In memoriam: Ronald Veerbeek

Ronald Veerbeek en Gerrit Dijkslag

Ronald Veerbeek: Grenoble, een stad van vreugde en intens verdriet.

AVA’70 was nog maar net bekomen van de schok en de emoties door het overlijden van Tom van Beusekom aan slokdarmkanker. Het verdriet was nog voelbaar binnen onze vereniging toen het volgende slechte nieuws zich aandiende. Oud clubgenoot Ronald Veerbeek leed ook aan slokdarmkanker. Ronald, geboren en getogen in Varsseveld, was in de jaren negentig een van de snelste AVA’70 leden op de 3 en 5 km. Als B-junior zelfs een van de besten van ons land. In Groningen streed hij samen met die andere snelle Achterhoeker, Thijs Abbink, om de Nederlandse titel op de 3km. Ronald kon in zijn kenmerkende stijl, met kromme benen, heel diepgaan. Hij was een enorme zwoeger, maar wat ging het hard! Samen met Patrick Temming vormden Ronald en ik een drietal dat heel veel prijzen onderling heeft verdeeld. Zo won Ronald tenminste de 10km tijdens de Halve Marathon van Aalten, 3x de Koninginneloop, 3x een 2km, 2x een 5km en 1x een 10km tijdens de Loohuiscross (2^de en 3^de in het eindklassement zowel op de 2 als 5km) en de 5x5km Estafette van Doetinchem.

Omdat Ronald de jongste was en de autogarage van zijn vader op de weg naar de wat verdere wedstrijden lag werd hij vaak door clubgenoten opgehaald. Toen kon je nog met de auto stiekem over het fietspad tussen de Aaltenseweg en de Oude Oostelijke Aaltenseweg rijden. Deze laatste weg liep voorlangs zijn ouderlijke huis. Ronald kon zich over die actie altijd hogelijk verbazen, dat wij dat risico namen. De tijd die we daarmee wonnen verloren we trouwens weer met het wachten op Ronald, want hij stond zelden op tijd klaar.

Ik heb heel veel wedstrijden samen en tegen Ronald gelopen. Zo waren we beiden euforisch tijdens het uitlopen van een 3km op het later voor Ronald zo bekende Papendal. We hadden beiden voor het eerst onder de 9min gelopen. Maar jij stond als eerste weer met beide voeten op de grond, het moest binnenkort nog veel harder! Tijdens een andere wedstrijd op Papendal maakte ik me zorgen of Ronald wel op tijd zou komen, Ik was rechtstreeks vanuit mijn werk gegaan, Ronald zou samen met Nathalie Demkes komen. Vlak voor de start kwam Ronald de baan oprennen. Typisch Ronald.

Mooiste wedstrijd en avontuur dat ik beleefd heb met Ronald is onze reis naar de Alpe d’Huez in 2001. Al op de heenreis had de trein in Brussel vertraging, waardoor we in Parijs een enorme sprint moesten trekken om de trein naar Grenoble te halen. Terwijl we in het gangpad nog stonden uit te hijgen gingen de deuren al achter ons dicht. Pffff, dat was close. We verbleven in een hotel in Grenoble en gingen een dag later met de bus naar Bourg d’Oissans, waar de start van l’Alpe 21 zou plaatsvinden. Bijna 14km lang deze mythische Alpenreus omhoog met 1000 hoogtemeters. Wat waren we zenuwachtig. Beiden waren we nog nooit in de Alpen geweest en we hadden geen idee waar we aan waren begonnen. Vanuit de bus leek het een onmogelijke opdracht. Toch was jij vol goede moed en na de start liet je mij al snel achter je. Pas bij de finish zag ik je terug, jij was toen al geruime tijd binnen en alweer redelijk fris. De volgende dag kostte een wandeling naar boven, richting kabelbaan, je weinig moeite. Terwijl ik in het hotel achterbleef, deed jij op de laatste ochtend nog een duurloopje, wat een energie!

Helaas is ons contact daarna wat verwaterd.

Daarvoor, toen je Sport Economie in Tilburg studeerde en lid werd van atletiekvereniging Parcival, heb ik daar op jouw uitnodiging nog een 3km op de baan gelopen.

Later, toen je bij de KNAU werkte en daarna als directeur van de Zevenheuvelenloop kwam ik je nog weleens tegen. Toch bijzonder wat jij allemaal in de sportwereld hebt bereikt! De laatste jaren was je werkzaam op Papendal, vlak bij de atletiekbaan waarop jij zo hard gelopen hebt.

Toen je al een tijdje slokdarmkanker had en dit niet meer te genezen bleek wilde je nog een keer met je kameraden skiën. Nadat de artsen hier toestemming voor hadden gegeven ging de reis naar Frankrijk. Helaas heb je daar longontsteking opgelopen en ben je in een coma geraakt.

Het noodlottige toeval heeft bepaald dat je in een ziekenhuis in Grenoble bent opgenomen. Diezelfde Franse stad van waaruit je de Alpe d’Huez zo majestueus hebt beklommen. Ik weet niet of jij je het toeval gerealiseerd hebt, maar nadat je naar Nederland bent vervoerd en enkele weken later in Nijmegen bent overleden, zal ik in elk geval met een nog specialer gevoel terugkijken op onze Alpe d’Huez reis. Ronald, wat was jij een harde werker, een vechtjas, de Alpe d’Huez kon je overwinnen maar in het gevecht om je gezondheid was je helaas kansloos, hoewel je het nog lang hebt volgehouden.

Ik zal je nooit meer vergeten, die vele onderlinge duels in wedstrijden, al die trainingen, die keren dat je na de training een kop thee bij mij thuis kwam drinken, de keer dat we die mooie wielrenster tegenkwamen. Maar vooral je eeuwige strijdlust, opgewekte karakter en optimisme. AVA’70 kan trots zijn op een voormalig lid en fijn mens die in de Nederlandse sportwereld zijn sporen heeft verdiend.

Heel veel sterkte voor je familie en (sport)vrienden, we gaan je missen!

Dierbare groet van (hardloop)vriend Gerrit

Erelid en mede-oprichter AV Archeus Jan Vreemann overleden

Jan met zijn echtgenote Lies bij de uitreiking van het beeldje ter gelegenheid van zijn erelidmaatschap in 2020

Woensdag 11 december bereikte ons het droevige bericht dat erelid van Archeus Jan Vreemann de nacht ervoor op 77-jarige leeftijd was overleden. Jan was in 1987 mede-oprichter van de toenmalige Duursport Vereniging Archeus en heeft jarenlang in het bestuur van de vereniging gezeten. Daarnaast was hij een actief en betrokken vrijwilliger. Jan woonde sinds 2020 met zijn echtgenote Lies in Amersfoort en verbleef door afnemende gezondheid het laatste jaar in verpleeghuis De Lichtenberg in die stad.

In augustus 2020 werd Jan vanwege zijn verdiensten voor de vereniging onderscheiden tot erelid van Archeus. Het was voor Jan niet de eerste eretitel bij Archeus, want in 2008 en 2010 ontving hij al de Kei van Archeus, als vrijwilliger van het jaar. Jan was onder meer organisator van de jaarlijkse Engelse Mijlenloop. De laatste jaren was hij vooral actief in de accommodatiecommissie, verantwoordelijk voor het beheer en onderhoud van het Hunenbulten-complex.

Voor veel duurlopers was Jan om twee redenen een begrip binnen Archeus. Jarenlang was het woonhuis van Jan het start- en eindpunt van de dinsdagavondtraining door het buitengebied. Daarnaast was hij met Hemmie Wessels initiatiefnemer van het Rondje Hemmie, een ruim 27 km lange route door de buurtschappen, die beide lopers elke zaterdag voltooiden.

Het bestuur van Archeus laat bij monde van voorzitter Erwin Hekman weten “dat met het overlijden van Jan de vereniging een belangrijke pionier en zeer gewaardeerd lid heeft verloren. Ons medeleven gaat uit naar zijn echtgenote Lies, kinderen en kleinkinderen.”

In memoriam: Gerbrand Karsten

Gerbrand Karsten

Herinneringen aan Gerbrand Karsten

(Deelnemer aan drie Elfstedentochten en drie marathons!)

Mijn eerste herinnering aan Gerbrand Karsten gaat al verder dan mijn lidmaatschap van AVA’70. Ik was met mijn moeder en broertje aan het wandelen in de buurt van het Loohuisbos toen een groepje hardlopers ons tegemoet kwam. Wie het waren weet ik niet meer, maar eentje was enorm aan het hijgen en puffen. Volgens mijn moeder was dat meneer Karsten en leek het erop dat hij het groepje niet meer lang bij zou kunnen houden. Dat leek mij ook, ook al had ik van hardlopen nog niet veel verstand. Het enige dat ik wist was dat meneer Karsten de vader was van Wieke die net als klasgenoot Lienke te Brake lid was van AVA’70. Wist ik veel dat hun beider vaders ook heel fanatieke hardlopers waren.

Toen ik zelf lid werd van AVA’70 liep ik al snel met de herengroep op de zaterdagmiddag een lange duurloop mee. In dat groepje liep ook de hijgende en puffende, soms sloffende meneer Karsten mee. Weer kreeg ik het idee dat deze duurloop voor hem veel te lang zou zijn. Maar omdat niemand er enige aandacht aan schonk en de kilometers steeds verder onder onze hardloopschoenen voorbij tikten en vooral omdat meneer Karsten gewoon bij ons bleef lopen, zei ik er maar niets van. We kwamen, inclusief meneer Karsten, weer veilig op de Hamelandbaan aan en omdat we beiden lopend naar de baan toegekomen waren, moesten we beiden nog een stukje terug naar het dorp. De een naar de Molenstraat, de ander naar de Varsseveldsestraatweg.

Ook dat ging goed en zo leerde ik steeds meer van hardlopen, dat stijl en uiterlijk vertoon er niet altijd wat toe doen. Ondanks dat het leek alsof de heer Karsten het niet lang leek vol te houden, was hij een van de lange afstand lopers van AVA’70. De lange duurloop was favoriet en ondertussen was er nog alle tijd om op de omgeving te letten. Zo kreeg de herengroep diverse keren onderwijs van de heer Karsten, de duurloop werd onder andere op de Bosweg en in ’t tweede bosje onderbroken om alles over de Salomonszegel te weten te komen.

Ondertussen was de heer Karsten niet alleen door zijn kennisoverdracht over planten en namen van de paden waar we over liepen maar ook door het feit dat hij les gaf op Schaersvoorde, waar ik ook op zat, leraar Karsten geworden. Zo kon het gebeuren dat op schoolkamp in Delft  leraar Karsten vroeg of ik de hardloopschoenen meegenomen had. Evenals hijzelf had ik dat en even later liepen we langs sloten en weiden in Zuid-Holland. Ook hier kwam de geschiedenis leraar in Karsten weer naar boven toen we langs een oude Watermolen kwamen. Binnen kregen we een interessante uitleg over het ontstaan en de werking van deze molen. Pas later ben ik dit gaan waarderen, op het moment zelf was ik liever doorgelopen.

Door deze loopjes en belevenissen werd leraar Karsten, Gerbrand Karsten, zeker toen ik wat ouder werd en niet meer op Schaersvoorde zat. Maar het respect bleef, zeker voor het feit dat Gerbrand drie marathons heeft gelopen. Als je je zijn stijl uit het begin van dit verhaal nog kunt herinneren had je toch nooit verwacht dat Gerbrand een marathon zou volhouden, laat staan na 3:09 uur alweer over de finish zou zijn? Iets waar Gerbrand nog veel trotser op was, waren zijn deelnames aan de Elfstedentochten van 1985, 1986 en 1997! Niet alleen deelnemen, maar alle drie de keren werd het fel begeerde Elfstedentochtkruisje in de wacht gesleept! Ik heb Gerbrand niet veel zien schaatsten, maar als de Slingeplas bevroren was, ja dat gebeurde vroeger, liep ik er wel eens omheen en zag Gerbrand in  soepele stijl zijn rondjes over het ijs trekken.

Marathonlopers heeft AVA’70 genoeg in het verleden en heden gehad en ook in de toekomst zal deze afstand een niet te ontkennen aantrekkingskracht op een aantal van onze leden uitoefenen. Maar hoeveel leden hebben de Elfstedentocht geschaatst en hoeveel krijgen er nog een kans? Gerbrand heeft het toch maar mooi gedaan en dat nog wel in drievoud!

Over het eerder genoemde stijl en uiterlijk vertoon gesproken, Gerbrand liep het liefst met ontbloot bovenlijf en in een fleurig gekleurde korte broek. Op Hawaii zouden ze er jaloers op zijn.

Het AVA’70 bestuur had klachten gekregen van buiten de vereniging dat sommige lopers er “onfatsoenlijk” bijliepen. Of Gerbrand daarmee bedoeld werd, was niet duidelijk, maar tijdens een AVA’70 duurloop is sindsdien bovenkleding gewenst. Helaas was dit Gerbrand nog niet duidelijk en kwam hij met ontbloot bovenlijf op de eerstvolgende zaterdagmiddagtraining aanlopen. Als trainer van dienst restte mij niets anders dan Gerbrand naar huis te sturen om een shirt op te halen. Als leerling voelde het heel ongemakkelijk om leraar Gerbrand weg te sturen. Gerbrand heeft er nooit een punt van gemaakt.

Gerrit Ormel is ook een keer jaloers geweest op Gerbrand. Gerbrand liep vaak de halve marathon van Warnsveld, zoals heel veel lopers van AVA’70. Er werd met een grote groep vanaf de Hamelandbaan vertrokken, vaak reed Gerbrand mee, maar af en toe hadden een aantal gelukkigen de eer om in de groene VW bus met Gerbrand mee te mogen. Tijdens een van de edities van deze halve van Warnsveld is Gerrit Ormel verslagen door Gerbrand. Uiteraard was Gerbrand hier erg mee in zijn nopjes en subtiel bracht hij dit nog jaren lang zo nu en dan ter sprake.

Ook jaren lang heeft Gerbrand voor de Oudejaarsduurloop van AVA’70 de Oudejaarsspeech gehouden. In de hem wel bekende stijl werd het wel en wee van zijn hardloopvereniging maar soms ook van het leven van het afgelopen jaar besproken. Staande op een stoel kwam het jaar in vogelvlucht voorbij. Soms duurde het wat langer, maar Gerbrand bleef, soms wankel, op zijn spreekstoel staan.

Zo heeft Gerbrand nog jaren bij AVA’70 hardgelopen, in totaal was hij 45 jaar actief als atleet tijdens zijn lidmaatschap die dit jaar precies 50 jaar duurde!

De laatste jaren ging het helaas wat minder met Gerbrand en sinds mei verbleef hij in een verpleeghuis in Eefde. Daar is Gerbrand op 22 november op 89 jarige leeftijd gestorven.

Hij was op dat moment het oudste AVA’70 lid.

AVA’70 herinnert zich Gerbrand als een actief en betrokken kilometervreter en wenst zijn vrouw Marjet en dochters Froukje, Annet, Mirjam en Wieke samen met de schoonzonen en kleinkinderen alle sterkte met dit verlies.

Gerrit Dijkslag

AVA'70 trainster Gerda Demkes zwaait na 20 jaar af bij AVA'70

Gerda Demkes ontvangt bloemen van AVA'70 voorzitster Arja te Brake

Gerda Demkes begon als trainster op 18 maart 2004 van de maandagmorgengroep van AVA`70 en exact 20 jaar later is ze hiermee onlangs gestopt. Hoe mooi is dat? Het zegt iets over de persoon die Gerda is, maar ook iets over de groep, die trainde. In al die jaren bood de fanatieke trainster een gevarieerd programma aan de bij maandagmorgengroep. Van loopscholing, rek-strekoefeningen, achtjes, high-five of een duurloop.  Alles kwam bij haar aanbod en iedereen kon meedoen, want de trainingen  waren voor elke atleet van de groep goed te volgen.

Bij de avondtrainingen van AVA70 zijn de atleten naar niveau AVA’70 ingedeeld, maar dat is bij de Maandagmorgengroep niet zo. Iedereen kan dus hierbij aansluiten; mensen die graag veel of weinig hardlopen, mensen die niet zo hard of juist harder willen hardlopen of liever houden van een combi; hardlopen en wandelen. Daarnaast kent de maandagmorgengroep ook veel gezelligheid en dat vindt iedereen ook erg belangrijk. Er zijn maandagmorgengroep- leden van het eerste uur en die komen dus ook al 20 jaar! Sommigen zijn i.v.m. leeftijd/blessures van hardlopen naar wandelen gegaan.

Niets is lekkerder dan op de maandagmorgen een uurtje gezellig hardlopen of wandelen om daarna gezamenlijk met de hele maandagmorgengroep wandelaars en hardlopers in het clubhuis van AVA’70 koffie te drinken en na te praten. Gerda geeft na 20 jaar het trainersstokje over aan Janine te Veldhuis, Petra van Wijk en Lenie Wamelink. Zij staan van af nu aan het roer van de Maandagmorgengroep, want het blijft gewoon doorgaan! 

Heb je zin en wil je graag een uurtje lekker op Maandagmorgen hardlopen of wandelen, dan ben je van harte welkom van 9.30-10.30 uur bij AVA’70. Voor als je geen avond vrij hebt, omdat je in de zorg werkt of omdat je in de avond geen tijd/oppas hebt, is de Maandagmorgengroep een prima sportmoment voor jou!

De maandagmorgengroep van Gerda Demkes

Mixed feelings bij TommyBeus Run

Jos, Annemarie en Paula

Op 'zijn' parcours vond van 1 tot en met 31 januari de TommyBeus Memorialloop plaats. Het werd extra bijzonder, omdat Tom tot groot verdriet van allen tijdens het evenement kwam te overlijden. Dit gaf de run nog meer lading. Volop emoties dus, maar ook sterke looptijden, een lach en een traan, samen sportief bezig zijn. Precies zoals Tom geregisseerd had……..

Het is zeker niet het allermooiste rondje van 5 kilometer dat je rondom Bredevoort kunt hardlopen, dus daarin had de organisator best wel een beetje beter zijn best kunnen doen. Maar het parcours vraagt wel veel van de atleten, want de lange rechte stukken en de wind als spelbreker zorgde altijd voor de strijd tegen de elementen en dat wilde Tom graag zien.

Vanaf 1 januari druppelden de eerste hardlooptijden al binnen en dit bleef gestaag zo doorgaan. Zaterdag 20 januari was de absolute piek. Enkele dagen na zijn afscheidsdienst was er een gezamenlijk moment georganiseerd om de TommyBeus-run te gaan lopen. Verschillende trainingsgroepen van AVA`70 en de hardloopclub Jens van Tom zijn vader Jos en moeder Sjan verzamelden zich bij het startpunt. Het was een warm en emotioneel moment voor de sportievelingen.

In totaal kwamen er in de maand januari 99 atleten in actie en ieder zal daarbij zijn eigen gedachten aan Tom hebben gehad en dit zal bij de één remmend hebben gewerkt op de snelheid en bij de ander juist inspirerend.

Er waren ook nog prijzen beschikbaar gesteld voor de snelste lopers, want Tom vond dat dit bij een dergelijke run hoort en dus zijn de prijzen uitgereikt aan de winnaars.

Heren: 

1.Vasco Bosch

2.Roel Rusink

3.Emiel Stemerdink

Dames:

1.Saskia Weinans

2.Annemarie Arentsen

3.Lynn Rusink

Jos van Beusekom en Paula Verwaaijen waren op dinsdagavond 6 februari aanwezig in het clubhuis om Annemarie Arentsen, voorafgaand aan haar training, een beker te overhandigen. Vader Jos maakte van de gelegenheid gebruik om AVA`70 te bedanken voor de warme ontvangst en de rol die de club heeft gespeeld in het leven van Tom.

Tijdens de run werd er ook nog geld ingezameld voor Oriolus-Achterhoek, een organisatie die bijeenkomsten organiseert voor jong-volwassenen met kanker. Tom was initiatiefnemer om in onze regio ook een groep te formeren en dit is uiteindelijk ook tot stand gekomen.

Tenslotte werd er nog een trofee uitgereikt, namelijk voor de allermooiste foto die er voor, tijdens of na de TommyBeus-run werd gemaakt. Het zal weinigen verbazen dat deze terecht kwam bij niemand minder dan Theo Stronks. De oer-Feyenoorder had zich voor de eerste en gelijk ook laatste keer in zijn leven gehuld in een AJAX-shirt, de club van Tom. Uiteraard was paparazzi Ingrid van Zolingen er als de kippen bij om dit unieke moment op de gevoelige plaat vast te leggen. Wat zal Tom om deze actie gelachen hebben. (FR)  

In Memoriam Jan te Brake senior

‘De loopprofessor is ingeslapen’

Bedroefd hebben we kennis genomen van het overlijden van ons erelid

Jan te Brake sr.

Hoewel we wisten dat Jan al enige tijd ernstig ziek was, komt zijn overlijden toch als een schok. Jan was een hardloper in hart en nieren. Na zijn actieve carrière heeft hij als trainer erg veel voor AVA`70 betekent. Ook als vrijwilliger heeft Jan, samen met zijn vrouw Diny, ongelofelijk veel werk verzet bij de club.

Onlangs werd hij nog in het zonnetje gezet, vanwege zijn 50-jarige lidmaatschap van AVA`70. Hij heeft nog erg van dit bijzondere moment mogen genieten. Tot op het laatst voelde Jan zich enorm betrokken bij het wel en wee van de vereniging.

AVA`70 verliest met Jan te Brake sr. een zeer gedreven hardloper en een groot clubmens. We wensen zijn kinderen, kleinkinderen, achterkleinkind en verdere familie heel veel sterkte bij het verwerken van dit grote verlies.

Bestuur en leden AVA`70

AVA`70 neemt afscheid van clubicoon Sien Meinen

Sien kreeg een bijzonder indrukwekkend en emotioneel eerbetoon op het complex van de vereniging

Zaterdag 6 juni heeft AVA`70 op waardige wijze afscheid genomen van Sien Meinen, die op maandag 1 juni jl. overleed na een ziekbed van ruim een jaar.

In het clubhuis was een gedenkhoekje ingericht. De leden hadden de mogelijkheid om het condoleanceregister te tekenen. Daarnaast lag er een herinneringsboek, voor het opschrijven van gedachten, het plakken van het foto of het bijvoegen van een tekening. Vrijdagavond was er de gelegenheid om de familie te condoleren en vele tientallen AVA-leden maakten hier gebruik van.

Omdat Sien zich altijd in het bijzonder met de jeugd heeft beziggehouden, was er na overleg met de familie op zaterdagmiddag speciaal voor de pupillen en junioren een bijzonder indrukwekkend en emotioneel eerbetoon op het complex van de vereniging. Maar liefst 150 jeugdleden stonden met geel-blauwe ballonnen langs de baan om Sien een laatste groet te brengen. De familie mocht een grote knuffelbeer in ontvangst nemen, die het AVA`70-shirt droeg met daarop de namen van de pupillen en junioren. De ereronde werd afgesloten met een minutenlang applaus als dank voor alles wat Sien voor de jeugd heeft betekent, maar vooral wie ze was!

De vereniging gaat Sien Meinen ongelooflijk missen, want voor het erelid en clubicoon  was AVA`70 haar podium…..

A-groep AVA'70 zwaait trainer Theo Stronks uit

De dinsdagavondgroep van Theo (foto Hans Prinsen)

Zittend op de schouders en onder luid applaus werd Theo Stronks gisterenavond door zijn A-lopers van de baan afgedragen. De uiterst sympathieke trainer nam na 6 seizoenen afscheid en dat wilden zijn loopmaatjes zeker niet ongemerkt voorbij laten gaan. Een commissie was in het leven geroepen om een prachtige avond te organiseren en dat lukte volledig. De laatste training verliep echter wel wat anders dan Theo zich had voorgesteld, toen zelfs ineens zijn oudste zoon Emiel tussen de atleten de baan op kwam. Ook de paparazzi was aanwezig en Stronks had direct al in de gaten, dat hij de regie deze bijzondere avond aan anderen moest laten. Om toch nog zijn eigen inbreng te hebben, begon de trainer met een voordracht over zijn klus, die een kleine 6 jaar mocht duren met veel hoogtepunten, maar ook enkele tegenvallers. Toen de training net 3 kwartier gevorderd was, besloten anderen dat het ook al wel mooi geweest was en hoofdschuddend droop de trainer af richting het clubhuis, waar na de douche het slotfeest zou plaatsvinden. 

Uiteraard waren ook zijn vrouw en kinderen uitgenodigd en na de koffie werd het tijd voor de officiële plichtplegingen. Wie anders dan spreekstalmeester Dirk Vreman beet het spits af, om de carrière van Theo Stronks op bijzonder humoristische wijze te schetsen. De bomvolle zaal genoot met volle teugen en “het slachtoffer zelf”, hoorde het betoog hoofdschuddend aan. Natuurlijk waren er vele punten van herkenning, maar af en toe was de waarheid een beetje ver te zoeken. Daar maalde echter niemand om. Op de achtergrond was op een scherm de loopbaan als trainer ook visueel gemaakt met tientallen foto`s en opvallend was daarbij dat bij tal van plaatjes de gezelligheid troef was. Daarin schuilde ook altijd de kracht van Theo als trainer: het hardlopen is een prachtige hobby, maar het plezier staat voorop. Uiteraard horen bij een afscheid ook cadeaus en daar ontbrak het zeker niet aan. Bloemen voor zijn vrouw Adrie, die haar man de afgelopen jaren toch minimaal 287 dinsdagavonden moest missen. Een smakelijke attentie van het B-peloton, dat als kweekvijver en vangnet fungeerde van de A-groep. Een schitterend ingelijste groepsfoto van zijn trainingsgezelschap en een envelop met inhoud om samen met zijn vrouw een nachtje door te brengen in de stad, waar het volgens Theo allemaal gebeurt, Rotterdam. De voorliefde voor zijn cluppie Feyenoord heeft Stronks bij AVA`70 nooit onder stoelen of banken gestoken. Dit leverde hem altijd enorm veel hoongelach op…tot vorig seizoen. 

Even na negen uur, toen de drank al volop vloeide, de nootjes al op tafel stonden en de hapjes van Kroesen smakelijk naar binnen werden gewerkt, volgde de volgende verrassing. Zijn muziekmaatjes van de Glazen Boterham waren gearriveerd om speciaal voor deze gelegenheid een ode te brengen aan hun Theo. Uiteraard kennen ze de emotionele Stronks erg goed, dus voor aanvang werd hem gelijk al een handvol tissues overhandigd. Speciaal voor dit afscheid als trainer was er een lied in elkaar gezet en zonder te oefenen, werd dit feilloos ten gehore gebracht. Het werd voor even muisstil in het dampende en overvolle clubhuis. Af en toe draaide Stronks het hoofd iets af en wie goed keek, zag zijn vochtige ogen van ontroering, prachtig gewoon! Gelukkig voor Theo werd het daarna luchtiger en mocht hij nog even uit volle borst meezingen. De avond vorderde en Stronks kwam ogen en oren tekort om alles aan te horen en iedereen te bedanken voor de bijdrage aan dit prachtige afscheidsgebeuren. Even voor twaalf uur werd Theo thuis afgeleverd door de organisatie. De oud-trainer zal een onrustige nacht hebben gehad, dat is wel zeker, maar ook met volle tevredenheid terugkijken op een prachtige avond, waarbij zijn A-lopers op uitbundige wijze afscheid namen van hem als trainer. De waardering voor Theo Stronks was altijd enorm groot en dat heeft hij geweten ook! 

Prachtig afscheid voor Theo Stronks

Theo Stronks (foto Vanessa Wassink)

Theo Stronks verlaat op de schouders van zijn atleten de atletiekbaan. Een groot peloton atleten zingt hem luidkeels toe. De hoofdtrainer van de wedstrijdgroep van Ava'70 vindt het na zes mooie jaren genoeg geweest en geeft met opgeheven hoofd het stokje door aan zijn opvolger Gerben Duenk. De laatste baantraining met Theo aan het roer wordt vroegtijdig beëindigd, dit zonder medeweten van de trainer. De verbazing spat van zijn gezicht als hij merkt dat de training al na 40 minuten wordt afgeblazen. Er is een afscheidsfeest georganiseerd.

Op de bar staan soesjes en tompoezen, de koelkast puilt uit met flessen bier en Theo's muzikale vrienden van 'De Glazen Boterham' zitten al klaar om hun kameraad warm te onthalen. De sfeervolle liederen gallen door het clubgebouw. De laatste training waar Theo de touwtjes in handen had is in stijl afgesloten. Het clubcafé is tot de nok gevuld met leden, wat aangeeft hoe populair de 62-jarige oefenmeester is. Hij wordt overladen met complimenten en mooie woorden. Op een groot scherm worden foto's geprojecteerd, geregeld wordt er vreselijk gelachen om één van de plaatjes, die stuk voor stuk een anekdote met zich meebrengen. Zoals het hoort zorgen een aantal van zijn pupillen ervoor dat Theo na afloop van het feestje veilig wordt thuis gebracht.

Als hij in 2012 aan zijn taak als trainer begint, is het aantal atleten in zijn groep nog vrij beperkt. Nu, zes jaar later, barst de wedstrijdgroep uit zijn voegen. Vanuit de hele regio komen er hardlopers naar Aalten. De laatste jaren zijn er zelfs drie Duitse atleten gaan trainen onder de vleugels van Theo Stronks. Stronks onderscheidt zich met zijn tomeloze enthousiasme en betrokkenheid. Na een goede prestatie kan iedere atleet een persoonlijk mailtje verwachten waarin de loper uitvoerig wordt gecomplimenteerd, dit was iets wat door de atleten enorm op prijs werd gesteld.

Hoewel zijn lichaam de laatste jaren niet altijd meewerkt, heeft Theo in het verleden zelf enorm hard gelopen. Hij dook drie keer onder de magische grens van drie uur op de marathon, een prestatie die niet veel leden van Ava'70 hem kunnen navertellen. Zijn karakteristieke loopstijl, waarin hij zijn hoofd op zijn schouder legt, is in het hardloopwereldje alom bekend. Nu hij weet dat er goede opvolging klaarstaat om zijn taken over te nemen, kan hij 'met een gerust hart afscheid nemen als trainer'. De komende jaren blijft hij lekker hardlopen en wellicht, als zijn lichaam het toelaat, staat er ooit weer een marathon op het programma. (bron)  

Erwin Wamelink

Andre Tebroke overleden

Andre Tebroke

Op donderdag 24 augustus 2017  bereikte ons het droevige bericht, dat ons lid André Tebroke is overleden. Hij was al enige tijd ernstig ziek en zijn gezondheid ging steeds verder achteruit. André Tebroke kwam uit een echte sportersfamilie. Als hardloper stond hij in de schaduw van zijn oudere broer Gerard, die zich ontwikkelde tot een topatleet. Toch was ook André een zeer verdienstelijk loper, die op de 10 kilometer een tijd liep van rond de 30 minuten. Begin jaren `80 was André nog enige tijd trainer bij AVA`70 en tevens was hij lange tijd verantwoordelijk voor de ledenadministratie van de club. Hier ging hij zelfs mee door, nadat hij met zijn vrouw Jaco was verhuisd naar Nunspeet.

Ter nagedachtenis aan het trieste overlijden van Gerard, nam hij met broer Paul het initiatief tot het opzetten van de Gerard Tebroke Memorialloop, waarvan de eerste editie plaatsvond in 1996. André was nog regelmatig bij activiteiten van AVA`70 aanwezig en nam enkele jaren geleden nog deel aan de Boekeldercrosscompetitie. Tijdens de laatste editie van de GTM-loop was hij als toeschouwer aanwezig en ondanks zijn ziekte toonde André hiermee zijn betrokkenheid en wilskracht aan. André Tebroke mocht maar 63 jaar worden.

We wensen de familie veel sterkte bij het verwerken van dit grote verlies.

Bestuur en leden AVA`70

In Memoriam Ronald Pastoors, overleden 21 december 2016

Ons bereikte het droevige bericht, dat op 58-jarige leeftijd is overleden, onze clubgenoot Ronald Pastoors.

We wisten dat Ronald ernstig ziek was en niet meer beter kon worden. Ronald liep jarenlang bij de A-groep en genoot altijd erg van de trainingen en wedstrijden. Hij heeft in zijn actieve carrière diverse marathons gelopen en aan die periode veel hardloopvrienden overgehouden, die hem tot het laatst trouw bleven bezoeken. Ronald was een echte clubman, die zich bij activiteiten graag liet zien en genoot van de gezelligheid bij AVA`70.

In het voorjaar werd Ronald gehuldigd, omdat hij 25 jaar lid was van de club.

Voordat hij ziek werd, was hij al een lange tijd niet op de trainingen geweest, vanwege een slepende blessure. Toch bleef Ronald betrokken bij de AVA`70. Zo heeft hij zich als schilder verdienstelijk gemaakt bij de realisatie van het nieuwe clubhuis. AVA`70 en de leden hebben veel voor hem betekent. Het verlies bij AVA`70 is groot, nu Ronald er niet meer is. Hij laat een lege plek achter, maar ook mooie herinneringen. Ronald was een fijne clubgenoot en een warm en betrokken mens. We wensen zijn vrouw, kinderen en verdere familie veel sterkte toe om dit verlies te verwerken.

Bestuur en leden AVA`70 (bron AVA'70 site)

Gerard Demkes

Gerard Demkes met zijn trainingsgroep (2007)

Toen ik 20 jaar geleden bij de familie Demkes over de vloer kwam, had ik nog nooit over hardlopen gehoord. Ik kwam terecht in een hardloopfamilie. Mijn leven bestond toen in die dagen “bij wijze van spreken” uit drank, jongens, sigaretten en rock and roll. Alle verhalen bij de familie Demkes gingen over trainingen geven, wedstrijden en gelopen wedstrijden en aankomende wedstrijden. Gerda liep toen ook nog regelmatig een marathon, Gerard was druk als trainer.  Zo ging het over waar je in welke wedstrijd linksaf moest en waar je rechtsaf moest etc….  Het boeide me niet echt. Ik sportte op dat moment helemaal niet. Ik dacht alleen maar aan Björn en wat voor lekker ding Björn was.

Totdat op een dag Gerard tegen mij zei: “ Ej kunt ok wal wat beweging gebruuken.” Goed ik was ook 80 kilo schoon aan de haak. Ik heb een te Brake’s karakter en was meteen helg door die woorden. Diezelfde avond heb ik mij, samen met Nathalie, ingeschreven voor de marathon van Rotterdam op 4 april 2004. Ja dan moest er natuurlijk getraind worden en ik wilde Gerard laten zien wat ik kon. Maar ja alleen ging ik dat natuurlijk niet redden. Ik klopte bij Gerard aan en die nam mij ook meteen onder zijn hoede. Ik mocht bij de marathongroep meetrainen. Ik had nog nooit een lange, laat staan een korte afstand gelopen. Ik liet het maar over me heen komen. Nathalie viel helaas uit door een blessure, dus ik moest met alleen maar stoere mannen gaan trainen. Ik weet niet meer wie al die mannen waren, maar een paar van die stoere mannen kan ik mij nog wel herinneren. Dat waren: Theo Stronks,  Henk Lammers, Henrie Drenthel, Wim Tijs, Wim Rensink, Gerrit  te Lindert, Paul Waalders, Jan Wevers en Henk Mengers en er waren er nog wel wat. En dan natuurlijk trainer Gerard.  

Het trainen ging mij best goed af totdat de eerste lange afstand van 28 kilometer zich aandeed. We starten vanuit Lievelde, Gerard fietste mee. Toen we op de terugweg in Vragender waren, kreeg ik ontzettende pijn in de benen. Ik liet me afzakken en uiteindelijk ging ik wandelen. In de verte zag ik Gerard aan komen fietsen. Gelukkig dacht ik, Gerard komt mij ophalen en kan ik mooi bij hem achterop de fiets terug. Helaas was het maar zo. Gerard zei:” deurdribbelen anders woj helemaal stief.” Kon wel janken, maar deed het wel en Gerard bleef wel bij me fietsen en me voorzien van adviezen. Mijn eerste marathon liep ik heerlijk ontspannen uit. Geen druk, geen verwachtingen. Ik vond het leuk. Toen ik over de finish kwam rookte ik eerst een sigaretje. Wat smaakte deze heerlijk. Zo is ook mijn hardloop carrière begonnen.

Ik ging trainen bij Ava’70 en kwam op de donderdagavond te trainen bij de damesgroep onder leiding van Gerard, wat heb ik veel van je geleerd. Ik luisterde niet altijd en nam je adviezen niet altijd ter harte, maar dat komt omdat je ook nog mijn schoonvader was. Dus er moest altijd wel wat tegengesputterd worden. Wat ik vooral van je geleerd heb is het niet opgeven en doorzetten in de wedstrijden. Als ik het in de wedstrijden moeilijk had en terug wilde zakken, dan stond jij daar altijd op die plekken, alsof je het wist. Dan gaf je weer advies en ik kreeg weer vleugels en kon ik weer aanzetten. Dit werkte echt goed voor mij. Soms was ik pissig als ik je zag staan, maar je wist weer het juiste te zeggen zodat ik weer kon doorlopen. Gerda en jij gingen vaak mee met de wedstrijden. Altijd stonden jullie iedereen aan te moedigen. Wat een sportmensen.

Toen Björn en ik op 10 april 2016 de marathon van Rotterdam liepen, was jij thuis met Gerda ons via de marathon app van Rotterdam aan het volgen. Je was bang dat ik weer te hard gestart was en of ik het wel vol zou houden dit tempo. Wat baalde je dat er een storing optrad in de app. Maandag 11 april 2016, kwam je samen met Gerda bij ons thuis om Björn en mij persoonlijk te komen feliciteren, je was al lang het huis niet meer uit geweest. Je kwam bij ons binnen, wat was je ziek. Ik was hier echt van onder de indruk en je zag het niet, maar ik was geëmotioneerd. Wat een prachtig moment was dit dat je perse naar ons toe wilde komen, om ons persoonlijk te feliciteren. Gerda zei na een tijdje dat jullie naar huis zouden gaan, omdat je zo moe was. Nee je wilde perse wachten tot Björn thuis kwam van het werk, om ook hem persoonlijk te feliciteren met zijn prachtige prestatie.  Ik zal dat moment blijven koesteren.

Wat heb je mij veel geleerd, ik zal blijven hardlopen. Gerard bedankt voor al je wijze en leerzame trainingen. Ook wil ik Gerda nog noemen, wat heb jij het geweldig gedaan. Wat heb je Gerard goed verzorgd in de laatste maanden. 

Katja 

Jan Wevers, een mooi afscheid (13)

Jan Wevers, die achterkant ken ik maar al te goed…

Donderdag 20 augustus hebben we op indrukwekkende wijze afscheid genomen van Jan Wevers. Ruim een maand geleden hebben Gerdy en ik op een memorabele zondagmorgen met Jan een mooi gesprek mogen hebben over zijn passie, het hardlopen. Jan op de fiets van Ria, en wij al rennend. Jan was toen al ziek, maar had nog de energie en zin om een eindje met ons op te fietsen. Het was een mooi gesprek, en we vinden het erg mooi en bijzonder dat we een fijn stuksken over Jan hebben mogen schrijven. Een waardevolle, warme herinnering!

In de prachtige afscheidsdienst werd een mooi beeld geschetst van Jan door zijn dierbaren, een beeld dat ons maar al te bekend voorkomt: nuchter, realistisch, geen poeha, aandacht voor de medemens. Vanmorgen heb ik het rondje gerend dat Gerdy en ik samen met Jan gerend hebben op zondag 12 juli. Al hardlopend kwam het gesprek weer naar boven. Zijn bescheidenheid over zijn prestaties, zijn nuchtere, realistische kijk op zijn ziekte. Jan accepteerde het leven zoals het kwam, en stak geen energie in zaken waar hij toch geen invloed op had. Daar waar wel eigen inbreng nodig was, zette Jan zijn schouders eronder met discipline, volharding en realisme. Zoon Emiel bracht dit tijdens de dienst prachtig onder woorden.

Tijdens de ochtendloop moest ik denken aan een column die ik in de vakantie in de Volkskrant gelezen heb. De column ging over de “twenty-four / zeven” – modus, de stand waar we met z’n allen zo langzamerhand in komen te staan. We zijn allemaal dag en nacht bereikbaar, de mobiel staat altijd aan; tv-programma’s die we gemist hebben kijken we terug via uitzending gemist; via Netflix, HBO, via Fox Sport kunnen we de series en wedstijden kijken die je écht gezien moet hebben. Tijd voor rust, voor bezinning of zomaar wat lummelen lijkt er niet meer te zijn. Ongemerkt doe ik er ook aan mee: tijdens de vakantie check mijn mail, ik krijg en verstuur app’jes, kijk of er nog nieuws op facebook staat…Het boek dat ik had willen lezen in de vakantie heb ik niet uitgekregen. En daarnaast maak ik me stiekem naar of wind me op over een werk gerelateerd mailtje of app’je, mijn gezin mag dit natuurlijk niet merken. Tijdens de vakantie – een weekendje Zuid-Limburg – was ik eigenlijk alleen tijdens mijn ochtendloopjes op de Cauberg en Keutenberg niet bereikbaar. Als ik dit zo schrijf, realiseer ik me dat dit toch eigenlijk te bizar voor woorden is.

Jan had een wijsheid en een rust over zich waar we met z’n allen nog veel van kunnen leren, mezelf voorop. De kop niet gek laten maken, genieten van de kleine dingen, tijd nemen voor een goed boek of gesprek. En zo rennende en prakkiserende deze ochtend prees ik mezelf gelukkig dat ik Jan Wevers heb mogen leren kennen: een wijs man, met een goeie kop en een mooie hoed!

In de afscheidsdienst werd ik verrast door het Desiderata, voorgelezen door zoon Yannic. Desiderata – ik heb het opgezocht – is Latijn voor "verlangde zaken" en is een gedicht uit 1927 van de Amerikaanse schrijver Max Ehrmann (1872–1945). Wat een prachtig gedicht en een prachtige wijsheid, de 10 geboden zijn er niks bij! Bedankt hiervoor!

Als social-media-junk en als workaholic heb ik me een jaar of 3 geleden bedacht dat hardlopen misschien wel eens goed voor me zou kunnen zijn. Fijn de kop los lopen, in het zweet des aanschijns. Sindsdien heb ik mooie mensen ontmoet, waarvan Jan een hele mooie is. Als het me nog niet zo goed lukt om de zojuist verworven wijsheden van Jan te implementeren in mijn eigen doen en laten, loop ik gewoon weer het rondje over de Haart dat we met Jan gelopen / gefietst hebben. Natuurlijk heb ik een ander karakter dan Jan, maar als ik het rondje maar vaak genoeg ren, en Jan rent in gedachten mee, dan slijten deze wijsheden allicht vanzelf in mijn wat “rospelig” gemoed. 

Tijdens de dienst werd er mooie muziek gedraaid, waar onder Forever Young van Alphaville. Er schoot mij een andere Forever Young binnen, van Bob Dylan. Ik heb deze versie vanmiddag even bekeken, uitgevoerd door het bijzondere koor Young & Hart, neem even de tijd om dit te beluisteren: De tranen biggelden over mijn wangen.

Ik hoop van harte dat Ria, de kinderen, broer en zussen en niet te vergeten de ouders de mooie zomer kunnen koesteren en daar de kracht uit kunnen putten om de draad weer op te pakken. Ik zal zwaaien en aan jullie denken als ik langs de boerderij ren!

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 95

Jan Wevers

Jan was gewoon een goeie kerel!

Zo trots als een pauw passeer ik de finish. Er verschijnt een glimlach van oor tot oor die deze avond met geen mogelijkheid meer van mijn gezicht verdwijnt. Het is dinsdag 7 juli 2014. Ik verpulver tijdens de GUV Zomeravond Run mijn persoonlijke record op de tien kilometer met ruim anderhalve minuut. Deze verbetering is niet het enige lichtpuntje van deze avond. Er is nog een reden voor mijn euforie: ik heb eindelijk die ‘onverslaanbare’ Jan Wevers verslagen!

Ik ben sinds de nazomer van 2002 lid van Ava’70. Vrijwel direct ben ik begonnen met het lopen van wedstrijden. Oké, ik ben geen veelwinnaar en toegegeven, ik ben ook alles behalve een topper, maar in regionale wedstrijd doe ik, zo nu en dan, toch leuk mee. Het lukt me alleen maar niet om die ‘verrekte’ Wevers te verslaan. Mijn ‘winst’ tijdens de Zomeravond Run is een incident. Bij de wedstrijden die daarop volgen trekt Jan steeds weer aan het langste eind. Om knettergek van te worden.

Dit jaar merk ik dat het ijzersterke raspaard wat mankementen begint te vertonen.  Hij loopt nog amper wedstrijden en ook bij de trainingen is hij de grote afwezige. Op zaterdagmiddag 6 juni, tijdens de wedstrijd om de 3^e en 4^e plek van het straatvoetbaltoernooi, hoor ik dat Jan ernstig ziek is. Het eerste wat ik denk is: “ach na die twee niertransplantaties zal die ook dit wel overwinnen.” Twee maanden later blijkt niets minder waar. Op 24 juli lees ik in de lobby van het A&O-hostel in Praag het prachtige portret van Rinke ter Haar. Met een brok in m’n keel droom ik weg in het verhaal. Ik merk dat ik die nacht – in de slaaptrein naar Krakau – een beetje onrustig ben. Het verhaal laat me niet los en ik heb moeite om de slaap te vatten.

Ik word altijd wat ongemakkelijk als mensen spreken over overledenen. Het valt mij namelijk op de doden vaak veel meer eer krijgen dan zij verdienen. Een nare zelfingenomen man wordt bij zijn uitvaart plots ‘sympathiek’ genoemd en een asociale alcoholist wordt ineens liefkozend als ‘levensgenieter’ weggezet. Over de doden niks dan goed toch?

Voor Jan maak ik graag een uitzondering. Het is geen man waar je alle superlatieven voor uit de kast hoeft te halen. Jan was een prototype ‘no-nonsense’. Vriendelijk, geïnteresseerd en realistisch. Je zult niet struikelen over de sappige anekdotes of de geestige oneliners, maar daar gaat het ook niet om. Jan was gewoon een goeie kerel. Omdat ik Jan niet treffend genoeg kan omschrijven, citeer ik de prachtige tekst van de rouwkaart.

“Jan, een opvallende boer, door onopvallendheid. Een leven gekenmerkt door hoogte- en dieptepunten. Veel overwonnen met ingebouwde kracht, blijven genieten van alles. Aanvaarden dat het ‘leven’ je overkomt en maken wat er van te maken valt”

Jan, het ga je goed! 

Voor Jan Wevers telde alleen kwaliteit

Jan Wevers, Hij was geen prater. Hij luisterde liever en stelde vragen (foto Arnold Joost)

Voor hem telde alleen kwaliteit

FRANS DIJKSTRA 

Jan Wevers 1959-2015

Als geoefend marathonloper spreidde hij zijn energie tot aan het einde. Hij genoot van zijn laatste weken.

Het was een lange nacht geweest. Ze hadden de hele Oudejaarsnacht doorgehaald met andere jongeren. Zoals gebruikelijk in hun streek in de Achterhoek, trokken ze van het ene ouderlijk huis naar het andere en overal dronken ze een glas op het nieuwe jaar en op elkaar. Tegen zeven uur in de ochtend waren ze bij iedereen geweest. "Zal ik met je meelopen naar huis?", vroeg hij haar. Toen wist ze hoe laat het was. Toen was het aan tussen Jan Wevers (20) en Ria te Bokkel (18).

Ze kenden elkaar al van de lagere school en later van de havo in Aalten. Maar ze hadden nooit iets gehad tot die Oudejaarsnacht. Ze zouden elkaar alleen in de weekeinden kunnen zien. Ria moest terug naar haar verpleegstersopleiding in Apeldoorn, Jan moest werken op een varkensfokkerij bij Nijmegen. Daar had hij het niet zo naar zijn zin. In zijn kosthuis kreeg hij de hele week dezelfde soep te eten en op zijn werk deed iedereen of dat een negen-tot-vijfbaan was, ook zijn baas. Dat had hij thuis anders geleerd. Daar werkte je door tot de varkens je niet meer nodig hadden. De beesten bepaalden het leven, niet de klok.

Jan had zijn zinnen gezet op de overname van de boerderij even buiten Aalten die zijn grootvader in 1929 was begonnen. Zijn ouders hadden het bedrijf overgenomen en Jan wilde de derde generatie op de boerderij zijn. Daar voelden zijn ouders aanvankelijk niet voor. Jan was de slimste van hun drie zonen en twee dochters, en hij zou het verder kunnen schoppen. Zijn vader ging met hem een dag naar Dronten om hem te verleiden tot de hogere landbouwschool. Maar Jan vond de middelbare opleiding mooi genoeg. Zijn vader legde zich er bij neer als Jan ook nog een praktijkschool voor de varkenshouderij zou volgen en drie jaar zou werken op een fokbedrijf.

Toen Jan en Ria serieus verkering hadden, was het haar duidelijk. Jan wilde nog steeds de ouderlijke boerderij voortzetten. Hij was een volhouder.

In 1982 vormde hij een maatschap met zijn vader, in 1984 trouwde hij met Ria en ze betrokken een huis in de buurt. In de twaalf jaar dat ze daar woonden kwamen hun drie zonen ter wereld, Emiel, Jasper en Yannic. Toen Jan in de zaak kwam, werd het aantal varkens verdubbeld tot 250. Eerst hadden ze alleen zeugen om de biggen te verkopen, later hielden ze het nageslacht zelf als vleesvarkens.

Terwijl de ene na de andere boer in de omgeving het opgaf, bleef Jan uitbreiden. Hij moest wel, de markt dwong hem te groeien. Op het hoogtepunt in 2008 had hij 2000 varkens.

Het was hard werken, tot 1996 met zijn vader, daarna alleen. Ook al liep het bedrijf goed, hij hield er niet veel geld aan over, of hij leed verlies. Daar kon hij weinig aan doen, hoe hard hij ook werkte. Zaken waar hij geen invloed op had, accepteerde hij. Zijn voldoening haalde hij uit de kwaliteit van zijn werk.

Om luxe gaf hij niet. Als hij een broek nodig had, kocht hij er meteen een paar zodat hij weer tijden vooruit kon. Een tractor had hij niet, ook al was dat iets waarmee boeren graag pronken. Als Ria vroeg of hij mee wilde naar een feest, zei hij: "Waarom zou ik, wie zit er nou op míj te wachten?". Hij zat liever te lezen, in de krant of een boek.

Reizen aan de keukentafel

Verre reizen maakte hij aan de keukentafel: in de atlas en in boeken volgde hij de vakanties van vrienden en familieleden. Soms wist hij meer over een land dan de mensen die er geweest waren.

Hij was geen prater, hij luisterde liever en stelde vragen. Dat deed hij ook met zijn kinderen. Met vragen leidde hij hen tot het inzicht wat de gevolgen konden zijn van hun daden. Verbieden deed hij niet.

Buiten gezin en bedrijf had hij niet veel. In zijn jonge jaren voetbalde hij op zaterdagmiddag. Na de wedstrijd moest hij altijd snel naar huis om de varkens te voeren. De 'derde helft' met een biertje miste hij.

Tussen de bedrijven door ging hij hardlopen. Dan genoot hij van het landschap waar hij zich thuisvoelde, met de boerenpercelen die beschut liggen tussen bosjes en houtwallen. Op een cursus Frans leerde hij een andere hardloper kennen en liet zich overhalen om in groepsverband te gaan lopen. Jan werd een fanatieke renner. Zijn clubgenoten leerden vooral zijn achterkant kennen, want hij liep meestal voorop in zijn karakteristieke huppelpas.

Twee keer had hij te kampen met een falende nier. Twintig jaar geleden gebeurde dat voor het eerst, kort voordat zijn vader zich terugtrok uit het bedrijf. Jan stond een jaar lang op een streng dieet met hoofdzakelijk rijst, daarna onderging hij buikspoelingen. Hij bleef doorwerken. In 1999 was zijn gezondheid zo verslechterd, dat transplantatie noodzakelijk was. Zijn vader stond een nier voor hem af. Jan herstelde snel en voelde zich beter dan hij zich kon kon herinneren; hij had zijn aftakeling niet echt gemerkt.

Hij ging weer hardlopen en deed in 2004 mee aan de marathon van Rotterdam. Zijn tijd was 3 uur, 3 minuten en 49 seconden. Zijn doel was om later dat jaar in Amsterdam binnen de drie uur te blijven. Tot zijn ongenoegen deed hij er 42 seconden langer over.

Inmiddels kreeg zijn bedrijf het moeilijk. Wetten en regels werden steeds strenger. De volle mestputten waren het grootste probleem. De afvoer kostte handenvol geld. Jan was lid geworden van een vereniging die van de mest biogas wilde maken. Maar nu, tien jaar later, is dat nog altijd niet gelukt. De overheid steunde het plan alleen in woorden, vond Jan, in de praktijk mocht er niets. Hij zag dat het op den duur mis zou gaan met zijn bedrijf en hij vond niet erg dat geen van zijn zonen ambitie had om de familietraditie voort te zetten.

Ria was ondertussen een eigen bedrijf begonnen, zorgboerderij 'De Ontmoeting'. Een van de varkens werd in de wei gelaten, en verder was er kleinvee en een moestuin voor de zorgklanten. Op de deel werd een kantine gebouwd, waar ze met slecht weer binnen bezig konden zijn.

Zijn vierde zoon

Jan bemoeide zich er zakelijk niet mee, wel kwam hij graag 's morgens koffie drinken in de kantine. Met de eerste deelnemer had hij een bijzondere band, Albert, een man met het syndroom van Down, die hij als zijn vierde zoon ging zien. Ze hadden plezier als ze samen stront schepten of varkens wasten.

De nierproblemen staken de kop weer op, en deze keer was het Ria die hem in 2008 een nier gaf. Opnieuw ging hij weer snel aan het werk. Met hardlopen moest hij weer van nul af aan beginnen. Vorig jaar liep hij de moeder van de marathons, die van Athene in 3 uur 28 minuten en 24 seconden; hij was negentiende in zijn leeftijdscategorie.

Dit jaar voelde hij zich niet fit. In maart liep hij nog een halve marathon in Venlo, later ging ook dat niet meer. Hij bleek slokdarmkanker te hebben. In juni werd duidelijk dat hij dat niet zou overleven. Zoals altijd legde hij zich neer bij het onvermijdelijke. Hij concentreerde zich op het heden. Hij hield zijn humor. Tegen Ria en de kinderen trok hij een vies gezicht. "Jullie stinken naar varkens", zei hij.

Jan zat op mooie dagen onder de fruitbomen te praten met mensen die afscheid kwamen nemen. Het bezoek was soms terneergeslagen, Jan niet. Ria had wel een briefje op de deur willen plakken met de boodschap 'Doe maar gewoon gezellig hoor'.

Jan genoot van zijn laatste weken. "Als ik had moeten stoppen met het bedrijf en in een rijtjeshuis had moeten wonen, dan was dat veel erger geweest."

Jan Bernard Wevers werd geboren op 18 februari 1959 in Winterswijk. Hij stierf op 14 augustus 2015 in Aalten.

Jan Wevers. Hij was geen prater. Hij luisterde liever en stelde vragen (bron: Dagblad Trouw 31 augustus 2015).

Wanneer ken je iemand?

Jan Wevers

Wanneer ken je iemand…?

Als je lid bent van dezelfde vereniging? En in dezelfde trainingsgroep zit? Op de baan kwam hij me altijd hard voorbij gerend. Vooral zijn rug was mij dus bekend.

Een klein jaar geleden begonnen we samen aan een marathontraining. Mijn eerste. Zijn zoveelste. Met 6 lopers en vrijwel zoveel eega’s samen naar Athene. Voor De Marathon. Geweldig gezellig. Dan leer je elkaar wel beter kennen.

Dan blijkt de bescheiden varkensboer ook een vriendelijke hardloopvriend. Iemand met passie voor zijn vak en sport. Die tevens, samen met zijn vrouw, met veel warmte en aandacht een zorgboerderij runt. Bovendien een gezellige prater, aandachtige luisteraar en enthousiaste motivator. Die kanten kende ik nog niet.

Na de marathon gaat het lopen vaak even naar een lager plan. Je lichaam moet herstellen. En je denkt even na over je volgende uitdaging. Soms een week, soms een maand en soms gewoon nog wat langer. Zo gaat dat. Daar maak je je niet ongerust over.

Een paar maand geleden roept de trainer de groep bij elkaar. Het gaat niet goed met hem. Erg slecht zelfs. Geen kans op genezing. BAM!

Jan, het spijt me dat je er niet meer bent. Ik had je graag veel langer gekend.

Walter Vaags