Zonnige Zandlopertrail in de Veldhoek

Even tijd voor een groepsfoto

Eén maal per jaar organiseert de trailrun groep van de Zandlopers een ‘social trail’. Lekker ontspannen met een groep gelijkgezinde mensen een rondje door het bos rennen. Een simpel concept, maar meer heb je eigenlijk niet nodig om een perfect evenementje te organiseren. Dit jaar gingen ze daarvoor letterlijk terug naar de roots van de Zandlopers: het Hengelse Zand. Daar waar nestor Henk Mengers begon met de Zandlopers. Als start/finish/afterparty locatie was uiteraard Eetcafé de Veldhoek gekozen, daarvandaan wordt immers al sinds jaar en dag gestart voor de trainingen van de Zandlopers.

Zaterdag 17 mei mocht ik voor mijn gevoel heerlijk uitslapen. Normaal gesproken begin ik liefst vroeg met de training in het weekend, dan heb je nog tijd voor wat klusjes en sociale dingen. Nu mocht ik om 11:00 starten voor de 30 km trail. De lopers van de kortere afstanden mochten zelfs pas na de middag komen. Ik had wat reclame gemaakt binnen mijn appgroepjes en of het daar aan lag of niet: er waren naast Zandlopers heel wat leden van AVA ’70 en LVG op de diverse afstanden.

De 30 kilometer is toch een afstand die wat af lijkt te schrikken, er waren maar vijf lopers aan de start. De kortere afstanden hadden bijna last van teveel aanmeldingen. Bij de 15 km waren er bijna teveel mensen om in één groep door de bossen te lopen, maar de sfeer was uitermate goed. Even op elkaar wachten om de groep weer bij elkaar te krijgen was dan ook geen groot probleem. De Boa’s waren ook druk met de wegrace op de Varsseler Ring, dus liepen we daar geen groot risico om gepakt te worden in verband met een te grote groep…

Die wegrace was dan ook het enige minpuntje, voor zover je daarvan kon spreken. Het geluid van jankende motoren klonk de hele tijd op de achtergrond terwijl we aan het lopen waren en op diverse plekken waren zandwegen afgesloten voor verkeer. Dat was vooral voor onze mobiele verzorgingspost een probleem, als lopers mochten we na een praatje met de verkeersregelaar gewoon door. De 30 kilometer ging gelukkig ook nog een heel stuk richting Ruurlo en daar was het een heel stuk rustiger en waren de vogels weer volop te horen. Iedereen zijn hobby zullen we maar zeggen, ik geef toch meer de voorkeur aan op eigen kracht voortbewegen in plaats van honderd pk of meer in toom te moeten houden….

Het weer was werkelijk fantastisch. De zon scheen volop, het was lekker warm (maar niet te warm), weinig wind. Het bos is deze tijd van het jaar op zijn allermooist en de paadjes lagen er prima bij. Op sommige plekken waren de zandwegen een beetje mul, maar het was nergens echt modderig. Waar ik van de winter nog bijna tot aan de knieën door het water ging moest je nu zoeken naar water in de sloot. Een echte Zandloop was het dus.

Doordat het nog vroeg in het seizoen was hadden we ook niet veel last van blinzen, muggen en ander ongedierte. Hooguit een vliegje die onbedoeld naar binnen vloog en een flinke hoestbui veroorzaakte. Wel deden de verse brandnetels en braamstruiken goed hun best om ons tegen te houden, maar zonder succes. Tijdens zo’n 30 km is er natuurlijk volop tijd om een goed gesprek te voeren en dat gebeurde dan ook volop. Al kletsend en genietend van de omgeving tikten we de ene kilometer na de andere weg en uiteindelijk was het dan toch nog best vlot weer klaar.

De 30 kilometer ging mij eigenlijk best heel soepel af. Geen noemenswaardige problemen en ik voelde me nog prima op het eind. Heel tevreden en vooral genoten van alles. En eigenlijk gold dat voor zo goed als de hele groep. Weliswaar sommigen wat vermoeider en wat strammer, maar zonder grote problemen of pijntjes kwamen we weer bij de Veldhoek aan. Voor onze reisleider Peter was het zelfs al de tweede keer die week, want hij had de route ook al een keer helemaal verkend.

We waren ruim voor de andere groepen binnen, dus konden we de mooiste plekjes uitkiezen om te gaan zitten op het terras en even wat drinken. Langzamerhand kwamen ook de andere groepen binnen en werd het gezellig druk. Er werd volop gekletst en ervaringen werden uitgewisseld. Mocht er al verschil zijn tussen de diverse deelnemende verenigingen, dan was daar helemaal niets van te merken. Mooi dagje was het weer! Dank aan de organisatie en aan eetcafé de Veldhoek voor de bediening en service. (bron)

Andre Bleumink

Halve Marathon van de Veldhoek - 21.1 km - 2:34:55 uur

Samen met Miranda in de buurt van Veldhoek

Een virtuele wedstrijd georganiseerd door Henk Mengers. Ik heb deze wedstrijd samen gelopen met Miranda ter Haar, die de marathon liep. Halverwege ben ik ingestapt.

Drie gele hesjes en één zwarte ridder trekken ten strijde

Gerjo, Theo, Geert en Wim

Bij het lezen van deze kop verwacht je toch minstens één of ander spannend verhaal, maar hoe anders kan het zijn? Ik neem u mee naar een doodgewone vrijdagmiddag rond een uur of één.

Huize Geert Wevers: Geert zit aan de hoge tafel de krant voor zich, maar het lezen wil niet lukken omdat zijn ogen steeds dicht vallen. Ina vraagt hem nog wel wat maar Geert hoort niets.

Huize Gerjo Wevers: De heer des huizes heeft zijn vrouw Henrika naar de plaatselijke supermarkt gestuurd om boodschappen te halen, zodat hij zelf heerlijk languit op de bank kan vertoeven.

Huize Theo Stronks: Hier is het al niet anders. Adri is s morgens nog even extra voor Theo naar de kapper geweest, maar Theo heeft al genoeg moeite met zich zelf om hier ook nog aandacht aan te besteden. En dan komt er die middag ook nog een vracht Japanse split, verzucht Theo.

Huize Brinkman: Er wordt een verhaal in elkaar gezet voor de site van Geert.

Hoe heeft dit toch allemaal kunnen gebeuren? Ongeveer 6 uur eerder, dus rond 6.45 uur heerst er al een vreemde spanning bij huize Wevers. Geert en een strak voor zich uitkijkende Theo zitten aan de hoge tafel. Gerjo en Wim komen er ook bij, waarbij Wim er direct door Geert op wordt gewezen dat hij stil moet zijn want Ina slaapt nog (dit is voor ondergetekende niet gemakkelijk). Rond 7.00 uur kruipen we bij Bram, de zoon van Geert, in de auto om richting zijn werk te gaan in de buurt van Vorden. Bram werkt nu nog bij Dostal, dat achter café ‘Het wapen van Medler’, tussen Ruurlo en Vorden zit.

Je zult je afvragen, wat moeten deze heren daar op dat tijdstip? Geert had zich namelijk bedacht om in de voorbereiding van de Rotterdam marathon een extra lange duurloop te gaan maken en wat is er nu mooier om van Medler terug te lopen naar Aalten. Omdat wij toch wel een bepaald verantwoordelijkheid gevoel hebben tegenover Geert, hadden wij besloten om hem niet alleen te laten lopen, maar dan ook samen deze strijd aan te gaan. Gelukkig had Gerjo zijn fiets computer mee genomen en hij had thuis al vast een mooie route uitgezocht. En zo kan het gebeuren dat op deze mooie vrijdagmorgen rond 7.45 uur drie gele hesjes en één zwarte ridder bij een opkomende zon zich richting Aalten begeven, een kleine 30 kilometer verder op.

De eerste 10 kilometer gingen zeer voorspoedig, op enkele sanitaire stops na (bij sommige mensen is het hele bioritme ook van slag zo vroeg in de ochtend). Via de golfbaan ’t Zelle, de Varsselring en de Veldhoek kwamen we bij het restaurant ‘De Heeren van Wolfersveen’. Maar op dit vroege tijdstip was er nog weinig te doen, dus wij ook maar weer door. Gelukkig liepen we op de Aaltenseweg, wat toch al weer erg vertrouwd aan voelde en de vermoeidheid voor even deed vergeten .

Aangekomen in Halle, werd door Geert eerst de plaatselijke supermarkt aan gedaan. Gelukkig deed hij op tijd zijn muts af, omdat men anders wel eens kon denken dat het om een overval zou gaan. Van daar uit gingen de drie gele hesjes en de zwarte ridder richting huis, even de Radstake en dan ben je zo thuis, zo sprak men elkaar moed in. Maar zoals altijd viel dat vies tegen. Een lange weg naar de Radstake, namelijk de beroemde en beruchte Landstraat, meer dan 5 kilometer recht uit. Wat Theo halverwege ook terecht  deed opmerken: ‘bij ons in Aalten is  de Landstraat niet zooooo lang’. Ja Theo was nog scherp aanwezig.

Aan gekomen bij de Radstake kwamen de sterke verhalen over lang vervlogen tijden weer naar boven en kwam er nieuwe spirit in de groep. Maar ja, die Romienendijk is ook een verrekt lange weg en dan ook nog die klim naar de Watertoren. Maar als kinderen zo blij waren wij met deze mooie watertoren en het idee: we zijn er bijna. Wat zou de kortste weg naar Aalten zijn werd er al overlegt? Maar ja Geert moest en zou 30 kilometer op zijn Garmin hebben, dus er kwam nog een kort lusje bij, want anders kon hij niet thuis komen zo vertelde hij ons. Natuurlijk gingen wij ook nu weer mee, want samen uit, samen thuis. Na iets meer dan 3 uur kwam aan deze mooie tocht een einde en niemand van ons had dan ook spijt dat hij zo veel uren eerder vroeg was opgestaan voor dit avontuur. En die ene zwarte ridder, diep diep respect voor deze super prestatie.

Wim Brinkman

Aangekomen in Halle, werd door Geert eerst de plaatselijke supermarkt aan gedaan

Halle-Wolfersveen-Veldhoek

Prachtig optrekje langs de Veengoot

Vandaag is het Blue Monday (deprimaandag), een naam gegeven aan een datum voor de zogenaamd meest deprimerende dag van het jaar. De vader van 'blauwe maandag' is de Britse psycholoog Cliff Arnall. Hij bedacht in 2005 een, naar zijn zeggen, wetenschappelijk verantwoorde formule waaruit zou blijken dat de maandag van de laatste volle week van januari de dag is waarop de meeste mensen zich treurig, neerslachtig of weemoedig voelen. Dit zou te maken hebben met het feit dat goede voornemens mislukt zijn en de vakanties ver weg lijken. Daarnaast zijn de dagen nog donker en is de maandag voor veel mensen de eerste dag van de werkweek. Arnall werd in academische kringen overladen met kritiek, maar desondanks wijdden veel grote kranten en andere media vandaag kritiekloos aandacht aan het fenomeen.

Voor mij een extra reden om er eens lekker op uit te trekken voor een duurloop in de prachtig natuur van de gemeente Bronckhorst. De zon laat zich inderdaad niet zien en het weerbeeld is wat troostig maar ik heb er zin in. Ik parkeer mijn auto achter de motorsportaccommodatie van de Kappenbulten in Halle. Ik ken de omgeving nog een klein beetje doordat ik vroeger op de gelijknamig camping met mijn ouders heb gestaan. Volgens mij vertrokken we toen nog niet 's nachts maar dit terzijde. De eerste vier kilometer loop ik op de lange rechte Wolfersveenweg, waar ik de plaatselijke- school en het restaurant links laat liggen. Dit was het ook wel zo'n beetje en nadat ik de Ruurloseweg ben overgestoken gaat de verharde weg over in een zandpad en loop ik in de richting van de Veldhoek, het mooiste gedeelte van de route.

Op de hoek van de Stellingweg en de Oude Ruurloseweg stop ik even bij een geplaatst monumentje dat een zoeklicht voorstelt. Eerstgenoemde weg kreeg zijn naam na de 2e Wereldoorlog omdat de Duitse bezetter hier in het jong aangeplante landgoed een luchtafweergeschut en zoeklichten hadden geplaatst. In 1944 werd er naast nog nog een betonnen onderbouw gemaakt voor een lanceerplaats van V1 raketten richting Antwerpen. Ruim een kilometer verder kom ik langs het rode kerkje aan de Kapelweg. De Veldhoek behoorde tot de gemeente Hengelo(G) maar heeft ook banden met Zelhem. In het kerkje preekt zondags dan ook een Zelhemse dominee.

Langs het water van de Veengoot loop ik verder. Deze voormalige sloot is als werkverschaffingsproject gegraven als afwateringskanaal van het Veengebied zodat hier woningbouw mogelijk werd. Een aantal eigenaren van boerderijen kunnen ook alleen over een brug bij hun huis komen. Via de Dwarsdijk kom ik op de Bielemansdijk, dat één van de oudste verbindingen tussen Lichtenvoorde en Zelhem is. In de 19e eeuw heette deze nog de "Weg naar Lichtenvoorde". Aan de zuidzijde hiervan ligt de hoge en droge Halse rug en aan de noordzijde het Wolfersveen, voorheen een uitgebreid ondoordringbaar moerasgebied, vandaag is het er een stuk gemakkelijker om te lopen. Als ik weer terug ben bij mijn auto heb ik van het Blue Monday gevoel weinig gemerkt! (knooppunten: 5-73-74-22-5-6).

Klik op de link voor alle foto's

fotoalbum

Het rode kerkje aan de Kapelweg in Veldhoek

Het zoeklicht op de hoek van de Stellingweg en de Oude Ruurloseweg