AVA'70 jeugd geniet volop op Texel

De AVA'70 jeugdleden met hun begeleiders

Het inmiddels al een hele mooie traditie, waar enorm naar uit gekeken wordt. Het laatste weekend van de schoolvakantie verblijven de junioren van AVA`70 een weekend in Texel en genieten van een druk programma. Dit keer vertrokken de 40 enthousiaste jeugdleden op vrijdag 16 augustus met de bus voor hun jaarlijkse uitje in groepsaccommodatie “de Zwaluwhof.” De organisatie had weer een mooi aantal activiteiten voor de groep gepland. 

Na de voorspoedig verlopen busreis was het tijd voor het inkwartieren, de kamers verdelen en meer van dit soort noodzakelijke karweitjes. Na het eten vertrok de club voor een gezamenlijke strandwandeling, waar het genieten was van het rulle zand, de golven en de wind. De zaterdag werd optimaal sportief ingevuld met een hardlooptraining en een fietstocht naar de wereldberoemde vuurtoren van Texel. Beide activiteiten hadden gemeen, dat de duinen veelal het tempo bepaalden en dat menigeen toch wel wat dieper moest gaan dan verwacht. 

`s Avonds werd er volop genoten van de barbecue en het kampvuur en het bleef nog enige tijd lichtelijk rumoerig op het terrein. Na een betrekkelijk korte nacht was de laatste dag al weer aangebroken. Een aantal fanatiekelingen ging op deze zonnige zondag nog op pad voor een duurloop. Nadien ging de hele groep richting het strand om te chillen en sommigen lieten zich uitdagen door het zeewater. Daarna volgde het minst leuke gedeelte van het weekend, namelijk het opruimen van de spullen, het pakken van de koffers en de terugreis. Moe, maar met een geweldige ervaring in de bagage arriveerde het gezelschap rond een uurtje of 10 weer op de thuisbasis.

Het jaarlijkse feestje op Texel zorgde voor blijde gezichten bij de AVA`70-junioren en het weekend heeft ook zeker nog de nodige “nagenietmomenten” opgeleverd! (FR)

Schitterend weekend AVA'70 jeugd op Texel

De AVA'70 jeugd op het strand van Texel

Na vele uren van voorbereiding was het op vrijdag 20 augustus dan eindelijk zover: AVA meets Texel 2021. Het jaarlijkse uitje van de AVA`70-junioren naar de Wadden is - ondanks corona - dit jaar niet extra bijzonder, maar ook weer wel. Dit jaar is namelijk de vijfde editie én de organisatie van het kamp doet het voor het eerst van A tot Z helemaal zelf.

Rond half 10 trapt buschauffeur Frank het gaspedaal van de bus diep in voor het grootse avontuur en met een lekker tempo wordt het gezelschap feilloos naar de Teso gereden.

Tijdens die rit in de bus worden er tal van gesprekken gevoerd en vooral veel gelachen. Het gezelschap, een schitterende mix van jeugdig AVA-talent tussen de 11 en 15 jaar, is klaar voor een prachtig weekend op Texel en ook best wel benieuwd wat de organisatie dit jaar voor programma in elkaar heeft getimmerd. Even na 13.00 uur reed de bus Texel op en zette linea recta koers richting het strand waar er de mogelijkheid was om de frisse zeelucht op te snuiven. Van deze gelegenheid werd door de AVA-janen ruimschoots gebruik gemaakt. Daarna vertrok het gezelschap richting groepsaccommodatie “Zwaluwhof” in de Koog, waar het inkwartieren even voor de nodige (gezellige) chaos zorgde. Toen de rust was wedergekeerd stond er wederom een bezoek aan het strand en de zee op het programma, maar nu met zwemkleding. Na het nodige vertier kregen de kids lekkere pannekoeken voorgeschoteld en werd de eerste dag afgesloten met een buitengewoon gezellig kampvuur.

De wekker liep zaterdagochtend al vroeg af, want een nieuwe expeditie volgde. Op de nuchtere maag en gehuld in een stoer kampshirt startte om exact 08.03 uur een duurloop van een kleine 6 kilometer. Uiteraard werd er voor gezorgd dat iedereen de eindstreep haalde, maar dat viel voor menigeen nog niet zo hard mee. Bij terugkomst kon er worden aangeschoven voor het ontbijt en dat was niet aan dovemans oren gericht, want het hardlopen had gezorgd voor de nodige trek. Daarna kreeg het peloton een uurtje of wat voor zichzelf en dat zorgde voor veel sport- en spelactiviteiten rondom het complex: een potje tafeltennis hier, een voetbalwedstrijdje daar. Maar ook tijdens deze uurtjes nam het schitterende geluid van plezier hebbende kinderen de boventoon. Nadat de lunch was genuttigd stond er een nieuwe uitdaging te wachten, waar – tot het moment van vertrek – niemand van wist. Op het strand van De Koog lagen dik 20 pakken en planken klaar voor een heuse surf-les op zee. Terwijl de eerste groep al wiebelend en vooral vallend de golven trotseerde, vermaakte de rest zich met de verschillende strandactiviteiten. Na 1,5 uur werd er gewisseld, zodat iedereen de kans kreeg om te proeven aan het surfen, dat op het oog niet zo moeilijk lijkt, maar in werkelijkheid toch wel flink wat oefening vraagt. Na deze prachtige middag met mooie ervaringen en mooie beelden was het de hoogste tijd om de barbecue aan te steken. De hongerige magen moesten immers wel weer gevuld worden, dus werd het vlees op de barbecue gegooid en namen Erwin en Diederik de taak op zich om 55 hongerige magen goed te vullen. Met resultaat overigens.

Opnieuw werd, toen de avond viel op het Waddeneiland, het kampvuur aangestoken, werd het spel "Weerwolven" van avond 1 ingeruild voor gitaren en zang en kwam er langzamerhand een einde aan een prachtige tweede dag.

Na een korte nacht werd het Aaltense gezelschap zondagochtend wakker en leek het er even op dat regen de grote spelbreker zou gaan worden, maar niets bleek minder waar, want AVA meets Texel is niet compleet zonder een fikse regenbui. Na het laatste ontbijt van het weekend werd opnieuw de hardloopkleding aangetrokken en werd er koers gezet richting de duinen, waar een heuse wedstrijd op het programma stond. De plensbuien hadden er echter voor gezorgd dat het parcours iets verlegd moest worden, maar daar maakte wedstrijdleider Michiel Wellink zich geen zorgen om. Één ronde was 3,5 kilometer en er kon gekozen worden om dit 1 of 2 keer af te leggen. Het was natuurlijk ploeteren geblazen, want de omstandigheden waren verre van ideaal. Toch weerden de jongelingen zich bijzonder dapper en iedereen kwam moe, maar zeker ook voldaan bij de eindstreep aan. Terug bij de groepsaccommodatie stond er een uitstekende lunch klaar en er werd flink gestapeld. Hierna werden de koffers gepakt, de boel opgeruimd en schoongemaakt en was het helaas tijd voor de terugreis. Omdat de oversteek nog een poosje op zich liet wachten werd er besloten om als afsluiting nog een strandwandeling te maken, alvorens er weer koers werd gezet richting de Achterhoek ging. Even over 21.00 uur draaide de bus bij AVA`70 de parkeerplaats op, waar inmiddels alle ouders zich hadden verzameld om de kids te begroeten en mee te nemen naar huis.

AVA meets Texel 2021 wordt bestempeld als één van de mooiste weekenden van de afgelopen 5 jaar en zal een bijzondere herinnering blijven. De AVA`70-junioren hebben met elkaar als groep aan prachtig avontuur beleefd, waar ze nog lang van kunnen nagenieten. Er wordt nu al reikhalzend uitgekeken naar de editie van 2022 en dat zegt meer dan genoeg! (FR)

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 226

De deelnemers aan het Texelkamp in augustus

Een rollade in een netje met een rode plofklop

Na de succesvolle column van vorige week (veertien likes), waarin ik op majestueuze wijze  - doorspekt met spraakmakende anekdotes en snedige humor - Jerrel Balke tot zijn achillespezen afzaag, dender ik voort in mijn Top10-lijst van sportieve hoogtepunten van 2020. Een hoogmoedige aangelegenheid, aangezien ik de hardloopschoenen dit kalenderjaar amper tien keer heb aangetrokken. Enfin, ik verzin wel wat. Vandaag een boeiende inkijk in ons weekendje Texel, waarin ik mijzelf klein maak en bewonderenswaardig kwetsbaar opstel.

Een rollade in een netje met een rode plofkop. Dit typeert mijn lichamelijke toestand ten tijde van het Texelkamp van eind augustus. Het Ava-hemd pas ik niet meer, toch trek ik het aan. Tussen al die magere lopers voel ik mij die volgevreten witte filantroop in donker Afrika. De onderlinge wedstrijd staat op het punt van beginnen. De organisatie heeft er alles aan gedaan om zoveel mogelijk hoogtemeters in een rondje van 2500 meter te proppen. De parcoursbouwers kijken met een genoegzame grijns naar de meute die zo als onwetend vee naar de slachtbank wordt geleid. Voorzitter Rudi staat als vanouds strak van de spanning. Hij krijgt nog liever een rolberoerte dan dat hij van mij verliest en mijn bloedeigen pupillen zullen ook geen kans onbenut laten om mij een mes in de rug te steken. Er staat dus het één en ander op het spel.

Na drie meter weet ik al genoeg. Dit wordt een afgang, dus een hilarische middag voor de rest. Om onduidelijke redenen zien mijn clubgenoten mij graag lijden. En ze treffen het. Niet alleen ben ik een handvol kilo’s te zwaar, mijn conditie laat eveneens te wensen over. Na iedere duinbeklimming zak ik dieper in de stront. Piepend en knorrend hobbel ik door het mulle zand. De gretige lichtgewichten dartelen met speels gemak weg uit mijn blikveld. Onder het toeziend oog van enkele strandbezoekers ben ik zelfs genoodzaakt om te gaan wandelen. Op een steile duin krijg ik een enorme wegtrekker en ik heb even de angst dat ik een hartaanval krijg. Het valt mee. De volgende vernedering volgt al snel. Gertjan Bentert, een goede atleet maar één van de slechtste hardlopers van Oost-Nederland, huppelt moeiteloos met mij mee en spreekt mij bemoedigend toe. Wat een schetsvertoning. Ik word inmiddels niet meer ingehaald. Achteraf is dat wel te verklaren, Jan en alleman is de finish al gepasseerd. Klappend en joelend word ik binnengehaald. Ik krijg wat schouderklopjes en een speels tikje op de billen Aan sommige gezichten zie ik dat ze moeten vechten om hun lach te onderdrukken. Als de rust enigszins is wedergekeerd, krijg ik van Tijn Piest (meer dan 2 minuten sneller dan ik) de definitieve nekslag. “Erwin, de volgende keer wil ik jou wel hazen.”

Op een steile duin krijg ik een enorme wegtrekker en ik heb even de angst dat ik een hartaanval krijg. Het valt mee.

AVA'70 meets Texel in coronaproof jasje

13 leiders en 43 jeugdleden op het grootste Waddeneiland van Nederland

Dat in de coronatijd prima een reis kan worden georganiseerd, bleek maar weer in het laatste weekend van augustus. Voor de vierde keer trok een grote groep enthousiaste AVA ’70-leden (13 leiders en 43 jeugdleden) naar het grootste Waddeneiland van Nederland. In een iets ander jasje kon de traditionele ‘AVA meets Texel’ van Team Happy Code gewoon zijn doorgang vinden.

Nadat op vrijdagochtend 28 augustus alle reizigers van een AVA-mondkapje waren voorzien, werd de laatste informatie op de ouders en kinderen overgebracht. Even na negenen kwam de Ditax-bus van vaste chauffeur Frank en zijn vrouw Helga in beweging. Na een tussenstop had het voertuig een kleine drie uur later zijn plekje op de Teso gevonden en werd het vasteland verlaten. Even later kwam de groep aan op de plaats van bestemming: groepsaccommodatie de Zwaluwhof, gelegen in De Koog. In no-time werd alles uitgepakt, opgemaakt en ingericht en stond het eerste uitstapje op het punt van beginnen. De meeste Avajanen waagden zich aan een frisse duik in de Noordzee, terwijl voor een enkeling het opsnuiven van de Texelse zeelucht voldoende was. Voor de eerste dag dan, want (bijna) iedereen zou nog in aanraking komen met het zoute water. De pannenkoeken van eigen meel werden ‘s avonds gulzig naar binnen gewerkt en na een potje Weerwolven bij het kampvuur was het tijd om de nodige uurtjes slaap te pakken.

Zaterdagochtend half negen. Een grote groep sportievelingen vertrok voor een mooie ochtendloop van 6 kilometer. Lekker hardlopend wakker worden en de energie in de benen lopen. Het bleken onstuimige omstandigheden, maar dit mocht de pret niet drukken. Na een groepsfoto op het strand, waar zo’n twee kilometer moest worden overbrugd, keerde de groep drijfnat terug naar de groepsaccommodatie. Maar des te beter smaakte het ontbijt, dat bij terugkomst klaarstond. ‘s Middags stond iets spectaculairs op het programma: branding-raften en branding-kajakken bij paal 9. Na het aantrekken van een wetsuit, anorak en reddingsvest en het opzetten van een helm kon iedereen het water op. Onder begeleiding van de instructeurs trotseerde men de golven en voeren de deelnemers we in rap tempo weer terug naar het strand. Een geweldige ervaring voor velen. Bij de barbecue en het kampvuur werd nog eens nagenoten van deze avontuurlijke activiteit.

Met de slaap nog in de ogen verschenen de jeugdleden op zondag aan het ontbijt. Het Texelweekend kon natuurlijk niet voorbij gaan zonder enige vorm van competitie. De zondagochtend was vrijgemaakt voor een uitdagende duincross in Nationaal Park Duinen van Texel. Een wedstrijdje georganiseerd voor AVA ‘70, door AVA ‘70. Een heuse strijd met de elementen: duinpaden, mul zand, strand en bospaden wisselden elkaar af. De meeste belangstelling was voor de 2,5 kilometer, maar ook de 1 en 5 kilometer werden gelopen. Op een enkeling na stonden alle Texelgangers aan de start en na een warming-up en groepsfoto kon de strijd beginnen. Enkele trainers, wiens namen de schrijver van dit verslag uit eigenbelang niet noemt, werden flink afgestraft in de tweede ronde van het parcours. Later bleek dat vooral de senioren moeite hadden met de twee steile zandbulten die in het parcours waren opgenomen. Wandelend naar de accommodatie werd de wedstrijd nog eens geanalyseerd en werd nagenoten van een mooie cross. Eenmaal aangekomen bij de Zwaluwhof begon het schoonvegen van de kamers en het inpakken van de koffers. Na een welverdiend broodje knakworst en bekertje soep werden de laatste spullen opgeruimd. Even na drieën kon de terugreis richting Aalten beginnen. Met vermoeide ogen, maar mooie herinneringen zette de delegatie rond acht uur weer voet op Aaltense bodem. Langzaam werd de parkeerplaats van AVA ’70 steeds leger en keerden alle reizigers weer terug naar huis. Wederom een fantastische activiteit die door Team Happy Code in goede banen werd geleid. 

Tijn Piest

Jeugd AVA'70 geniet op Texel

55 AVA'70-leden genieten op volle toeren van Natuurgebied De Slufter

Zon, zee en hardlopen: het zijn de 3 basis ingrediënten voor het jaarlijkse Texel-kamp van AVA’70, dat na 3 edities zijn vaste plekje op de agenda heeft. Tussen vrijdagochtend 30 augustus en zondagavond 1 september bleek de energie van de deelnemende C&D junioren bijna onuitputtelijk, maar werd alles weer in goede banen geleid door het organisatiecomité: Team Happy Code.

Het is vrijdagochtend 08:45 uur. Terwijl de 43 jeugdleden zich opmaken voor vertrek, is Ditax-buschauffeur Frank, samen met zijn vrouw Helga, druk in de weer om alle koffers, tassen en kratjes in te laden. Een aantal organisatoren van Team Happy Code, inmiddels een bekende naam binnen de Aaltense atletiekvereniging, loopt nog zenuwachtig heen en weer. Een kwartiertje later wordt de motor gestart en begint de reis richting Den Helder. Nadat we met de bus De Koog binnenrijden, doen we daar nog een aantal boodschappen en komen we aan bij Groepsverblijf Zwaluwhof, waar de bedden worden verdeeld en alles in orde wordt gemaakt. Terwijl er door de 2 meegenomen ouders/chef-koks alvast wordt begonnen aan het avondmaal, ruim 200 pannenkoeken, vertrekken de junioren naar de zee en worden de hoge golven getrotseerd. Na het eten is het tijd voor het kampvuur en blijft het nog gezellig tot middernacht.

Als de atleten de slaap uit de ogen hebben gewreven, hebben een paar volwassenen het trainingsrondje al verkend. Op zaterdagochtend staat er namelijk een duurloop naar het strand op het programma. Even naar achten komt de groep in beweging, waarna het tempo ietwat wordt opgeschroefd. Na over het strand te hebben gelopen, wordt de delegatie opgesplitst in twee groepen. De nóg fanatiekere groep zal namelijk nog een extra lus over het strand maken. Na 6 kilometer zit de ochtendtraining erop en kunnen de lopers voldaan aanschuiven aan het ontbijt. Die middag wordt er vanwege het zonnige weer uitgeweken naar Natuurgebied De Slufter en komen we uiteindelijk aan bij de duinen. Hier is genoeg tijd voor ontspanning: van duinspringen, tot voetballen en van zonnebaden tot zwemmen. Nadat iedereen een ijsje achter de kiezen heeft en er nog wat boodschappen zijn gehaald, is het ’s avonds tijd voor de barbecue. Na het ondergaan van de zon wordt er nog een spelletje ‘Weerwolven’ gedaan en sluiten de jeugdleden hun vermoeide ogen.

De zondagochtend was gereserveerd voor een wedstrijdje. Dit jaar was niet de plaatselijke atletiekvereniging, maar juist Team Happy Code benaderd om een aantal afstanden uit te zetten. De startstreep was getrokken onderaan de duinen en vanaf daar kon er worden gekozen uit 1, 3 ½ en 7 km. Bijna iedereen liep de wedstrijd, terwijl enkelen hun plicht uitvoerden als jurylid. Voor alle hardlopers was er op het eind een herinnering in de vorm van een flesje, dat kon worden gevuld met Texels duinzand. Na een laatste wandeling over het strand, was het ’s middags alweer tijd om de koffers in te pakken en alles spik-en-span achter te laten. Want aan alles komt een eind en voor velen vloog dit weekend heel snel voorbij.

AVA ’70 heeft zich goed laten zien op Texel en ook de organisatie wist deze activiteit wederom tot een goed einde te brengen. Het was een fantastisch weekend, waarbij de gezelligheid van de vereniging weer voorop stond. (bron)

Verslag jeugd AVA'70 van het weekend in de Koog op Texel

De  jeugd van AVA'70 op Texel

Een super gezellig Ava-weekend op Texel

In het laatste weekend van augustus was het dan eindelijk zover. Van vrijdag 24 t/m zondag 26 augustus 2018 werd de 2e editie van 'AVA meets Texel' gehouden. Een weekend vol gezelligheid, zo'n 3 en een half uur reizen van de AVA '70 basis. Het is nog voor 09:00 uur als iedereen zich meldt bij de atletiekbaan. De koffers, tassen en appeltaarten worden de bus ingeladen. Een mooi gezelschap C&D junioren en leden van Team Happy Code, 56 in totaal, neemt plaats in de bus van Ditax-chauffeur Frank. Eenmaal in de bus blijkt de stemming er al goed in te zitten en zo vertrekken we richting Den Helder. Na een korte boottocht van slechts een kwartier komen we aan op het grootste Nederlandse waddeneiland en naderen we onze bestemming: Groepsverblijf Zwaluwhof Texel, gelegen in De Koog. Hier worden de kamers van de accommodaties verdeeld en alle spullen uitgepakt. Diezelfde dag worden nog wat inkopen gedaan en rond 19:00 uur kan iedereen genieten van een lekker bord patat met een frikandel of kroket. Binnen wordt het spel Weerwolven gespeeld, voordat iedereen uiteindelijk in slaap valt.

De tweede dag begint met een duurloop naar het strand en weer terug. De diehards strijden tegen de kou en duiken de zee in. Uit ervaring is het wel lekker in het zoute water van de zee, maar aan de kant slaan de rillingen je op de rug. Bij terugkomst staat het deel die bij het verblijf bleef al te wachten op het ontbijt. Ook wordt alvast brood gesmeerd voor 's middags, want er staat een bezoekje aan Ecomare op het programma. Bij dit centrum voor wadden en Noordzee kunnen niet alleen jonge en zieke zeehonden bewonderd worden, maar ook (bruin)vissen en roggen zijn te vinden. Tussendoor loopt een deel van de groep ook een leuke wandeltocht door de duinen. Onze buschauffeur vervoert ons vervolgens naar de kust, waar de voeten even kunnen worden gekoeld. Daarna kan nog even het centrum bezocht worden en arriveert iedereen weer bij Zwaluwhof. Terwijl een groep aan het voetballen is, wordt ook alles voor de BBQ klaargezet. Nadat iedereen een worstje en een hamburger op heeft, verplaatsen we ons naar het kampvuur voor gitaarspel, marshmallows en gezelligheid. Hier wordt de laatste avond afgesloten.

Op zondag begint de dag met het ontbijt en vervolgens het opmaken voor de wedstrijd. Jazeker, tijdens dit Texelkamp wordt er meegedaan aan de 'Turfveld Zomercross' in Den Burg. Als we met de bus aankomen bij 't Turfveld, moeten de deelnemers verrassend en verbaasd hebben opgekeken hoe de geelhemden met 50 atleten bij de inschrijftafel verscheen. Hier mag iedereen alvast een vaantje pakken en kunnen de deelnemers een inschrijfbriefje (fungeert als startnummer) invullen, die ze om hun arm kunnen bevestigen. Het is een leuke crosswedstrijd met heuveltjes door het Texelse bos. Het grootste deel van de AVA '70 delegatie kiest voor de 4150 meter, die wordt gewonnen door onze eigen Michiel. Naast de podiumplekken worden bij de verloting na afloop o.a. waardebonnen en een shirt gescoord. In de bus krijgt iedereen een welverdiende medaille en daarna kunnen we nog één keer de zee in bij Paal 19,5.

Nadat iedereen een broodje knakworst en een kommetje soep achter de kiezen heeft en het brood voor onderweg is gesmeerd, werken we met z'n allen net zo lang door tot alles er weer spic en span uitziet. Nog voor 16:00 uur laten we De Koog achter ons, om vervolgens de boot op te rijden. De herinneringen aan Texel blijven, terwijl we steeds verder naar het vaste land varen. Door alle afleiding op de terugweg rijden we in no-time weer het complex van onze eigen club op en moeten we helaas afscheid nemen van dit leuke weekend. Texel, Team Happy Code, de C&D junioren en de deelnemers aan de Carwash: onwijs bedankt voor dit super gezellige, sportieve en fantastische AVA-weekend! We hadden regen en zon, maar dit deed de pret niet bederven. Texel...see you later!

Tijn Piest (12 jaar)

Uitslagen van de Turfveld Zomercross in Den Burg op Texel

Ontzettend veel AVA'70 jeugd bij de Zomercross op Texel

 Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

verslag en foto's

site organisatie

Sportieve dagen op Texel

De vuurtoren van Texel, op het noordelijkste puntje van het eiland

Een korte en sportieve vakantie in de maand november op het grootste Nederlandse Waddeneiland Texel gaat er altijd wel in. De gemiddelde lengte van het eiland is ruim 20 kilometer en de gemiddelde breedte 8 kilometer, waardoor Texel een landoppervlak van bijna 170 km heeft. In iedere plaats van dit prachtige eiland zijn we wandelend, hardlopend of fietsend wel geweest en meestal was het startpunt ons hotel in Den Burg. Het is één van de zeven dorpen van het eiland, ieder met een eigen karakter en een eigen gezicht.

Den Burg is de hoofdplaats van Texel en ongeveer de helft van de 14.000 inwoners van Texel woont er. Het is dan ook niet zo gek dat het zelfs in het najaar een vrij levendig dorp is. De restaurants zijn er trouwens ook prima.

De Waal is het kleinste dorpje en ligt centraal gesitueerd op het eiland. Een rustig dorpje waar een gemoedelijke sfeer hangt en voordat je er erg in hebt, ben je er ook al weer uit. Je kunt je haast niet voorstellen dat het dorpje honderden jaren terug aan zee lag.

Veel mensen vinden Oosterend het mooiste dorp van Texel, met de imposante Maartenskerk als opvallend middelpunt. Er omheen liggen schilderachtige straatjes en steegjes, met mooie oude geveltjes.

In Cocksdorp, op het noordelijkste puntje van Texel staat de vuurtoren van het eiland. Deze toren was echt wel noodzakelijk want voor de kust van Texel zijn in de loop der eeuwen vele schepen vergaan. Terwijl er aan het begin van de negentiende eeuw wel vuurtorens stonden op Terschelling en in Den Helder, had Texel alleen een houten baken. Dit was duidelijk onvoldoende want tussen 1848 en 1860 vergingen er maar liefst 72 schepen voor de Texelse kust. Dankzij jarenlange inspanningen werd in 1863 begonnen met de bouw van de vuurtoren, waarna op 1 november 1864 het licht werd ontstoken. In 1945 werd de toren zwaar beschadigd. Hij is in 1948 hersteld door hem met een nieuwe muur te omhullen en een nieuwe bovenbouw te plaatsen. Dit veranderde de vorm van de toren doordat hij een stuk breder werd. Rond het noordpunt ontmoeten ook de Noord- en Waddenzee elkaar. Daardoor is er een gevaarlijke stroming en is zwemmen verboden.

De Koog is de badplaats van het eiland, waar alleen een duinenrij het dorp scheidt van het strand en de zee. Ook enkele mooie natuurgebieden liggen op loopafstand van het dorp, waar deze week nog een Avajaan zijn intrek in een hotel heeft genomen en ongetwijfeld ook de nodige kilometers heeft gemaakt. Mijn eerste stravaatje was nog maar net de wereld in of ik kreeg al een reactie. Leuk dat je er daar pas achter komt dat je in dezelfde week op hetzelfde eiland zit.

Oudeschild is het enige dorp van Texel dat nu nog direct aan zee ligt. Eb en vloed kunnen in de haven rustig hun gang gaan. Een aantal keer per jaar stijgt het zeewater zo hoog dat de kade overstroomt maar daar schijnt een Oudeschilder niet warm of koud van te worden. De omgeving van dit dorp hebben we beter leren kennen door een prachtige wandeling die we daar gemaakt hebben.

De laatste dag rijden we terug naar het meest zuidelijke dorp van Texel Den Hoorn, waar de veerboot ons terug naar den Helder brengt. Enkele prachtige dagen zitten er weer op, waarvan we volop genoten hebben met prachtig novemberweer. Erg veel kenden we niet weer terug van het eiland, maar het was dan ook al weer 28 jaar geleden dat we er voor het laatst waren geweest!

Het zit er weer op

Texel, Oudeschild: Waddenzeedijk en Hoge Berg

Boerderij in de buurt van Oudeschild op Texel

We lopen een mooie tocht over het zuid-oostelijke deel van eiland over veel graspaden, door een bos en over rustige asfaltweggetjes naar en over de 'Hoge Berg', waar je kan genieten van de prachtige uitzichten op de glooiende akkers, graslanden en waar je met helder zelfs de Waddenzee kunt zien liggen. De 'Hoge Berg' is dan ook het hoogste punt van een keileembult van 15 meter hoog op het eiland Texel. 

Zowel in het begin als aan het einde van de route loop je over de hoge Waddenzeedijk met ook daar vanaf weidse vergezichten. Het karakteristieke dorpje Oudeschild heeft een sfeervolle vissershaven en het is dan ook de thuishaven van de Texelse vissersvloot. In de 17e eeuw was Oudeschild een dorp met internationale betekenis dankzij de Rede van Texel. Hiervandaan vertrokken veel VOC-schepen. Het dorp beleefde toen een glorietijd, onder meer omdat de schepen op Texel proviand insloegen. In de periode daarvoor heette het dorp nog 't Schilt.

Daarnaast heeft het dorpje pittoreske straatjes en steegjes en even buiten het dorp ligt De Schans, een prachtig gerestaureerd verdedigings wallencomplex. Oorspronkelijk werd het fort in 1574 gebouwd door Willem van Oranje om de schepen te kunnen controleren, die het Marsdiep invoeren. In de Gouden eeuw werd Fort De Schans ook gebruikt als gevangenis en rechtbank voor muiterij op de schepen. In het fort zijn ook enkele mensen geëxecuteerd. Voor de restauratie werd het fort steeds slechter en er werden stenen van het fort gebruikt om huizen te bouwen in Oudeschild. Rond 1930 werd een deel van het fort afgegraven om de dijken te verstevigen.

In de voormalig zuivelfabriek van Oudeschild maakt de Texelse bierbrouwerij sinds 1999 speciaal bier met traditioneel vakmanschap en eigentijdse technologie. Gebrouwen met naast vakmanschap alleen duinwater, gerst en tarwe van het eiland zelf, hop en een giststam die allen op Texel te vinden is. Dat maakt al hun speciaal bieren tot een puur product van Texel. Skuumkoppe, een karaktervol donker witbier, kan ik zelfs iedereen aanraden om eens te drinken, het is zelfs in Aalten te koop!

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

 De Texelse bierbrouwerij in de voormalig zuivelfabriek van Oudeschild

AVA'70 jeugd meets Texel 2017

Texel 2017 afgebeeld in één collage

Wat is er mooier dan de zomervakantie afsluiten met een vakantieweekendje naar Texel met je loopmaatjes van AVA`70? Na een uitgebreide voorbereiding was het vorige week dan eindelijk zover...  Een bus vol met 60 laaiend enthousiaste C- en D-junioren (12-15 jaar) en begeleiders vertrok op vrijdagochtend met de bus en een volgauto richting het grootste Waddeneiland. Het programma bestond uit de verschillende activiteiten en natuurlijk was er ook ruimte om lekker met elkaar te chillen.

De eerste stop werd gemaakt in Den Helder, waar het Marine-museum werd bezocht. Een beetje cultuursnuiven in de vakantieperiode is natuurlijk nooit verkeerd en je steekt er altijd wat vanop, zo de organisatie dacht. Na de korte oversteek komt het Aaltense gezelschap op Texel aan en zet de bus koers richting kampeerboerderij Jonkersbergen, waar het weekend zal worden doorgebracht. Na het inkwartieren was er even een uurtje tijd om te chillen en dat wisten de jonge atleten zeker te waarderen. `s Avonds toerde de club naar Paal 17, om hier lekker van het strand te genieten, ook al was er een flinke bui opkomst, die ze ook gevoeld hebben.

Na een korte nachtrust stond er op zaterdagochtend een trainingsloopje van ruim 8 kilometer door het prachtige duingebied op het programma. Bij de terugkeer werd er een lekker ontbijt naar binnen gewerkt en dit werd  gevolgd door een wandeltocht door De Slufter. Dit is een uniek natuurgebied met watertjes, heide en grassen. De sokken en schoenen droog houden lukte maar weinigen, de pret vergoede echter alles. Hierna was er nog een uurtje tijd om door Den Burg te struinen. `s Avonds stond er een bijzonder gezellige barbecue op het programma. De sfeer werd nog vergroot door het pas opgerichte AVA`70-koor, dat gespecialiseerd is in het zingen van Nederlandstalige hits.

Na het vroege ontbijt op zondagmorgen vertrok de bus al bijtijds naar het strand, waar het hele gezelschap meedeed aan een lokale hardloopwedstrijd. Het peloton deelnemers kleurde voor de helft geel en uiteraard werden er diverse podiumplekken binnengesleept. Omdat ook de verloting nog de verschillende prijzen opleverde, was de sfeer bij de terugrit optimaal. Na de welverdiende lunch gingen de jonge AVA-jongeren opnieuw naar ‘Paal 17’, waar een 19-meterlange vinvis aangespoeld was. Het dode dier was reusachtig groot en stonk geweldig, maar het was wel bijzonder om daar bij aanwezig te zijn. Nog een uurtje werd er rondgelopen op het prachtig, mooie en brede strand van De Cocksdorp alvorens het peloton weer met de bus naar huis vertrok.

Alle jeugdleden hebben een geweldig weekend op Texel achter de rug. De samenwerking tussen de junioren was buitengewoon en er zijn samen bijzonder leuke activiteiten ondernomen. De reis naar Texel zal volgend jaar zeker een vervolg kijken, daar waren allen het helemaal over eens!   

AVA meets Texel 2017

Op vrijdagochtend 18 augustus is er een bus vol AVA-leden naar Texel vertrokken om daar een fantastisch weekend met elkaar te beleven. En dat is enorm goed gelukt! Namens heel Team Happy Code wil ik iedereen stuk voor stuk bedanken, omdat iedereen die mee was, dit kamp fantastisch en onvergetelijk heeft gemaakt! Ga je volgend jaar weer mee? We hopen van wel!

Namens Team Happy Code, bedankt!

Joppe Roos

Foto's van een weekendje Texel junioren AVA'70

In de duinen bij den Hoorn

Klik op de link voor de foto's van Nathan Posthumus

fotoalbum

Video van de AVA'70 jeugd op Texel

De beelden zijn gemaakt door Joppe Roos, een onvergetelijk weekend met met alle C en D junioren van AVA'70.

Foto's van de Bos en Duin Zomercross in den Hoorn op Texel

De groep C en D jeugdleden van AVA'70

Klik op de link voor de foto's van Nathan Posthumus

fotoalbum

Prachtige prestaties AVA'70 bij de Bos en Duin Zomercross op Texel

De jeugd van AVA'70 op weg naar de start

Een spannende sprint voor de eerste plaats bij de 8 kilometer van de Bos en Duin Zomercross. Jimmy van Bemmel uit Leiden  wist die te winnen in 33:04. Een fractie later kwam Maarten Bloem uit Voorschoten over de streep. Hij liet de klok stilstaan op 33:05. Gerard de Heer uit Utrecht kwam als  derde binnen in 33:52. Bij de vrouwen zegevierde Claudia Geldermans uit Den Helder in 40:22.

Er was een grote groep van atletiekvereniging AVA ’70 uit Aalten en ook een groep van Voorschoten ’97 afgekomen op deze cross in de Dennen. Een drukte van jewelste. De laatste groep kwam met hun trainer Ed Zijl, die tijdens zijn vakantie op Texel vaak met de zomerloopjes meedoet. Het weer was goed en na een paar spetters, liet ook het zonnetje zich van de goede kant zien.

De tijdwaarneming had het druk om alle 138 deelnemers van hun goede tijd te voorzien. Er waren 53l lopers, die voor de 4 km kozen. Spannend en goed voor de Texels atleten om te strijden voor de ereplaatsen. Milan Verheugen uit Arnhem won in 16:02. Tweede werd Axel Garritsen in 16:07 en derde Björn Rossel uit Sinderen met 16:25. Bij de vrouwen won Lisa Römer uit Haan (D) in 19:44.

Bij de jeugd was de deelname ook groot. In totaal 56 kinderen voor 1 of 2 kilometer. Bij de kortste afstand won als vanouds Widlem de Wit in precies 4:00. Hij moest dit keer wel extra zijn best doen omdat hij op de hielen werd gezeten door Sven Meinen uit Aalten die finishte in 4:02. De bronzen plak was voor Lars Meinen ook uit Aalten. Zijn tijd was 4:33. Bij de meisjes was de overwiining afgetekend voor Megan Havik in 4:21. Op de tweede plaats eindigde  Flore Posthumus uit Aalten in 5:14 en als derde kon Vera Lugtendorp uit Almere gehuldigd. Haar tijd was 5:22. De 2 kilometer ging de overwinning bij de jongens naar Coen van der Kerkhof in  8:13 en bij de meisjes won Noa Luijmes uit Aalten in 9:10. Na afloop was het druk op het terras bij BOSQ restaurant en met een zeker ongeduld werd de verloting afgewacht.

Klik op de link voor de foto's van Cees Timmer 

site organisatie

Verslag van de 14e editie van de Zestig van Texel

De Zestig van Texel

Hans Sieleas heeft op Tweede Paasdag mee gedaan aan de 60 kilometer van Texel. Hij heeft de eindstreep echter niet gehaald. Na 48 kilometer en het legen van zijn maag heeft hij maar besloten in de auto te stappen. Het was een zware uitgave van de Zestig van Texel, met de eerste 35 kilometer.een harde wind (4-5) op de kop. 

Even later is hij bij een hagelbui achterstevoren  gaan lopen, omdat het nogal pijnlijk in het gezicht was. Ook was er veel mul zand en golven, die als je even niet oplette, in je schoenen liepen. Het hoort er allemaal bij. De komende dagen gaat hij lekker uitwaaien en nog een beetje luieren op Texel.

uitslagen

site organisatie

Hans zijn startnummer

Drenthel, Bleumink en Roelofsen lopen de 60 van Texel

Rob Roelofsen, Henrie Drenthel en Andre Bleumink

Toen de paashazen op 1^ste Paasdag werk weigerden om eieren te zoeken bij dit koude voorjaarsweer trokken wij (André Bleumink, Freddie Kruisselbrink en Henrie Drenthel) richting het eiland Texel om daar mee te doen aan de twee-jaarlijkse ultraklassieker De Zestig van Texel.

Na een voorspoedige reis kwamen wij die zondagmiddag rond 14.00 uur aan in ons onderkomen, pal naast de finish, de Stayokay van Texel. Aangezien de uitgifte van kamersleutels en startnummers pas vanaf 15.00 uur was deden we ons eerts maar even te goed aan een paar lekker Skuumkoppe (volgens André het beste wat Texel te bieden had, dit weekend). Om 17.30 uur schoven we achteraan een lange rij voor de Pasta Party, die goed verzorgd was. Tijdens de aansluitende, spijsverterende wandeling werd al gauw duidelijk dat morgen de korte broek in de tas kon blijven. Wat een koude wind. Om 19.00 uur weer terug in de bar waar we onder het genot van een kop koffie konden genieten van welverdiende voetbaluitslagen. Na de koffie toch maar weer verder gegaan waar we ’s middags ook al goed mee bezig waren totdat de plaatselijke rockband Landmark 105 met hun decibels ons het ‘domlullen’ wel heel moeilijk maakten en wij rond 22.00 uur de stapelbedden maar opzochten.

Na voor de één een geweldige nacht en voor de ander een onrustig gedraai stonden wij rond 7.30 uur al te popelen om te gaan ontbijten. Uiteraard ging dat goed en toen begon het getwijfel; jasje aan, jasje uit, rugzak mee, rugzak thuis etc. Om 9.15 uur de bus gepakt naar de start en er was geen weg meer terug. Eventjes nog een goed uurtje rondhangen bij de startlocatie NIOZ en wat bekenden tegen gekomen ging het richting startdoek. Van een aangenaam zonnetje achter het glas werd het toen wel menens. Een snijdende koude noord-ostenwind waaide over de vlakte.

Toen om klokslag 10.35 uur het startschot werd gegeven door Wim Verhoorn, oud bondscoach van de KNAU, waren op één na de 120 km lopers die om 4.35 uur gestart waren het keerpunt van de zestig gepasseerd. De hele meute (ca. 515 deelnemers op de startlijst)  zette zich in beweging over het fietspad richting het strand. Van onze deelname in 2009 wist ik nog dat na de verzorging bij het 5 km punt het rechtsaf ging De Hors op met ca. 2 km los zand. We hadden net daarvoor ons jackje uitgedaan omdat het met de wind achter best wel warm was, maar dat kon nu gelijk weer aan. Een ijzige koude wind woei ons vol in de snuit over het hele strand. De doelstelling was vooral rustig te blijven lopen en voor ons houdt dat in niet boven de 10 km/uur komen. Nou, daar hoefden we met deze omstandigheden geen enkele moeite voor te doen. Dat ging vanzelf.

Na een fijn stukje fietspad in het bos ging het na de 15 km weer door de duinen het strand op en begon het gebuffel opnieuw. D’r viel bar weinig te zien op het strand, geen enkele ingegraven Duitser en ook de zeehonden waren allemaal op safari. Net na De Koog het strand weer af en het ging op naar de Slufter. Normaal zat dit ongetwijfeld een prachtig natuurgebied zijn maar nu na de slopende eerste 20 kilometer was dit beeld aardig vertroebeld.Freddie was inmiddels in geen velden of wegen meer te bekennen en André en ik liepen de hele tijd net voor of net achter Rob Roelofsen. Bij de verzorgingsposten, waar wij ons aan van alles en nog wat te goed deden en het strandzand uit de schoenen klopten werden we steeds ingehaald en met de tussenstukken ging hij ons weer voorbij. Achteraf zij hij geen enkele verzorgingspost te hebben gezien.

Halverwege bij het 30 km punt waar we een tijd noteerden van ca. 3.20 uur, wisten we al zeker dat we de gehoopte eindtijd van ruim 6 uur niet gingen halen maar dat het volgende doel finishen binnen de 7 uur (=limiet) voor ons ging gelden. Na weer  een lastig fietspad richting de vuurtoren van Texel waren we eindelijk bij het verste punt van het eiland en zouden we eindelijk de wind schuin achter krijgen. Allebei hadden we zoiets van dat de eerste 35 km de meeste krachten al opgesoupeerd had en dat bleek ook aardig te kloppen. De laatste 25 km was inderdaad wat wind betrof goed te doen met het was ook echt geestdodend. Lange asfaltstukken links van de dijk wisselden zich af met lange asfaltstukken rechts van de dijk, ofwel een geasfalteerd fietspad op de dijk.

Voor wat mijzelf betreft gaat er niets boven het rennen door bossen en heuvels met het liefst geen enkel verhard gedeelte er bij en flink wat hoogte verschillen. Nou, zo’n rondje Texel op je trailschoenen met tussen de 45 en 50 km verharde weg komt je dan op een gegeven moment de oren uit. Ik weet wel dit zit vooral tussen de oren, maar bij een trail heb je in ieder geval nog het idee dat je door de tempowisselingen die je noodgedwongen hebt nog enigszins hersteld. Daarvan was hier op 2^de Paasdag geen sprake. Maar niet geklaagd, we doen dit tenslotte vrijwillig onder het mom dat we het leuk vinden, toch?

We telden de kilometers af en vanaf 40 km wisten we ook wel dat we het gingen halen mits er geen rare dingen gebeurden. Die gebeurden niet en na zo’n 6 ½ uur kwam in de verte Den Burg weer in het zicht en persten we er nog een laatste eindsprint uit. Rob had ons nog weer eens een keer ingehaald en tsja, je blijft tot het eind in competitie. Gebroedelijk komen we na ruim 6 uur en 44 minuten over de streep, alwaar Freddie ons staat op te wachten. Hij heeft 6.20 uur gelopen en heeft als toevoeging dat ie bij 52 km “helemaal kapot” ging en “eens maar nooit weer”.

Maar al met al was het toch een leuk weekend. De benen zijn nu nog wel verrot en de knieën doen ongelofelijk zeer, maar ja, dat is van korte duur. Op naar de Loop van Vlaanderen op 28 april.

Groeten Henrie

uitslagen

foto's Rob Roelofsen

foto's Andre Bleumink

Rob Roelofsen

Henrie Drenthel

Andre Bleumink

Het routeschema van Texel