El Equipo AVA'70 Corre Y Disfruta en Mallorca (Spanje)

In het startvak voor de wedstrijd

Na een zeer geslaagde hardloop- en cultuursnuif-trip naar Sevilla in het voorjaar van 2025, sloeg het vijftal Jan te Brake, André Bruil, Roy Mengerink, Siep van Schepen en Frank Roos dit najaar de tenten op in Mallorca. Voor de AVA`70-equipe stond de halve marathon van Palma centraal bij deze tour naar de Spaanse zon……

Het strijdplan:

In de dagen voorafgaand aan de race, werd er op verschillende momenten gepraat over het strijdplan, dat het vijftal naar een goede eindtijd zou moeten leiden. Tuurlijk, er was best goed getraind naar de wedstrijd toe, maar er zijn dan toch ook altijd weer twijfels. Siep droomt al enige tijd van een finish onder de 2 uur en zijn kompanen besloten om hem daarbij te helpen. Er werd voorgesteld om in een V-formatie te gaan lopen om van Schepen uit de wind te houden, hem te voorzien van een natje en drankje en meer van dit soort faciliteiten. Eliot Kipchoge lukt het in Zürich immers ook om met dit strijdplan onder de 2 uur te duiken, dus…..

Na lang wikken en wegen besloot Siep toch om zijn eigen tactiek te bepalen en zijn eigen tempo te gaan lopen. De groepsdruk werd hem eventjes te groot. De 4 andere musketiers accepteerden dit uiteraard en besloten om de  run “open” in te gaan, en vooral te gaan genieten van de zon, de ambiance en de omgeving.

De voorbereiding:

Nadat de startnummers al vroegtijdig waren gescoord begon het toch langzaam maar zeker wel te kriebelen. De start van het sportieve spektakel stond gepland op zondagmorgen om 08.05 uur en dat betekent naast een onrustige nacht toch ook wel voor een vroege wekkertijd. André was op de raceday de vroegste, want hij hobbelde al voor half 6 door de villa om zijn glutenvrije broodjes te smeren. Frank volgde al snel om zijn puur Hollandse brintapapje te gaan brouwen. Ook Siep tekende voor deze smakelijke en vertrouwde voorbereiding. Jan werkte een kopje thee met wat sneetjes boterhammen met aardbeienjam naar binnen. Roy sliep lekker uit en hield het op een kommetje koffie en een Spaans banaantje. Hoe verschillend kan het zijn?

De spulletjes werden nog een keer of vier gecheckt en het toilet maakte zoals altijd overuren. De eega`s waren inmiddels ook al in de huiskamer aangekomen en hadden nauwelijks oog voor de gespannen acties van de atleten, want ze zijn dit zenuwachtige gedrentel natuurlijk wel gewend.

Even na half zeven ging het gezelschap op pad richting de start, die op 20 autominuten van de accommodatie lag. De sportievelingen werden gedropt en sjokten rustig door de binnenstad in de richting van de boulevard, waar het inmiddels al een drukte van belang was. De concurrentie werd even op waarde ingeschat en al snel is duidelijk, dat dit keer de podiumplekken aan andere dravers zou moeten worden gelaten. Dit haalde uiteraard gelijk de nodige druk van de ketel en zo hier en daar verscheen zelfs een ontspannen glimlach op het gelaat. Een kleine toiletgang voor een trio was aanleiding voor het kraken van 3 dixies, maar hier maakte de Spaanse toiletjuffrouw geen enkel probleem van. De klok tikte inmiddels richting het startsignaal, dus werd het de hoogste tijd voor het maken van een paar hele fijne groepsfoto`s. De equipo Ollanda werd subtiel “gevangen” in een fraai kiekje met de zon en een aantal palmbomen op de boulevard van Palma. Opvallend detail was dat er dik 5000 atleten aan de start stonden, waarvan de vrouwen in de meerderheid bleken te zijn. Iets waar het Aaltense gezelschap overigens geen problemen mee had.

De wedstrijd:

Trappelend van ongeduld stond de AVA`70-equipe in het startvak, maar er bleek een lichte vertraging te zijn, omdat een aantal Duitse atleten zich verslapen had. Afijn, om 08.10 uur ging de meute op pad onder luid gejuich van lopers en toeschouwers. Andre ontpopte zich al snel als koersdirecteur en bepaalde direct het tempo. Roy en Frank gehoorzaamden braaf, Jan liet zich gelijk maar iets afzakken, want hij laat zich nooit graag iets zeggen, dus ook dit keer niet. Siepie trok eveneens zijn eigen plan en wilde zich niet laten slopen door een te hoog aanvangstempo en besloot vooral te gaan genieten.

Langs de boulevard ging het richting de jachthaven, waar een paar fijne bootjes met een straatwaarde van ettelijke miljoenen blinkend voor anker lagen. Helaas hadden we weinig tot geen tijd om er een blik op te werpen, want we hadden genoeg aan ons zelf. Na nog geen 900 meter draven waren we immers al tot de conclusie gekomen, dat er behalve de te lopen afstand een tegenstander bij was gekomen, namelijk een bijzonder hoge luchtvochtigheid. Het zweet gutste de meeste atleten al van het gezicht, dus het was zaak om veel water te drinken. Onze vrouwelijke fans zagen al aan onze gezichten dat het zwaar was en om hun enigszins gerust te stellen, probeerden we toch een glimlach te tonen, toen ze met de camera in de aanslag, luidruchtig begonnen te gillen.

Gelukkig was de organisatie goed voorbereid op de pittige omstandigheden, want elke 3-4 kilometer was er een verzorgingspost ingericht, waar je kon kiezen uit water in een beker of een flesje. Zelfs de banaantjes ontbraken niet. Gelijk maar goed hydrateren was de beste remedie en naast drinken werd er ook flink gekoeld. De gemiddelde kilometertijden liepen langzaam terug en de cadans was prima in de eerste helft van de race. Het lopen over de sunsetboulevard was zeker de moeite waard, maar het tweede gedeelte was van een ander kaliber, zo was ons voorspelt. Via een scherpe bocht dook de Bastio del Princep op, een venijnige klim van 3 keer de Beeklaan en Andre kon het niet laten om even flink te foeteren. Roy en Frank, die hun rol als waterdragers goed vervulden en alles uit de kast moesten halen om het Bruil zo gemakkelijk mogelijk te maken, schakelden een tandje bij in de dienstverlening.

Een paar minuten na het trio begon ook te Brake aan de beklimming. Aangemoedigd door de Aaltense dames ving hij echter ook op, dat zijn eigen vrouw gilde dat Johnny flink kapot zat en dat is met nog 8 kilometer te gaan niet bepaald opbeurende taal, waar je echt harder van gaat lopen. Siep liep zijn eigen tempo en had het vooral moeilijk met zichzelf en een opspelende maag. Kortom… het halen van de finish zou zeker nog een flinke kluif gaan worden. Het parcours slingerde door de prachtige binnenstad van Palma met als enigste nadeel, dat er geen meter vlak was. De Escollera, de Paseo Mallorca, de Ramblas Tortugas…. Fraaie namen voor vuile kuitenbijters. Daarnaast hadden de strijders ook nog eens af en toe het gevoel, dat de kasseien vanuit grote hoogte naar beneden waren gekieperd, dus het bleef ook oppassen geblazen. Het einde van de run kwam in zicht en dat gaf toch wel weer enige boost aan de Aaltense hardlopers. Er verscheen af en toe weer een glimlach op het gezicht en helemaal toen de finishboulevard werd bereikt. Een klein beetje soigneren voor de paparazzi en voorzichtig werd er een eindsprintje ingezet. Of in ieder geval iets wat er op moest lijken. 

De AVA-janen volgden elkaar in vlot tempo op bij de meet en waar de één over de dranghekken hing van vermoeidheid, zocht de ander de nodige verkoeling van water. Maar de goede trainingsbasis zorgde voor een razendsnel herstel, want voordat de medaille werd omgehangen was de hartslag al weer prima op peil en belangrijker… de praatjes waren ook volledig terug!

De after party:

Na de medaille-overhandiging liep het AVA-vijftal verder de finishstraat in, war elke loper een zakje ontving met soepstengels, een flesje blauwe surfensportdrank en een bon voor beer. Dit laatste stond ons het meeste aan en dus werd de fitste van het stel, Roy op pad gestuurd om een handvol biertjes te gaan scoren. Hij sloot achter in een lange rij aan bij een kraam waar emmers gerstenat werden getapt en dat zag de kleine draver wel zitten. Eenmaal aan de beurt kwam hij erachter dat de bonnen hier niet geldig waren en hij zou moeten dokken. Snel rende hij naar een andere kraam, leverde de papiertjes in en werd hem duidelijk gemaakt dat er maar 1 consumptie per persoon werd uitgereikt. Terwijl Roy in zijn beste Spaans om duidelijkheid vroeg, griste maatje Frank nog 2 biertjes van de tap. Niet netjes, maar de dorst was even groter dan het fatsoen. Twee slokken per persoon later werden de Ollanders door hun eega`s uitgenodigd voor een lunch bij Dalili. Nou, beter kun je een vroege en intensieve sportmorgen niet afsluiten en het was quality-time van de bovenste plank. Een prachtig hardloopavontuur werd in stijl afgesloten en met een dikke medaille op de borst en een prachtige ervaring rijker, vertrok El Equipo AVA`70 weer uit Palma de Mallorca! (FR)

Na de wedsiijd met de welverdiende medaille

Prachtige belevenis Cindy Brusse bij Ironman op Mallorca (Sp)

Cindy Brusse

Zaterdag 11 mei: Ironman Mallorca 70.3! Om 5.00 ging de wekker: hoofdzaken waren zonnebrand smeren en de bidonnen vullen met Nutrid Kerosine. Daarna het buffet om een poging te doen calorieën binnen te krijgen. Om 6.00 vertrok de touringcar vanaf het hotel naar het fietsenpark. Daar de bidonnen en fietsschoenen op de fiets gezet en de bandjes opgepompt. Vervolgens de Run en de Bike tas verderop aangevuld en toen richting de start. In het eerste startvak stonden de rode en goude badmutsen te wachten om met 6 mensen elke 6 sec van start te gaan om 7.55. De groene, witte en roze badmutsen moesten nog even wachten. Ingedeeld op verwachte zwemtijd had een ieder zijn badmuts gekozen. De gouden kreeg je alleen als je een AWA (All world atlete) gold, silver of bronze atleet was (die waren bij een eerdere ironman geëindigd bij de eerste 1, 5 of 10 procent van de agegroup). Als 10e rij ging ik van start voor de 1.9km zwemmen. Het ging lekker en na 26.59 minuten stond ik weer op het strand. Het bleek de 8e tijd van 531 vrouwen en 78e tijd van het totaal aantal deelnemers van 2996. Toen het fietsen, het onderdeel wat me het minst goed ligt en wat met de hoofdklim van 7.7km en nog wat kleine klimmetjes een flinke uitdaging is. Ik ben nog nooit zoveel ingehaald in een wedstrijd (honderden mannen) maar een positief punt: niet door veel vrouwen (misschien 10 a 15)!

De col de Femenin leverde op Strava weer een PR op, dus mijn fietsbenen waren prima! Het afdalen met haarspeldbochten ging ook naar wens, daar zelfs weer 2 dames ingehaald! Het was een mooie afwisselende rit en na 80 km begon ik wel naar de bike-finish op 90 km te verlangen. Ook kreeg ik toen wat last van een opspelende maag met boeren en nog net niet braken. Bij 84km heb ik toch nog het laatste restje kerosine genomen en weer weggespoeld met water. Met een wat lager fietstempo bleef de boel binnen. Na 2u en 56 min mocht ik van de fiets af, joepie! Het was de 58e fietstijd bij de dames en de 961e van alle deelnemers. Ook dit vond ik weer een ontzettende meevaller! In de wissel de fiets opgehangen, helm af, sokken en schoenen aan. Petje en bril op en heupbelt om met weer een bidon met....jawel : Kerosine!!

Hier had ik door mijn niet meewerkende maag niet heel veel trek in, maar ja, je kunt geen halve marathon lopen na reeds 3.5 u sporten op niks. Gelukkig stimuleerde de op en neergaande beweging de maag de goede kant op en kon ik voor elk voedingsstation op 2.2 km een teug kerosine nemen en wegspoelen met een flesje water van de organisatie. De 1e km van het lopen liep ik te hard in 4.26, daarna het tempo naar 4.45-4.50/km teruggebracht, wat tot km 18 prima vol te houden was. Onderweg stonden Melanie , Sietse en Dennis steeds aan te moedigen. Het was elke ronde weer een verrassing waar ze opdoken, erg leuk die support! Ook riepen diverse vrouwen langs de kant “love your suit” net zoals eerder een paar mannen die me voorbij reden op de fiets. Tijdelijk geeft ook dat wat vleugels, maar vanaf 18 km begonnen de benen wat minder soepel aan te voelen met af en toe een krampscheutje. Het tempo liep op naar 5.03/km en dan was daar na 3 rondes lopen met in totaal 21.1km eindelijk de finish! De looptijd was 1.42.25, een 39e tijd bij de dames en 534e tijd overall. De finishtijd van 5.12.26 leverde me een 6e plaats in mijn categorie F45-49 op. Volgens mij mag ik dan bij een eventuele volgende ironman een gouden badmuts op. Het was een bijzondere en superleuke belevenis. Misschien volgend jaar nog eens een Ironman 70.3......