De beer is verslagen!

Met onder andere Angelique Vrijdag, Eric Hoogerbrug, Andre Bleumink, Rik Delsing en Lars Hoogerbrug

Beren op de weg zien… De huid niet verkopen voor de beer geschoten is…. de beer is los…. Zomaar wat spreekwoorden over beren die allemaal gemeenschappelijk hebben dat een beer niet onderschat moet worden. Dat bleek afgelopen weekend dan ook zeker waar tijdens de Bear trail, net over de grens bij Vaals.

Ergens in het begin van het jaar kwam het idee om op zoek te gaan naar een flinke uitdaging waar we met een aantal mensen uit de “Lekker buitenspelen’ appgroep samen naar toe konden werken. Na wat zoeken kwamen we bij de Beartrail terecht. Een prachtig gebied met flinke heuvels, gecombineerd met een afstand die op zich al indrukwekkend is. Toen ik de gpx in Komoot inlaadde kreeg ik zelfs als opmerking dat de meeste mensen deze route in twee of drie dagen doen…. Samen met Angelique, Rik, Lars, Eric, Wouter en Jeroen schreef ik me in voor de 58 km. Henrie ging zelfs voor de 83 km.

Het schema dat ik bedacht had bestond uit de gewone doordeweekse looptrainingen, aangevuld met krachttraining om de heuvels aan te kunnen. 1500 hoogtemeters op 58 km is namelijk niet echt kinderachtig. De duurlopen in het weekend zouden dus ook vooral in heuvelig gebied gelopen moeten worden om een beetje goed voorbereid te zijn. Vol goede moed begonnen we aan het schema en het mooie weer deze zomer maakte de weekend duurlopen tot een feestje.

Maar zoals Mike Tyson zei: Iedereen heeft een plan tot je een klap in je gezicht krijgt. Ineens kreeg ik een acute netvliesloslating en moest ik geopereerd worden om niet volledig blind te worden. Gelukkig verliep die operatie uiteindelijk helemaal goed, maar ik was ruim vier weken uitgeschakeld qua rennen. Ondanks dat ik tijdelijk na de operatie bijna niets zag mocht en kon ik als een blindemannetje op de lopende band (omhoog) speedhiken en op de hometrainer fietsen om de conditie en mijn geestelijke gezondheid ook op peil te houden . Toen de specialist me eindelijk een OK gaf om weer te rennen en aangaf dat ik eigenlijk alles weer mocht doen was het toch even spannend: zou het trailrunnen überhaupt nog lukken?

Tot mijn grote opluchting bleek ik uiteindelijk net zo goed te zien als voor mijn operatie en bleek ook het rennen over mijn favoriete kleine paadjes geen probleem. Een pak van mijn hart, maar zou het dan misschien ook mogelijk zijn om op tijd in vorm te komen voor de Beartrail? Je moet jezelf blijven uitdagen immers… Na de eerste stevige duurloop kreeg ik er toch weer vertrouwen in, ik kon al snel weer aanhaken bij mijn loopmaatjes met de weekend duurlopen. Die hadden ondertussen natuurlijk ook niet stilgezeten en keurig hun lange duurlopen afgewerkt.

Na weken training was het dan eindelijk zo ver. Vrijdags vertrokken we naar het huisje op de camping in de buurt. Met een start om acht uur ’s morgens voor ons (en voor Henrie zelfs om zes uur) was ’s morgens vertrekken geen optie. Lars was er zelfs al een hele week met vrouw en kinderen. ’s Middags eerst het startnummer ophalen en vervolgens met zijn allen uit eten in het restaurant van de camping. Heerlijk gegeten en gedronken voor een heel schappelijke prijs. Er zijn slechtere manieren om je voor te bereiden…

’s Nachts werd ik al een keer wakker doordat er een enorme bui op het dak kletterde en ’s ochtends bij het ontbijt was de conclusie dan ook unaniem dat het een regenjasjesdag zou worden. Niet alleen veel regen, maar ook best veel wind. Qua temperatuur kon een korte broek nog wel. Voor de start kon je nog even schuilen in de tent waar de startnummers uitgereikt werden en die stond dan ook bomvol tot een minuut voor de start. Maar uiteindelijk konden we er niet aan ontkomen en moest er gestart worden. Gelukkig werd het net licht dus kon het hoofdlampje in de tas blijven.

We vonden met ons groepje al snel de plek waar we hoorden, in de achterhoede dus… Voor ons zagen we in het ochtendgloren een lang lint van lopers die zich uitstrekte door de heuvels. Ons idee was om alles wat maar een beetje omhoog ging te hiken en daar mee waren we niet de enige deelnemers. De Limburgse paadjes lagen er bij zoals ik verwachtte, glibberig van de pratsj en vol met keien en boomwortels. Dat kon wel eens een pittig dagje worden. De stokken kwamen in ieder geval goed van pas.

Na een paar kilometer was Rik al helemaal overtuigd van het nut van zijn leenstokken en steeg het vertrouwen. Na een tijd met de groep gezamenlijk gelopen te hebben bleek dat Wouter en Jeroen beduidend sneller waren, die gingen in hun eigen tempo verder. We ploeterden rustig door, de ene heuvel na de andere achter ons latend. De Limburgse pratsj zorgde voor wat uitglijers waardoor ongeveer iedereen een modderig achterwerk had. Maar het moreel was hoog, we gingen ons niet door het weer laten verslaan.

Bij 19 kilometer was de afslag voor de 38 km route, een psychologisch punt voor Rik en Eric die beide van tevoren nog niet zeker waren wat ze gingen doen. Wat lichte sociale druk uit de groep en een hoop karakter van beide mannen zorgde ervoor dat ze allebei hun route zonder twijfels vervolgden. We gingen volledig voor de volle 58 kilometers. Angelique, de enige dame in het gezelschap, hoefden we het niet eens te vragen. Het was immers haar idee om een grote uitdaging te doen dus die ging sowieso door. En Lars, de jongste van het gezelschap, liep de hele weg al te flierefluiten. Het leek er op dat hij vooral mee was om zijn vader Eric te zien lijden.

Zo ongeveer iedere 12 kilometer werden we onthaald door een uitgebreide verzorgingspost. Enthousiaste vrijwilligers schonken onze bekers en softflasks vol met cola, we kregen rijstevlaai, cake, winegums en van allerlei lekkers voorgeschoteld. Toch iedere keer even een moment waarop je weer energie en ook moed verzameld om het volgende stuk aan te vallen. En dat was hard nodig want het weer werd gaandeweg echt bar en boos.

Storm Benjamin had dan wel officieel opgegeven, maar er was nog wel een soort van Benjamini. Keiharde wind en slagregens geselden ons gewoon op de stukken waar we in meer open gebied liepen. In het bos hadden we er minder last van, maar de gierende wind door de bomen klonk gewoon onheilspellend. Hardloopregenjassen zijn best duur als je een beetje kwaliteit wilt hebben, maar ze bewezen nu hun waarde dubbel en dwars. Heel af en toe kon de capuchon af, maar dat was even vaak maar van korte duur.

Het mooie landschap ging helaas vaak schuil in de regen en, omdat ik als brildrager ook maar veel iets naar beneden keek om minder spetters op de bril te krijgen, ik heb helaas meer van de grond gezien dan van de omgeving. Een goede reden om nog een keer terug te gaan, maar dan in de zomer of zo… Het laatste derde deel begon bij mij de fut een beetje op te raken, waarschijnlijk toch doordat ik een maand specifieke training gemist had. Naar beneden ging het nogal en omhoog hiken eigenlijk ook wel maar de stukken waar je eigenlijk goed door zou moeten kunnen rennen gingen bij mij steeds minder. De rest van de groep had het ook niet altijd even makkelijk, maar we wisten elkaar er doorheen te slepen.

Wat ook hielp was het feit dat het weer drukker werd op het parcours. Dat zorgde in ieder geval voor wat afleiding. Al kort na het 34 kilometer punt werden we tot onze verassing al ingehaald door 80 km lopers en niet veel later zelfs ook door 100 km lopers. Die waren twee uur voor ons gestart…. Ongelofelijk wat die mannen konden rennen, zelfs op stukken waar wij alleen maar konden hiken…. Maar aan de andere kant werden we eigenlijk door geen enkele 60 km loper meer ingehaald. Het laatste stuk werd het zelfs nog druk op de smalle paadjes. met inhalers van allerlei kortere afstanden. Het maakte ons eigenlijk ook niet uit, we gingen immers voor onze eigen prestatie en de meeste tijd voor ons geld.

De laatste vijf kilometer leek het wel alsof de organisatie nog wat extra gaten in de paden gemaakt had met extra water en modder, waarschijnlijk om zeker te weten dat ook de lopers van de korte afstanden niet met droge voeten over zouden komen. Net voor de finish was het slechte weer eindelijk op en dreigde er nog bijna een zonnetje door te breken. Maar toen hoefden we nog maar een kilometer… Wel leverde het voldoende oppepper voor iedereen om in ieder geval met een glimlach over de streep te komen. We hadden het weer gered met zijn allen, de beer was geschoten! Op naar het volgende avontuur!

Andre Bleumink

Herfstige Helipad Ultra door Limburg

Andre en Henrie

Je moet wat voor je hobby over hebben… Zaterdagmorgen ging om kwart over vijf ’s morgens de wekker. Snel uitzetten en zachtjes uit bed en aankleden, want de rest ligt nog lekker te slapen. Ik zou om zes uur bij Henrie zijn om van daar samen richting Kerkrade te rijden. Het is pikkedonker als ik de deur uitstap en ik zie nog net de buurjongen licht slingerend met de fiets thuiskomen van het stappen… Onderweg naar Aalten kom ik welgeteld twee auto’s tegen. Wat doen we ons zelf weer aan?

Stipt zes uur stappen we bepakt en bezakt in Henrie’s auto en tikken we station Kerkrade in op de navigatie. Over Duitsland gaat het best snel en het is nog niet eens licht als we op de parkeerplaats van het stationnetje aankomen. Waar die miljoenen van het miljoenenlijntje in zijn gaan zitten weet ik niet, maar niet in de aankleding van station Kerkrade… Niet eens een dixi of iets dergelijks. Ook de organisatie was nog nergens te bekennen. We hadden nog rustig een half uur langer kunnen slapen. Maar even een rondje wandelen dan…

We wisten van tevoren al dat het een heel kleinschalig evenement van trail-running.eu was en dat is ook precies waar we van houden. Organisator Chris kwam met zijn busje aan en we waren meteen in gesprek over allerlei loopjes die we in het verleden al gedaan hebben. Gaandeweg kwamen er nog meer medelopers aan en uiteindelijk stonden er ruim twintig lopers klaar voor de Hertog Limburg Ultra. 56 kilometer door Duits/Belgisch/Nederlands Limburg. Het weer zou meevallen, maar het had flink geregend dus er lag ouderwetse Limburgse pratsj te wachten op de paden.

Het parcours bestond uit vier etappes, met drie verzorgingsposten onderweg waar we even bij konden tanken. De eerste etappe tot CP 1 was zo’n 14 km en voerde veel over verharde boeren weggetjes, met af en toe prachtige binnendoor paadjes met veel glibberige modder, spoelgeulen en stenen. Best fris nog, zeker als je over een heuvelrug liep met de wind vol op kop. Helemaal vlak was het natuurlijk ook niet, maar we liepen best lekker. Zelfs wat voor op ons schema. Bij CP1 werden we op allerlei lekkers onthaald, we namen er rustig de tijd voor. Een colaatje, een paar snickertjes en een handje nootjes. Dat doet de trailrunner goed.

De tweede etappe was een geweldig mooie etappe, veel door het bos over allerlei mooie kleine paadjes. We kwamen ook regelmatig deelnemers aan de Grizzly/Bear Trail tegen. Die liepen op dezelfde dag in grofweg hetzelfde gebied en hadden dus ook een prachtige dag. De singletracks lagen er prachtig bij en je kon goed merken dat de herfst nu echt begonnen was. Het rook echt herfstig, naar nat afgevallen blad en modderpaden. Heerlijk. In deze etappe zaten ook heel veel hoogtemeters verstopt in een flink aantal keren klimmen en dalen tot we uiteindelijk bij het drielandenpunt weer een verzorgingspost hadden. Hier konden we ook even genieten van een lekker warm bouillonnetje en een keur aan lekkers.

Rondom het Drielandenpunt was het best druk op de paden met mountainbikers en trailrunners, maar ook ‘gewone’ wandelaars. Altijd apart dat het dan in een straal van een paar kilometer om zo’n toeristentrekker best druk is en daarbuiten onwaarschijnlijk rustig. Het weer was geweldig om te lopen, zelfs de zon was gaan schijnen en aangezien we nu de wind in de rug kregen konden we ook onze windstoppertjes wel in de rugzak proppen. Genieten was het.

Nadat we de bossen rond het Drielandenpunt uit waren kregen we een verbindingsstuk door Duitsland wat veelal asfalt was, dat was even een mentaal dingetje. Henrie vond het niets om zo’n stuk langs een grotere weg te lopen en begon ook wat meer last van zijn SI gewricht te krijgen. Maar niets aan te doen, even doorbijten en dom doorlopen. Ik begon ook de kilometers al aardig te voelen, maar het ging verder nog relatief goed allemaal. De derde CP kwam als geroepen. Even weer wat lekkers er in en wat bemoedigende woorden van de vrijwilliger ter plekke kan een wereld van verschil maken.

We wisten ook dat de laatste etappe weer mooi zou zijn, dus raapten we de moed bij elkaar en draafden we verder. En we werden niet teleurgesteld, er volgde een geweldig mooi stuk door de bossen. Heuvel op, heuvel af, met mooie watertjes waar we langs liepen. Heuvelop was het draven al lang over, er zaten ook een aantal gemeen steile klimmetjes in, maar het was echt geweldig fijn dat je daarna ook weer heerlijk naar beneden mocht. Die ‘gratis kilometers’ zorgen dat je de moed er in houd en het schiet best lekker op op die manier.

De laatste paar kilometer mochten we nog even dwars door het centrum van Kerkrade. Met de grootste moeite wist ik Henrie er van te weerhouden om bij een ijssalon nog even een laatste tussenstop te doen. De terrassen waren gelukkig allemaal gesloten en zo kwamen we dan toch zonder verder oponthoud weer bij station Kerkrade uit. Daar werden we hartelijk ontvangen door de organisatie en de lopers die er nog waren. 7:44 uur onderweg geweest, 56 km en ruim 1000 hoogtemeters weggewerkt. Voor ons doen hadden we best goed gelopen. Uiteraard ging het niet helemaal vanzelf, maar we waren beiden heel tevreden. De McDonalds op de terugweg was in ieder geval verdiend. (bron)

Andre Bleumink

Nighttrail Drielandenpunt Vaals

Tja, waar moet je dan beginnen… weer eens een night trail na lang weg te zijn geweest. Gezellig op stap met hardloopmaatje Linda.  Een ding stond vast, het zou in ieder geval gezellig worden. De reis naar Vaals verliep soepel, al liet de Tom Tom ons nog wel eens in de steek. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een kaart en daar kunnen deze dames (echt waar) mee overweg. Iets later dan gepland arriveerden we dan ook bij ons hotel.

Na een warm welkom door de eigenaresse was het omkleden geblazen en richting Vaals. Aangezien we ruim op tijd waren hebben we eerst maar eens de omgeving rondom de start verkend en was het tijd voor warme chocolademelk en iets lekkers. Ook konden we de eerste lopers van de 21 km binnen halen. Gezien de hoeveelheid modder aan benen en schoenen konden we er van uit gaan dat het in ieder geval knap blubberig was.  Met de auto richting de sporthal en lopend weer naar de start. Een ding was zeker, het was Koud!

De regen maakte het er ook niet veel beter op. Snel nog een petje aangeschaft om vervolgens een poging te doen om warm te worden bij de vuurkorf aan de start. Her en der werd daar nog wat lampenolie aan toegevoegd om de brand er in te houden.  En wat een sfeertje weer, iedereen was erg relaxed en in voor een praatje. Meer lopers van de 21 km druppelden binnen en de enige kreten die je hoorde waren “modder” en “fantastisch”. Wij hadden er zin in. Doel heel blijven, absoluut niet vallen  en genieten. Niet voor een tijd gaan maar gezelligheid voorop.

Klokslag  17.00  was dan de start, hoofdlampjes aan en gaan! Nou en inderdaad we waren in Limburg, de eerste anderhalve km ging het letterlijk omhoog. Wauw hartslag 180 maar wat een prachtig gezicht, al die lampjes die omhoog slingerden. De eerste weide was ook meteen een lading klei om u tegen te zeggen, glad en glibberig waar zelfs het profiel van een trailschoen moeite mee had. Daarna het bos en om steeds lusjes te draaien langs de toren van het drielandenpunt. Geweldig, hoewel Linda regelmatig moest inhouden om mij bij te laten komen. Na het laten passeren van een viertal nogal luidruchtige medelopers die wel heel kort in mijn rug liepen werd het nog mooier.

De stilte,  de omgeving, fantastisch. Onderweg de nodige regen, hagel en sneeuw gehad maar dat mocht de pret zeker niet drukken. Onze routes bleken toch wel iets afwijkend aangezien ik onder een boom door moest welke Linda niet tegen is gekomen. Bleek dat er nog een pad bovenlangs liep. In de laatste kilometers zat er zelfs nog een fotograaf in het donker te wachten bij een omgevallen stammetje. Vanzelfsprekend spring je daar dan als een jonge hinde overheen.

Het onthaal bij de start was geweldig, onder luid applaus ontvangen zonder een geweldige tijd te hebben gelopen. Dit geeft denk ik wel aan hoe de sfeer op de trails is. Direct richting sporthal om niet te veel af te koelen.  Daar konden we nog iets leren over het verzorgen van je spullen.  Op de parkeerplaats was een stel druk doende met het schoonboenen van de schoenen. Volledige emmers sop en spoelwater kwamen er aan te pas. Verbazingwekkend gezien het feit dat de meeste trailschoenen vol modder lekker in een plastic tasje verdwijnen tot thuiskomst.

Na lekker gedoucht te hebben ging het richting de Italiaan op aanraden van een medeloopster. Daar heerlijk gegeten waarna we voldaan naar het hotel gingen. Daar nog gezellig gekeuveld en toen het bed in. Na een nacht in een toch wel bijzonder warme ruimte heerlijk ontbeten en op tijd weer terug richting Aalten. Al met al een fantastisch loopje. Ik weet weer waarom ik dat trailen toch zo geweldig vind. Voor herhaling vatbaar maar voor mij zal dat weer even duren. Linda, super bedankt voor de gezelligheid maar ook voor de steun! See you all on the trails.

Sportieve groet, Yvette Heusinkveld

Xtrails Vaals 2015

Andre Bleumink, Henrie Drenthel en Eric Hoogerbrug

Na het mooie trailweekend vorig jaar bij de Xtrails Houffalize hadden we dit jaar voor de eerste editie van de Xtrails Vaals gekozen. Het programma zag er behoorlijk pittig uit met een proloog op vrijdagavond van 8 km, zaterdagmorgen 25 km, ‘s avonds een nighttrail van 15 en dan zondag de kers op de taart: 53 km. Wilde je meedoen voor het hoofdklassement dan moest je zondags de 30 km doen, maar Henrie en ik kozen natuurlijk eigenwijs voor de langste afstand. Met routes die zowel door Nederland, Duitsland als België voerden meteen de meest internationale trail die ik ooit gelopen heb.

Vrijdags waren Henrie en ik al bijtijds met de camper aangekomen op campinghoeve de Gastmolen te Vaals. Een mooie, rustige en sfeervol gelegen camping met voornamelijk vijftigplussers als gast werd dit weekend ‘overvallen’ door een horde trailrunners, want gedurende de dag kwamen er nog behoorlijk wat lopers binnen op de camping. De Achterhoekse (of eigenlijk Aaltens/Grolse) enclave werd ‘s middags nog aangevuld met Eric en Anja, de volgende dag zouden Christian, Yvette en Linda ook nog komen. Met zijn viertjes gingen we eerst even lekker wat eten bij een plaatselijke gelegenheid. Het was met ruim 30 graden zo heet dat het eten niet eens afkoelde, en dan moesten we nog lopen ook. Gelukkig voelden we ons wel erg welkom in Vaals.

Het afhalen van de startnummers, start en finish van de proloog van de 8 km waren bij de Wilhelminiatoren bij het Drielandenpunt. Aangezien dat een stukje verder was, met nog een klimmetje ook, besloten we lekker lui met de auto er naar toe te gaan. Eric en Anja zouden met de fiets komen om ons aan te moedigen. Dat laatste bleef helaas bij een goed voornemen, halverwege werd de klim naar het hoogste punt van Nederland toch een tikje te zwaar voor een gewone stadsfiets…. Ondanks de hitte liepen Henrie en ik een lekkere proloog door het bos. Zwetend als een otter en wat aan de vlotte kant gezien wat er nog moet volgen, maar een prima begin. De finish bovenop de 35 km toren werd nog vooraf gegaan door een helling die minstens even hoog en steil als de toren was. Handen op de knietjes en door stampen dus.

Na een nachtrust, die wat werd onderbroken door het gekletter van een flinke regenbui en wat lekkage in de camper, konden we ons voorbereiden met een rustig ontbijtje. De start was om half elf en de temperatuur was een stuk aangenamer. De gezichten van de deelnemers aan de start begonnen ons inmiddels als bekend voor te komen en het was dan ook weer heel gemoedelijk op het startterrein. De route voerde deze keer door een gebied dat minder bosrijk was en voor een gedeelte langs het riviertje de Geul voerde. Niet erg zwaar terrein en regelmatig een stukje asfalt. We lieten ons dus toch weer verleiden tot een tempo dat eigenlijk  niet passend was bij een meerdaags evenement. Maar het was weer ontzettend mooi, met glooiende weides langs de beek, vol met bloemen en vruchtbomen.

Na het eerste uur of anderhalf kwam het zonnetje er door en werd het wat warmer. Maar gelukkig niet zoals de vrijdag, gewoon lekker warm zomerweer. We liepen gewoon te genieten alsof we vakantie hadden. Af en toe een kort kletspraatje met mede lopers en verzorgingsposten. Na afloop wandelden we weer naar de camping, waar Christian inmiddels aangekomen was. Ik moest me even verontschuldigen om ‘even’ heen en weer naar Hoofddorp te rijdenwegens het NK turnen van mijn dochter. Ondertussen kwamen ook Linda en Yvette op de camping en werden de boodschappen gehaald voor de BBQ de volgende dag. Ik was net op tijd weer terug om te kunnen starten bij de Nighttrail, een mooi moment voor een groepsfoto dus. De Nighttrail was één van de afstanden waar ook niet-klassementslopers voor in konden schrijven en we stonden dan ook met zijn allen aan de start.

De Nighttrail begon wat laat, 22:00 uur, omdat het anders niet donker genoeg zou zijn. Toch hoefden we pas nadat we al een tijdje onderweg waren de koplampjes aan te doen. Het begin van de Nighttrail was weer een redelijk eenvoudig niveau, veel brede harde paden. Wel een mooi gezicht weer om de vele lampjes als een lang lint door de heuvels te zien gaan. Het tweede deel werd een stuk mooier met mooie stukken bos, een afdaling door een soort afwateringsgeul en smallere paden. Nu werd het echt trailen. Henrie had er echter niet veel oog voor, die wilde zo snel mogelijk over zijn en vlot naar bed om uit te rusten voor de laatste trail. Gevolg was dat we weer te snel liepen… 1:41 uur over ruim 16 km in het donker rennen. Dat voorspelde niet veel goeds voor de zondag.

Zondags stonden Henrie, Christian en ik al bijtijds op. 8 Uur starten, dan moet je dus om half zeven opstaan om te eten, aan te kleden en voor te bereiden. Eric, Yvette en Linda hoefden pas later te starten en mochten dus lekker uit blijven slapen. Het was al weer een stralend weer. Bij de start was het nu toch flink drukker dan de voorgaande dagen. Voor een eerste editie mag de organisatie dan ook zeker tevreden zijn. Er stonden meerdere snelle mannen en vrouwen aan de start, maar wij zochten een rustig plekje ergens achterin het veld. Christian ging aan zijn eerste ultratrail beginnen en Henrie en ik voelden de benen al van de voorgaande stages. Al kort na de start hadden we het gevoel dat we het succes van de afgelopen dagen niet gingen evenaren, sterker nog, het was pay day. Alles wat we te snel gelopen hadden gingen we nu weer inleveren, met rente…

We besloten Christian lekker te laten lopen en ons eigen plan te trekken. Overleven en over de streep komen was het motto vanaf de start. Een oude, maar beproefde strategie werd maar weer eens tevoorschijn getrokken. Alles wat steiler is dan een viaduct wandelen en de rest (in een rustig tempo) hardlopend afleggen. Doordat er vele klimmetjes waren die zo steil waren dat de meeste anderen ook moesten wandelen leverde dat relatief gezien niet eens veel tijdverlies op. En daarnaast waren er vele stukken die lekker lang naar beneden liepen, gratis kilometers maken is dat. We konden zelfs nog gewoon genieten van het bezig zijn in de natuur, de typische holle wegen en het uitbundige groen in deze tijd van het jaar.

Na ongeveer iedere 10 kilometer kwamen we weer bij een verzorgingspost, dat was steeds weer iets om naar uit te kijken. Water, sportdrank, cola en een grote variatie aan dingen om te eten en te snoepen stond er klaar voor de lopers. De hartelijkheid waarmee de crews de lopers steeds ontving was bovendien de beste reclame voor Limburg die je maar kunt wensen. Maar ondanks dat bleef het ploeteren en was het een kwestie van wilskracht en eigenwijsheid om de finish te halen. Toch was er op een gegeven moment bij een splitsing waar we  nog hadden kunnen kiezen om af te korten naar 30 km geen enkel moment van twijfel. We gingen het gewoon halen. Dat oude vrouwtjes met nordic walking stokken ons bijna inhaalden maakte niets uit.

En dat deden we dan ook, na bijna 54 km en 7:12 uur stonden we weer op dezelfde plek als waar we ‘s morgens begonnen waren. Behoorlijk uitgewoond qua energie, iets aangebrand door de zon en ik iets gehavend door een te innig contact met de Limburgse bodem, maar we waren er. Zielsgelukkig dat we het weer gered hadden.

Nadat we onze spullen verzameld hadden en even bijgekomen waren, strompelden we terug naar de camping. Daar zaten de anderen al achter een welverdiend flesje (alcoholvrij) bier. Wij sloten ons daar natuurlijk snel bij aan en onder het genot van een glas werden de eerste sterke verhalen uitgewisseld. Christian had zijn eerste ultra gehaald, hoewel ook hij het niet gemakkelijk had en was dus ook een gelukkig mens. Eric, Yvette en Linda hadden samen opgetrokken en ook zij hadden intens genoten van de natuur. De Limburgse hellingen waren iets waar voorlopig nog vele nachtmerries over zullen volgen, maar ze zijn allemaal bedwongen. 

Na een eerste drankje en een korte douche werd de skottelbraai aangestoken en werd de inwendige mens weer lekker aangevuld. Daar knapt een mens dan toch weer vlot van op. Na het eten moesten Christian, Linda en Yvette weer naar huis. Wij konden nog lekker een nachtje blijven en flink uitslapen om weer wat bij te trekken. Na bijna het klokje rond geslapen te hebben ging het dan eigenlijk wel ook best wel weer aardig goed. Wat een heerlijk weekend. Je bent een paar dagen weg, maar het voelt als een korte trailvakantie.

Het Achterhoekse gezelschap: Eric Hoogerbrug, Henrie Drenthel, Christian Reinders, Andre Bleumink, Linda de Vries en Yvette Heusinkveld

X-Trails Zuid-Limburg Nederland (6 t/m 8 september 2013)

Henrie Drenthel

Na de afgelopen jaren ruim vijftig marathons en ultra’s te hebben gelopen keek ik langzamerhand al weer uit naar een nieuwe uitdaging. Ik wilde wel eens een meerdaagse wedstrijd/trail lopen. Al eens even kort met André Bleumink gebrainstormd maar me het eerst te binnen schoot is toch nog wel een beetje te hoog gegrepen. Namelijk de Trans Alpine Run (TAR). In acht dagen van Zuid-Duitsland naar Noord-Italie, maar waarschijnlijk nog een verre droom. Een kleiner broertje er van is de Salomon4Trails; 4 dagen van Zuid-Duitsland via Oostenrijk naar Zwitserland. Deze kwam qua planning weer niet super goed uit dus voorlopig maar even uitgesteld. Gelukkig kwam onze Geldropse trailfanaat Chris van Beem met het idee om in Nederland een Trail-3-Daagse te organiseren met 4 trails in 3 dagen in het prachtige Zuid Limburg. André moest helaas afhaken, had een belangrijke beslommering (happy birthday), maar gelukkig waren er weer veel meer bekende gezichten.

Vrijdag 6 september 2013:

Vanmorgen bij prachtig weer richting het zuiden gereden en tegen half twaalf was ik op het Base Camp; camping en pension Het Bovenste Bos in Epen. Vanaf deze lokatie start en finisht  elke trail dus wel lekker handig, alles bij de hand. Een prachtige plek voor de camper op de terrassencamping en een geweldig uitzicht. Het begint nu wel warm te worden (30+) dus dat wordt zweten vanmiddag. Om 14.00 uur starten zo’n 88 competitie trailrunners en enkele dagjesmensen de eerste etappe. Deze heet het rondje Gulpen en gaat over een afstand van 31,5 km. Het begint gelijk al met een lekkere klim door een weiland omhoog en daarna dalen we een heel stuk af langs de rivier de Geul richting Partij waar de eerste verzorging is. Kijk om m’n horloge en zie dat het veel te hard gaat. Stukken boven de 12 km/u en gemiddeld over de eerste 15 km boven de 10 km/u. stom weet ik dan al want ik heb behoorlijk last van de hitte die nu wel erg drukkend is. Ik besluit om wat snelheid te minderen om toch goed de rest te doorstaan. Stukken van het parkoers ken ik van Limburgs Zwaarste en de Koning van Spanje Trail maar weet dan ook gelijk dat we ook van twee kanten de Gulpenerberg op moeten en daarna nog een keer het begin van de Koning van Spanje. Afijn, bij de tweede verzorging bij 23 km moet ik echt even gaan liggen. M’n linker oor doet het even niet meer en ook het beeld wordt af en toe troebel dus maar gauw even een paar bekers cola er in en verder. De suiker doet z’n werk en rustig hobbelen we verder. Nog twee gemene stukken met de handen op de knieën door het bos omhoog en via een westelijk lusje om Epen dalen we de laatste 500 meter weer af naar de camping. Fijn gaat dit niet meer; overal wil de kramp inschieten. Uiteindelijk een 41^ste plaats na de eerste dag waarbij er 37 uitvallers waren in een tijd van 3.48 uur. Grootste tegenstander waren vandaag niet de heuvels maar het weer. ’s Avonds lekker gegeten en daarna nog wat gechilled met een paar biertjes bij de open haard (zonder vuur).

Zaterdag 7 september:

Vanmorgen om 8 uur uit de veren. Het weer is om te lopen een stuk beter. Een graag of 20 dus dat kan prima. Wel staan er vandaag twee trails op het programma; een ochtendtrail van 28,5 km en een nachttrail van 13,5 km. Het voelt na het ontbijt best aardig met de beentjes en ik besluit vandaag wat rustiger te starten dan gisteren en neem me voor met Rob Roelofsen samen te lopen. In de diverse trails is al gebleken dat we eigenlijk altijd bij elkaar in de buurt lopen, alleen bleek Rob gisteren drie minuten sneller te hebben gelopen. De start is een kwartier te laat omdat de wegbewijzeraars er toch meer tijd voor nodig bleken te hebben en besluiten op het laatste moment de looprichting om te draaien. Vanmorgen gaat het door het Vijlerbos richting Vijlen/Vaals en het drielandenpunt. Tempo een stukje lager en het samen lopen gaat super. Na 7 km al de eerste verzorging; men was vergeten ze in te lichten dat de route omgedraaid was L. Via prachtige stukken bos en vergezichten komen we via veel single-tracks  bij het drielandenpunt uit alwaar enkele grapjassen de lintjes verhangen hadden. Gelukkig kende ik dit stuk parkoers van Willem Mutze’s Ultralopen en hielden we de schade beperkt. Na de verzorging moest er nog 12,5 km afgelegd worden na de finish, maar bij 22 km ging het toch weer mis. Overal stonden lopers vertwijfeld te zoeken naar de juiste weg. Niet te lang gezocht en op gevoel een paardenpad omhoog gelopen in de richting waarvan ik dacht dat we heen moesten. Dwars door een filmset, en Rob besloot terug te gaan (hoorde ik later) kwamen we uiteindelijk weer lintjes tegen. Die maar weer gevolgd en via een laatste stuk asfalt naar de camping terug. Eindtijd 3.18 uur en na twee afstanden een 35^ste plaats in het algemeen klassement. Even lekker douchen en dan proberen een paar uurtjes te slapen wat nauwelijks lukt. Om 17.00 is het reveille voor het avondeten; groentesoep, rijst met kip/kerry en chocoladevla. Een lekker kopje koffie en dan maar wachten tot het 21.00 uur is, de start van de nachttrail van 13,5 km. Ruim voor de start staan we compleet met hoofdlamp op te wachten voor de start. Heb een dun jasje aangedaan en een drie-kwartbroek omdat ik het toch wat frisjes begon te vinden. De bikkels staan in korte broek en hemdje. Het is behoorlijk donker als we starten en de voorspelde regen blijft gelukkig achterwege zodat ik het tijdens de eerste klim al behoorlijk warm begin te krijgen. Aan het begin lopen al een paar keer bijna verkeerd omdat lokale grapjassen de opgehangen glow-sticks hebben weggehaald. Na drie kilometer gaat het een stukje omlaag en de vaart zit er goed in. Van vijf tot acht kilometer is er een wat langere klim en halverwege is de enige verzorging. Ik besluit daar geen gebruik van te maken en door te denderen. Laat zo een heel groepje achter me en loop lekker door, totdat…. Twee lopers voor mij komen bij een boerderij terug lopen en zijn de route kwijt. We proberen nog even een andere afslag op het erf maar dat wordt ook niks. Dan maar terug. En daar staat de hele groep weer die ik net achter gelaten had netjes in de file voor een draaihekje alwaar de glow-stick ook was weggehaald en wij dus pardoes langs gerend zijn. Het gaat met een behoorlijk tempo op en af en voor ik het weet zit ik al in de laatste kilometer richting finish. Een 31^ste plaats tijdens de etappe en een gemiddelde van bijna 10 km/u. is eigenlijk weer veel te hard met wat we al gedaan hebben en wat ons morgen nog te wachten staat. Afijn, lekker douchen, soepje, biertje en dan als een blok in slaap vallen. Niet dus! De soep en het bier vielen verkeerd en kwamen er in een sliertjesfontein weer uit en ook het slapen wil maar niet lukken. Het is beginnen te stortregenen en het klatert op de camper. De benen zijn heel onrustig en het blijft draaien. Om half 5 ga ik er even uit omdat het begint te waaien en ik de luifel voor de zekerheid toch maar even inklap. Ik twijfel nu werkelijk of ik zondag wel start. De wekker zet ik maar even een uur vooruit naar 8.30 uur, hopende nog wat slaap te pakken.

Zondag 8 september:

Gelukkig pak ik nog wat slaap mee, maar doodmoe zit ik om 9.00 uur aan het ontbijt en bedenk mij hoe ik deze dag door kom. Op Buienradar wordt een partij slecht weer voorspeld en ik trek mijn regenjas aan en doe een dun jasje en droog shirt in de rugzak. Als ik om 9.45 uur bij de start kom zie ik allemaal korte broeken en T-shirts??? Ik vraag Rob en enkele anderen of hij Buienradar wel gezien heeft en zij antwoorden dat bij hun de neerslagverwachting 0 mm is?! Na de foutieve voorspelling van gisterenavond besluit in hun voorspelling maar aan te houden en ren vlug terug naar de camper om de regenjas te wisselen voor het dunne jasje. De start is 10.00 uur precies en het worden 30,5 km richting Slenaken. Direct gaat het omhoog, de weg die we gisterenavond nog zo fijn mochten afdalen. Lekker begin (maar niet heus). Het is aardig glibberig in het bos en de benen voelen vermoeid aan, net als de rest van m’n lijf. Rob ben ik na 2 km al uit het zicht verloren en bij 7 km heb ik het eigenlijk wel gehad en denk er serieus over na om bij de verzorging van 12 km uit te stappen. Bij deze verzorging gaat eerst al even het jasje uit, want het wordt echt lekker warm en ik spreek mijzelf even vermanend toe; kom pussy, doorlopen. Daar gaan we weer en na een kilometer of 15 zit er toch weer iets van lijn in en als we na 21 km bij Slenaken een hele gemene heuvel in het bos op handen en knieën gehad hebben (kilometertijd 11.21 min!) weet ik dat ik het wel ga halen. Bij de tweede verzorging na 24 kilometer drink ik twee bekers cola en vul een flesje met cola voor de laatste 6,5 km. Vals plat gaat het door het bos omhoog en ik kan behoorlijk goed door blijven lopen en haal toch nog de één na de ander in al heb ik nog steeds niet het gevoel dat ik vleugels krijg. Na een tijdje zie ik aan m’n rechterhand de camping liggen en denk heel even dat we vandaag zomaar een kilometer cadeau krijgen. Niets is minder waar! Na 29 km krijgen we nog een bonuslusje van 1500 meter steil weer door een weiland de berg op en verder klimmen richting kasteeltje en vandaar uit de laatste 500 meter naar de finish. Na 3.41 uur en een 61^ste plaats in het dagklassement blijkt wel dat dit de slechtste dag was maar dolblij en toch heel tevreden genieten we nog even na over deze 104 km in 3 dagen. Uiteindelijk zijn Rob en ik nog binnen een minuut van elkaar geëindigd op een 35^ste en 36^ste plaats in een eindtijd van globaal 12 uur en 13 minuten. Na een klein beetje autopech kom ik ’s avonds moe maar voldaan weer terug in Aalten aan. Eerst maar eens een loopvrije week en een kermis en daarna zien we wel weer.

Voor foto’s Rob klik hier

Site organisatie en route’s klik hier

Uitslagen en nog meer foto’s klik hier

Groeten, Henrie

Rob Roelofsen