Reckense Markepad in Oldenkotte

De start en finish, op de grens van Nederland en Duitsland

‘Sponslopen langs de Berkel’

Als je het drielandenpunt noemt, denk je al snel aan het zuiden van Limburg, maar veel dichter bij huis en zeker zo mooi ligt ook een drielandenpunt wat maar weinigen weten. Op de plek waar Duitsland, de Achterhoek en Tukkerland elkaar raken, startte onze 14e wandeletappe, genaamd het Reckense Markepad. Het werd weer een gedenkwaardig avontuur…..    

De chauffeur van de dag krijgt ook altijd gelijk de rol van regenanalist. Dat wil zeggen dat hij bepaalt of het weer een fijne wandeling toelaat. Frank kreeg deze pittige taak toegewezen, bekeek de buienradar een keer of 10 en zag dat het goed was. In Rekken aangekomen, bleek dat de miezerregen aanhield, terwijl dit niet aangekondigd was. Omdat de neerslag al enige dagen voor de nodige waterproductie had gezorgd, waren onze schoenen al na exact 378 meter struinen door het lange gras volledig verzadigd en voelden aan, alsof je sponsen aan de voeten had. Wat een feest!

Theo, die natuurlijk bekend staat om zijn sierlijke pas en dito houding hield, in tegenstelling tot zijn kompanen, de broekspijpen volledig droog. Een logische verklaring hiervoor is het feit dat de veteraan van medio maart tot eind oktober in de korte bokse loopt en slaapt. Geert daarentegen klaagde behoorlijk, maar hij slenterde dan ook voorop en moest het spoor trekken. Dat is natuurlijk bij deze omstandigheden zeker geen pretje en hij had inmiddels alles onder de gordel al drijfnat. Na een krappe kilometer passeerden we de haven van Oldenkotte waar een stuk of 40 jachten keurig gerangschikt klaar lagen. We waanden ons even in Monaco, maar deze gedachte was van korte duur, want alle aandacht was gericht op het meanderende smalle paadje dat gevolgd moest worden.

Hoewel het nog betrekkelijk vroeg was, floten de vogels al het hoogste lied en liepen de hazen kruislings voor ons langs. Het was best genieten geblazen en dat gevoel werd verder versterkt, toen een ree wed gespot op 10 over 1. Frank dacht er zelfs twee waar te nemen, maar werd totaal niet serieus genomen.

Na 3,5 kilometer moesten we met een pondje over de Berkel en Theo begon als een dolle aan het touw te hengsten, omdat hij van menig was, dat hij het dobberende vlot naar zich toe moest halen. Niets was minder waar, want samen met Geert dreven ze langzaam van de kant weg. Frank stond niets anders te doen dan een geweldige sprong te maken om ook mee te varen. De heldendaad lukte ternauwernood en eenmaal aan de overkant werd besloten om maar even een eetpauze in te lassen.

Geert trok een zak onbesmeerde, dus kale mueslibollen los en werkte er in no-time 4 of 5 naar binnen. Theo genoot intens van een beker afgetapte melk en sloot tijdens het lurken zelfs even de ogen. Frank stond er stampvoetend bij, want hij heeft een bloedhekel aan regen en wilde de tocht het liefst zo snel mogelijk vervolgen.

Opvallend genoeg kwamen we werkelijk niemand tegen in de prachtig natuurlijke omgeving, op één vrouw na. Ze had naast een enorme rugzak ook een tweetal skistokken bij zich en keek een beetje verdwaald rond. Logisch natuurlijk, want ze was, gezien haar uitrusting, de weg volledig kwijt.

We passeerden een mooi watertje, waar een reiger een lekker visje aan het zoeken was en een flinke brulkikker zich van de beste kant liet horen. We hadden werkelijk het idee dat we op de open afdeling van Artis rondliepen, zoveel diersoorten passeerden ons of lieten zich spotten in de bomen, op de velden en langs het water van de Berkel.

Naast het natte gras, vormden een veertigtal smalle slootoversteek plekken af en toe voor hilarische momenten. De met kippengaas bedekte spoorbielzen waren goed te nemen. Lastiger waren de passages, waar je eerst over een hoge balk moest stappen alvorens je op een 14 centimeter dikke plank terecht kwam. Theo, die bij de gymnastiek altijd al een bloedhekel had aan het onderdeel balk, zat ook deze morgen aardig te stuntelen. Nu is hij ook al aan zijn derde heup bezig, dus dat hielp zeker niet mee. Dat deed ook vooral Geert niet, want hij kieperde Theo bijkans over het obstakel of hield hem dusdanig vast dat onze nestor er bijna vanaf flikkerde. Van iemand die al ruim 43 jaar werkzaam is in de zorg mag je wat meer barmhartigheid verwachten, maar dit terzijde.

In het zicht van de haven werd besloten om nog maar even een korte pauze in te lassen en hier ontstond opnieuw enige consternatie. Theo beweerde dat zijn vrouw een overheerlijke Knopper in de tas had gedaan en daar had hij gruwelijk zin in. Maar waar hij ook zocht, nergens was de lekkernij te vinden. De 70-plusser dreigde finaal over de zeik te gaan en ging verbaal geweldig van gat richting Geert en Frank, die als verdachten werden gekenmerkt. Tot groot vermaak van het beschuldigde duo zat het koekje gewoon in het voorste vakje, daar waar het altijd zit, zo is bekend.

De finish werd even voor de middag bereikt en helaas stond er niemand in de grensplaats klaar met bloemen, aanmoedigingen of applaus. Ook het ererondje achter de grenspaal leverde weinig respons op, dus werd besloten om gauw aan te schuiven in het lokale bruine café Raterink. De tijd had hier zo`n dikke 180 jaar stilgestaan, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door een soepkom cappuccino en overheerlijke appeltaart.

De Reckense Markeloop van ruim 11 kilometer is een absolute aanrader met heel veel natuurgebied, talloze diersoorten en leuke passages. Met een paar medewandelaars kun je een bijzonder gezellige tocht beleven, net als wij……     

De haven van Oldenkotte

Verslag van de 9e Grachtenloop in Bredevoort

KAB Grachtenloop AVA'70 razend populair

Ondanks flinke plensbuien, regende het persoonlijke records, prachtige prestaties en lachende gezichten bij de 9e editie van de Kab Grachtenloop. Bijna 500 atleten gingen de strijd met de elementen aan en finishten in de sfeervolle hardlooparena op `t Zand in Bredevoort.

In de stromende regen vertrokken de jongste talenten voor hun wedstrijd over ruim 1 kilometer en liepen bijna de klinkers uit de straat. Het leverde mooie plaatjes op en een geheel Aaltens podium. Bij de jongens won Casper Schokkin overtuigend, werd Timme Waalder tweede en Mart ter Haar derde. Bij de meisjes was Liene Waalder de snelste, scoorde Juul Kleinhesselink de tweede tijd en het brons was voor Bowie Gerritsen. 

Op deze afstand werd Senna Ansink bij de jongens gehuldigd als Bredevoorts kampioen en was deze titel bij de meisjes voor Elle Ansink.

Het was inmiddels wat droger geworden, toen de oudere jeugd van start ging voor hun race over 2200 meter. De regen had het parcours loodzwaar gemaakt, maar de lopers lieten zich van hun allerbeste kant zien. Jesper Wieggers van AVA`70 liep een sterke wedstrijd en werd knap tweede. Bij de meisjes hield Suze Stegeman zich als voetbalster prima staande in het hardloopgeweld en ging prompt met de derde podiumplek strijken.

De titel voor snelste Bredevoorter ging naar Simon Prins, terwijl bij de meisjes deze eer was voor Maggie Rots.

Bijna 320 (!) atleten stonden om 19.45 uur te popelen van ongeduld om te kunnen starten voor hun wedstrijd over 5 of 10 kilometer. De favorieten hadden zich vlak voor de startstreep opgesteld en hoewel de sfeer buitengewoon ontspannen was, waren ze van plan om er een mooie strijd van te gaan maken. Gelijk na het startschot zette het peloton zich in beweging en trok het lange, gekleurde lint met lopers door de smalle straten. Bob te Lindert had er duidelijk zin in en maakte de wedstrijd hard. De concurrentie kon behoorlijk in de buurt blijven, maar kon niet verhinderen dat te Lindert onbedreigd de overwinning naar zich toe trok in de snelle tijd van 15,34 minuten. Twan ter Horst pakte een fraaie tweede plek, terwijl Luuk Amkreutz als derde finishte. Bij de Dames lukte het Lynn Rusink om na een prima gelopen wedstrijd een tijd ruim onder de 20 minuten te lopen en zegevierde met ruime voorsprong. Mirit Middelkoop gaat steeds sneller lopen tijdens  wedstrijden, tikte een tijd net boven de 20 minuten aan en werd hiermee tweede.

Op de 10 kilometer kwamen Mark te Brake en Bredevoorter Koen Hoornenborg na 1 ronde gelijktijdig door en de beslissing viel, toen te Brake het tempo wat opvoerde en solo over de meet kwam in de fraaie tijd van 33,37 minuten. Bij de Dames een Duitse zege, want Tina Isensee uit Bocholt was de concurrentie in Bredevoort te snel af en pakte de zege in 44,40 minuten.

De organisatie was bijzonder tevreden met het verloop van de Kab Grachtenloop 2026 en alle hulde voor de vrijwilligers, die ondanks de regen klaar stonden voor de bijna 500 atleten! (FR) 

Verslag van de 24e Gerard Tebroke Memorialloop in Aalten

De winnaars op de 10 kilometer, Abdisa Chemeda en Mikky Keetels

24e GTM-Loop AVA`70, een prachtig hardloopfestijn

Een record aantal van ruim 1100 (!) deelnemers, goede weersomstandigheden en rijen dik publiek vormden de ingrediënten voor een zeer geslaagde 24e editie van de GTM-Loop. De mooie ambiance zorgde voor schitterende prestaties op alle wedstrijdonderdelen met ijzersterke winnaars en een regen aan persoonlijke records!.

Bij de 1 kilometer stonden er maar liefst 100 jonge talentjes aan de start en was er bij de jongens gelijk al Aaltens succes, want Casper Schokkin won overtuigend. Joep Hubers uit Ulft werd tweede en Twan Luiten derde. Bij de meisjes een volledig Aaltens podium met de zege voor Lauren de Jong, zilver voor Nadine Aalbers en brons voor Liene Waalder.

Bij de dubbele afstand was het AVA`70-atleet Jesper Wieggers, die al snel de kooppositie pakte en deze ook niet meer afstond. Achter hem veroverde Dirk te Brake de tweede plaats, terwijl Ties Gijsberts van Archeus de derde plaats voor zich opeiste. Bij de meisjes was Isabel Wigger veruit de snelste met een tijd van 7,14 minuten. Marle Berendsen werd tweede en Anne Rensink derde in exact dezelfde tijd. De fotofinish besliste uiteindelijk.

Een indrukwekkend en bomvol startvak bij de Scholierenrun, trok de volle aandacht. Maar liefst 450 leerlingen kwamen in actie, onder het mom “meedoen is belangrijker, dan winnen.” Uiteraard waren er wel bekers voor de snelste lopers en bij de jongens waren dit AVA`70-atleet Pyke Ickink, die eindigde voor Loek Besselink en Bram Folkers. Bij de meisjes was Fiep Meinen veruit de snelste en ze liet Linde van de Pennen en Suus Vonderhorst achter zich. Het lange lint van scholieren kwam met een trotse blik in de ogen over de finish. En terecht!

Om 18.00 uur klonk het startschot van de razend populaire Sorba 5 kilometerrun en de GUV Businessrun. Ook hier dik 400 deelnemers, waarvan AVA`70-favoriet Jeroen Houwers de snelste bleek te zijn in een uitstekende tijd van 15,55 minuten. Jilles van Merkenstein pakte knap de tweede plek  voor Twan Roerdink, die in 16,35 minuten de meet passeerde en hiermee meer dan tevreden was. Bij de Dames een geheel Aaltens podium met Lynn Rusink op de hoogste trede van het podium, gevolgd door Annemarie Arentsen en Ineke Graven.

Bij de GUV Businessrun was de eerste plek voor het team van de Twee Bruggen, waarvan de 3 snelste lopers een totaaltijd scoorden van 51,44 minuten. Het trio van Esselink Tuinen had een minuut meer nodig en veroverde de tweede plek, terwijl het team Van Schriek Jansen derde werd. In totaal kwamen er 54 teams in actie!

De 24e GTM-Loop werd afgesloten met een waar spektakelstuk, namelijk de Ducona 10 kilometerrun. Aan de start een sterk deelnemersveld met nationale toplopers, snelle regionale atleten en veel recreatieve hardlopers die de uitdaging op het pittige Aaltense parcours met elkaar aangingen. Maar er waren ook twee absolute blikvangers in de persoon van Abdisa Chemeda uit Ethiopië bij de manen en hardloopsensatie Mikky Keetels bij de Dames. Tot tot groot enthousiasme van het talrijke publiek, maakte dit tweetal er een geweldige race van. Chemeda vertrok als een raket en was niet meer te houden. Ronde na ronde liep hij verder weg bij de concurrentie en met een brede lach finishte hij in de geweldige tijd van 29,08 minuten. Achter hem was er volop strijd om de ereplekken en werd de Belg Yannick Michiels tweede voor de sympathieke atleet van AV de Liemers, Daan Reintjes.

Mikky Keetles had een meer dan pittige voorbereiding achter de rug, maar gedragen door de vele aanmoedigingen, kwam ze in de gewenste flow en  snelde ze naar een winnende eindtijd van 35,34 minuten. Het jonge talent, Liz van der Steen liep naar een uitstekende tweede plaats, voor Fabienne Speldenkamp, die verdienstelijk derde werd.

De drie snelste Achterhoekers vielen ook nog in de prijzen en niet geheel toevallig zijn dit 3 trainingsmaatjes van AVA`70. Twan ter Horst scoorde een prachtige tijd van 32,22 minuten en hiermee bleef hij concurrent Bob te Lindert 12 tellen voor. Mark te Brake genoot, net als vele anderen, van het enthousiasme langs de kant en snelde naar een mooie derde plek in het Achterhoeks Kampioenschap.

Blije gezichten in de finishstraat bij alle atleten, maar zeker ook veel voldoening bij de organisatie van de 24e GTM-Loop. Samen met dik 60 vrijwilligers werd Aalten omgetoverd tot een schitterende hardlooparena, waar top- en breedtesport op een prachtige manier bij elkaar kwamen! (FR)

Mikky Keetels ontvangt uit handen van Paul Tebroke en Annemieke Boom-Tebroke een boek over hun broer Gerard  

OWM Koningsloop in Aalten populairder dan ooit

Een gezellige drukte op de Aaltense Markt

Een recordaantal deelnemers (622!), rijen dik publiek en uitstekende prestaties vormden de ingrediënten van de OWM Koningsloop 2026. De zonnige weersomstandigheden droegen zeker ook positief bij aan deze sfeervolle, sportieve happening in het centrum van Aalten.

Een startvak bomvol meisjes ging even na 10.30 uur van start voor het hardloop rondje door het feestelijk versierde dorp en na 1 ronde heel hard lopen, was Ilse Oosterloo uit Sneek de snelste. Liene Waalder van AVA`70 knokte zich naar een prachtige tweede plaats en Nadine Aalbers mocht ook op het podium klimmen, want zij werd derde.

Daarna was het de beurt aan de jongens om zich van hun beste kant te laten zien. Na het startfluitje ging het gelijk al loeisnel, waarbij de eerste plek voor Casper Schokkin was, terwijl Gijs Geelen uit Ulft tweede werd en Noud Frenken derde. Het publiek genoot met volle teugen van de binnenkomst van de jonge hardlopertjes, die veelal versierd en vrijwel allemaal glimmend van trots de finishlijn passeerden om een mooie medaille in ontvangst te nemen.

Een grote groep jeugdige dravers ging van start op de 1600 meter. Vanaf de start was het Jesper Wieggers van AVA`70, die liet zien veruit de sterkste te zijn. In een soepele stijl draafde hij naar een prachtige winst in 5,27 minuten. Clubgenoot Pyke Icking eiste de tweede plaats op, terwijl Dirk te Brake met een ferme eindsprint de bronzen plek veroverde. Bij de meisjes op deze afstand snelde Fiep Meinen solo naar de overwinning. Achter haar was het Evy Aalders uit Ulft, die tweede werd en een mooie derde plek was er voor voetbalster Suze Stegeman.

Een groot en ijzersterk peloton verscheen aan de start bij de wedstrijd over 5 kilometer op het zeer selectieve parcours, dat naast wat heuveltjes bestond uit veel klinkerwegen en scherpe bochten. Toch werd er kiezelhard gelopen en aan de kop van het veld liet AVA`70-favoriet Bob te Lindert er vanaf de start geen gras over groeien en liep solo naar een schitterende zege in 15,08 minuten. Survivalatleet Twan ter Horst liep langzaam weg bij zijn directe concurrent Koen Hoornenborg en dit duo werd respectievelijk tweede en derde. Bij de Dames was Lisa te Molder veruit de snelste en liep naar een voortreffelijke tijd van 18,18 minuten. Fabienne Speldekamp rukte gedurende de wedstrijd op naar een fraaie 2e positie, terwijl Ineke Graven als derde over de meet kwam. Dat er voortreffelijk werd gepresteerd bleek na afloop wel, want maar liefst 72 atleten doken onder de grens van 20 minuten.

Organiserende vereniging AVA`70 was na afloop van de OWM Koningsloop uiteraard bijzonder blij met het succesvolle verloop van de wedstrijd, waarbij de club weer een beroep kon doen op tientallen vrijwilligers, die alles in goede banen hebben geleid. Op zaterdag 16 mei a.s. vormt het centrum van Aalten wederom het decor van een schitterend hardloopspektakel tijdens de Gerard Tebroke Memorialloop. Opgave is vanaf heden mogelijk via: www.gerardtebrokeloop.nl

AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 3

Gerrit, Jaap, Mariska, Ingrid en Evelien, de organisatie van het weekendje Sauerland

De trouwe lezer van dit fijne weblog van neef Geert kan het niet ontgaan zijn: AVA ’70 is een weekendje weg geweest. Met een mooie groep atleten is er gedaldeed in Sauerland, rundum das Familienhaus Zum Schwanenteeg, van de familie Oberink. Dag 1 is beeldend beschreven door Frank Roos, zoals alleen hij dat kan. Dag 2 werd onder de loep genomen door meesterwaarnemer en -schrijver en meester Erwin Wamelink. Aan mij de eer om dag 3 te beschrijven. De dag van de wedstrijd: we zijn immers niet alleen naar Sauerland afgereisd om te daldeeën; er moet uiteraard gerend worden. En hard!  

Op een klein half uurtje rijden van ons idyllische familiehuis werd voor de 6^e keer de Twistesee Lauf georganiseerd. Geert Wevers heeft in zijn wedstrijdverslag een mooi omgevingsbeeld geschetst. Dit werd dus de wedstrijd waar we mochten knallen op de 5 of 10 km.

Rennen langs het water betekent een vlak parcours. En dat zijn de hardlopers van AVA ’70 wel gewend. Nu houd ik wel van een spelletje en polletje en heb de zaterdagavond, de avond voor de wedstrijd, een wedstrijd in een wedstrijd bedacht. In mijn opschrijfboekje heb ik van alle Avajanen de te verwachten tijd genoteerd. Die moest toch redelijk in te schatten zijn, op zo’n vlak parcours zou je denken? Nou, ik kan je alvast verklappen: dat kan lang niet iedereen. Na de wedstrijd zou ik dan alle werkelijk gelopen tijden invullen en degene die het dichtst bij haar of zijn geschatte tijd zou finishen, zou een fijne prijs winnen. Een mooi hebbedingetje uit de Zevenbultenloop-merchandise-shop én een krat Krombacher. Want hier waren er om onduidelijke logistieke redenen heel veel van over.

Bij het analyseren van zo’n polletje kun je interessante karaktereigenschappen van de atleten ontdekken. De een is heel bescheiden, de ander juist overmoedig en vol branie; er zitten voorzichtige inschattingen tussen, maar ook tegen-beter-weten-in of alles-of-niets types. Neem bijvoorbeeld Devlin. Hij kwam aankarren in een niet bescheiden Porsche 911 Carrera 4S 3,0-liter zescilinder boxermotor met dubbele turbo met 353 kW (480 pk). Hij schatte bescheiden in dat hij de 10 km in 49.59 minuten zou lopen. Hij raffelde de 10 km af in 45.57 min. Ruim 4.02 minuten sneller dus dan ingeschat! Hij zat dan ook het verst van iedereen af, wat inschatten betreft. Hij had een prijs goed kunnen gebruiken, want het zou een duur weekendje worden: de afstandsbediening van de Porsche was stuk gegaan. Peter B dacht dat het een microfoon was en had er de hele heenweg Schlagers in zitten zingen. “Dat kost me weer een dikke 600 knaken”, verzuchtte Devlin deemoedig. De mooie tijd op de 10 km was een enigszins een pleister op deze gapende wond.

Paula, ook een mooi voorbeeld van bescheidenheid. Ze schatte in dat ze net onder de 50 minuten zou lopen op de 10 km. Ze liep nota bene een vet PR: 47.11 minuten! Erwin daarentegen kunnen we scharen onder de alles-of-niets types. Hij wilde vriend Luuk hazen en goed wegzetten, met als doel Luuk een dikke Duitse beker mee naar huis te laten nemen. De grote motor van Erwin, de avond daarvoor rijkelijk gevuld met Krombacher-koolhydraten, was na een goeie kilometer al opgeblazen. Erwin kwam ruim later binnen dan ingeschat; laat ik maar geen cijfers noemen. Luuk werd keurig 5^e. Gezien het vergelijkbare voedingspatroon als Erwin een puike prestatie. 

Om de winnaar te bepalen van deze wedstrijd-in-een-wedstrijd moest de organisatie tot ver achter de komma rekenen. Evelien en Linda zaten beide 7 seconden van hun geschatte tijd af. Evelien, als langeafstandsklasbak, kent haar lichaam – haar mooie lichaam – natuurlijk erg goed. Ze weet wat ze kan. Ze deed er 7,2 seconden langer over dan ingeschat. Linda die gokte maar wat: ze deed er 6,8 seconden langer over. Tenminste, ik gok dat ze gokte. Want dat doet ze namelijk vaker. Op zaterdagavond strikte Gerdy jan en alleman om een potje ‘Slimste Mens’ te spelen. Ze liet een slagveld aan verliezers achter zich, dus ze zocht enige tegenstand. Omdat ik toch geen ‘nee’ tegen Gerdy kan zeggen deed ik ook een potje mee. En nog een en nog een. Harstikke leuk spel. Linda deed ook mee. En nu komt het: ze won! Tussen een ijzersterk deelnemersveld van universitair geschoolde kandidaten gokte zich met alle geluk van de wereld naar Slimste Mens! Nu gun ik dat haar van harte, want ze is niet alleen een slim mens maar ook een leuk mens, maar opvallend was het wel. Dus vermoedelijk gokte ze zich naar 28.0457 minuten op de 5 km en met een verschil van 0,4 seconden won Linda dus ook de Twistesee Lauf Poll. Ze zal nu wel aan de Krombacher zitten vermoed ik.

Ook mooi om te noemen zijn Siep, Gerjo en Henk L. Siep durfde het eigenlijk niet aan, in verband met zijn sluimerende hernia. Hij liep toch een knappe 27.37 en lijkt back on track. Dit geldt ook voor Gerjo. Hij loopt al een hele tijd te klungelen met z’n knie, maar verbeet de pijn en kwam binnen de 29 minuten over de finish. Henk L was de hele zaterdag al wat stilletjes: hij had al jaren geen 5 km wedstrijd meer gelopen. Henk tobde de laatste maanden met z’n snelheid en kon z’n tempo’s niet meer onder de 6 minuut de kilometer krijgen. Hoe mooi is het dan dat Henk piekte op het moment dat het moest. Hij liep dik onder de 6 minuut de kilometer en kwam op 30 rond binnen (het parcours was 100 m langer dan de beloofde 5 km). Voor Dirk, Gerrit-Jan en Denis kwam de wedstrijd te vroeg. Hun blessures lieten het rennen nog niet toe. Hun aanmoedigingen waren lavend en hielpen de Avajanen tot prachtige prestaties.

En zo sloten we een mooie wedstrijddag af. Ik kan natuurlijk niet iedereen noemen, maar geloof me, er is fantastisch gepresteerd!

Na deze wedstrijd sloten we het weekend af met een fijn etentje. Een keer wat anders dan een schnitzel. We hadden vrijdag- en zaterdagavond in het naastgelegen Zur Jägersruh gegeten. Een restaurant met 40 soorten schnitzels op de kaart. Minstens. En bierglazen kleiner dan maatje vaas hadden ze niet. Erwin, wat minder eufemistisch aangelegd dan ik, noemde het een vreetschuur. Voor vegetariër Wim viel er weinig te kiezen. Een salade en wat uienringen. En dan wel 25.53 minuten lopen hè. Wim had 2 goede nachten gehad, misschien was dat zijn geheim. Samen met Ingrid en Evelien op de kamer. Op mijn filosofische vraag aan Wim of een vegetariër wel van vrouwenvlees houdt heb ik nooit antwoord op gehad trouwens…Mijn filosofische vergelijking tussen een schnitzel en een marathon is ook het vermelden waard. Als je zwoegend een marathon hebt gelopen, denk je meestal: dat was eens maar nooit weer. Een dag later kan dat al wat bijgedraaid zijn: misschien volgend jaar nog eens proberen. Neem nu die schnitzel. Als je ‘em op hebt denk je: poeh, dat was voorlopig de laatste. Als je dag later, na het doen van de vele activiteiten, zo rond 19.00 uur weer aanschuift bij de rustende jagers denk je: laten we het maar weer eens proberen!

Ingrid en Evelien verdienen trouwens wel een vette pluim. Dankzij hun goede zorgen is er altijd koffie, thee, wordt er snel en adequaat opgeruimd, afgeruimd, ingepakt. Dat soort, vaak onzichtbare dingen. Bedankt dames, dat we weer simpelweg aan mochten schuiven. Ook Gerrit verdient een pluim, als mede-organisator van dit weekend. En Walter, en de nieuwe elektrische bus. Toen wij al lang en breed thuis uitgeteld in bad lagen, was Walter nog druk om alle kroam uit de bus op de juiste locaties te doen belanden. Ook fijn dat iedereen, na zo’n vermoeiend weekend, weer veilig thuis is gekomen.

In aansluiting op de andere schrijvers wil ik tot slot ook Jaap en Mariska benoemen. Wat hebben we een mooi weekend mogen beleven in Sauerland; dank voor de organisatie en vette activiteiten! Dat zo’n gemêleerde groep hardlopers, tussen de 25 tot 70 jaar, zo’n lol met elkaar kan beleven. Erg waardevol. Natuurlijk staat iedereen op standje ‘ginnegappen’ maar er is ook ruimte voor bijzondere een-op-eentjes, voor mooie gesprekken, een luisterend oor, een lach en een traan. Toen de familie Oberink het familiehuis overnam, zat er ook een indrukwekkende eclectische platenverzameling bij. We hebben van alles gedraaid, van disco tot hardcore, al dan niet op het juiste toerental. Vooral ‘Du’ van Peter Maffay schalde dikwijls over de Sauerlandse heuvels. We hebben verzuimd, dat schiet me nu te binnen, het AVA clublied te zingen. Maar met ‘AVA’ in onze gedachten en ons hart, zingt Peter Maffay dit voor ons:

Ich kann nicht sagen, was du für mich bist
Sag, dass ich dich, dich nie verlier'
Ohne dich leben, das kann ich nicht mehr
Nichts kann mich trennen von dir

Du bist alles, was ich habe auf der Welt

Het zou zomaar over AVA kunnen gaan! (RtH)

Een kijkje in het befaamde notitieboekje van Rinke

AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 2

Op weg naar de honderd meter hoge hangbrug

In een gebied dat wordt gedomineerd door bejaarden, moet je met een vergrootglas zoeken naar vermaak. Al snel kom je uit bij iets als de Willinger Skywalk. Een honderd meter hoge hangbrug die je van niets naar nergens brengt. Aangelegd om de toerist een poot uit te draaien. Toegegeven; je hebt een aardig uitzicht en je bent weer een paar uurtjes van de straat maar het blijft een brug. Althans, dat zul je denken.

Bij deze groep wereldvreemde hardlopers ligt het allemaal een beetje anders. Denis: bang. Frank: heel bang. Wim: wiebelig op de benen. Ingrid: stil. Theo: boos, teleurgesteld en bang. Het overgrote deel van de groep loopt haast verveeld over de brug. Dirk zingt het repertoire van de Band Zonder Banaan, Gerdy maakt weer eens een selfie. Evelien mijmert wat. Het doodsbange vijftal heeft echter wel iets anders aan het hoofd dan verveling. Ze worstelen zich stap voor stap over de 600 meter lange hangbrug. Met de dood in de ogen en de handen aan beide kanten vastgeklemd aan de reling, komen ook zij aan de overkant. Een enkeling kijkt trots, de ander opgelucht. Theo niet. Hij is nog steeds boos, teleurgesteld en verdrietig. Hij moet ook weer terug.

Om Theo nog wat dieper de put in te drukken, wordt er uitgeweken naar de rodelbaan. Hij laat zich niet kennen en stapt al vrij snel in een karretje. Jaap neemt in het volgende bakje plaats. Hier krijgt hij al snel spijt van. Jaap is toe aan een goede shot adrenaline. Het pakt anders uit. Voor hem worden het slopende minuten waar hij zijn ergernis moet onderdrukken. Theo gaat zo langzaam dat Gerrit-Jan met speels gemak naast hem kan blijven wandelen. Gerdy, die van de selfies, houdt de zaak ook vreselijk op. Achter haar wordt de file steeds langer. Waar ze als politica bekend staat als doortastend en risicovol, is ze op de rodelbaan een blok aan menig been. Nadat de twee storende elementen van de baan zijn verwijderd, gaan in ronde twee de voeten van het rempedaal. De eerder genoemde Gerrit-Jan brengt het gezelschap nog zwaar in de moeilijkheden. HIj heeft zoveel overtredingen begaan naast de baan, dat er een officiële waarschuwing volgt voor heel de groep. De attractie-baas snauwt de groep met luide stem en duidelijke teksten toe. Vergelijkingen met het verleden worden al snel gemaakt.

Bij terugkomst in het familiehuis ploppen de kroonkurken al snel van de fles. Na een biertje of vier komen eindelijk de echt goede gesprekken op gang. Het drinken wordt nog even hinderlijk onderbroken door een bezoek aan de lokale vreetschuur maar na een paar uurtjes kan iedereen gelukkig de draad weer oppakken in de thuiskroeg. Al snel vergeten de meesten dat ze de volgende dag een wedstrijd lopen, een zorg voor later. (EW)

De Willinger Skywalk

AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 1

Het eerste sportieve uitstapje van het weekend

AVA'70 geht's los!

Na zeer succesvolle trainingskampen in Londen, de Ardennen en Vlieland was de bestemming dit keer het heuvelachtige Sauerland. Bijzonder was dat de 24-koppige hardloopselectie van AVA`70 dit keer was uitgenodigd om te komen verblijven in het idyllische Marienhagen, waar hardloopmaatje Jaap Oberink en zijn familie eigenaar zijn van Familienhaus Zum Schwanenteig. Hoe mooi is dat?

Op vrijdag verzamelde de sportievelingen zich bij het clubhuis om 08.00 uur, maar de reis liep gelijk al vertraging op, want FC Kobus kon het, zoals wel werd verwacht, net niet redden. Afijn de aanwezigen kregen alvast een goodiebag overhandigd en daarmee werd gelijk al een uitstekende basis gelegd voor een fijn samenzijn. De inhoud was toepasselijk, want uiteraard nam het traditionele herinneringsshirt de meeste plek in en ook dit keer is het weer een fantastisch collectors item. Over de rest van de inhoud volgde gelijk wat uitleg. De opdracht was simpel. Je pakt eerst de banaan, houdt hier een blikje cola onder en vervolgens een stuk mars. Een enkeling had in de gaten dat de geel, rode en zwarte kleur de Deutsche Fahne weergeven. Daar was dus wel beregoed over nagedacht. 

Het was tijd om te vertrekken en om een beetje indruk te gaan maken bij onze Oosterburen, stond er een aantal fraaie bolides klaar om het gezelschap te gaan vervoeren. De dravers wilden wel scoren, dus een Porsche, Mercedes, BMW en een E-bus, die meer weg had van een winkel op wielen, maakten deel uit van het Aaltense wagenpark. De trip van een kleine 300 kilometer verliep verdraaid prima en al voor elf uur pruttelde de koffie reeds fijn. De kamerindeling leverde verrassend genoeg geen enkel probleem op en de groep bewoog zich snel naar de ruime Garten om in een lekker zonnetje alvast Duitse sfeer te snuiven en te genieten van het bonensap. De stemming was direct al opperbest en dat bleef ook het hele weekend de rode draad. Jaap en Mariska heetten een ieder van harte welkom en de eerste speech leverde gelijk al een ovationeel applaus op. Wat menigeen reeds vermoedde, bleek ook waarheid te gaan worden, namelijk dat een scala aan verschillende activiteiten elkaar in sneltreinvaart op zouden gaan volgen, dus een ware sloop op de conditie bij sommigen.  

De meest fanatieke hardlopers konden zich alvast gereed gaan maken voor het eerste sportieve uitstapje in de vorm van een duurloop. De keus was om 5 kilometer te rennen, maar er was ook de mogelijkheid voor een extra lus waar de nodige hoogtemeters in verpakt zaten. De dresscode was het felrode weekendshirt en dat trok uiteraard de nodige aandacht van de plaatselijke bevolking, die volledig verrast bleken te zijn door de aanwezigheid van de Aaltense talenten. De groep werd dan ook lang nagestaard en de lokale paparazzi hun werk deed, alvorens de roodhemden het Nationalpark in renden, waar de ondergrond van asfalt veranderde in ruwen stenen. Na 4975 meter zat het eerste gedeelte erop en haakte de helft af om te gaan douchen. Een stel dapperen besloten Jaap te vergezellen en na een prettige afdaling volgde tenslotte een veel minder prettige klim, die de hartslag in snel tempo omhoog joeg. Toch zeker wel tevreden gezichten bij de finish, want de missie was een prima training en test voor de dingen die nog komen zouden. Bovendien hadden de dravers het grote geluk, dat de groenling werd gespot en een enkeling meende zelfs de zeldzame polifinario in een hoge den te horen, maar daar was iedereen niet helemaal zeker van.

Na een snelle douchebeurt vertrok het hele peloton richting Waldeck om op de Edersee te gaan genieten van een 2-uur durende rondvaart. Het Zonnebloemgefühl kreeg behoorlijk de overhand en met een aantal (bijna) pensionado`s onder de aanwezigen is dit ook wel een beetje logisch. Het lompgrote stuwmeer met een omtrek van dik 50 kilometer werd van diverse kanten bevaren en de sfeer aan denk was bijzonder aangenaam. De zon speelde het spel voortreffelijk mee en dat is natuurlijk een geweldige opsteker. Na een hele behouden vaart, meerde das Fahrgastschiff rustig aan en werd er weer voet aan land gezet.

Terug op de thuisbasis werd er snel een sapje genuttigd, waarna het lopend richting het centrum van Marienhagen gewandeld, waar de AVA-janen met het luiden van de kerkklokken werden begroet. Bestemming was Landgasthof zur Jaegersruh, een hele mondvol voor een lokaal restaurantje, maar de ontvangst was allerhartelijkst. De gastheer had al snel in de smiezen dat er wat te verdienen was en begon gelijk maar te rennen met vazen bier. De dinerkaart had een zeer groot snitzelgehalte, dus daar werd volop uit gekozen. De stemming nam intussen een meer dan gezellig gehalte aan en de ober bleef breedlachend de meute bedienen. De conclusie na een paar uurtjes schranzen was duidelijk: een Michelin-ster zit er in 2026 waarschijnlijk niet in, maar dat is ook in het geheel niet nodig om 25 gasten een prettige en smakelijke avond te bezorgen.

Was dit dan de laatste activiteit van deze eerste dag? Zeker niet! Na een korte verkleedpartij kwamen ons tijdelijke gastouders, Jaap en Mariska in volledig Duitse kledij weer in de ontmoetingsruimte, waar de chips intussen alweer van hand tot hand ging en de Krombachers ontdopt werden. De club werd rigoureus door elkaar gehusseld voor een adembenemend spannende Hauszimmerquiz. De 5 teams werden onderworpen aan een scala van onderwerpen met een 96% Duits tintje. Over sport, politiek, gebouwen, cultuur en muziek… je kon het zo gek niet bedenken of het kwam wel aan bod. Nu was het met de kennis over het algemeen best wel redelijk gesteld, maar het is meer het geheugen, dat hier en daar toch een flinke opdoffer heeft gehad. Ze werden Udo Jürgens en Peter Maffay bij een groepje door elkaar gehaald, waar een ander Olaf Thon voor Lothar Matthäus aanzag. Uiteraard waren dit vragen uit de categorie “eenvoudig”, die je niet mag missen. De stress haalde even voor middernacht het hoogtepunt bij velen, toen de formulieren ingeleverd moesten worden en de tweekoppige jury aan het rekenen ging. Er werden een flink aantal wiskundige formules losgelaten, maar diep in de nacht, volgde toch nog de prijsuitreiking. Retespannend bleek het uiteindelijk te zijn en was het puntenverschil minimaal. Slim was de speldirectie wel om geen discussie aan te gaan, louter de totaalscore te noemen en bleek dat de winnaar toch best wel uit een zeer onverwachte hoek kwam. Tijdens de prijsuitreiking werd quizmaster Japie nog een kleine envelop met inhoud toegeschoven, maar slechts een enkeling nam dit waar. Mooi dat de groep, die normaal mijlenver van het podium verwijdert blijven, nu eens het zoet der overwinning mochten smaken.

De klok tikte inmiddels gestaag door en zelfs de koekoek kwam al niet meer naar buiten, dus de hoogste tijd om te gaan rusten. Zaterdag zou het programma immers ook weer zeer intensief en anstrengend zijn, dus was een goede nachtrust de beste voorbereiding. (FR) 

Jaap en Mariska in hun Duitse kledij voor aanvang van de Hauszimmerquiz

AVA’70 meet the Pink Ladies

Hester, Margo, Sandra, Elze en Marieke vormen samen de Pink Ladies

AVA’70 verbindt. Het is niet voor niets één van de kernwaarden van AVA. Wat ons bindt? De passie voor hardlopen. We houden ervan. Totdat je ineens geblesseerd raakt. En dan merk je pas hoe groot dat gemis is. Want als je niet — of niet goed — kunt lopen, mis je niet alleen je sport, maar ook alles eromheen.

Wat doe je dan? Je gaat op zoek naar een alternatief. En wij hardlopers weten: fietsen is een prachtig alternatief. Het is niet hetzelfde als hardlopen, maar het komt aardig in de buurt. Toch mis je meer dan alleen de kilometers. Je mist ook je loopmaatjes. De dames (en heren) met wie je lief en leed deelt, tijdens lange duurlopen of korte sprintjes. Dus waarom niet samen fietsen?

In plaats van een looptraining verscheen er een wekelijkse fietsdate in de agenda. En wat bleek? Het was niet alleen een goed alternatief, maar ook ontzettend leuk en gezellig. En voilà… de Pink Ladies waren geboren.

Waarom de Pink Ladies?

De meesten van ons zijn geboren in de tijd dat Grease dé bioscoophit was. Olivia Newton-John in haar iconische roze jasje… de Pink Ladies van Rydell High School. Wat is er nu mooier dan jezelf te associëren met zo’n groep jonge iconen? (Want zeg nou zelf: we voelen ons nog piepjong). De naam was daarom snel gekozen. De Pink Ladies — uit Aalten.

Zondagochtendtraditie

Op zondagochtend maken wij onze ronde. En bij mooi weer hoort daar natuurlijk een stop bij een theetuin bij. Onderweg komen we regelmatig andere mountainbikegroepen tegen — vaak mannen in strakke, professionele wieleroutfits. Dat wilden wij stiekem ook wel.

Tijdens de koffiemomenten na een AVA-training ging het steeds vaker over onze nieuwe ‘ploeg’. En binnen no-time stonden er prachtige namen op papier die ons wilden helpen aan een roze-tenue. Wat een avondje koffiedrinken in de AVA-kantine al niet kan opleveren

Onze altijd goedlachse hoofdsponsor - ook wel bekend als husband, boekhouder, ontwerper en regelaar — runt twee mooie bedrijven in Aalten. Een familie die stevig geworteld is in de Aaltense hardloop- en voetbalwereld. Daarnaast sloten ook andere bekende regionale bedrijven aan, onder andere uit de bouwsector, verzekerings- en autobranche.

Dankzij al deze betrokken ondernemers rijden wij nu rond in een professioneel, roze/zwart wielertenue. Hoe mooi is dat? Ons eerste echt show-moment was op 2e Paasdag. Tijdens de Paastoertocht van ‘t Muurtje stonden we compleet in ons gloednieuwe tenue aan de start. Zie je op zondag iets roze voorbij flitsen? Dat zijn wij. De Pink Ladies. Niet van Rydell High… maar gewoon uit Aalten.

Elze, Hester, Margo, Marieke, Sandra

Met speciale dank aan: DeJaren30Fabriek, Kabelsopmaat, Aannemersbedrijf Geert Wevers & Zoon, Tonnie Rave Stukadoorsbedrijf, Steentjes & Scharenborg, Autoschadeherstel Mark Pennings B.V., Autobedrijf Winkelhorst Aalten en Schildersbedrijf Meijnen

Woest Lochemsebergloop trekt recordveld in zonnig paasweekend

Ideale weersomstandigheden met de Lochemsebergloop

BARCHEM – Onder ideale omstandigheden is op zaterdag 4 april 2026 de vierde editie van de Woest Lochemsebergloop uitgegroeid tot een groot succes. In het paasweekend genoten honderden lopers van een uitdagend parcours over de Lochemse Berg, waar sfeer, sportiviteit en natuur samenkwamen. Met maar liefst 471 inschrijvingen, waaronder bijna 100 kinderen en tientallen Berkellanders, sprak de organisatie van een “ongekend deelnemersveld”.

De combinatie van een uitdagend bosparcours en perfect loopweer zorgde voor snelle tijden én tevreden gezichten. De deelnemers konden kiezen uit een kidsrun van 1 kilometer en de traditionele afstanden van 5 en 10 kilometer, die over de karakteristieke bospaden van de Lochemse Berg voerden.

Sterke prestaties op 5 en 10 kilometer

Op de 5 kilometer bij de dames ging de winst naar Clara Kets in 24:43. Zij bleef Ulrike van den Nulft en Astrid van Velden voor, die respectievelijk tweede en derde werden.

Bij de mannen was het podium volledig snel bezet:

1. Dennis Brandenburg – 19:26

2. Mark Groot Bronsvoort – 19:32

3. Stijn Westerbeek – 19:46

Snelle tijden op de 10 kilometer

Ook op de 10 kilometer werd op hoog niveau gelopen. Bij de vrouwen was de winst overtuigend voor:

1. Dieske Kruisselbrink – 41:33

2. Maaike Mosterd – 51:12

3. Esther Strijker – 51:54

Bij de mannen ontstond een spannend podium:

1. Caimin Stevens – 41.19

2. ⁠Rudie Lammers – 41.36

3. ⁠Edwin Wentink – 42.11

“Trots en op naar het jubileum”

De organisatie kijkt met grote tevredenheid terug op het evenement. “Alles viel op zijn plek: het weer, de opkomst en de sfeer. Dit is precies waar we het voor doen,” aldus de organisatie. Met deze succesvolle editie groeit het evenement verder uit tot een vaste waarde in de regionale hardloopkalender. De blik is inmiddels gericht op volgend jaar, wanneer de loop zijn vijfjarig jubileum viert met Woest Sport uit Borculo als sponsor. “Dat willen we natuurlijk extra bijzonder maken,” klinkt het veelbelovend. (bron)

Aaltense groep haalt bedrag op voor Diabetes Fonds tijdens Zandvoort Circuit Run

Team Low Sugar High Speed uit Aalten (foto Esther ter Beest)

Een grote groep lopers uit Aalten (en omstreken) heeft zondag 29 maart een bijzondere prestatie geleverd tijdens de Zandvoort Circuit Run. Behalve de sportieve inspanning werd ook een bedrag van 4.388 euro ingezameld voor het Diabetes Fonds. Ruim tweehonderd sponsoren en supporters maakten deze opbrengst mogelijk.

Het initiatief om mee te lopen ontstond vanuit één van de lopers, Diede ter Beest, die zelf diabetes heeft. Vanuit die persoonlijke motivatie werd de groep gevormd en groeide het uit tot een gezamenlijke doel waarbij sport en gezelligheid centraal stonden.

De deelnemers reisden in alle vroegte af naar Zandvoort om deel te nemen aan het hardloopevenement. Er werd gelopen op verschillende afstanden: 4 kilometer, 12 kilometer en de 10 Engelse mijl. Alle lopers wisten hun afstand succesvol uit te lopen. Langs het parcours stonden de supporters uit Aalten om de deelnemers uitbundig aan te moedigen. (bron)

Olympische afsluiting Zevenbultenloop 2025-2026

De groep op het bordes bij de afsluiting van de jubileumeditie

Olympische afsluiting Zevenbultenloop 2025-2026

Van zaterdag 13 december 2025 tot en met zondag 11 januari 2026 vond de populaire Zevenbultenloop plaats. Het was de 5e editie en de run mag zich nog altijd verheugen in een groeiende populariteit. Het is de bedoeling om het uitgezette parcours van bijna 15 kilometer rondom Aalten solo of in een groepje af te leggen. Hardlopend, wandelend.. het is je eigen keuze. Maar 1 ding is wel zeker, namelijk dat je onderweg zeven bulten zult moeten bedwingen. De afsluiting en prijsuitreiking vond zondag 15 februari jl. plaats. Niet geheel toevallig koos de 3-koppige organisatie voor deze datum tijdens de Olympische Spelen, want ook bij de Zevenbultenloop is het motto: meedoen is belangrijker dan winnen! Al denkt hier niet iedereen zo over……

Hoe vaak krijg je als fanatiek amateursporter nu de gelegenheid om hard te lopen met geweldige kampioenen? Een zeldzaamheid, maar als je dan een keer de mogelijkheid hebt, dan moet je er natuurlijk gelijk van profiteren. Dat deden zondagmorgen 15 februari jl. dan ook 16 dappere dravers tijdens de feestelijke afsluiting van de jubileumeditie van de Zevenbultenloop. De beide winnaars van het hardloopspektakel, bij de mannen Leon Jentink en bij de vrouwen Annemarie Arentsen, waren immers ook van de partij en dat maakte de duurloop op deze winterse zondag uiteraard extra bijzonder. Zeker toen initiatiefnemer en mede-organisator Rinke ter Haar in zijn altijd indrukwekkende welkomstwoord aangaf, dat de kampioenen beiden een fantastisch parcoursrecord hadden gelopen en ook nog eens solo. Uiteraard gingen de handen van de overige hardlopers gelijk flink op elkaar als grote blijk van waardering. Maar ook van trots dat ze deze dag voor, naast of achter deze 2 vedettes mochten lopen.

Helaas was er ook nog wel een verdrietig berichtwant op het laatste moment hadden 2 kopstukken zich af moeten melden, omdat ze wat sloerig in de rakkert waren. Zeker ook opvallend was het feit dat Hans Monasso, die ook in de prijzen was gevallen, schitterde door afwezigheid. Frank Roos vermoedde dat het vooraf aangekondigde kilometergemiddelde door de razend fanatieke hardloper als een laf tempo zou worden beschouwd en dus niet zou passen in zijn schema. Later bleek dat Hansie voor het eerst in ruim 8 maanden een hardloopsnipperdag had opgenomen en dus de ceremoniële huldiging na afloop aan zich voorbij liet gaan. Een gemiste kans natuurlijk…..

Afijn, in alle ontspanning werd er wandelend door het pelotonnetje richting de start van het Zevenbultenparcours koers gezet en nam de groep plaats op het bordes voor de teamfoto. Evelien, winnares van de fotowedstrijd nam de pose aan, die haar een zeer gewild Zevenbultenshirt opleverde, en de paparazzi kon aan het werk.

De organisatie had speciaal voor deze gelegenheid besloten om het parcours van de Zevenbultenloop in tegengestelde richting te lopen en dat zorgde natuurlijk wel voor wat consternatie, maar toen werd aangegeven, dat er nu dus geen 7 bulten waren, maar 7 afdalingen ging er een zucht van verlichting door de groep. De afdaling is natuurlijk bij de Olympische Spelen een spectaculair onderdeel, dus dat zal bij de keuze zeker mee hebben gespeeld. Nu zou je kunnen denken, dat de route daarmee gemakkelijker zou worden, maar dat bleek maar ten dele waar. De hardlopers kregen nu immers te maken met veel meer vals plat en dat is zeker zo gemeen om af te leggen.

De stemming was onderweg opperbest en er werd genoten van het februari-zonnetje dat haar uiterste best deed om de atleten wat warmte te bieden. Geert Wevers liep met de snuffert op kop, om ervoor te zorgen dat het tempo constant bleef tot het eerste 5-kilometerpunt in de nabijheid van de Domme Aanleg. Hier vond een kleine afsplitsing plaats, want een trio had de opdracht gekregen om in het onderkomen van ter Haar vast de koffie te laten pruttelen en de lekkernijen voor de nazit aan te snijden. De rest ging in galop richting Barlo en zo hier en daar kwamen er lichte afsplitsingen in de groep. De ene keer was een sanitaire stop de aanleiding, de andere keer werd er een kleine tussensprint geplaatst. Maar alles verliep in goede harmonie op deze mooie zondagmorgen.

De kern van Aalten kwam al weer in zicht, maar er moest nog wel afgerekend worden met een aantal hoogtepukkels, voordat de finish werd bereikt. Na 14,81 kilometer bij de één en 14,78 kilometer bij de ander, kon het bordes weer worden aangetikt en was daarmee de missie volbracht. De echte afsluiter vond plaats op het kantoor van Rinke, waar de prijswinnaars in een gezellige ambiance en een indrukwekkende ceremonie protocollaire werden gehuldigd onder het genot van dampende koffie, appeltaart met slagroom of een tompouce. Hoe lekker wil je het maken? Uiteraard was er applaus voor de kampioenen maar zeker ook voor de organisatie, Bart Wesselink, Geert Wevers en Rinke ter Haar.

Het trainen voor de 6e editie kan weer worden opgestart en het openbare parcours ligt er prachtig bij. Van 12 december 2026 tot en met 10 januari 2027 kun je weer scoren voor het klassement van de prestigieuze Zevenbultenloop! (FR) 

Uitslagen en verslag van de 46e Groet uit Schoorl Run

Mooie tijd voor Tom Wevers op de halve marathon

Koster en Gulikers grijpen EK-limiet bij Groet uit Schoorl Run

Tijdens de Groet uit Schoorl Run zijn Maureen Koster en Jennifer Gulikers erin geslaagd om de limiet van het EK 10.000 meter in Birmingham te lopen. Koster bekroonde haar sterke race met een tijd van 31.35 minuten, terwijl Gulikers met 32.00 eveneens onder de vereiste limiet dook. De overwinning ging naar de Marokkaanse Soukaina Atanane, die een tijd van 31.20 klokte. Bij de mannen ging de winst op de Mizuno 10 km naar Keneth Kiprop uit Oeganda, die in 27.56 na een nek-aan-nekrace tot op de finishlijn Jenberu Sisay Misganaw uit Ethiopië nipt voorbleef.

Sportorganisatie Le Champion creëerde vandaag een apart startmoment voor de vrouwen, tien minuten vóór de mannen. Vanaf de eerste meters lag het tempo hoog, met de EK-limiet van 32.14 als duidelijk doel voor Koster en Gulikers. Er werd goed samengewerkt met de twee Belgische dames Lisa Rooms en Julie Voet, die met dezelfde ambitie naar Schoorl waren afgereisd. In de openingsfase nam Gulikers veel kopwerk voor haar rekening, maar gaandeweg de wedstrijd moest zij Rooms, Koster en Voet voor zich laten gaan. Op het snelle parcours door de Schoorlse duinen plaatste Atanane vervolgens een aanval op het viertal. Ze passeerde de vier dames en ging er overtuigend met de winst vandoor (31.20). Achter haar volgde Rooms als tweede in 31.34, op de voet gevolgd door Koster in 31.35. Met een vierde en vijfde plaats voor respectievelijk Voet (31.54) en Gulikers (32.00) was het limietenfeest compleet.

Koster was na de finish zichtbaar opgelucht: “De women’s-only race was zo’n mooie mogelijkheid om ons te plaatsen voor het EK. Na mijn voedselvergiftiging van vorige week was het een beetje een risico om te starten, maar het is goed uitgepakt en ik heel blij met dit resultaat.” Na de prestaties van vandaag komen zowel Koster als Gulikers in aanmerking voor selectie door de Atletiekunie voor het EK 10.000 meter deze zomer in Birmingham.

Mannenrace tot finishlint spannend

Na het vrouwen­spektakel was het de beurt aan de mannen, die onder luid applaus over de Heereweg richting finish stormden. De Oegandees Keneth Kiprop en de Ethiopiër Jenberu Sisay Misganaw controleerden vanaf de start de wedstrijd. Hun duel kreeg pas in de slotfase een definitieve ontknoping, waarbij uiteindelijk Kiprop aan het langste eind trok. Hij bleef net onder de magische grens van 28 minuten en won in 27.56. Misganaw finishte als tweede in dezelfde tijd, terwijl de Nederlander Mahadi Abdi Ali het podium completeerde (28.26). Opvallend was de breedte van het veld: ook daarachter werden toptijden gelopen, met een bijzonder snelle top tien.

Overige afstanden

Eerder op de dag stonden ook de Kids Run, de halve marathon (21,1 km) en de 30 km op het programma. De 21,1 km werd gewonnen door de Nederlanders Kristof van Malderen in 1.11.36 en Jill Holterman met een ruime voorsprong in 1.14.23. De snelste man en vrouw op de 30 km waren Simon D’hoore (1.39.04) en Renée Cardinaals (1.56.08).

Editie 2027

De volledig uitverkochte editie van de Groet uit Schoorl Run trok meer dan 10.000 hardlopers en bewees opnieuw haar status als een van de snelste en meest geliefde loopwedstrijden van Nederland. Volgend jaar vindt de 47e editie plaats op zondag 14 februari. (bron)

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

10 kilometer: Jeroen Houwers 33.54 min, Paula Verwaaijen 49.05 min, Denise van der Donk 49.07 min, Wiebe Houwers 56.24 min

halve marathon: Tom Wevers 1:29.09, Manon Rutgers 2:06.56

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Verslag van de Sukerbietentrail in Lemele

Andre, Angelique en Bianca

Op een wat mistige februari zondagochtend vertrokken er vanuit diverse plekken in de Achterhoek auto’s richting Lemele, of all places. Wat was er dan toch te doen in het pittoreske Lemele, waar normaal in de winter helemaal niets te doen is op zondag ochtend? De Sukerbietentrail, een initiatief voor het goede doel van Team Sukerbiet. De start was vanaf natuurcamping de Lemeler Esch en dat betekende eigenlijk meteen ook dat het maximaal maar 450 deelnemers kon laten starten. Nu hou ik wel van leuke kleinschalige loopjes en als die ook nog voor het goede doel zijn, in plaats van georganiseerd door een commerciële organisatie, is dat mooi meegenomen. In de praktijk betekent dat vaak dat het heel gezellig is en georganiseerd door echte liefhebber. Het paste ook mooi in ons trainingsschema en dus waren we met maar liefst acht Achterhoekers aanwezig in het Sallandse.

Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door vrijwilligers van Team Sukerbiet en doorverwezen naar de startnummer uitgifte en de kleedkamer. De kleedkamer bleek een werktuigenloods waar de trekken en maaimachine iets aan de kant gezet waren en een paar picknicktafels neergezet waren. De ruimte werd al snel gevuld met lopers die een plekje zochten om zich om te kleden en vooral warm te blijven. Twee graden en mist was niet wat ik besteld had, ook niet waar ik op gerekend had met mijn korte broek. Het was er wel heel gezellig, met veel mensen uit de regio zo te horen. De 25 kilometer lopers mochten eerst starten, maar het startvak vulde zich in de laatste twee minuten.

Na de start liepen we de camping af en eigenlijk al bijna meteen de Archemer Berg op. Helaas was het uitzicht beperkt tot een paar honderd meter door de mist, maar de ontvangst door de enthousiaste vrijwilligers op de top maakte alles goed. Het tempo zat er eigenlijk meteen goed in, waarschijnlijk mede door de kou, maar ook de overige deelnemers gingen vlot van start. Lars was al meteen bij ons weggelopen (jeugdige overmoed?) en Rik en Michiel vonden het na de eerste paar kilometers welletjes en zakten iets terug in tempo. Gelukkig konden ze met zijn tweeën samen verder. Bleven we nog met zijn vieren over: Bianca, Angelique, Eric en ik. Het looppeloton was al snel uit elkaar gevallen en dus liepen we met ons groepje alleen, met slechts af en toe mensen die we inhaalden of die ons inhaalden.

Het parcours voerde ons door een heel mooi landschap, voor zover we dat konden zien dan… Ik was er ooit een keer eerder geweest, maar dat was al jaren geleden. Voor de anderen was alles nieuw dus extra mooi en interessant. De route bestond op meerdere plekken uit lussen waardoor je zowel de Archemer als de Lemeler Berg ook van alle kanten kon bewonderen. Dat betekende ook dat er best wat hoogtemeters in zaten en dat in combinatie met wat mullige zand paden maakte het tot een pittig parcours. Een aangezien we liepen alsof het een wedstrijd was moest natuurlijk ook alles hardgelopen worden.

Bianca was blij dat ze in haar strikte triathlonschema nog wat trails mocht lopen van de trainer en babbelde honderduit. Het viel blijkbaar niet op dat onze antwoorden steeds korter werden…. Eric keek af en toe vertwijfeld, maar gaf niet op. Bikkel! Het genieten van de omgeving werd op deze manier eigenlijk wel een beetje tot het minimum beperkt tot vooral het stuk voor de voeten…. Maar omdat niemand opgaf bleven we dus in een eigenlijk iets te vlot tempo doorrennen tot onze limiet bereikt was…. Mijn bovenbenen begonnen steeds meer te protesteren en ook een blaar op mijn voet begon zich te melden. Gewoon negeren…. De lange stukken vals plat in combinatie met los zand leken het uiteindelijk toch van ons te gaan winnen toen we bij ongeveer km 20 waren en we de zoveelste keer de Archemer Berg beklommen. Er moest toch een paar keer omhoog gewandeld worden…

Maar met nog meer aanmoedigingen van de vrijwilligers werd het tempo toch maar weer opgepakt. De laatste vijf kilometer liep het eigenlijk steeds vals plat naar beneden en kon het tempo zelfs nog weer wat omhoog tot we uiteindelijk met een soort van eindsprint na zo’n 2 1/2 uur de finish bereikten. Daar stond een heel verbaasde Lars ons op te wachten, die had ons nog lang niet verwacht. De oudjes doen het nog best hè Lars. Inge en John hadden de korte afstand gedaan en stonden al weer aangekleed op ons te wachten. Op een paar minuten na ons kwamen ook Rik en Michiel over de streep.

Hoewel we van tevoren niet hadden bedacht dat we in wedstrijdtempo zouden lopen liep het gewoon zo. Het mooie was dan ook dat we elkaar onderweg zo stimuleerden dat we uiteindelijk de snelste 25 km in tijden liepen. Voor Eric was zelfs het bijna een persoonlijk record, helaas was de afstand net iets te kort! Super tevreden trokken we snel weer wat droge en warme kleren aan en gingen we op zoek naar de warme chocolademelk met appelgebak. Helaas waren we niet de enigen en zeker niet de laatsten, waardoor we hevig teleurgesteld werden door de serveerster. Helemaal volgeboekt, geen enkel plekje meer. Helaas, dan maar weer op huus an! Op naar de volgende! (bron)