Uitslagen van de Trailrun in Otterlo

Hans Monasso en Gerrit Dijkslag

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

21.3 kilometer: Hans Monasso 1:55.20, Gerrit Dijkslag 1:58.26

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Foto's van de 1e Trailrun in Otterlo

Melchior van de Pol

Voor het eerst in het bosrijke gebied van Otterlo werd er op 26 januari 2019 een trail georganiseerd! Er zijn twee afstanden, twee prachtige parcours  waar van één 17 km lang is en één van 9.5 km. Beide trails gaan  door de prachtige bossen en zandvlaktes van Otterlo, strak aan het Nationaal Park De Hoge Veluwe!

Klik op de link voor de foto's van Hans Spieker

9.5 kilometer

17 kilometer

site organisatie

GPX-Testloop Hoge Veluwe

Andre Bleumink

Enige tijd geleden kwam er op Facebook een berichtje voorbij waarin vrijwilligers gezocht werden om een GPX-loop te ‘testlopen’. Dit evenement, georganiseerd door Nationaal Park Hoge Veluwe, vindt plaats op 3 juni. Kern van het concept is dat je als deelnemer vlak van tevoren een mail krijgt met een gpx bestand. Hiermee kun je de route inladen op de horloge of hand-held gps gadget. Eigenlijk precies wat Henrie en ik al jaren doen in de training, maar ook bij diverse evenementen in Duitsland. In kleinschalige ultra-evenementen in Nederland wordt dit ook gebruikt. Maar leuk dat het ook in Nederland begint op te komen, we meldden ons dus meteen als vrijwilliger. Afgelopen week hadden we een mail gekregen met de route. De 60 km was iets te ver voor ons, maar met een kleine afkorting zouden we aan de 40 km komen. Zaterdagmorgen was het perfect schaatsweer: koud en helder. We vertrokken vroeg vanaf een bijna lege parkeerplaats. Met de rugzakken redelijk gevuld vanwege het feit dat er natuurlijk geen verzorging was onderweg en de handen in diep in de mouwen en de rits goed dicht liepen we de eerste kilometers. In vergelijking met de Jutbergtrail de week ervoor voelde ik me een heel stuk beter en Henrie ook, de stemming was daarom opperbest. Zeker toen het zonnetje door begon te komen kon het eigenlijk niet meer stuk.

De Hoge Veluwe is natuurlijk een fantastisch mooi natuurgebied om een dagje doorheen te hobbelen. We liepen eerst door een redelijk bebost stuk met wat heuveltjes en zanderige stukken. De route was makkelijk te volgen op onze GPS. In Duitsland is het nog wel eens een wirwar van kleine singletracks die elkaar op de meest vreemde wijze kunnen kruisen waardoor het oriënteren lastig kan zijn. De paden hier waren redelijk breed, we konden dus naast elkaar lopen en wat kletsen. Het tempo was rustig en we stopten regelmatig om even een foto te maken of even wat te eten en te drinken. Onze energierepen waren door de kou keihard en moesten eerst even in de hand opgewarmd worden voor je ze weg kon krijgen. Ook werd het tempo regelmatig onderbroken door stukken waar bevroren plassen water of opgedooid en weer bevroren sneeuw de paden in ijsbanen veranderden. Vooral in combinatie met af en toe keihard bevroren sporen van bosbouwmachines was het een kwestie van even rustig en voorzichtig lopen om niet onderuit te gaan. De bosbouwers hadden het druk gehad na de storm, alle omgevallen bomen over de paden waren al zo goed als opgeruimd. Maar als voor het begin van het seizoen de paden nog wat bijgewerkt moeten worden zijn ze nog wel even druk.

De eerste twintig kilometer liep het eigenlijk als een zonnetje. In onze voorbereiding hadden we al gezien dat we op dat punt bij de uitgang Hoenderlo zouden zijn. Net buiten het park, aan de overkant van de weg zat een bakkerij/lunchroom. Tijd voor een lekker bakkie en een gebakje om de energie weer op te krikken voor de tweede helft. Heerlijke onderbreking, maar na dit intermezzo was het weer tijd om verder te gaan. Het stuk wat we nu grofweg dwars doorstaken bestond uit savanne-achtige vlaktes met gras en zandpaden met mul zand. We hadden eigenlijk geluk met de vorst. De mulle zandpaden die we bij eerdere Hoge Veluwe Trails vervloekten waren redelijk goed te belopen. In het zonnetje, en zonder wind, was het gewoon lekker lopen. Het trainingsjack had ik inmiddels al lang uit. Genieten was het. We waren op sommige plekken de enige mensen die we konden zien. Alleen bij de uitgangen en bij parkeerplaatsen kwamen we sporadisch wat mensen tegen. Doordat we afsneden hadden we op een gegeven moment een heel lang recht stuk met alleen zandpad. Echt een mentale kraker. We bedachten ons hoe het zou zijn in de zomer bij een graad of 30. Trillende hete lucht boven de (zand)vlaktes, het zou waarschijnlijk voelen als een woestijn. Zwoegen door het mulle zand dat in je schoenen loopt. Zwaar afzien voor de lopers in ieder geval.

De laatste 10 kilometer waren vanuit trail oogpunt het meest interessant. Smalle slingerende paden over een heuvelruggetje maakten ons weer wakker na het lange sjokken over het lange rechte eind. We kregen het zelfs nog voor elkaar om een keer verkeerd te lopen. Een lusje richting uitgang Otterlo waren we voorbij gelopen, waarschijnlijk doordat we even afgeleid waren door een paar wandelaars. Aangezien we tegen de tijd dat we er achter kwamen al weer op de route zaten en maar een kilometer gemist hadden vonden we het wel prima. In een wedstrijd waren we uiteraard terug gelopen. In de laatste vijf kilometer mochten we de beruchte trappetjes van de Hoge Veluwe Trail zo’n beetje allemaal nog een keer op en af. Met sneeuw en ijs op de treden van hout duidelijk niet een stuk waar je in hoog tempo overheen knalt. Aangezien we er al een aardig eind op hadden zitten hadden we geen zin om de stijve benen hier te breken. Rustig aan dus, mooi tijd om even een paar foto’s te maken en wat rond te kijken in het zonnetje. Eenmaal weer terug bij de auto bleek de parkeerplaats helemaal vol te staan. Nadat we even schone en droge kleren aangedaan hadden zochten we een plekje in het restaurantje ter plekke. We waren duidelijk niet de enige. Met veel moeite wisten we nog een plekje te vinden waar we konden zitten en genieten van onze heerlijke kom warme erwtensoep. Met een cola als toetje er achteraan voelden we de energie weer terug stromen. Weer een mooie dag buienspelen achter de rug.

Andre Bleumink

Henrie Drenthel zoekt een weg langs de bevroren paden

Hoogtepunt Kamp groep 8

Met groep 8 op kamp in Otterlo

Hierbij mijn verhaaltje meegemaakt!? bij het kamp van groep 8 waarbij ik als leiding aanwezig mocht zijn. Niet in de laatste plaats omdat twee van mijn kinderen in groep 8 zitten dan wel als Mc Geyver met voorliefde voor Kamperen.

Het is een geweldig kamp geworden !Na een goede start van het kampgebeuren heb ik donderdagmiddag even tijd voor mijzelf, omdat ik in training ben voor de beklimming van de Galibier besluit ik een rondje te gaan hardlopen. Ik trek mijn kloffie en schoenen aan en vertrek, met alleen een wandelkaart bij me. Na een rondje Otterlo kom ik in het natuurgebied Planken Wambuis tussen Hoenderlo en Otterlo. Het asfalt gaat over in mul zand en met wind tegen denk ik dat het eigenlijk wel eenzaam en zwaar lopen is. Na een tijdje zie ik in de verte wat medelopers en besluit ze achterop te lopen.

Eindelijk kan ik aansluiten bij, wat blijkt, een groepje bestaande uit 11, 12 of 13 Mannen. Ze komen mij gek genoeg bekend voor maar ik weet niet waarvan. Ik klets wat over wereldproblematiek, sport en over het weer, en kom voorin de groep terecht. Hier kletsen we wat over ons werk. De een vertelt over zijn werk in Duitsland de ander over Italië en nog een ander over Spanje. Wat een internationaal gezelschap denk ik, vast een groep werknemers of vertegenwoordigers voor teambuilding of zo.Met de voorste man, Arjen, klets ik wat over mijn Kamp met groep 8 en vertel hem over de door mij gegeven ochtend gymnastiek. 

Ach, zegt hij” dat is toevallig” wij zijn onze trainer kwijt. Kan jij niet wat oefeningen met ons doen? Zo gezegd zo gedaan. Ik doe met de kerels wat oefeningen waarna we verder lopen. Op een gegeven moment moet ik links af naar Otterlo en de groep Mannen zeggen naar Kamp Hoenderloo te moeten. We nemen afscheid en ik loop alleen verder. Op mijn weg terug kom ik een grijzende man tegen die mij ook al bekend voor komt. Ik houd stil en praat wat met hem. Hij vertelt mij zijn groep kwijt te zijn en stelt zich voor als Bert. Ik geef hem een hand en vertel dat ik zojuist met een stuk of wat kerels heb opgelopen. Oh zegt hij  dat is waarschijnlijk mijn groep, daar moet ik snel achteraan. En weg is hij…..

Nou ja, ik loop weer verder en zie een mannetje in een geel pakje op een bank zitten. Zijn wielrenners staat tegen de prullenbak. Ik groet hem en hij zegt buones dias. “Alweer internationaal” denk ik. We praten wat in gebroken Frans/Duits/Engels. Hij ziet dat ik er wat afgepeigerd uitzie, wat wil je met zo’n groep 8 en geeft mij een paar snoepjes ??. Dan springt hij op zijn fiets en snelt weg. Ik eet de snoepjes op en de laatste kilometers gaan als vanzelf.

De volgende ochtend, vrijdag, lees ik in de krant dat ook Alberto Contador zijn trainingskamp in Hoenderloo had………Het zal toch niet waar zijn.

Sportieve groet, Benno Aversteeg