 |
| Luuk te Brake Wat moet een atletiekvereniging nu met prairiebeplanting en zakken vol met lava-gesteente? Wie het terras van AVA`70 tegenwoordig oploopt, ziet gelijk het fraaie resultaat. De 4 grote vierkante bakken zien er werkelijk tiptop uit. Lageschaar Vaste planten heeft hiervoor een grote hoeveelheid prairiebeplanting beschikbaar gesteld en Esselink Hoveniers stond garant voor een flink aantal zakken met lavagesteente. De
fanatieke AVA-jaan Luuk te Brake is in het dagelijks leven hovenier en hij nam
de klus op zich om de terrasbakken vakkundig te sieren. De prairiebegrazing is
momenteel bijzonder populair vanwege het onderhoudsvriendelijke karakter en de
duurzaamheid van de veelzijdige planten. Het lavagesteente wordt toegepast
doordat het vocht goed wordt vastgehouden en het minder onderhoud vergt, omdat
onkruid vrijwel geen kans krijgt. Uiteraard is AVA`70 bijzonder blij met deze groene schenking van Lageschaar Vaste Planten en Esselink Hoveniers. (FR) |
donderdag 30 september 2021
Lageschaar Vaste Planten en Esselink Hoveniers sieren terras AVA'70
zondag 26 september 2021
Knappe prestatie Cindy Brusse bij Ironman 70.3 West-Friesland
 |
| Cindy Brusse |
1 maand geleden kreeg ik het idee om misschien wel aan een halve triatlon te gaan meedoen. Het leek me een mooie afsluiter van het seizoen en ik had best consistent getraind en dan met name op het fietsen. Het zwemmen deed ik meestal (1 a) 2x per week en is goed genoeg om 30 min over 1.9 km te doen. Alleen het lopen....dat deed ik minder. Door intensief fietsen had ik hier weinig zin in en verder was ik tijdelijk ook niet erg gemotiveerd voor dit onderdeel.
Met nog 3 weken trainen met weekomvang van 12 a 13 uren en daarna een taperw eek zag ik het wel zitten. Dus op 4 september heb ik me ingeschreven voor jawel 341 euro! Waarom betaal je zoveel voor een wedstrijd zul je denken? Ten eerste omdat de 2 vorige IM 70.3 races te Mallorca en Finland me goed zijn bevallen: super mooie events, geweldig parcours, goed geregeld en heel leuk om tegen internationale atleten te racen. Ten tweede wat Bibian Mental voor haar dood de Nederlanders adviseerde is me goed bijgebleven: Gebruik je geld om mooie herinneringen maken ipv in spullen te steken. Dus zo gezegd, zo gedaan!
De herinnering is mooi en begint bij het overnachtingsadres de nacht voor de wedstrijd bij een vriend van Dennis aan de rand van Monnickendam aan het water. We waren er nog nooit geweest en was het gezellig! Na de lunch gingen Dennis en Rinse vanaf zijn huis een boottocht met bier maken en ik ging in Hoorn m’n registratie spullen halen en vervolgens mijn fiets stallen in het parc fermee. Daarna terug bij Rinse en Simone aan de borrel. Simone ging ervan uit dat ik de witte wijn zou afslaan. Echter mijn hoop op een goede wedstrijd was volledig van de baan omdat ik me vanaf woensdag niet fit voelde. Lees: heel erg moe, energielevel van niks, 30 min joggen al teveel (vrijdag nog ff geprobeerd op 6 min/km en ik wilde steeds gaan wandelen, maar dat mocht niet van mezelf) een bijna snotneus en als klap op de vuurpijl zaterdagochtend waterdunne diarree. Op vrijdag een patiënt met diarree onderzocht en steeds flink de handen gedesinfecteerd. Zou dat virus dan ook al in aerosolen ronddwalen? Anyway, 2 witte wijntjes gingen er goed in tezamen met heerlijke borrelhapjes. Oh ja, er moest ook nog gegeten worden. Wilden we echt pasta eten of was kip en worst op de BBQ met grilgroenten, salade etc ook een optie? Dat laatste werd het met ook nog een heerlijk ijsdessert. Met een goed gevulde buik en ontspannen mindset ging ik naar bed.
Na een goede nacht werd ik zondag fit wakker! Om 8.30 kwam ik bij de zwemstart. Wat een sfeer en gezelligheid daar zo in het haventje! Om 9.00 klonk het startschot en gingen elke 5 seconden drie atleten te water. Van te voren kon je je opstellen in startvakken op geschatte zwemtijd. Dit om over elkaar heen zwemmen te voorkomen. Nadat we het rustige water in het haventje uit zwommen werden we verrast door de flinke golfslag op het open water. Het ging me goed af en passeerde diverse atleten. Ik had wel het idee dat het geen toptijd ging worden met die golven, maar dat viel erg mee! In 29 minuten stond ik weer op de kant.
Ik racete door het parc fermee, waar het gras inmiddels glad was geworden doordat het was gaan regenen en ik ging in de hoek van het voetbalveld op mijn plaat. Snel opgestaan en op volle snelheid weer verder! Hup de fiets op en in de regen ging het feest verder. De bochten werden wel wat eng door mogelijke gladheid. Dus rustig aan erdoor heen gegaan. Ik ging lekker fietsen, waarbij de hartslag te hoog was om het 3 uren vol te houden. Dus keek ik er maar niet meer naar en bleef lekker doortrappen en daarbij regelmatig kerosine drank en water tot me nemend. De vaart zat er onwaarschijnlijk goed in. Waar de afgelopen 4 dagen het energielevel LOW was, bleek op D-day de batterij prima opgeladen!
Een paar keer liep het parcours dwars door een pittoreske dorp. In de hobbelige klinker straatjes was de support goed! Vele families maakten er een feestje van. Het was ook wel even een lekkere break van het op het stuur liggen en malen met die trappers. En daarna weer blij het asfalt weer op te gaan. Na 60 km kwam er wat ongemak....ik leek een volle blaas te krijgen. Hoe kan dat nu? Nog nooit meegemaakt in een wedstrijd! Het ongemak nam in de volgende 20km verder toe en ik moest denken aan een supporters bord: “smile if you ever peed on your bike”. En dacht ook: hoe dan? Anyway, na 90 km mocht ik van de fiets! Met een gemiddelde van 33.7km/u en 174W en tijd van 2.41 u was ik superblij!
Na weer een vlotte wissel ditmaal zonder sliding begon het looponderdeel strammig, maar met een mooie snelheid van 4.37/km. Vervolgens iets gas terug en een tempo gevonden wat lang vol te houden zou moeten zijn. Tja, dat hoop je dan maar..... Na 7 km begon het allemaal al wat minder fijn aan te voelen, maar ik bleef nog onder de 5min/km met 48 min na 10 km. Helaas werd het steeds ongemakkelijker en kreeg ik ook nog een zere rechter voetzool. Na 14km begonnen de kilometertijden op te lopen. En waar het de eerste 2 van in totaal 4 rondes super was om door het pittoreske Hoorn met straten van onregelmatige mini-klinkertjes maar vooral vele toeschouwers te hollen, werd het toch steeds lastiger om dan een lach op mijn gezicht te krijgen. En dat ondanks de vele aanmoedigen van mensen die riepen dat mijn mintgroene kleurige Hawaii pakje de mooiste was en dat ook elke ronde bleven herhalen. Het tweede deel van elke ronde ging over rustige en geasfalteerde wegen langs het meer. Dat was wel fijn.
Ik bleek in de Ironman app de uiteindelijke nummer 1 in mijn agegroup, een Duitse dame, op 20 sec te naderen bij een tussentijdse meting. Maar helaas...met 5 x een kilometertijd van 5.25/min verprutste ik de kans op de overwinning. Na 5.05 uur kwam ik als 2e in de agegroup F45-49 over de finish en kon geen stap meer zetten. 2 vrijwilligers hebben me naar een stoel geholpen en zorgden voor wat te drinken. Mijn doel een tijd onder de 5.12 uur had ik gehaald. Nu is het afwachten op de 2e plek genoeg is voor een slot voor het WK agegroupers volgend jaar oktober te St George Utah, USA. Mocht de Duitse dame deze niet accepteren dan rolt hij door naar mij. Afwachten dus! Komende week volgt dat per mail.
Cindy Brusse
zaterdag 25 september 2021
Pieterpad 1e etappe: Pieterburen-Winsum
 |
| Ons prachtige verblijf aan het Warffurmermaar |
Het Pieterpad is de bekendste lange-afstand wandelroute van Nederland. Het pad loopt van Pieterburen aan de Noord-Groningse Waddenkust naar de Sint-Pietersberg in Zuid Limburg en slingert daarbij door een groot aantal verschillende landschappen, afwisselende natuur en gebieden met een uiteenlopende cultuurhistorie. De bijna 500 kilometer van het Pieterpad gaan over de kleinste wegen en paden en is zoveel mogelijk onverhard. We proberen in een aantal jaren de 26 etappes van het Pieterpad te volbrengen.
vrijdag 24 september 2021
Pieterpad proloog: richting de Waddenzee
 |
| Adrie, Theo, Geert en Ina |
Proloog: richting de Waddenzee - vrijdag 24 september 2021 - 10 km
Vandaag gaan we beginnen aan het Pieterpad, een reis die misschien wel jaren kan duren. Het pad bestaat uit 26 etappes van minimaal 12 en maximaal 24 kilometer. We kiezen er voor om ook de proloog te gaan lopen, je kunt deze wandeling beschouwen als een opwarmertje. De route maakt geen onderdeel uit van het Pieterpad zelf, en is in de gids slechts opgenomen als een suggestie. Na een kop koffie op het terras van hotel Waddengenot, vertrekken we rond de klok van 12.30 uur en lopen we met Theo en Adrie in de richting van de Waddenzee, bijna het noordelijkste puntje van Nederland op het vaste land.
De proloog volgt de markering van het Nederlands Kustpad richting Oudedijk en Kaakhorn. Grote en weidse akkers liggen er verlaten bij en op de omgewoelde zeeklei liggen restanten van de laatste uien- en aardappeloogsten. We komen na enkele kilometers in het plaatsje Westernieland. Grote schuren achter statige woonhuizen laten zien dat de Groningers hier altijd al groot boerden. We lopen verder op een lange rechte weg naar de Linthorst-Homanpolder en nemen bij de ingang van de polder even een pauze bij een monument. Het blijkt dat de zeedijk grotendeels is aangelegd door werklozen in het kader van de werkverschaffing. Dertien van deze werkers vonden de dood, toen de bus waarmee zij naar het station werden gebracht onder de trein bij Ranum kwam. Op het monument staat nog een veertiende naam van iemand die onder het werkspoorlocomotiefje op de dijk kwam.
Een afslag verder gaat de weg omhoog naar de dijk toe. De polder lijkt leeg en recht maar de vergezichten zijn fantastisch, het is haast alsof je in een kunstwerk loopt. De zon komt er ook steeds meer door en de wind heeft hier vrij spel, maar het is heerlijk weer. We lopen tussen de kwelders, die begraasd worden door paarden en runderen, en de dijk, begraasd door schapen, door. Bij het metalen beeld van een wadloper die tot zijn middel door de zee waadt, voert de route landinwaarts opnieuw langs immense akkers voorbij de oude zeedijk en nog meer boerenland terug naar Pieterburen. De Groningse boeren zijn met trekkers aan het werk om het land om te ploegen. Ze worden achtervolgd door een grote groep landende en weer opvliegende zeemeeuwen.
Na ongeveer 10 kilometer komen we weer op de Hoofdstraat van Pieterburen en gaan nog even naar het bezoekerscentrum Waddenkust. De vrijwilliger achter de balie vraagt waar we vandaan komen en hij kent zelfs nog iemand bij ons uit het dorp, de wereld is klein. Vanaf hier moeten we nog ongeveer 200 meter naar ons vertrekpunt lopen en worden op het einde van de tocht zelfs muzikaal onthaald door Jannes, die hier live staat te zingen. Een mooi begin van ons Pieterpad avontuur.
Klik op de link voor enkele foto's
fotoalbum
Het beeld van de wadloper
Route 80: Kotten, Ratum en Vosseveld
Verlaat de parkeerplaats van het restaurant en ga RA op de Vosseveldseweg. Volg vanaf daar de bordjes met de groene voetstap.
donderdag 23 september 2021
Winterswijkse berg weer strijdtoneel van hardlopers
 |
| Mark te Brake uit Aalten was de laatste
winnaar van de Bergrun in augustus 2019 WINTERSWIJK
- De voormalige vuilnisbelt aan de Eekelerweg in Winterswijk is op zondag 17
oktober weer het strijdtoneel van de Bergrun van Archeus. De 17e editie kent
met ingang van dit jaar een nieuwe sponsor Sorba, specialist in gevelbouw,
interieurbouw en afbouwprojecten in de infrastructuur. De
Bergrun werd eerder altijd in augustus gehouden, maar door de steeds hogere
zomertemperaturen is het evenement verplaatst naar het najaar. Voor Archeus is het na bijna twee jaar
coronastop de eerste prestatieloop sinds de KroeseWeverscross van januari 2020.
De
Sorba Bergrun is inmiddels befaamd door het uitdagende parcours over de 23
meter hoge bult achter vrijetijdsmarkt Obelink. De prestatieloop is daarmee een
unieke beproeving voor zowel recreanten als wedstrijdlopers, die normaal hun
rondjes op het vlakke afwerken. De kortere run over ruim 3 kilometer telt twee
beklimmingen en is goed te doen voor de gemiddelde recreant. De lange run telt
vijf beklimmingen. De jeugd tot en met 12 jaar gaat één keer de berg af en weer
op. Programma
Sorba Bergrun, zondag 17 oktober 2021 10.00
uur 1,6 km voor kinderen (t/m 12 jaar) (één beklimming) 10.45
uur 3,1 km (twee beklimmingen) 11.45
uur 7,6 km (vijf beklimmingen) Voorinschrijven
kan tot donderdag 14 oktober 23.00 uur via av-archeus.nl of
inschrijven.nl. Bij na-inschrijven ter
plekke kan uitsluitend met pin worden betaald, niet contant! Kosten 1,6 km en
3,1 km 4,00 euro, voor de 7,6 km 6,00 euro. Start
en finish zijn bovenop de oude vuilnisbelt aan de Eekelerweg. Er is geen
omkleedgelegenheid op deze locatie. Parkeren kan op de extra parkeerplaats van
Obelink aan de Eekelerweg. Toegang via de afslag Obelink aan de Misterweg. Volg
dan de borden. Deelnemers
dienen de op dat moment nog geldende corona-voorschriften in acht te nemen. De
organisatie verwijst voor de actuele maatregelen naar www.av-archeus.nl  |
dinsdag 21 september 2021
A'j plat kunt praoten moj't neet laoten - deel 6
‘t Löp zoas ’t löp
Op aodem kommen.
I-j heurt wal 's zeggen “maak ow 's drok!” dan bedoelt ze neet, da'j hard an 't wark mot, maor da’j 't effen mot laoten gebeuren. Ze neumt 't ok wal op aodem kommen.
Tiedens het hardlopen ku-j good op aodem kommen. I-j begint heel rusteg te dribbelen en holdt ow allene maor bezeg met 't oetaodemen. Van owe mond maak i-j een “brevenbusje” via de spleet tussen de lippen blaos i-j actief aodem oet. De oetaodeming zo lange meugelek verlengen. A'j inaodemt lao'j 't lichaam 't zelf doon. Bi-j dizze manier van aodemen, kump de zuurstof depe in ow boek. 't Lichaam is zo slim, dat 't zorgt veur een goeie verholding tussen zuurstof en 't uut te blaozen koolzuur. A’j gaot versnellen of vertragen dan past 't lichaam 't antal aodemhalingen per minuut vanzelf an.
’t Veurdeel van hardlopen is dat dizze manier van veurtbewegen en ’t prakkizeren neet good samen gaot. Ik heb de ervaring dat nao unze trainingen mensen misschien wat vermoeid bunt, maor een stuk meer ontspannen. An 't begin van de training heur ik meer ovver wark praoten dan nao afloop.
Gezond older worden hef veur 'n deel te maken met anleg, maor veur 'n groter deel met ow laevenswieze. Verantwoord etten, oppassen met genotsmiddelen, ontspanning en genog bewaegen bunt bekende uutgangspunten. Twee van bovvenstaonde andachtspunten zit in verantwoord hardlopen.
Hol ow good! Henk@lg-zandloper.nl
maandag 20 september 2021
Inschrijving gestart voor JUMBO Halve Marathon Doetinchem op 31 oktober
 |
| Zondag 31 oktober 2021 Na de afgelasting vorig jaar hopen we dit jaar de draad weer op te pakken met de 36e editie van onze eigen JUMBO Halve Marathon Doetinchem. We hebben er zin in en bereiden een ouderwetse editie voor en vertrouwen erop dat jullie ook nu weer massaal zullen inschrijven. Zodat we van zondag 31 oktober 2021 een mooie en sportieve loopdag kunnen maken Toch blijft er nog wel wat onzekerheid en dat betreft dan met name of we allemaal tegelijkertijd kunnen starten of dat dit in verschillende startgroepen moet. Daarom ook de toevoeging in het inschrijfformulier van je verwachte eindtijd. Bovendien is de mogelijkheid van na-inschrijven nog niet zeker. Een extra reden dus om daar in elk geval niet op te wachten en je nu direct al in te schrijven op een van de afstanden. Als we onverwachts toch moeten besluiten de wedstrijd af te gelasten ontvang je het inschrijfgeld terug. Geef je jezelf op vóór 1 oktober dan wordt je naam op het startnummer vermeld. Trek dus gauw een sprintje om je op te geven. |
dinsdag 14 september 2021
Mooie resultaten van: In Stap en Draf
 |
| Katja, Maroeska, Judith en Claudia |
Sinds een paar jaar train ik een damesgroepje in Lievelde. Tijdens de carnaval in Beltrum werd ik hiervoor gevraagd nadat ik genoeg bier had gehad. Ik kon toen geen nee meer zeggen en zo ontstond er een hardloop groepje genaamd: In Stap en Draf. Nu bijna 3 jaar later trainen we nog steeds 1 keer in de week op de maandagavond. De dames zijn rond de 50 en komen trouw trainen. Als er oefeningen gedaan moeten worden dan kraakt het aan alle kanten er er wordt veel gekreund en gesteund. Dus de oefeningen zijn zeker goed voor de dames. Helaas zijn de dames ook erg druk met andere hobby's en hebben ze vaak maar 1 keer in de week tijd van trainen. Dus voor zichzelf lopen komt er vaak niet van. Dat is niet te zien hoor haha.
Toen ik zag dat er een 5 km op de baan zou worden gelopen, gooide ik dit in ons Whatsapp groepje. Judith appte mij met de vraag: zou ik dat kunnen? Jazeker kun jij dat. Maroeska en Claudia meldden zich ook aan. Vol goede moed trokken we vanavond naar Aalten. Claudia, normaal gesproken prōt ze de hele weg aan ene Wieze deur, nu werd ze toch wel wat stilletjes in de auto. Gezonde spanning zal het geweest zijn. Bij Judith zag ik angst en vooral paniek in haar ogen. Ik dacht niks zeggen, want haar angst en paniek gaat waarheid worden. Maroeska, de nuchterheid zelve, sprak Judith en Claudia moed in. Gewoon je eigen tempo lopen en niet naar anderen kijken. Wat mooi toch. Echte team spirit.
19:30 uur het startschot. En daar gingen de dames. Claudia en Maroeska gingen te hard van start. Dat gaan ze voelen dacht ik nog, maar ze herstelden zich snel. Judith had het zwaar en ik besloot bij haar te blijven lopen om haar erdoorheen te loodsen. Onderweg hoorde ik Judith een paar keer zuchten en poeh poeh roepen. Kom op doorgaan Judith, je doet het hartstikke goed. Claudia en Maroeska haalden ons een paar keer in. Ze liepen goed. De andere deelnemers hebben ons 10 keer gelapt, maar dat kan de pret niet drukken. Claudia eindigde in 27:13, Maroeska in 30:45 en Judith in: 34:21 minuten.
Ik ben een trotse trainster. Mooi om jezelf te testen na de Corona. De terugweg in de auto hadden ze weer praatjes en waren ze trots op de prestaties. Bedankt Ava en op naar meer wedstrijdjes.
Groeten Katja Demkes, trainster In Stap en Draf
Bloedsnelle baanwedstrijd AVA'70
 |
| Onbekend talent uit de stal van Katja Demkes |
Op dinsdag 14 september vond op de fonkelnieuwe atletiekbaan van AVA`70 de allereerste serieuze wedstrijd plaats. Er was gekozen voor de 5 kilometer en bij de voorinschrijving werd al direct duidelijk, dat het wel eens hard zou kunnen gaan, want er hadden zich een flink aantal kopstukken als deelnemer aangemeld. De omstandigheden waren buitengewoon ideaal: 23 graden, een licht zuchtje wind, een luchtdruk van 1013 hectopascal en een UV-index van 1… dat is werkelijk perfect om te knallen.
Om half 8 stond een ijzersterk peloton aan de startstreep en het was een mooie mix van jeugdig talent en ervaren rotten. Ook Marco van Rijs en Bart Wesselink waren lichtelijk gespannen, maar wel volledig klaar voor de tijdregistratie. Gelijk na het startsignaal brandde de strijd los over 16 ronden en 200 meter. Stan Prinsen toonde zich gretig en nam de koppositie al snel in handen. In een fraaie, karakteristieke stijl liep de AVA-jaan solo naar een ijzersterke finishtijd van 16 minuten en 53 seconden. Achter hem liep Mark Schreurs, die vroeger iets met wielrennen had, maar tegenwoordig ook zijn hardlooptalenten toont. Een fraaie tweede plek in 17,51 minuten is natuurlijk een prachtige tijd, waar je mee thuis kunt komen. De strijd om plek 3 was er eentje om van te smullen. Een drietal AVA`70-atleten knokte voor deze eervolle vermelding en een heuse eindsprint bepaalde uiteindelijk de uitslag. Matthijs Boom, de nieuweling in de A-selectie toonde zich de sterkste van het trio en klokte 18,11 minuten, waarbij hij concurrent Björn Rossel een tel voorbleef en Michiel Wellink zelfs 2 seconden.
Het deelnemersveld kende een aantal bekende namen bij de Dames, maar ook onbekend talent, dat afkomstig bleek te zijn uit de stal van het Katja Demkes Running Team. Uiteraard prachtig dat zij zich lieten uitdagen voor de doordeweekse baanwedstrijd van AVA`70. Eva Groot Kormelink ging als favoriet van start en maakte deze status meer dan waar. In een vloeiende cadans liep ze op overtuigende wijze naar de winst in een ijzersterke eindtijd van 19, 43 minuten. Sanne ten Have leverde ook een hele mooie prestatie en bleef nog het dichtst in de buurt van de winnares. Haar eindtijd was 21,15 minuten en dat is een prima tijd, waar zeker ook perspectief in zit voor de toekomst. Alleskunner Evelien Hillen trok na de 30 kilometer-loop van Vorden weer gewoon weer de hardloopkicks aan en stiefelde naar een verdienstelijke derde plaats. Daar kon ze overigens niet zo erg lang bij stilstaan, want Evelien had ook nog kantinedienst, dus spoedde zij zich na afloop van de race snel naar het clubhuis.
De 5
kilometerrace op de atletiekbaan bij AVA`70 leverde deze mooie dinsdagavond
prachtige strijd, bloedsnelle eindtijden en bovenal sterke winnaars op. Van de
32 deelnemers lukte het maar liefst 16 atleten om onder de magische 20
minutengrens te lopen. Bij de finish stonden dan ook louter tevreden, hevig
transpirerende dravers uit te hijgen na hun inspanning, vergezeld van trotse
trainers, coaches en ouders. Mooi dat dit weer kan…..(FR)
Uitslagen van de 5.000 meter bij AVA'70 in Aalten
 | ||
| Tijdwaarnemer Marco van Rijs en supporter Johan Assink zien dat alles goed verloopt Klik op de link voor de uitslagen van dinsdagavond uitslagen rondetijden site organisatie
|
zondag 12 september 2021
Vorden 34e Achtkastelenloop - 30 km - 2:55:15 uur - 32e plaats M55
 |
| De 30 kilometer zitten er weer op |
In de tussenliggende periode heb ik verschillende virtuele wedstrijdjes gelopen. Ook aan 'Aprils prachtige prijzenloop', prima opgezet en georganiseerd door neef Rinke, was ik één van de deelnemers. Wat mij toen opviel was dat ik het moeilijk vindt om alleen op een mooi tempo te kunnen lopen en de kilometers lijken voor mijn gevoel ook langer! De trainingen verliepen verder zonder blessures, al gaat het allemaal een stukje rustiger dan enkele jaren geleden. Ik kan me er gelukkig goed bij neerleggen.
Na een ritje van ongeveer een half uur met Wim, Arja en gastloper Tom kwamen we mooi op tijd in Vorden aan. De warming-up heb ik er maar bij laten zitten en ik ben fijn op een stoeltje in de schaduw gaan zitten om alles eens rustig te bekijken. Mijn doel was om ongeveer rond de 3 uur te eindigen, dan houdt ik in ieder geval er nog wat achter me. De start was om 12.15 uur en daar maakte ik me voorafgaand aan de wedstrijd wel wat zorgen over. Je loopt bijna op het heetst van de dag en was ik liever 's morgens om 10.00 uur al van start gegaan. Achteraf viel het gelukkig mee en was het prima loopweer.
In de eerste kilometer kwamen de pacers van de 5.45 min per kilometer me voorbij en heb ik nog even de gedachte gehad om met hun mee te gaan. Gelukkig ben ik mijn eigen tempo blijven lopen en kom ik de eerste 10 kilometer door in bijna 58 minuten. Het loopt nog lekker en ik loop bij Arja en Andre in de buurt. Laatstgenoemde besluit om wat te versnellen en hij loopt erg gemakkelijk bij ons weg. Bijna op de helft moet Arja een sanitaire stop en loop ik alleen verder. Over kilometer 10 naar 20 doe ik ruim 58 minuten en het loopt nog steeds goed.
Grote stukken van het parcours ken ik nog weer van vorig jaar en na een kilometer of 25 ga ik zelfs nog atleten aan het inhalen. Zo heel moeilijk was dit ook niet omdat ze aan het wandelen waren, waarschijnlijk iets te snel gestart of niet genoeg kilometers in de benen. Als ik het dorp Vorden weer inloop is bij mij het beste er ook wel vanaf en ook de laatste 10 kilometers gaan weer in ruim 58 minuten. Mooi constant gelopen en met een tevreden, voldaan en moe gevoel ga ik over de finish. Als ik blessurevrij blijf hoop ik in Rotterdam rond de 4.15 uur te kunnen gaan finishen, we zullen het zien!
De Achtkastelenloop – een meedogenloze leerschool
 | ||
| Rinke ter Haar gaat enigszins zwalkend over de finish Het is
maandagavond 13 september 2021. The day after. The day after the
Achtkastelenloop van 30 km lang. The day after de dag dat ik me ouderwets
vergaloppeerde.
Ik zit nu, enigszins labiel, een stukje te schrijven. Het
is ter eigen lering en hopelijk ter jullie vermaak. Ik heb lang na moeten
denken over de titel. “Na het 5e kasteel ging het licht uit.” Of
deze zou ook kunnen: “Eigenwijs hoofd helpt vermoeid lijf de vernieling in”. Of
deze: “Achtkastelenloop wordt een grote Kramprun”…
Ik hoop in ieder geval dat ik me na zondag beter houd aan
afspraken die ik met mezelf maak. Dit zelfkritische stukje ga ik telkens weer
lezen als er een zware wedstrijd op het programma staat. Zoals de marathon van
Rotterdam, om er eens eentje te noemen. Ik ben blij dat ik hiervoor het
sympathieke weblog van wijze neef Geert mag gebruiken. Die heel relaxed en met
de regelmaat van een Zwitsers uurwerk de 30 km afwerkte. Zonder een centje
pijn!
De dag begon zo mooi. Evelien mocht de Mini meenemen van
André en pikte Gerdy, Walter en mij op. Dikke pret onderweg. De sfeer was
ontspannen. We waren blij dat we weer eens een wedstrijd mochten lopen. In
Vorden aangekomen troffen we een hoop loopmaten van AVA en de Zandlopers. Een
mooi feestje gloorde aan de Vordense horizon. Ik had praatjes. Ik geef het toe. Mijn doel van de dag was
“geduld trainen”. Niet te bolderig van start gaan, zoals zo vaak. Het idee van
10 – 10 – 10 sprak me aan. Dit idee is een beproefd concept om de marathon op
te bouwen. 10 Mijl lang een tikkie boven je beoogde gemiddelde lopen, de
volgende 10 mijl op je getrainde gemiddeld lopen, om tot slot op de laatste 10
km te kijken wat er nog in het vat zit. Anderhalf jaar geleden liep ik de
Achtkastelenloop in 2:27, 4.59 min per km. Nu, ondanks alle omstandigheden (kom
ik later op terug), wilde ik de eerste 12 km 5:10 lopen, de volgende 12 km 5:00
en de laatste 6 km full pull. Dwaas!
Bij de start zat ik direct achter de pacer van 5:00. “Oeps,
kalm an Rinke”, dacht ik nog. Maar heej! Vandaag gaat het echt heel
gemakkelijk! Nee, echt! Deze keer is het echt, dit is een topdag! Dwaas. Erwin
Wamelink kwam naast me lopen. Erwin, als hardloper (én columnist) vele malen de
meerdere van mij. Toen had er al een lichtje moeten gaan branden. Ik vertelde
Erwin mijn plan. Vond ie een mooi plan. “We gaan wel wandelen bij de
drinkposten”, zei ik nog. Om vervolgens de tijd weer in te halen door even te
versnellen. Dwaas.
Na een kilometer of 8 kwam Debby uit Oldenzaal bij ons
lopen. Hartstikke gezellig. Al keuvelend passeerden we het 20 km punt. Nog
steeds met een gemiddelde rond de 5:00 – 5.05. Niet conform plan dus. En praten
kost ook energie Rinke. Ik begon me te beseffen dat we nog 10 km moesten. Nog
een goeie 3 kwartier. Hoe dan? De kramp in de kuiten begon genadeloos toe te
slaan. Mooi zo’n voorvoetlanding, maar je komt er niet ver mee. Showpik. Aan
Debby en Erwin was nog niks te zien. Debby had nota bene in januari nog een
kind gekregen! Ik heb er dan wel 5 gekregen, maar daar heb ik niet veel aan
geleden. Als Debby dit kan, kan ik dit toch ook? En Erwin dan! Zijn langste
duurloop dit jaar was het naar huis strompelen van Schiller naar de Hollenberg!
En kijk hem nu: tralalala…effen 30 kilometertjes rennen. Dan moet ik, Spartaans
afgetraind en al tijden van de drank af, toch kunnen volgen? Maar nee, lijf en
geest weigerden. Kramp in kuiten en heffers. En een hartslag van boven de 190.
Mijn lichaam was in pure paniek. De stemmetjes in mijn hoofd werden serieuze
roeptoeters: stop!
De laatste 10 km waren een verzoeking. Door Jan en alleman
werd ik ingehaald. Eerst door een bemoedigende Gerdy, toen door Walter, nicht
Linda, Herman…De gifbeker moest helemaal leeg. Ik werd door oude mannen
ingehaald, door volslanke (maar ongetwijfeld hele lieve) vrouwen, door
stampers, hijgers, kreuners…noem maar op. Het lukte me nog net om de talloze
naaktslakken voor te blijven. De finish was enigszins zwalkend, maar louterend. Vol
liefde werd ik ontvangen door mijn loopmaten. Jan te Brake zag de ernst van de
situatie in en bond me op het hart om de komende 2 weken niet te rennen!
Bedankt Jan, ik ga er me aan houden.
En nu de les. Het wordt een tikkeltje persoonlijk. Er mag
door gescrold worden…
De fysieke les is dat ik eindelijk eens rekening moet
houden met de omstandigheden. Bij koud weer floreer ik het best. Bij zweterig
weer niet. Bij een hoge luchtvochtigheid – en daar hebben we al maanden mee van
doen – moet ik gewoon minimaal een kwart minuut op mijn beoogde kilometertijden
zetten. Punt. Ik had gewoon op 5:15 de km weg moeten gaan. Daar was ik nog best
mee aan het zweten gekomen.
De mentale les is dat ik beter moet luisteren naar mijn
lichaam. We hebben een bijzondere periode achter de rug, anderhalf jaar corona.
Anderhalf jaar lang superflexibel zijn, de moed er in houden, vrouw en kinderen
met de ziel onder de arm, thuiswerken, op afstand medewerkers en collega’s
aansturen, 100 ballen tegelijk in de lucht houden, slecht slapen van de stress.
Vooral dat laatste dus. Al tijden word ik knettervroeg wakker. En dan gaan de
raderen direct weer lopen. ’t Is niet te stoppen. Het nadeel van een nimmer rustend
creatief brein, dat ook nog eens een eigen zaak moet runnen. Het is een heftige
tijd geweest, hopelijk is het eind in zicht.
Hardlopen is een prachtige manier om de kop los te maken.
Het is geen doel, maar een middel. Ik hoef de 30 km niet binnen 2,5 uur te
lopen. Ik win toch nooit van Mark. Als ik van mezelf weet dat ik moe ben, maar
wel graag wil rennen, moet ik de tijden loslaten. Gewoon fijn rennen. Het is
niet erg dat Gerdy een keertje sneller is. Of Walter. Ook Evelien mag me
inhalen. Dan heb ik mooi wat te kieken onderweg. Geniet eens van al dat moois
Rinke!
Dat dus. Deze les hoop ik dus te leren. Als je je wat
voorneemt, doe het dan. En stel realistische doelen.
Op de terugweg zat ik wat groggy achter in de Mini. De
andere loopvrienden hadden fantastisch gelopen. Mooi man. De sfeer was derhalve
goed, goed voor het herstel. We reden een eindje om, om een McFlurry te scoren.
Daar knapten we van op. Ondanks dat ik getrakteerd had op deze lekkernij,
maakten mijn hardloopvrienden superleuke grapjes over “aanmelden bij De
Wandelvriend” en zo. Haha, wat een lachen was dat…tsss.
De mooie momenten van de dag ga ik koesteren. De laatste 10
km doe ik in de la “leerzame, maar o zo pijnlijke hardloopervaringen”. In de
voorbereidingen op de marathon zal ik dit laadje nog eens raadplegen. Met deze
ervaring rijker wordt het misschien toch nog mooi in Rotterdam.
Lieve lezers, bedankt dat ik even tegen jullie aan mocht
praten.
Een sportieve, nog enigszins pijnlijke en stijve groet,
Rinke ter Haar
|
Geweldige prestatie Mirjam Lammers op hele triatlon van Almere
 |
| Binnen 12 uur komt Mirjam over de finish! |
Raceverslag Hele triathlon Challenge Almere – Amsterdam - 12 september 2021 Om 05:00 uur gaat de wekker. Ik spring uit bed. Eindelijk het is raceday! Jeroen en Isa zijn ook al wakker. Ik ga ontbijten en daarna plakt Jeroen de tattoos op mijn onderarmen en een op mijn kuit. Ik pak mijn spullen en we gaan vanuit ons huisje in Biddinghuizen naar Almere. Dochter Isa en hond Dex gaan ook mee. In Almere aangekomen is er eerst nog een controle of de tattoos goed geplakt zijn, de enkelband om is en of ik mijn Nederlandse trisuit wel aan heb. Ik doe namelijk via de triathlonbond met het WK in mijn agegroup mee. Dan mag ik naar mijn fiets. Ik plaats de bidons en check nog even goed in welke rij de fiets staat. Het is druk met atleten en zo in de schemer heerst er een magische sfeer. Snel ga ik nog even de wisseltent is om mijn tassen te checken en om mijn voeding voor het hardlopen in de runbag te doen. De start Langzaam loopt het startvak voor de dames vol. Om 08:00 uur wordt er gestart met een rolling start. Elke 10 seconden starten dan 4 deelnemers. Dat is fijn want hierdoor geen gevecht in het water. En dan ineens een paar minuten over acht is het mijn beurt. Het gaat nu echt gebeuren! 3,8 km zwemmen Zwemmen is niet mijn sterkste onderdeel. Maar het is wel lang, 3,8 km, verdeeld over 2 rondes. Ik probeer lekker in mijn slag te komen en goed te navigeren. Het zou zonde zijn om teveel meters te zwemmen. Dit lukt aardig. Aan het einde van de eerste ronde gaat het door de golfslag lastig. Maar voor dat ik het weet zit ik in de tweede ronde. Ik blijf gewoon rustig doorzwemmen en dan aan het eind van de tweede ronde mag ik naar de finish. Maar wat duurt het lang. Ook hier weer last van die golfslag. En dan eindelijk ben ik er. Binnen 1:30 uur. Dat is voor mij een prima tijd. Ik klim het water uit, ren over de registratiemat en zoek mijn tassen in de wisseltent. Wissel 1 Zo snel mogelijk probeer ik mijn wetsuit uit te doen en trek mijn sokken en fietsschoenen aan. Doe mijn helm en zonnebril op en mijn startnummerband om. Daarna ren ik naar mijn fiets, dat is nog best een eind. Ik pak mijn fiets en ren naar het startpunt van het fietsen. Pas over de registratiebalk mag er gefietst worden. 180 km fietsen Als ik op de fiets zit denk ik
YES het zwemmen zit er op en nu ga ik lekker 6 uur fietsen. Het eerste stuk
gaat over het fietspad, daarna langs het Gooimeer en nog een heen en weertje om
uiteindelijk aan de 180 km te komen. De eerste 20 km kom ik er maar moeilijk
in. Mijn hartslag is te hoog en ik kan niet mijn ritme vinden. Totdat ik op de dijk bij het IJsselmeer ben. Hier gaat het lekker, de wind mee en ik kom tot rust. Ook de hartslag zit nu in de gewenste zone. Ik kijk om mij heen en geniet van het fietsen. Het is mistig en de Oostvaarder Plassen hebben daardoor iets magisch. Ik hou mij netjes aan het voedingsplan; elke 20 minuten een slok gel en af en toe een halve reep. Ik word ingehaald door andere deelnemers en soms haal ik zelf iemand in. Voordat ik het weet zit de eerste 45 km er op en fiets ik via de Polder weer terug naar Almere. Oei hier merk ik wel meer van de wind. Gewoon rustig doorfietsen. Na 90 km ga ik de tweede ronde in. Ik fiets nog steeds lekker. Weer langs de dijk van het IJsselmeer en terug door de polder. De wind staat nu iets anders waardoor ik in de polder minder tegenwind heb. Bij 160 km wordt het toch wat zwaarder. Bij het Gooimeer wind tegen en ik zie mijn tempo zakken. Maakt niet uit gewoon rustig doortrappen. Voor mijn gevoel duurt het lang voordat ik de afslag naar het centrum van Almere in kan. Ik heb zin om te gaan lopen. Ik ben zo benieuwd hoe dat voelt. Eindelijk zie ik de afslag en dan gaan de laatste kilometers in. En dan ben ik er. Net voor de balk stap ik af. Wissel 2 Na het afstappen loop ik naar mijn plek waar ik mijn fiets terug hang. Ik doe mijn schoenen uit en ren op mijn sokken naar de wisseltent. Snel doe ik mijn fietsspullen in de tas en trek schone sokken en mijn schoenen aan. Pet op en voeding mee. Voor dat ik het weet ben ik op het loop parcours. 42 km hardlopen Ik loop over de registratiemat en mijn tijd voor de marathon gaat in. Het eerste stuk over de Esplanada gaat een beetje omhoog en er staan veel mensen! Binnen de 1e km zie ik ook mijn coach Bernard Hilferink. Hij vraagt hoe het gaat en ik zeg goed! Hij rent een stukje mee en zegt ‘het is gewoon een lange duurloop’. Niks meer en niks minder. Ik hou van lange duurlopen want dan hoef ik niet zo hard te lopen. Dus loop ik in een rustig tempo door. Even schiet er door mijn hoofd dat het wel 6 rondes van 7 km zijn en dat dat toch wel erg ver is. Snel zit ik met mijn gedachten weer in het hier en nu. Ik loop lekker en de kilometers vliegen voorbij. Ik loop op de goede hartslag en neem elke 20 minuten een slok gel. En wat staan er veel mensen aan de kant. En ze roepen steeds ‘Lammers!’ wat ga je goed en het ziet er goed uit! Toch wel leuk een trisuit met mijn naam er op. Dan zie ik een groep meiden met een bord waar ik heel erg om moet lachen ‘Smile if you peed on your bike’. Haha. In het tweede rondje denk ik
holy shit ik loop gewoon een marathon en dit heb ik nog niet eerder gedaan. En
ik heb ook al 180 km gefietst en een heel eind gezwommen. Even word ik er
emotioneel van maar al snel heb ik weer een lach op mijn gezicht. In de derde ronde krijg ik toch last van kramp in mijn zij of buik? Mijn lijf is klaar met al die gelletjes. Gelukkig zie ik Bernard en hij zegt dat ik cola moet gaan drinken. Dus dat is wat ik doe, ik ga aan de cola. En dan ben ik op de helft, nu nog 21 km. Ik ben vooral benieuwd wanneer het echt zwaar gaat worden. Maar ook het 4e en 5e rondje loop ik de kilometers gewoon weg. En ik loop nog steeds op cola. Ik zie Bernard weer en zeg dat het nog goed gaat maar wel langzamer. Hij zegt gewoon door gaan en niet op de tijd letten dat is niet belangrijk. En dan gaat de 6e en laatste ronde in. Deze is zwaar. Maar ik weet nu zeker dat ik de finish ga halen. Ik zie steeds meer deelnemers wandelen. Zelf wandel ik even bij de drankposten. Zo’n 400 meter voor de finish zie ik Bernard weer en hij roept dat als ik even goed doorren ik nog binnen de 12 uur finish. Huh? Binnen de 12 uur, klopt dat wel? Ik mijn gedachten zou ik rond 12:15 uur finishen. Maar mijn tijden op mijn horloge kloppen niet helemaal en ik kan ook niet meer rekenen. Hij roept ‘JA, doorrennen!’ De finish Dus ik zet nog even een ‘sprintje’
in en dan zie ik de finish. Wauw ik ben er. Het is gelukt! De man die mij
opvangt zegt, gefeliciteerd en mooi binnen de 12 uur. Nee echt? En dan zie ik
het op het bord, ik ben gefinisht in 11:58 uur. Later zie ik dat ik de marathon
in 4:16 uur heb gelopen. Het verval viel dus wel mee. Ik krijg een mega grote medaille
en finishershirt. Er is een heel buffet met eten maar ik hoef niks. Voor de vorm
neem ik een bekertje water en een tucje.
Haal dan snel mijn tassen en fiets op. Buiten het evenemententerrein staan
Jeroen, Isa en hond Dex mij op te wachten. Ze zijn superblij en trots op mij! En
ik ben trots op hen. Zij hebben mij in de weg naar de triathlon zo goed
gesteund dat ik alle trainingen kon doen. Met hun steun, het schema van coach
Bernard en mijn eigen sterke focus is het vandaag gelukt. Weer terug in ons huisje ga ik eerst lekker in bad. Als ik beneden kom staat er allemaal lekkers op tafel. Maar ik heb nog niet zo’n trek. Ik pak mijn telefoon en zie dat die ontploft is met appjes. Wauw wat hebben er veel mensen meegeleefd. Ik word er stil van. Langzaam komt het besef wat ik gedaan heb. Ik ben gefinisht op een hele triatlon, een droom die is uitgekomen!
Mirjam Lammers   |
Uitslagen van de 34e Achtkastelenloop in Vorden
 | ||
| Een gedeelte van de AVA'70 lopers in Vorden Klik op de link voor de uitslagen van de 10 en 30 kilometer uitslagen site organisatie Meer foto's van Rob Jansen volgen zo snel mogelijk
|
Groepstraining Korenburgerveen
 |
| Een mooi gezelschap in het Korenburgerveen |
Hoewel de Coronamaatregelen al
een tijdje minder zijn wil het nog niet echt lukken met het opstarten van de
gezamenlijke trail trainingsloopjes. Voor een groot gedeelte komt dat ook omdat
ik zelf de laatste tijd wat geblesseerd ben en daarom de trainingen flink heb
getemperd in omvang en intensiteit. Maar gelukkig gaat het weer de goede kant
op met mijn liesklachten en dan begint het meteen weer te kriebelen. Vorige week was ik met Rik aan
het appen en toen kwam toevallig ter sprake om weer eens samen te gaan trainen,
ook met het oog op de Steam trail die er aan zat te komen. Ik had nog een paar potentiële
rondes in de omgeving van Winterswijk om uit te kiezen. Het werd uiteindelijk
een ronde Korenburger-/Vragenderveen vanaf camping Twee Bruggen. Een finishplek
met mogelijkheid tot koffie en gebak heeft immers altijd de voorkeur. We kwamen
op het idee om het ook even in een paar van onze appgroepen te plaatsen,
misschien waren er wel meer liefhebbers. Dat pakte goed uit, de ene
liefhebber na de andere meldde zich en zo stonden we op zondagmorgen om negen
uur met ruim tien personen op de parkeerplaats klaar voor een mooie halve
trailmarathon. Een groot gedeelte van de route had ik van de zomer al eens
gelopen met een trainingsloop van Wim, maar die liep destijds om het veen heen.
Bang voor natte voeten… Na een aanloop van een paar kilometer kwamen we bij het
veen en volgden we het Schaddenpad. Een mooie route om het veen met smalle
paden en normaal gesproken veel modder (het is ten slotte veengebied). Met de
modder viel het eigenlijk nogal mee, eind van de zomer is het wat droger. Maar
gelukkig wel een stuk natter dan afgelopen zomers toen het kurkdroog was. Het veen en de bufferzone
waren uitbundig begroeid, ook de bramen en brandnetels deden het goed.
Regelmatig kreeg er iemand een kras of een flinke prikkel. Maar gelukkig viel
het wel reuze mee met de muggen en blinzen. Een kudde koeien met wat jonge
stiertjes waar we dwars doorheen moesten haalde het tempo beduidend meer naar
beneden. Een beetje respect voor die beesten is op zijn plaats, maar deze waren
heel rustig en lieten ons passeren zonder zich ook maar iets van ons aan te
trekken. Eén van de mooiste stukken is
een gebied waar het pad door het veengebied bestaat uit boomwortels en
knuppelpaden, afgewisseld met modder en plassen zwart veenwater. Links en
rechts van het pad is het prachtig, maar daar hadden we niet veel oog voor. De
focus lag op de meter voor je voeten, om te voorkomen dat je met een smak in
het modderwater zou belanden. Dat laatste lukte uiteindelijk toch iemand… De
ultieme veenbeleving zullen we maar zeggen. Na het rondje Schaddenpad
voerde de route met een omweg door de bossen van het Rommelgebergte en het
mooie buitengebied weer richting Twee Bruggen. De stemming zat er de hele weg
goed in. De verschillen in loopvermogen begonnen nu wel mee naar voren te
treden, maar de snellere lopers kwamen steeds de minder snellen weer ophalen. En
zo werd het uiteindelijk een hele mooie groepsloop, waarbij een aantal mensen
die elkaar nog niet eerder gezien hadden toch perfect hun gezamenlijke hobby
konden uitoefenen. Een prachtige trainingsloop dus werd er in stijl afgesloten
met een lekker bakje koffie met gebak. Helaas had niet iedereen daar deze keer
tijd voor, misschien een volgende keer wel. Een aantal trainingsloopjes heb ik
al weer in de planning… Andre Bleumink |