Teuto Social Trail in Georgsmarienhütte(D)

De deelnemers aan de Teuto Social Trail

Tijdens het zoeken van een pittige uitdaging voor het voorjaar zat ik me te verbazen over het aanbod aan evenementen. Aan de ene kant is het broedseizoen, dus mag er niet veel in de Nederlandse bossen. Aan de andere kant zijn de evenementen die er wel zijn behoorlijk vercommercialiseerd. Hoge inschrijfprijzen en zoveel mogelijk mensen aan de start is dan het streven blijkbaar. Wat doe je dan? Je verzint zelf wat.

Loopmaatje Michiel weet zo langzamerhand ieder paadje in het Teutoburger Wald en wist wel een uitdagende route van zo’n 50 km in de buurt van Bad Iburg te verzinnen. Met maar twee punten onderweg om wat eten of drinken te kopen zou het dan wel redelijk zelfvoorzienend worden. En de heuvels zijn daar ook wel wat hoger dan we van het Montferland gewend zijn, pittige uitdaging dus. Na een polletje in de Lekker Buitenspelen appgroep waren er voldoende mensen voor te porren om samen een dagje door de heuvels te rennen. Zo kwamen we op het idee voor de TeutoSocialTrail, hoewel het eigenlijk nooit een officiële naam gekregen heeft.

Een datum werd geprikt en een trainingsschema werd bedacht en uitgevoerd. Na wekenlang vele kilometers en hoogtemeters maken was het dan eindelijk zo ver! Zondag 3 mei zaten we al vroeg in de auto richting Duitsland. We hadden 8:30 afgesproken op een Wanderparkplatz in de buurt van Georgsmarienhütte, anderhalf uur rijden vanaf Groenlo. Bijtijds uit bed dus…. Het zou qua weer een prachtige dag worden dus hadden we er allemaal zin in. iedereen was op tijd op de parkeerplaats en na wat voorbereiding als zonnebril op, deet spuiten, zonnebrandcreme opdoen, stokken uitklappen en de rugzak omhangen waren we er klaar voor.

We doken vrijwel meteen het bos in en de kleine paadjes op. Het bos lag er prachtig bij in de voorjaarszon, met ontelbare tinten groen en een strakblauwe lucht. De stemming zat er meteen goed in en al kletsend over van alles en nog wat liepen we heerlijk te genieten van de omgeving. Het was ook al snel duidelijk dat de Teutoburger heuvels wel een andere categorie zijn dan de Lochemse Berg, de hiking skills werden dan ook al meteen ingezet om de hoogtemeters te overbruggen.

’s Morgens was het eerst nog wat fris en de zon scheen in prachtige stralen door de bomen. De vogels trokken zich niets aan van ons geklets en floten er op los. Een geweldige ochtend om in het bos te zijn eigenlijk, maar het was heel rustig in het bos. Heel af en toe zagen we iemand lopen, maar we hadden het bos bijna voor ons alleen. Het tempo lag ook laag genoeg om nog wat rond te kijken en te genieten van de omgeving.

Na een kilometer of tien keek ik echter blijkbaar wat teveel rond en kreeg ik het voor elkaar om mijn linker enkel flink te verzwikken. Na een krachtterm of wat zakte de pijn en kon ik verder strompelen, na een minuutje of wat kon ik het ongemak zelfs redelijk verdringen in mijn hoofd. Ik vertrouwde er op dat het wel goed zou komen en daar leek het ook naar uit te zien.

Op 17 km hadden we een kort rustpunt in de vorm van een bakkertje die open was op zondagochtend. Dat is fijn na al meer dan drie uur onderweg te zijn. Kaffee en Kuchen in de zon! Even de rugzak af en het zweet op de rug op laten drogen. Heerlijk! De dame achter de balie zei dat we rustig nog even mochten blijven zitten, ze was toch nog wel een half uurtje bezig met schoonmaken. Ze wilde zelfs nog wel een extra kan koffie zetten als we dat wilden. Maar we kwamen natuurlijk niet alleen voor de koffie, we moesten nog verder. Na nog snel even het sanitair gebruikt te hebben gingen de rugzakken weer op en gingen we weer op weg.

In het stuk wat nu kwam zaten een paar hele forse klimmen en, waar er tot dan toe nog wel eens vlot naar boven gerend werd door de ‘jonge honden’ in de groep, werd het nu wat rustiger aangevlogen. De temperatuur was inmiddels ook al een stuk gestegen en het was wat benauwd aan het worden. Maar de lucht was nog steeds blauw zo ver we konden zien, dus hoefden we niet op een verfrissend buitje te rekenen. Het zweet gutste en het werd af en toe wat stil in de groep. Waar moet je het ook nog over hebben nadat je al uren samenloopt? Voor sommigen was het vinden van gespreksstof overigens nooit een probleem…

Ik begon zoetjes aan mijn rechterbovenbeen te voelen. Waarschijnlijk doordat ik mijn linker enkel onbewust ontzag overbelastte ik mijn rechterquadriceps en die was het daar steeds minder mee eens…. Gelukkig hadden we een tweede rustpunt op 27 km. Bosrestaurant Malepartus voelde aan als een oase in de woestijn na al een best stuk van de dag onderweg te zijn. We konden nog net een plekje op het terras veroveren, met het mooie weer waren de meeste plekken natuurlijk bezet. Even lekker uitpuffen en wat eten en drinken. Maar net nu trok natuurlijk even de zon weg en bleek het toch nuttig dat ik een jasje in mijn rugzak had.

Met frisse moed stonden we na een half uurtje weer op om verder te gaan. Maar de moed zakte me meteen weer enigszins in de schoenen. Dat je in een half uur ineens 10 jaar ouder kunt worden…. Het duurde een paar kilometer om met mijn stramme benen weer een beetje in het ritme te komen, zeker naar beneden rennen begon ik steeds minder leuk te vinden. Maar gewoon door en de moed niet laten zakken, normaal trekt zo’n dipje wel weer bij na verloop van tijd. De omgeving maakte in ieder geval heel veel goed en het goede gezelschap natuurlijk ook.

Na weer een prachtig, maar technisch zeker niet makkelijk stuk, was het voor mij wel duidelijk dat ik misschien maar beter voor de ‘optie B’ kon kiezen. Vooral naar beneden werd steeds meer een probleem met mijn rechter quadriceps. En als ik zo uit mijn ooghoeken naar Eric keek was dat voor hem misschien ook een betere keuze. Ik zag hem het laatste uur ook steeds moeizamer bewegen…. Ik besloot maar eens te vragen of hij het misschien ook een goed idee vond om samen een stukje af te korten voordat het echt een lijdensweg zou worden. We hielden anders de rest van de groep ook nogal op was zo mijn inschatting.

Het bleek dat Eric hetzelfde idee ook al een minuut of 10 had, dat was dus snel beslist. De rest van de groep was het er nog niet meteen mee eens, maar toen ik ook nog eens viel over een boomwortel en mijn ribben flink bezeerde was het voor iedereen duidelijk. Eric en ik sneden een stukje af over het fietspad langs een grotere weg en pakten dan de laatste vijf kilometer van de route weer op. Dat zou ons een kilometer of tien schelen, maar we pakten dan wel een heel mooi stuk aan het eind nog mee. Het was wel jammer natuurlijk, maar we lopen al lang genoeg op de trails rond om te weten dat dit soort dingen gebeuren en dat je er op dat moment gewoon zo goed mogelijk mee moet omgaan om verdere ellende te voorkomen.

Na een saai stuk langs de grote weg doken we weer het bos in en de kleine paden op. Rennen lukte niet omdat mijn ribben het daar niet mee eens waren. En de hamstring van Eric vond er ook wat van… Maar in een vlot tempo hiken ging nog wel en zo tikten we de kilometers weg. We mochten gelukkig nog wel de grootste klim uit de route meepakken, maar daarna konden we de laatste kilometers naar de parkeerplaats afdalend afleggen. Bij de auto moesten we natuurlijk nog wel een tijdje wachten op de rest van de groep, maar we konden lekker zitten en eten en drinken hadden we genoeg. Wie doet je wat? We hadden toch nog ruim 41 km en zo’n 1250 hoogtemeters weggetikt. Best aardig toch op een mooie zondag.

Uiteindelijk kwam de rest ook over de streep. Sommigen nog redelijk fris en fruitig alsof ze geen 53 kilometer met een dikke 1500 hoogtemeters hadden afgelegd. Anderen hadden het duidelijk ook moeilijk gehad in het laatste stuk en hadden de steun van de medelopers echt wel nodig gehad. Maar iedereen was blij dat de finish bereikt was. Voor sommigen was het zelfs de alleerste ultraloop! We waren het er in ieder geval roerend over eens dat het een geweldige dag geweest was. Toch mooi dat op deze manier een aantal mensen die heel verschillend zijn en elkaar nog nooit gezien hebben binnen de kortste keren een band kunnen krijgen. De foto’s tonen eigenlijk alleen maar beelden van mensen met een grote glimlach, we mogen dus wel van een succes spreken. Dat er een keer een vervolg gaat komen staat daarmee eigenlijk al wel vast.

Dank aan Michiel en Christian Kats voor de route en de begeleiding. Op naar het volgende avontuur!

Andre Bleumink

Vakantietraining Teutoburgerwald

Andre Bleumink

Eindelijk is het dan vakantie! Door alle Covid-19 perikelen hadden we niets geboekt, maar mijn vrouw en dochter hadden nog een paar overnachtingen kunnen boeken. Het rijk helemaal alleen dus, maar door een kaakontsteking was de tijd gevuld met bezoekjes aan de tandarts. De klachten namen gelukkig snel af en maandagmiddag gooide ik een appje in de groep wie er zin had om dinsdag mee te gaan naar het Teutoburgerwald voor een rustige training. Bezoekjes aan Duitsland van minder dan 24 uur zijn nog steeds toegestaan zonder al teveel gedoe.

Michiel had wel zin en tijd, dus het avontuur kon beginnen. Ik had een route gevonden op afstandmeten.nl van Ferry, die ik ken van Facebook en een Vikingweekend Sauerland. Hem kennende zou het een uitdagende route worden met mooie kleine paadjes. En zo op de kaart kijkend voerde de route over de hoogste heuvels van het gebied tussen Bad Iburg en Georgsmarienhütte. We wilden een uurtje of vier lopen, dat zou betekenen dat we de route van 32 km waarschijnlijk iets in zouden moeten korten. Maar op de kaart zag ik genoeg mogelijkheden.

Om de zomerwarmte voor te zijn stapte ik op half acht ’s morgens in de auto. Eerst even Michiel oppikken in Hengelo en dan door naar het Teutoburger Wald. Het was rustig op de weg en met zo’n anderhalf uur stonden we op de parkeerplaats waar we wilden starten. We besloten de route in tegengestelde richting te lopen, dan hadden we de meeste en mooiste klimmen gehad als we op het laatst wilden afkorten. En het begon meteen al goed, meteen een stuk steil omhoog zodat het hardlopen nog maar even uitgesteld werd… Na een flink stuk klimmen werden we onthaald op het eerste mooie uitzicht vanaf de top, en er zouden er nog vele volgen.

Ik had al een paar weken last van een spiertje in mijn bovenbeen die eerst even ‘los’ moest komen dus we gingen het sowieso rustig aan doen. De nadruk lag dan ook op genieten. Hiken omhoog, dribbel naar beneden. Vlakke stukken waren er niet, dus flink tempo maken hoefden we niet. Het genieten stond meteen vanaf het begin vol aan. Het bos lag er prachtig bij, de heuvels waren indrukwekkend met toppen van ruim 250 meter hoog en het leek vaak wel alsof we alleen waren. Heel sporadisch kwamen we wandelaars tegen op de wandelpaden, maar de route voerde ons ook vaak over mooie singletracks. Deze waren vaak steil en vol met boomwortels en stenen, voor de echte liefhebber soms ook nog een overgroeid met brandnetels of braamstruiken. Nicht für Warmduscher zeggen onze Duitse vrienden dan.

Het uitzicht vanaf de heuveltoppen was mooi en we namen ook de tijd om er van te genieten. Daarnaast moesten we natuurlijk ook navigeren en houden die steile klimmen best op. Bovendien bleek de route regelmatig over paden te lopen die er niet meer waren of al in geen jaren meer belopen waren…. Super leuk natuurlijk om je een weg te banen over overgroeide paden, maar het schiet niet echt op. Na een uurtje of drie lopen besloten we daarom maar de ronde af te korten. We pakten een pad richting de start. Maar die hield ineens op waardoor we een stukje moesten bushwacken over een spoor dat door bosbouwmachines gemaakt was. Op zo’n moment is een GPS apparaat toch wel echt heel handig om de weg te vinden. Het volgende pad hield ook op en na nog wat doorsteekjes door het bos kwamen we in een weiland terecht vanwaar de onze startplek konden zien. Na ruim vier uur hadden we ruim 22 km en zo’n 890 hoogtemeters op de teller staan.

Omdat het zo’n mooie dag was hadden we enthousiaste verhalen op Facebook gezet. Dat leverde de vraag op of we nog een keer wilden en zo stonden we zaterdags weer op dezelfde parkeerplaats voor nog een rondje Teutoburger Wald, maar nu met zijn drieën. Michiel, Henri en ik startten nu wat later en het was dan ook warmer en benauwder, maar met een beetje goede wil zou het nog gaan regenen wat voor verkoeling zou kunnen zorgen. De route hadden we ook wat aangepast waardoor we nog wat meer hoge heuvels mee zouden pakken. De stokken waren mee om het powerhiken omhoog wat meer power te geven en meteen vanaf de start zat de schwung er weer goed in.

De aanpassingen aan de route waren zeker een succes. Prachtige paden, mooie klimmen en afdalingen, super uitzichten. Het Teutoburgerwald op zijn best! Ook op deze zaterdag was het heel erg rustig op de paden, misschien dat het zondags wat drukker is? Af en toe kwamen we wat wandelaars en mountainbikers tegen en ook nog een verdwaalde ruiter die naast haar paard liep en vertwijfeld op haar telefoon de weg liep te zoeken. Gelukkig konden we die de goede kant op wijzen. Doordat we de route aangepast hadden leek het voor ons ook heel anders dan dinsdag en was er weer van alles te zien en te genieten.

Na ruim twee uur bleek de warmte en de hoogtemeters wat veel in combinatie met het tempo en moesten we een tandje terug. Doordat we liepen te zweten als otters in het benauwde weer slonk onze voorraad water in de rugzak vrij vlot en onder weg was er geen mogelijkheid om bij te vullen. Echt jammer dat er geen boscafeetje was onderweg waar we een frisje en een ijsje hadden kunnen scoren. Gewoon doorbuffelen dus, maar ook deze zaterdag moesten we daarom de route afkorten om het nog een beetje leuk te houden. Geen probleem deze keer met afkorten, via wat makkelijke paden konden we terug naar de parkeerplaats. Na bijna vier en een half uur hadden we ruim 22 km en 890 hoogtemeters gescoord.

Twee keer in één week in hetzelfde gebied lopen doe ik normaal gesproken eigenlijk niet, maar ik heb twee fantastische tochten gemaakt. Gedeeltelijk over dezelfde paden, maar het terrein verveelde echt geen moment. Prachtige paden om te trailrunnen en ook mountainbikers kunnen hier goed uit de voeten. Eigenlijk opmerkelijk dat het gebied rond Bad Iburg zo onbekend is. Het Teutoburger Wald word best redelijk bezocht door trailrunners uit Nederland, maar die pakken meestal Hörstel of Ibbenbüren als startplaats. Ook mooi, maar de heuvels zijn daar beduidend lager dan in het gebied tussen Bad Iburg en Georgmarienhütte. En dat maakt het extra half uur rijden ten opzichte van Ibbenbüren echt de moeite waard, zeker als je wil trainen voor een bergtrail. Ik ga er in ieder geval nog wel vaker komen denk ik.

Andre Bleumink