AVA '70 organiseert Wandeling voor Wereld Alzheimer Dag: Samen in Beweging

De wandeling trok een diverse groep deelnemers

Afgelopen zaterdag 21 september stond in het teken van Wereld Alzheimer Dag, met als thema “samen in beweging”. Wereld Alzheimer Dag is een themadag ter bevordering van wereldwijde aandacht voor de ziekte van Alzheimer en alle andere vormen van dementie. Atletiekvereniging AVA '70 organiseerde een speciale wandeling van ongeveer 4 kilometer waarbij de nadruk lag op het samenbrengen van mensen. De wandeling, die plaatsvond in de prachtige omgeving van ’t Walfort en voerde langs de beek Boven Slinge, trok een diverse groep deelnemers. Onder hen bevonden zich mensen met dementie, hun familieleden, vrijwilligers van Stichting Alzheimer Oost-Nederland, lokale belangenbehartigers en een afvaardiging van de Gemeente Aalten.

Waar het begon… 

In april dit jaar werden (sport)verenigingen in de gemeenten Aalten, Oost-Gelre en Winterswijk door Stichting Alzheimer Oost Nederland schriftelijk uitgenodigd voor een informatiebijeenkomst op het gemeentehuis in Aalten. Deze bijeenkomst was bedoeld om elkaar te informeren en te inspireren om op die manier de krachten te bundelen om ‘Samen in beweging’ te zijn”. Dit alles met het oog op de Wereld Alzheimer Dag op 21 september. Een heel goed initiatief dacht het bestuur van AVA ’70, daar doen we aan mee!

Een dag van Verbinding en Beweging

Het evenement begon met koffie en wat lekkers. Vervolgens nam wandeltrainster Anita Hoornenborg het voortouw om te vertrekken. Tijdens de wandeling was er volop gelegenheid voor gesprekken en het delen van ervaringen. Onderweg moedigden we elkaar aan en genoten van de mooie natuur. De sfeer was gemoedelijk en er werd veel gepraat. Voor velen was het een waardevolle gelegenheid om even uit de dagelijkse routine te stappen en samen actief te zijn.

Samen Sterk

Na afloop van de wandeling was er een lunch bij het clubhuis van AVA '70 waar deelnemers konden napraten onder het genot van een riant gedekte tafel met broodjes, beleg, tosti’s, komkommer, tomaatjes, melk en jus d’orange. De aanwezigheid van een afvaardiging van de gemeente Aalten onderstreepte het belang dat de gemeente hecht aan initiatieven zoals deze. “Het is heel mooi om te zien hoe de gemeenschap samenkomt om mensen met dementie en hun families te ondersteunen,” aldus wethouder Joop Wikkerink. “Samen in beweging zijn, zowel letterlijk als figuurlijk, is essentieel voor het welzijn van iedereen.”

Een stap in bewustzijn

De wandeling van AVA '70 was niet alleen een sportieve activiteit, maar ook een belangrijke stap in het vergroten van het bewustzijn rondom dementie en het bevorderen van sociale inclusie. Het evenement toonde aan dat samen in beweging zijn een krachtig middel is om verbinding en begrip te creëren. Het initiatief werd afgesloten met een dankwoord aan alle vrijwilligers en deelnemers.

Annemarie Arentsen

Secretaris Atletiekvereniging AVA ‘70

Yvonne Raben, lopen na een stamceltransplantatie

Yvonne (rechts) en Anita (foto Eric Beatse)

Yvonne Raben-Ruwhof uit Aalten had in juli 2016 net goed en wel haar draai gevonden als recreatief loopster bij de Aaltense atletiekvereniging AVA’70 toen ze van de ene op de andere dag ontzettend moe werd. De diagnose die na een week gesteld werd: Acute Lymfatische Leukemie (ALL). Drie jaar later voltooide ze, na een stamceltransplantatie en een zware herstelperiode, de 5 kilometer tijdens de Gerard Tebroke Memorial. De loop die ze voor haar ziekte ook als laatste liep.

Yvonne heeft een sportverleden met spinning en body pump. Toen ze bijna 50 werd besloot ze om wat fitter te worden en wat kilo’s kwijt te raken door aan een loopclinic van De Zandlopers in het Achterhoekse plaatsje Lintelo mee te doen. Yvonne Raben: ‘Dat doel is goed gelukt, hoewel ik eerder steeds zei dat hardlopers doodlopers waren begon ik, net als mijn gezinsleden, het lopen steeds leuker te vinden. Na die eerste kennismaking wilde ik toch graag een 5 kilometer kunnen lopen en sloot ik me aan bij de recreatieve loopgroep van AVA’70 in Aalten. Daarna deed ik mee in regionale loopjes van 5 kilometer.’

Na haar deelname aan de prestatieloop tijdens de Gerard Tebroke Memorial in Aalten in 2016, een loop ter nagedachtenis aan de Nederlandse toploper en recordhouder, werd Yvonne van de ene op de andere dag ontzettend moe en kon ze haar trainingen niet meer volbrengen. Een beenmergpunctie bracht het antwoord: Acute Lymfatische Leukemie (ALL). Een ziekenhuisopname van ruim 6 weken volgde waarin ze veel chemobehandelingen en bloedtransfusies onderging. Raben:’ Op mijn verjaardag in oktober 2016 werd er voor mij een anonieme stamceldonor gevonden en in februari 2017 kreeg ik in Leiden de stamceltransplantatie. Gelukkig is de stamceltransplantatie goed gelukt en ik ben dankbaar en blij dat ik er nog ben.’

Na de transplantatie kon Yvonne nog maar weinig, haar conditie was weg. ‘Ik kon maar een paar stappen lopen, van de kamer naar de keuken, gewoon zitten of traplopen, alles was te veel. Stapje voor stapje heb ik mijn conditie opgebouwd. Na een jaar had ik door dat het de goede kant op ging. Ik ben afgelopen januari weer begonnen met trainen voor de 5 kilometer, wat mooi zou zijn als ik dat weer kon. Ik liep bij goed droog weer. Begin mei, een week voor de Gerard Tebroke Memorial, had ik de 5 kilometer voor het eerst in de benen.’

Yvonne besloot met haar deelname in Aalten geld in te zamelen voor Matchis, het Nederlands Centrum voor Stamceldonoren. ‘Als stamceldonor kun je een leven redden. Voor patiënten met een vorm van bloedkanker, zoals leukemie, zijn stamcellen van een donor vaak de laatste kans op leven. Bij Matchis kun je iemand een kans geven door je eenvoudig weg aan te melden. Jonge mannelijke donoren tussen de 20 en 30 jaar hebben de beste stamcellen. Ik heb het geluk van een match gehad en besloot geld bij elkaar te lopen in het shirt van Matchis. Samen met mijn hardloopmaatje Anita waarmee ik drie jaar terug ook had gelopen voltooide ik de 5 kilometer. Door te snel te starten en de warmte op de avond heb ik het de weken erna nog wel kunnen voelen maar de voldoening en dankbaarheid overheersen. De opbrengst van 755 euro was ook nog eens ruim boven mijn gestelde doel van 500 euro.’ (bron) 

Bert Pessink

Presentatie: 'Fit zijn en fit blijven'

Denise en Han ontvangen een attentie voor hun presentatie

AVA'70 atleten op water en brood?

Van alleen hard trainen, wordt je geen betere hardloper. Ook een goed voedingspatroon speelt hierbij een hele belangrijke rol. Als hardlopers zijn we gezond bezig, maar er valt nog zeker winst te behalen. Dat is een conclusie, die getrokken kan worden, na de presentatie die afgelopen vrijdag plaats vond in het vol clubhuis van AVA`70. Denise van der Donk, erkend gewichtsconsulent en in opleiding tot orthomoleculair sportconsulent en Han Tieltjes, sportmasseur en deskundige op orthomoleculair voedingsgebied gaven een interessante lezing over het onderwerp “Fit zijn en fit blijven.”

Het begint eigenlijk allemaal bij de basis en dat is de dagelijkse voeding die wordt ingenomen. Centraal hierbij staat de alom bekende Schijf van 5, die bij iedereen wel bekend is. Belangrijk hierbij is natuurlijk wel, dat de juiste hoeveelheden wordt genuttigd. Eigenlijk is dit niets nieuws, maar in de praktijk blijkt vaak, dat van het een de hoeveelheden worden overschreden, terwijl er van een andere schijf te weinig wordt gebruikt. Zo ontstaat er als het ware een verkeerde balans in het voedingspatroon. Naast de basisvoeding, die als het ware het fundament van de sportvoedingspyramide vormt, is ook sport specifieke voeding, zoals repen, sportdrank en gelletjes van belang zijn. Een derde toegevoegde waarde, die kan leiden tot betere prestaties zijn sportsupplementen. Een belangrijk en onderschat element, dat tot een betere sportprestatie leidt, is voldoende slaap. Niet alleen het aantal uren slaap is van belang, maar ook de regelmaat, zeker in aanloop na  een grote wedstrijd of tijdens een intensieve trainingsperiode.

Een drietal veel voorkomende problemen werden besproken en opvallend genoeg bleek, dat ook hierbij het (juiste) voedingspatroon een positieve invloed kan hebben op het voorkomen van problemen, maar ook bij het herstel. Bij maag- en darmproblemen, die tal van hardlopers hinderen, is dit wel voor te stellen. Te laat eten of verkeerd voedsel, zullen maag en darmen al snel kunnen prikkelen en irriteren. De meeste atleten hebben al een vast patroon, zodat problemen worden voorkomen. Desondanks is er nog extra winst te behalen met weinig aanpassingen. Een grote groep hardlopers heeft last van hoofdpijn direct na de wedstrijd en dit houdt soms langere tijd aan. In feite gaat het niet om reguliere hoofdpijn, maar is er sprake van een vorm van migraine. Een Vitaminetekort, kan hiervan heel goed de oorzaak zijn. Zorg ook altijd dat je voldoende drinkt. Richt je hierbij niet alleen op water. Betere is een isotone dorstlesser of water, dat je aanvult met mineralen. Een veel gehoorde blessure is op dit moment hielspoor, waarbij er in feite sprake is van overbelasting. Ook hierbij kan een verkeerd voedingspatroon van negatieve invloed zijn en kunnen de juiste voedingsstoffen het herstel te bevorderen.

Het gebruik van Sportvoedingssupplementen zijn bij tal van sporten niet meer weg te denken. De tabletten, poeders en gelletjes zijn ook op elke hoek van de straat te koop, voor weinig. Echter, het gros van de middelen heeft nauwelijks of geen werkbare stoffen en hebben dan ook op geen enkele invloed op een goed resultaat. Het is bij aanschaf erg belangrijk om hier goed op te letten, Belangrijke suppleties zijn bijvoorbeeld Omega 3, Vitamine D3, Multivitamine, Vitamine c en Magnesium. Elke hardloper kan veel baat hebben bij een goed voedingssupplement. Het zal de prestatie kunnen verbeteren, het herstel bevorderen  en bovenal de balans in het lichaam optimaliseren. AVA`70-atleten hoeven echt niet op water en brood, want dat zal de prestatie zeker niet verbeteren. Dat er nog winst te behalen is bij het juiste voedingspatroon, het gebruik van sportspecifieke sportvoeding en het nemen van sportsupplementen, daar was iedereen het wel over eens! Nu nog op zoek naar de juiste producten……

Mocht je vragen hebben op het gebied van basisvoeding, sportvoeding of sportsupplementen? Vraag het gerust aan Denise van der Donk: Email: info@ikkanhetaan.nl of Telefoon: 06-13035818

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 3

Erwin Wamelink
Kriegerdreef 18
7121 JK Aalten

Ava’70
Bestuur
De heer Posthumus
Bredevoortsestraatweg 110a
7122 MH Aalten

14 november 2013

Betreft, dopinggebruik

Geachte voorzitter en overige bestuursleden van Ava’70, 

Er moet mij toch iets van het hart. Zoals jullie wellicht gemerkt hebben ben ik de laatste tijd niet helemaal mezelf. Ik heb een geheim dat ik met niemand kan delen. Het schuldgevoel begint verschrikkelijk aan mij te knagen. Ik ga er mentaal aan kapot. Het wordt langzamerhand een martelgang. Ik kan het gewoon niet langer verkroppen. Ik doe hier iets uit de doeken wat ik werkelijk nog niemand heb verteld. Het is iets dat me vreselijke spijt maar Ik heb doping gebruikt.

De druk die mij werd opgelegd door de club en mijn achterban kon ik niet aan. Als het grote talent van de vereniging waren alle ogen op mij gericht. Ik moest het worden: de nieuwe Gerard Tebroke. Met mij had Ava’70 eindelijk weer een echte topper in huis. Nationaal maar ook internationaal zou ik het gaan maken. Diep van binnen wist ik dat ik de hooggespannen verwachtingen nooit zou kunnen waarmaken. Doping was mijn enige oplossing!

Al een halfjaar loop ik bij een psycholoog. Ik kom hier behoorlijk tot rust. Toch werken de sessies maar tijdelijk. Als ik ‘s nachts lig te woelen in mijn bed, komt het schuldgevoel automatisch weer naar boven. Het wordt met de dag erger. Ook bij de katholieke kerk heb ik steun gezocht. De emotionele biecht bij onze priester was een enorme opluchting, maar helaas ook van tijdelijke aard.

Mijn dopinggebruik ligt inmiddels al een tijdje achter me. In de maanden oktober en november van het jaar 2012 heb ik structureel gedopeerd. Het ging hierbij om het middel ‘Salbutamol’, in de volksmond beter bekend als ‘Ventolin’. Het middel wordt voornamelijk voorgeschreven aan mensen met klachten aan de luchtwegen. Mijn huisarts schrijft mij dit medicijn sinds 2011 voor om mijn inspanningsastma tegen te gaan. Het poederige middel moet worden toegediend via inhalatie. Hiervoor gebruik ik een kleine blauwe inhalator. Voor een training of wedstrijd mag ik één keer inhaleren. In de bewuste dopingperiode nam ik nagenoeg altijd voor een inspanning drie tot vier ‘pufjes’. Veel meer dan de toegestane hoeveelheid. Voor de tweede Boekeldercross van 2012 heb ik zelfs zeven keer geïnhaleerd, met hyperventilatie en duizelingen tot gevolg. De trainingen verliepen door de misbruik van het middel voortreffelijk. Ik werkte de trainingen in moordend tempo en zonder moeite af. Tijdens wedstrijden bleef het gewenste effect echter uit. Het schuldgevoel sloeg op mijn benen. Mijn prestaties gingen er eerder op achteruit dan vooruit. 

Mijn sociale leven staat al een poosje op een laag pitje. Vrienden zie ik weinig en met mijn ouders leef ik op gespannen voet. Net als mijn sociale leven verwaarloos ik ook mijn studie. Ik kan ’s ochtends het bed niet uitkomen en ’s avond de slaap niet vatten. Het is een hel.  Veel drank en cocaïne helpen mij om te vluchten van de realiteit. De hartverscheurende psychische pijn zwakt wel af maar verdwijnt niet door de verdovende middelen. 

Nadat eerder dit jaar Lance Armstrong en Michael Boogerd een bekentenis aflegden, voelde ik dat ik niet langer kon achterblijven. Maar het duiveltje, die ik sinds mijn dopinggebruik met mij mee draag, houdt een bekentenis tegen. De zware last op mijn schouders wordt de laatste weken ondragelijk. Ik kan mezelf niet meer recht in de spiegel aankijken. Het is klaar nu, het hoge woord moet er gewoon uit!

Wat ik belangrijk vind om te vermelden is dat ik in de betreffende periode alleen heb gehandeld. Mijn trainers Theo Stronks en Hans Prinsen zijn absoluut niet op de hoogte van mijn dopinggebruik. Hetzelfde geldt voor clubarts Jan Raben. Hij weet tot op de dag van vandaag niets van mijn bedrog. Mijn clubgenoten zijn mijns inziens ook niet op de hoogte. Zonder namen te noemen denk ik wel dat jullie als bestuur scherp moeten toezien op een aantal atleten, vooral uit de A-groep. Ik kan niks bewijzen, maar ik merk aan alles dat ik niet de enige ben die uit het verboden snoeppotje heeft gegeten.

Ik kan mij voorstellen dat het vertrouwen in mij volledig weg is. Toch wil ik graag met jullie in gesprek om het één en ander te verduidelijken. Ik kan niet alles goed maken in een gesprek, maar toch wil ik dat jullie mijn hele verhaal horen. Daarnaast wil ik vragen om mijn verklaring tijdelijk binnenskamers te houden. Ik kan natuurlijk niet van jullie verlangen dat het verhaal in de doofpot wordt gestopt, maar ik zou het prettig vinden dat het (nog) niet aan de grote klok wordt gehangen. 

Mijn welgemeende excuses,

Erwin Wamelink

Boek Jolanda Lammers uit Winterswijk komt vandaag uit

De cover van het boek van Jolanda Lammers

Vandaag, vrijdag 3 augustus, verschijnt bij uitgeverij Boekscout, het boek Doorlopen, hardlopen met MS, geschreven door Archeus-lid Jolanda Lammers. De 166 pagina’s dikke paperback is gebaseerd op de weblog die Jolanda al jaren bijhoudt en die haar ervaringen als hardloopster beschrijft, sinds zij in 2005 de diagnose MS, multiple sclerose, kreeg. Met reflectie en humor beschrijft Jolanda haar zoektocht naar een juiste balans in sportbeoefening, medicatie, voeding en mentale aspecten. Het boek Doorlopen is te bestellen in elke erkende boekhandel of via de webwinkel van boekscout.nl. De prijs is 16,95 euro, ISBN 978-94-6176-086-9.

Een aantal citaten uit de uitgave worden in het kort hieronder weergegeven:

                                                       

Ik zit de hele tijd te worstelen of het nu MS of ms moet zijn. Ik geloof dat het meestal met hoofdletters wordt geschreven, maar op de een of andere manier heb ik daar toch moeite mee. Ik wil het niet groter maken dan het is en ik vind ook dat deze ziekte dat niet verdient. Zo’n rotziekte en dan zal ik daar ook nog eens keurig hoofdletters voor gebruiken. Het zet mijn hele leven op zijn kop, gooit mijn toekomstperspectieven overhoop. Werken, hardlopen, leven, hoe gaat dat verder?

-          - -

Nog zie ik voor me hoe de neuroloog het computerscherm naar ons toe draait. Omslachtig laat hij ons enkele witte verkleuringen zien die te zien zijn in mijn hersenweefsel. Ik weet ondertussen al lang waar dat op duidt. Multiple sclerose. Allang gegoogled. Toch zijn al die witte vlekken wel erg confronterend  Gevolg is dat ik de eerste tijd erg hinderlijk steeds Herman van Veen heel vrolijk in gedachten hoor zingen met: “Ik heb óveral witte plekken in mijn kop!” En nu moeten we wachten, een afspraak maken voor een lumbaalpunctie. Die moet het vonnis compleet maken. Langs mijn wang rolt een traan. Gek is dat, uit één ooghoek. Zou dat ook met de MS te maken hebben?

- -  -

Ik heb een tijdje niet getraind. Het is heel raar om je af te moeten vragen hoe dat ook al weer moet, hardlopen. Voorzichtig begin ik weer. Bij onze oprit zit een bultje, om het verkeer te remmen. Daar wandel ik nog maar even gewoon. En dan begin ik. Verdorie, zo moeilijk kan dat toch niet zijn. Gewoon het ene been voor het andere. En verdomd, het gaat.

- - -

We hebben nog nooit zoveel leuke dingen gepland als de afgelopen tijd. Toch ergens wel met de gedachte, nu kan het nog. Tegelijkertijd haat ik die gedachte, zo dramatisch.  We boeken een reisje naar de zon. Op het vliegveld voel ik me gelijk een halve crimineel, want er moet dus een spuit mee. Voor de reis heb ik een speciaal koeltasje. In de tent hebben we weliswaar een koelkastje, maar het is zo warm dat ik bang ben dat ze niet koel genoeg blijven. Ik zet de koelkast dan maar op een goed hoge stand. Dit zorgt er weer voor dat de koelkast ’s nachts weer heel koud wordt. Achterin vriest het bijna, de spuiten moeten wel vorstvrij bewaard worden. Kan ik me daar weer druk om maken. Verder is het ook een aparte ervaring om zittend in je tentje een spuit te zetten. Het geeft toch een beetje een junkie-achtig gevoel.

                                                            ---

Als iemand vraagt hoe het met je gaat, komt er nadat ze je heel even hebben aangehoord, heel erg vaak het verhaal van iemand die ze ook kennen en die het veel erger heeft. Rolstoel, erg achteruitgegaan, dat soort dingen. Alsof het nog niet moeilijk genoeg is om te leven met het idee dat je elk moment zoiets naars kan overkomen. Nee, daar moet je nog even aan herinnerd worden!

                                                        ----

Voorzichtig kunnen we  zeggen dat ik een milde vorm heb. Maar dit geeft geen garanties voor de toekomst. Maar ja, dat heeft niemand eigenlijk. Hoeveel procent kans heb je om onder een auto te komen, of van de trap te vallen, een ander ernstig ongeluk te krijgen of een ernstige ziekte. In theorie ben ik natuurlijk dan nog weer in het nadeel, want het hebben van MS sluit je niet uit voor een andere ziekte of een ongeluk natuurlijk. Ha, misschien heb ik daar ook nog wel meer kans op, want wankel op de benen of slecht zien is in het verkeer natuurlijk ook niet bepaald bevorderlijk.

                                      ---- 

Soms vraag ik me wel eens af waarom ik? Aan de andere kant denk ik dan weer gelijk: waarom zou ik het niet zijn? Eigenlijk ben ik de meest ideale persoon om MS  te krijgen. Ben ik toch nog ergens goed in. Ik heb geen kinderwens, want we hebben al drie kinderen gelukkig. Dat lijkt me namelijk heel moeilijk om de afweging te maken: is het wel verstandig om kinderen te krijgen als je MS hebt. Hoef ik helemaal niet te doen, want we hebben ze al.

                                                               ---

Voor iedereen komt een moment dat je niet meer elke keer een snellere tijd neerzet, maar moet accepteren dat het dus wat minder gaat. Als je erg snelle toptijden hebt gehaald, kun je in ieder geval nog een heel stuk terugvallen voordat je bij de kneusjes hoort. Dat is dan wel weer een voordeel. Maar ja, je bent dan natuurlijk nog niet gehard. Je weet nog niet hoe het is om ingehaald te worden, af te zakken naar de laatste regionen. Accepteren dat je loopt op een plek waar je dus thuishoort is nog helemaal niet zo gemakkelijk.  Blijven dromen is mooi. Je dromen af en toe bijstellen noodzakelijk.

                                                                            ----

.”Wat heb je eigenlijk voor klachten op het moment? Gaat goed nu toch?” Ik vertel haar dat het inderdaad vrij goed gaat nu en ik mijn voornaamste beperkingen ervaar tijdens het hardlopen. Zegt ze:”Eigenlijk een luxeprobleem dus!”  Misschien dat ik mijn luxeprobleem even uit kan lenen aan haar? De opmerking blijft door mijn gedachten spelen, danst door mijn wezen. Ik voel me gekwetst

                                                                          ----

Ik kreeg deze week een cadeautje van MS-anders omdat ik donateur ben. Een leuk doosje met daarop de opwekkende tekst: ‘Hoe kun je plannen maken voor de kerst als je niet weet hoe je leven er dan uit ziet?’ En bedankt! In het doosje etiketten, een pen en kerstkaarten. Allemaal met opdruk MS-anders. Alsof je die gaat gebruiken! Ik dus niet. Ook nog een zielige brief. En een acceptgiro natuurlijk.

site van Jolanda

Jolanda Lammers, met het eerste exemplaar 

Ook de Loohuiscross competitie in Aalten ontbreekt niet in het boek

                                                                                   

Hardloophumor

Theo Stronks, bezig met het uitreiken van de prijzen

Niet alleen voetballers hebben humor, ook atleten mogen onder elkaar wel eens lachen. Bij de prijsuitreiking van de jaarlijkse crosscompetitie van atletiekvereniging AVA'70 uit Aalten werd er bijvoorbeeld geschaterd.

Hardloper Theo Stronks reikte de prijzen uit maar ontving vervolgens zelf ook nog een aardigheidje: een vaantje met daarop een rollator. Hardloophumor, want de vitale vijftiger Stronks kreeg onlangs een nieuwe heup, aldus een regionale krant.

1e Training na mijn ziekenhuisopname

De hardloopschoenen kunnen gelukkig weer aan

Vanavond heb ik voor het eerst weer gelopen na mijn ziekenhuisopname. Ik was wel benieuwd of ik er nog wat van merken kon maar het viel me redelijk mee. Wel heb ik heel rustig getraind. 

Na ongeveer 4 kilometer te hebben ingelopen en wat rekken en strekken heb ik twee keer een 400 meter gelopen in 1,50 minuten. Daarna nog vijf keer een 200 meter in 54 seconden. 

Hierna nog lekker een paar kilometer uitgelopen. De volgende keer probeer ik weer wat sneller te lopen en de training verder uit te bouwen. 

Weekoverzicht

Het was me het weekje wel

Hield ik afgelopen zondag nog een eerste plaats bij de Engbergenloop in Gendringen, op dinsdagavond werd ik plotseling opgenomen in het ziekenhuis. De nacht van dinsdag- op woensdag heb ik zelfs op de Intensive-Care doorgebracht. De dagen daarna mocht ik alweer op een gewone afdeling liggen en donderdagmiddag werd ik weer uit het ziekenhuis ontslagen. Al met al toch even schrikken!

Op vrijdag kreeg ik een receptie aangeboden omdat ik 25 jaar in dienst was bij mijn werkgever. Deze receptie kon gelukkig gewoon doorgaan.

Een weekje dus vol tegenstrijdigheden waarin er weinig werd gelopen!