Teutotraining, extreem bosbaden

Andre en Henrie in het Teutoburger Wald

Bosbaden, Shinrin-Yoku of forest-bathing……….het betekent dat je je volledig onderdompelt in de natuur. Het bos, de bomen, de planten en aanwezige dieren volop ervaren, met al je zintuigen. De Japanse naam voor het nemen van een bosbad is shinrin-yoku. En dat betekent “ontspanning die verkregen wordt door je onder te dompelen in het bos”. Shinrin = bos, yoku = bad. Het betekent dus niet dat je in het water gaat baden zoals sommige mensen verwachten. Bosbaden werd in de jaren 80 in Japan in het leven geroepen als natuurlijke remedie tegen burn-out en andere aan stress gerelateerde klachten. (bron) Super trendy natuurlijk en daar doen wij nuchtere Achterhoekers niet aan… Of toch?

Henrie en ik hebben snode loopplannen deze zomer, maar daar moet wel flink voor getraind worden. Eén van de laatste lange trainingen voor deel 1 van ons ‘2×100 project’ deden we afgelopen vrijdag, de dag na Hemelvaart. Om 06:00 stond Henrie met zijn auto voor de deur en vertrokken we naar het pittoreske Borgholzhausen in het Teutoburger Wald. De zon kwam net op en na een uur en drie kwartier rijden parkeerden we de auto op het dorpsplein bij de Volksbank. Daar kon de auto aan de stekker en hadden we meteen het verzorgingspunt midden in onze route. Michiel en zijn broer Christian voegden zich bij ons om in ieder geval de eerste ronde mee te lopen.

We hesen de rugzakken op de rug en namen de trailstokken ter hand. Binnen vijf minuten waren we het dorp uit en liepen we de eerste heuvel op en het bos in. Het was nog niet erg warm, maar na een paar klimmetjes hadden we het zeker niet koud meer. De zon scheen prachtig door het vers groene blad en bovenop de heuvelrug had je regelmatig prachtige uitzichten over de omgeving. De koolzaadvelden knalgeel afstekend tegen de pas gezaaide maislanden en weilanden. Witte bloesem van krentenboompjes en bosanemonen staken af tegen het donkergroene mos. Genieten met een grote G was het.

De heuvels van het Teutoburgerwald zijn een stuk hoger dan bijvoorbeeld het Montferland en we deden het rustig aan op de klimmen om een beetje het tempo gevoel te krijgen voor de 100 km in Spa binnenkort. De stokken hadden we niet voor niets mee, dus we deden alle klimmen hikend en de rest in een dribbel. Dat rustige tempo gaf dan ook volop gelegenheid om een goed gesprek te houden of juist lekker in je eigen bubbel een eind te lopen genieten. Ik genoot in ieder geval volop van de uitzichten en de natuur om me heen. Vakantiegevoel in optima forma!

Na een paar uur kwamen we aan het verste punt van de eerste ronde, Henrie had daar een Waldhotel gevonden waar we eventueel een bakje koffie konden doen. Tot onze teleurstelling was de Biergarten pas vanaf 17:00 uur open. We moesten het doen met onze eigen voorraden in de rugzakjes. Ultra’s lopen is ook omgaan met teleurstellingen en na een korte pauze gingen we dan ook vol goede moed weer op pad. Het bleef erg rustig op de paadjes, ondanks het feit dat de Hermannsweg een bekende wandelroute is kwamen we maar heel sporadisch mensen tegen. Eén enkele eenzame wandelende jongedame kreeg het echter voor elkaar om ons met zijn vieren verkeerd te laten lopen…. afslag gemist wegens aandacht voor iets anders. Boys will be boys zullen we maar zeggen.

De GPS-handheld wist ons echter weer op het juiste spoor te krijgen en zo kregen we na ruim 30 km Borgholzhausen weer in zicht. Bij de auto konden we ons eten en drinken weer aanvullen en omdat het zo’n mooi weer was besloten we even bij de Italiaanse ijssalon een milkshake op het terras te pakken. Heerlijk, met vers gepureerd fruit. De energie vloeide zo wel weer terug in de benen, maar Michiel en Christian hadden hun rondje er op zitten en namen afscheid. Restte Henrie en mij nog een ronde van ruim 20 km.

Deze ronde kwamen we weer in wat bekender gebied, vorig jaar hadden we ook al eens in dat gedeelte van het Teutoburger Wald gelopen. Dat maakte het echter zeker niet minder mooi. De temperatuur was inmiddels al heel lekker, zelfs in de schaduw van het bos. Niet te warm, niet te koud, perfect loopweer. We zagen buizerds rondcirkelen op de thermiek boven de heuvelrug en de vogels in het bos deden allemaal goed hun best. Doordat we een aantal paden hadden ingetekend die in de praktijk al een tijdje niet meer gebruikt werden konden we ook nader kennismaken met Duitse brandnetels en bramenstruiken. Die doen het goed kan ik vertellen, maar Henrie en ik houden wel van een uitdaging in de natuur.

Na verloop van tijd vonden we het wel tijd voor een korte break. Maar uiteraard zijn er juist dan nooit bankjes te vinden om even lekker op te zitten. We behielpen ons met een paar stenen die ooit geplaatst waren om iets te markeren en genoten van een colaatje en wat reepjes. Ondertussen bespraken we de route. Aangezien het boscafé op het verste punt van de tweede lus ook hier waarschijnlijk nog niet open was besloten we een gedeeltelijk andere route te nemen. Dat was ietsje korter, maar waarschijnlijk meer de moeite waard qua omgeving.

Inmiddels waren we al een mooie tijd onderweg en begonnen de kilometers en vooral de hoogtemeters een beetje voelbaar te worden. Dat was natuurlijk ook de bedoeling, op dit soort lange trainingen kom je er daarnaast ook achter wat er eventueel nog mankeert aan je uitrusting. Zo bedacht ik me dat mijn Altra Lone Peaks zonder bijgeleverde rockplate niet geschikt waren voor de stenige ondergrond. Mijn voeten werden hierdoor een beetje gevoelig. Bovendien had ik vergeten om Body Glide mee te nemen waardoor het steeds meer begon te schuren op vervelende plekken. Goede punten om nog even mee te nemen voor ons 100 km avontuur in Spa. Ook de routes en de tactiek namen we onderweg alvast een beetje door.

Maar toen we uiteindelijk na 7:15 uur lopen en bijna 52 km en bijna 1700 hoogtemeters overwonnen te hebben (alweer) bij het ijscafé op het terras een lekkere sorbet zaten te verorberen overheerste vooral het gevoel van de perfecte vakantiedag. Lekker de hele dag door het bos, geen gedoe, geen verkeer, geen stapels mensen om je heen, het ultieme vakantiegevoel. Heerlijk rustig een dagje bos-badderen om geestelijk helemaal tot rust te komen. Shinrin-Yoku heet dat dus, heel trendy…

Trailtour Teutobürger Wald

Henrie en Andre

Je kunt je natuurlijk net als mijn club maatjes met een hele bus vol naar Rotterdam gaan om daar met duizenden in een startvak te gaan staan, helemaal gefocust op een snelle tijd. Lawaai en drukte aan alle kanten, een bombardement van indrukken. Ik vind het veel fijner om gewoon even lekker terug te gaan naar de basis. Gewoon met een paar loopmaatjes een zelfbedachte route lopen in een mooi gebied. Geen gedoe, geen drukte, gewoon genieten, meer hoeft het niet te zijn. Even helemaal ontsnappen aan de drukte van alledag. Dit weekend was het eindelijk weer eens zo ver.

Henrie had een mooie route verzonnen in het Teutobürger Wald, in een gedeelte waar we nog niet eerder waren geweest. Vanuit Borgholzhausen eerst een route westwaarts en daarna nog een route oostwaarts. Met diverse mogelijkheden tot afkorten of verlengen en natuurlijk een aantal mogelijkheden om koffie of lekkers te halen om voorraden aan te vullen. Helaas vielen er wat deelnemers uit en uiteindelijk vertrokken we met zijn drietjes met Henries nieuwe elektrische auto naar onze oosterburen.

We vertrokken al vroeg en konden zo genieten van de zonsopgang boven een mistig landschap. Tegen de tijd dat we er waren was de mist al opgetrokken en leek het een prachtige dag te gaan worden. We parkeerden midden in het nog uitgestorven dorpje bij een bank met een publieke laadpaal omdat we anders niet meer terug konden komen. Na wat onwennig gepruts met de laadpaal konden we ons gaan focussen op het lopen. De rugzakken gevuld met water en eten, horloges en gps-handhelds met de route opstarten en rustig het dorp uit.

Eenmaal buiten het dorp ging het meteen al heuvelop en dat zette meteen de toon voor de hele dag. Het Teutobürger Wald is een relatief smalle heuvelrug, maar de heuvels in dit gebied zijn toch een stuk hoger dan die we in NL gewend zijn. Ik ben geen geweldige klimmer en Henrie had nog een flinke trainingsachterstand. We kozen dan ook voor de beproefde ‘hike up-run down’ methode. Wouter had duidelijk betere klimbenen, maar die wachtte dan wel weer op ons.

Het voorjaar was echt volop losgebarsten in dit gebied. Overal hoorden we vogels fluiten in het bos. Het felle groen van de nog prille blaadjes kwam in de ochtendzon nog beter tot zijn recht. Witte bloesem van krentenboompjes zorgden voor de afwisseling. Her en der hadden we mooie uitzichten over of kwamen we langs akkers die felgeel kleurden van het koolzaad. En verder was het vooral stil, heel stil in het bos.

De route was gedeeltelijk Hermannsweg en gedeeltelijk zelf bedacht. En waar de Hermannsweg altijd goed onderhouden wordt waren op de overige paden nog heel wat bomen te vinden die laatst met de stormen omgevallen waren. Flinke dikke bomen waren gewoon omvergeblazen. We moesten hierdoor regelmatig even kruipdoor, sluipdoor of een omtrekkende beweging door het bos maken, maar dat maakt het avontuur alleen maar groter natuurlijk.

Op het verste punt van de westelijke lus maakten we gebruik van de mogelijkheid om even een bak koffie te scoren bij een benzinepomp en een korte break in de zon te houden. Hoewel we er nog geen 15 km op hadden zitten hadden we al een kleine 400 hoogtemeters gescoord. Even energie bijtanken was niet verkeerd dus. Helaas bleek de route die we bedacht hadden op dit punt niet meer mogelijk en moesten we een paar kilometer terug over dezelfde route. Afstandmeten.nl is perfect voor het maken van routes, maar niet alle paadjes op Open Street Maps zijn in de praktijk ook nog aanwezig of open. Ook dat hoort erbij.

Inmiddels begon de zon al mooi te klimmen en daarmee kregen we het in het zonnetje en uit de wind best warm. Maar boven op de heuvelrug waar de wind meer invloed had en op gedeeltes waar je in de schaduw liep kon je wel merken dat het nog vroeg in het voorjaar was. De lange mouwen gingen van omlaag naar opgestroopt en weer terug. Zoetjes aan kwamen we ook wat meer wandelaars en mountainbikers tegen op de stukken Hermannsweg, maar daarbuiten kwam je eigenlijk geen kip tegen.

Henrie had inmiddels zijn kruit al wel verschoten en had heuvelop moeite om bij te blijven. Ik hield hem gezelschap omdat ik nog wat energie wilde sparen, maar Wouter vloog nog steeds de heuvels op alsof er geld te verdienen was. Hij had daardoor ook tijd zat om steeds even in het zonnetje uit te rusten. We hadden volgens schatting een eerste ronde van zo’n 30 kilometer met zo’n 1000 hoogtemeters. Maar gaandeweg leek dat niet helemaal te kloppen. Er zouden wat kilometers (en hoogtemeters) bij komen. En dan nog een extra lus van 20 kilometer er bij? Ik begon er een hard hoofd in te krijgen als ik mijn benen zo langzaam leeg voelde lopen op iedere klim.

In de laatste kilometers richting het dorp besloten we deze keer verstandig te zijn, het was goed genoeg. Het alternatief was om nog even lekker in de zon op een terrasje te gaan zitten en dat sprak ons op dat moment enorm aan. We hobbelden de laatste kilometer door het dorpje naar de auto. Op een bankje daar vlakbij in het zonnetje gezeten trokken we droge spullen aan en dronken we wat fris. In de hoek van het pleintje zagen we ineens iemand een deur uitkomen met een lekker ijsje. Er bleek een heerlijk italiaans ijssalonnetje te zitten met een mooi terras, waar we heerlijk in de zon konden genieten van een prachtige ijscoupe. Het voelde echt zo verdiend na vijf uur rondhobbelen door de heuvels.

Andre Bleumink