Assink gelijk aan kop van de
fietsclub. Hij kent de route op zijn duimpje, want het is de 10e keer, dat hij
als vrijwilliger voor de nodige uren in dienst treedt van de Zwarte Cross.
Maar, zo gaf hij met enige dramatiek aan…. het is ook de laatste keer, want je
moet je plek kennen, zo gaf hij als motivatie aan. Toen zijn buurman Geert
Wevers aangaf, dat Heintje dit ook enkele keren had aangegeven, verscheen er
een veelzeggende glimlach op zijn gezicht!
Johan heeft in die 10 jaar al
diverse klussen gedaan als vrijwilliger op de Zwarte Cross. Net als de meesten
is hij begonnen met werkzaamheden achter de bar, waar je als vrijwilliger flink
moet aanpoten, maar dat is aan de duizendpoot wel besteedt. Toch wilde hij veel
dichter bij de festivalgasten staan en gezellig een praatje kunnen maken, zodat
je als vrijwilliger ook veel meer meemaakt. AVA`70 kreeg de eervolle taak om op
de vroege ochtend koffie te gaan schenken op de camping en Johan meldde zich
gelijk aan voor dit mooie, dienstverlenende baantje waar hij direct al helemaal
in zijn element was. Beetje struinen tussen de tenten en gelijk wat orde
scheppen in de af en toe complete chaos. Zo hebben we de sympathieke en altijd
goedgemutste trainer tafeltjes op zien ruimen, zette hij stoelen weer netjes
recht, ruimde de rommel een beetje op, maakte desgevraagd een BH`tje vast en
meer van dit soort kleine klusjes. Zijn vrijwillige inzet werd zeer
gewaardeerd, want hij verkocht veruit de meeste koffie aan de slaapdronken
gasten die net wakker werden.
Johan had de vaste gewoonte om
op zondag al weer vroeg op het Zwarte Cross-terrein aanwezig te zijn om te
genieten van het optreden van Boh Foi Toch. Omdat hij niet al te groot van stuk
is, zocht de AVA-jaan een mooi plekkie aan de zijkant van de Mega-tent. Het
gebeurde regelmatig dat hij voor, tijdens en na het optreden, werd aangeklampt
door campinggasten, die hem overdreven hartelijk bedankten voor zijn
opruimwerkzaamheden tijdens het koffieschenken. Een schouderklop, een
omhelzing, een proost… Johan liet het allemaal lachend op zich af komen. Hoe
mooi is dat?
En toen werd het 2020 en
bepaalde Corona ons leven. De verboden namen toe en al snel was duidelijk dat
de Zwarte Cross, een evenement dat veel regels en wetten nog wel eens wat met
een korreltje zand neemt, ook in de ban ging. Een forse streep door de agenda
van duizenden fans en die van Johan Assink. Het verhaal wil dat de grijze
Aaltenaar op de reeds geplande datum `s morgens voor dag en dauw op zijn
mountainbike toch richting de Schans vertrok om herinneringen op te halen en de
geur van gemaaid gras op te snuiven. Buffelend over de paden genoot Assink
volop en na een dik uur zette hij zich in het centrum van het terrein tegen een
boom en haalde zijn lunchpakketje uit de AVA-rugzak. Ook in 2021 werd de Zwarte
Cross van de kalender gehaald en wederom moest Johan een alternatieve
daginvulling organiseren. Gelukkig gingen in het jaar daarna alle seinen weer
op groen en natuurlijk was Assink weer van de partij.
Met zijn AVA`70-clubgenoten
ging hij in de zomer van 2022 weer op pad, maar het bleek dat de groep
geelhemden een rol kreeg toebedeeld als krantenjongens en meisjes op de
camping. Tuurlijk werd deze opdracht netjes uitgevoerd, maar de groep diende
wel een protest in over dit laaggeschoolde baantje en helemaal in het kader van
de voortreffelijke recensies van de jaren vóór de pandemie. De organisatie
schrok zich kapot van de kritiek en was als de dood dat Johan en zijn kornuiten
niet weer zouden komen, dus volgde er een promotie naar het inrichten van de
camping, afdeling tenten. Kijk, dan stel je weer wat voor als vrijwilliger en
de AVA-janen, met Johan als kopstuk, stelden zeker niet teleur. De directie van
de Zwarte Cross toonde zich steeds meer tevreden en het zag er naar uit dat op
korte termijn de volgende, belangrijke stap zou worden gezet.
In 2024 ging het gerucht dat Tante Rikie zou
gaan stoppen. Toen dit bij AVA`70 ter ore kwam, meldde zich als de bliksem een
delegatie van de club bij het hoofdkantoor van de Feestfabriek en overhandigden
een 62 bladzijde tellend bidbook aan Ronnie Degen en co. waarin “Ome Johan”
werd voorgedragen als waardig en vooral kundig opvolger van de immens populaire
Tante Rikie. Assink wist hier uiteraard niets van, maar zal er zeker op gehoopt
hebben. De directie van de Zwarte Cross was serieus geïnteresseerd, maar vroeg
toch enige bedenktijd. Het duurde lang eer er een reactie kwam en omdat
hardlopers niet van wachten houden, werd er gelijk doorgeschakeld en werd er
een Koninklijke onderscheiding aangevraagd. Willem, maar vooral Maxima
twijfelden geen enkel moment, pakten wel direct door en verrasten Johan Assink met een fraai
lintje.
Johan, bleef Johan en ging in 2025 weer gewoon
als vrijwilliger naar de Zwarte Cross en met zijn clubgenoten werd de groep
ingezet voor bijna belangrijkste taak die er bestaat, namelijk het op de plek
zetten van caravans, campers en touringcars. Bij de briefing werd er meegedeeld
dat de Aaltenaren de regie in handen hebben en niet de campinggasten. Een grote
bek? Niet waarschuwen, maar opzouten…… Johan wreef zich eens flink in de handen
en zag het helemaal zitten. Het liep allemaal als een tierelier dat jaar en de
dienstdoende burgemeester, zag dat het helemaal goed kwam. En als er dan
toevallig een lastpost tussen zat, dan werd Assink er als de bliksem bij
geroepen en sprak dan op gepaste toon: “ Weten jullie wel wie ik ben?” Heerlijk
toch, als je iemand bij je hebt met zoveel natuurlijk overwicht.
Ook dit jaar was Johan weer
van de partij en samen met de andere geelhemden werd de camping weer perfect
ingericht, was iedereen tevreden over zijn plekkie en viel er geen onvertogen
woord. De campingbaas Jeroen was bijzonder gecharmeerd van de samenwerking van
de AVA`70-crew, dat hij bij zijn afscheid smeekte of we ook in 2027 weer van de
partij zouden zijn. Opvallend was, dat de eerste die hierop positief reageerde,
Johan Assink was.
We nemen onze jubilaris-
vrijwilliger volgend jaar op 15 juli dan ook gewoon weer mee op sleeptouw! (FR)
 |
De vrijwilligers van AVA'70 in 2026
|
.jpg)
