Utrecht 1e etappe van de Tour de France

Na 13,8 kilometer ben ik 's morgens net voor 8 uur aan de finish

Wat is er nu leuker voor een hardloper, bij een weekendje naar de Tour de France, om de 1e etappe zelf te gaan lopen. Deze gedachte heb ik in mijn achterhoofd toen ik vrijdag met de trein naar mijn dochter in Utrecht vertrok, maar ik had geen idee of dit ook werkelijk kon. Om een uur of negen 's avonds zijn we nog even op de fiets naar het start- en finish gebied gegaan om te kijken waar ik de andere morgen precies moest zijn. De eerste mensen staan nu al langs het parcours om hier de nacht door te brengen, dat moeten wel de echte fans zijn.

Ik besluit om de andere morgen geen wekker te zetten en maar te kijken wanneer ik wakker wordt. Om 6.10 uur doe ik mijn ogen open en ga direct het bed uit. Ik probeer het rustig aan te doen om de andere vijf personen in ons verblijf niet wakker te maken, smeer gauw een paar boterhammen die ik op de fiets op eet. Na enkele kilometers ben ik de buurt van de Jaarbeurs en zet ik mijn fiets achter enkele bosjes, want op verschillende borden wordt aangegeven dat alle fietsen hier tijdens de Tour de France worden verwijderd. Ik vertrouw er op dat het op dit tijdstip goed gaat. 

Ik wandel naar de start en zie dat de mensen van de organisatie de hele nacht ontzettend hard door gewerkt hebben. Het hele parcours is afgezet met dranghekken en ze zijn nu nog bezig om een aantal vlaggen, bogen en spandoeken op te hangen. Het routekaartje dat ik bij me heb, kan ik in mijn zak houden want verlopen is niet mogelijk. Als ze met het startpodium aan het opbouwen zijn, begin ik aan mijn tocht. In de eerste kilometer staan ontzettend veel campers en ik heb het idee dat een aantal mensen hun vakantie zo gepland hebben om de Tour achterna te kunnen reizen.

Na een kilometer of vier passeer ik het stadion van FC Utrecht en even later loop ik het Science Park in. Een aantal mensen zijn hier leuzen op de weg aan het verven en hebben op dit tijdstip samen al de grootste schik. Even verderop liggen drie mensen in een slaapzak langs het parcours en hun omgeving verraad dat ze een goede alcoholische nacht hebben gehad, er zit ook nog weinig beweging in.

Toch hebben meer mensen dezelfde sportieve gedachte als ik gehad. Verschillende hardlopers, wielrenners en skaters zijn op het parcours te vinden en de aanmoedigingen van het al aanwezige publiek neem ik maar voor lief. De laatste 500 meter word ik door een official van het parcours afgehaald maar kan ik mijn tocht op de enkele meters naar rechts gelegen stoep vervolgen. Na bijna anderhalf uur ben ik bij de finish en wandel ik over het terrein, waar alle tourbussen geparkeerd staan, terug naar mijn fiets. Gelukkig staat deze er nog en door een steeds drukkere stad fiets ik terug naar het bed en breakfast van mijn dochter. Prachtig om dit zo eens te ervaren, al zullen de wielrenners straks zeker vijf keer zo hard over het parcours denderen. Aan de andere kant zullen veel hardlopers me dit jaar niet meer na doen, om een etappe van de Tour de France uit te gaan lopen.

Klik op de link voor een aantal foto's

fotoalbum

Grand Depart Utrecht 2015

Training in- en om Luxemburg stad

Luxemburg-stad, met links de kazematten van de stad

Nadat ik Merle en Jeroen op het station in Luxemburg heb afgezet voor hun terugreis naar Nederland, ga ik in de hoofdstad op deze zonovergoten maandagmorgen op pad voor een mooi tochtje. Over de Adolphe brug loop ik de stad binnen en laat achtereenvolgens op Place Guillaume Hotel de Ville (raadhuis) en het ruiterstandbeeld van Koning Willem 2 en even verderop het Paleis Grand-Ducal achter me.

Ongeveer halverwege de route kom ik bij de beroemde kazematten van de stad. Het woord komt van het Griekse "chasma(ta)" wat kloof betekent. Het is een versterkte ruimte midden in de vesting die tegen bominslagen bestand is en van hier uit werden de schietgaten bediend. Ze werden ook gebruikt om de troepen en hun uitrusting te herbergen. Tijdens de twee wereldoorlogen deden de kazematten dienst als schuiloord. Tot 35.000 personen vonden hun bescherming tijdens aanvallen en bombardementen. De kazemat is nu toegankelijk voor het publiek. 

De bastions en de historische waardevolle oude stad zijn wereldberoemd en werden in 1994 door de UNESCO op de Werelderfgoedlijst gezet. Het indrukwekkende netwerk van ondergrondse gangen is de belangrijkste bezienswaardigheid van de stad en erg mooi om eens te bekijken. Het centrum van Luxemburg stad komt dus voort uit een oude vesting waar zich rondom de riviertjes Alzette en Petrusse een diepe kloof heeft uitgesleten. Ik daal enkele honderden meters af en kom in de onderstad Grund met middeleeuwse huizen en een groot park, waar ook het groene gedeelte van de stad, de Vallee de la Petrusse ligt. 

Een mooi park waar ik tientallen hardlopers tegenkom en ik heb het idee dat ze hun training in de middagpauze van hun werk doen. Ik loop enkele kilometers door het park en bijna aan het eind van mijn tocht moet ik even op mijn richtingsgevoel afgaan om weer op mijn vertrekpunt te komen. Gelukkig laat me dit niet in de steek en ben ik enkele straten verder weer terug bij de auto, mijn allereerste kilometers op Luxemburg's grondgebied ooit zitten er op. Luxemburg, heeft iets van de status van een stad maar de charme van een dorp.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Het riviertje de Alzette, dat door de stad loopt

Stadstraining in Amiens Frankrijk

De prachtige kathedraal van Amiens, de Notre-Dame

Vanuit de parkeergarage Les Halles kom ik al vrij snel op het plein voor de kathedraal. Als een magneet trekt de immense Notre-Dame bezoekers van de stad Amiens naar zich toe en dat is ook niet zo verwonderlijk. Het is het grootste gotische gebouw van Frankrijk(145 meter lang en 70 meter breed) en het kan tweemaal de Notre-Dame van Parijs bevatten.

Achter de kathedraal loop ik via de bisdomtuin in Parc de l'Eveche van de bovenstad naar de benedenstad toe en kom zo in de wijk van Saint-Leu terecht. Deze pittoreske wijk met kleine huisjes en vele gekleurde gevels is een bezienswaardigheid op zich. Het is hier leuk lopen en door de vele bruggetjes en kanaaltjes wordt dit stadsdeel ook wel het kleine Venetië van het noorden genoemd, ook kom ik hier langs de oudste huizen van de stad, de zogenaamde huizen met puntgevels.

Langs de bochten van de grachtjes geven de smalle straatjes met hun volle terrassen en restaurants leven aan de wijk en het geeft ook eigenlijk wel een aparte sfeer als ik hier door de straten slenter. Ik steek de loopbrug Samarobriva over en sta plotseling middenin een oase van groen, als ik het Parc Saint-Pierre binnenloop. Een vreemde gewaarwording om binnen de minuut van een grote mensenmassa naar dit rustgevende gedeelte van de stad te lopen maar zeker niet minder mooi.

Op de teugweg naar de parkeergarage kom ik weer langs de kathedraal en besluit om nog wat foto's bij te schieten. Af en toe is het dan ook best eens leuk om midden door een grote stad te lopen, in dit geval de hoofdstad van Picardië.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Welke route zal ik eens volgen?

Training in de Utrechtse binnenstad

De Dom in Utrecht 

Op dinsdagmorgen rijd ik direct na mijn werk door naar Utrecht naar het nieuwe prachtige studentenhuis van mijn dochter Merle. Er moet nog het één en ander gekocht en in elkaar gezet worden en ook de muren kunnen wel een sausje gebruiken. Ik heb er twee dagen voor uitgetrokken en die heb ik ook nodig. Na de nacht op een luchtbedje doorgebracht te hebben ben ik woensdagmorgen al vroeg wakker en even later ga ik verder met klussen. Vandaag valt het mee en aan het eind van de middag heb ik nog mooi een uurtje over om te gaan lopen.

Ik besluit in een straal van ongeveer drie kilometer van Merle's huis te blijven en dat betekent al gauw dat je in de Utrechtse binnenstad terecht kunt komen. Achter haar huis loopt de rivier de Vecht en door het prachtige weer zoeken veel mensen wat vertier op of aan het water. Ik zie in de verte de Dom al liggen en een kilometer later sta ik bij deze markante gotische kerk. Met zijn 112 meter hoge toren is het de hoogste kerktoren van Nederland en het hoogste gebouw van Utrecht. Even later loop ik wijk C in, langs de buste van Anton Geesink. Deze Nederlandse judoka, wereld- en Olympisch kampioen, werd in deze wijk geboren en overleed op 27 augustus 2010.

Iets verder kom ik bij de plek waar het laatste nog in bedrijf zijnde overhaalschuitje van de stad Utrecht was. Vroeger was Utrecht een vestingstad omringd door muren en wallen en slechts toegankelijk via een vijftal bruggen over de singel. Dit geringe aantal bruggen werd bezwaarlijk toen in de loop van de 19e eeuw steeds meer mensen in nieuwe wijken buiten de singel gingen wonen. Om voetgangers niet al te ver te laten lopen waren er tussen de bruggen op diverse plaatsen overhaalschuitjes, die de mensen naar en vanuit de binnenstad over de singel zetten. Zo'n overhaalschuitje was een kabelpontje met een dak en wit geschilderde hekwerken. De overhaalder trok met armkracht het bootje via een over het water gespannen kabel naar de overzijde. 

Via de oudste weg ten westen van de Vecht, de Daalsedijk, loop ik verder. Hij dateert van rond 1200 en is lange tijd de belangrijkste verbinding tussen Utrecht en Amsterdam geweest. Via een mooie volksbuurt kom ik weer bij mijn vertrekpunt aan. Ik heb ruim drie kwartier gelopen, douche me en vertrek even later weer in de richting van de Achterhoek.

nog enkele foto's

Gelopen route door de Utrechtse binnenstad

Training in Nancy (Frankrijk)

Op het Hemicycle de Gauille in Nancy

Vandaag is het de laatste keer dat ik mijn hardloopschoenen in Frankrijk aan trek. Na twee wedstrijden en een training over cols gelopen te hebben, heb ik mijn voorgenomen om deze training in en om de grote stad Nancy aftewerken. Het is weer eens heel wat anders en er hoeft niet geklommen te worden. Ik heb de kaart eens bekeken en het Noordelijke gedeelte van de stad lijkt me de leukste plaats om te lopen.

Vanuit de parkeergarage in het hartje van de stad loop ik naar het Place de Stanislas, het fraaiste Koninklijke plein van Europa en dat behoort tot het Unesco Werelderfgoed. Ik loop over het plein en laat aan de linker kant de Arc de Triomphe liggen. Even later ga ik het Parc la Pepiniere met zijn rozentuin binnen en hier kom ik nog een jogger tegen. Na een korte begroeting loop ik het park weer uit en kom in straatjes waar veel huizen en monumenten staan die hun oorspronkelijke mooie prachtige gevel behouden hebben. Voor me duikt de Porte de la Craffe op, het oudste overgebleven vestingwerk van Nancy, wat tevens als gevangenis diende. Via de Cours Leopold, een elegante wandelpromenade, loop ik terug in de richting van het grote Plein middenin de stad, het vertrekpunt van mijn training.

fotoalbum

Stadstraining in Bergen op Zoom

De klok van de Sint Gertrudiskerk heeft net half negen geslagen

Vandaag heb ik eens een keer een training door de grote stad gelopen. Normaal komt dat bij mij bijna nooit voor maar doordat Angelina’s Bed and Breakfast waar we verblijven midden in de stad ligt, loop ik al vrij vroeg over de Grote Markt. De klok van de Sint Gertrudiskerk slaat net half negen en in de begin uurtjes van de afgelopen nacht zat ik hier bij een feestje nog op het terras. Maar dit is wel even wat anders. Het gaat erg rustig maar de eerste zweetdruppels voel ik al over mijn rug lopen.

Wat mij opvalt is dat Bergen op Zoom veel fraaie monumenten en oudere huizen heeft. Zo liggen de stadsschouwburg de Maagd en het oude stadhuis ook op deze Markt. Ik loop verder door een aantal kleine straatjes naar het oudste monument van de binnenstad de Lievevrouwepoort, ook wel de Gevangenpoort genoemd. Het gebouw maakte deel uit van de muren rond de stad en deed later dienst als gevangenis. Ik ga onder de 14e eeuwse poort door en volg de bordjes naar het Spuihuis en de haven. Hier kom ik op de route van een uitgezette wandeltocht terecht en ik gok dat deze tocht door de mooiste stukken van de stad gaat. Ik volg de pijlen en loop door allerlij kleine straatjes en buurten, wat verbaasde wandelaars achterlatend.

Opeens sta ik voor het meest opvallende monument van de stad het Markiezenhof. Tijdens de Franse periode (1795-1814) kreeg het Markiezenhof een militaire functie. Hierna was het in gebruik als hospitaal en vervolgens tot 1957 als kazerne. In het voormalige woonpaleis van de Heren en Markiezen van Bergen op Zoom zijn nu een bibliotheek, een restaurant en het ‘Historisch Centrum het Markiezenhof’ (museum en archief) gevestigd. Als woning van de Markiezen heeft het gebouw een groot aantal veranderingen ondergaan, waardoor onder andere de pitoreske binnenplaatsen zijn ontstaan.

Na drie kwartier ben ik terug, wek de anderen en schuif even later aan voor een heerlijk ontbijt.
Voor enkele foto’s klik op onderstaande link

fotoalbum