 |
| Staand Andre Bruil, Denis Woeltjes, Frank Roos, Geert Wevers en Patrick Ikink. Zittend Sabine Ikink, Ankie Bruil en Anita Roos |
Vanmorgen om 4.15 uur zijn we vertrokken voor een schitterende safari tocht van ruim 16 kilometer met 8 atleten en een gids over de Veluwe. Wat een mooi gebied en wat een wild, meer dan 200 reeën, edelherten, wilde zwijnen en runderen hebben we gezien. Daar ga ik in de toekomst nog eens vaker 's morgens heen, prachtig. Na afloop van de tocht hebben we genoten van een heerlijk ontbijt bij de familie Roos.
PUUR GENIETEN VOOR AVA`70- ATLETEN BIJ SAFARI-JOGGEN
Het
is zaterdagochtend 04.12 uur, als een 8-tal atleten zich bij het clubhuis van
AVA`70 meldden voor een bijzonder avontuur, namelijk safari-joggen. Tijdens een
duurloop op de Veluwe is het de bedoeling om wild te spotten en het groepje
vroege vogels durfde deze uitdaging wel aan. Er
werd koers gezet richting Arnhem om te verzamelen op een parkeerplaats, waar de
gids van de organisatie zich bij de Avianen zou gaan voegen. Tijdens dit
rustmomentje werden er in korte tijd toch een paar taferelen waargenomen, die
geheel andere hobby`s verraden dan hardlopen. Mocht u benieuwd zijn naar meer
details…. Andre Bruil kan er van alles over vertellen. Afijn,
nadat Erik Hesselink zich aan de groep had voorgesteld als wildkenner, ging het
naar de startplek van de route, die zich aan de rechterflank van de Veluwezoon
bleek te bevinden. Even snel omkleden, de beentjes oprekken en bepakt met twee
verrekijkers ging de club op pad.
Na
exact 219 meter ging het al gruwelijk mis. Geert Wevers was een beetje aan het
pielen met zijn cameraatje, zag een stronkje van een kleine 7 centimeter hoog over
het hoofd en klapte voor de grond. Anita Roos, die kort achter hem liep, had
niet eens de tijd om zich te bedenken en lazerde in volle vaart over onze
huisfotograaf heen. Toen beide nog bleken te bewegen, was het natuurlijk lachen
geblazen. De gids schudde buiten het oog van de camera even zijn hoofd en vroeg
zich ongetwijfeld af, met welk zooitje ongeregeld hij deze ochtend op pad was
gestuurd. Een Schotse Hooglander, die 25 meter verderop stond te grazen had
zich het voorval bekeken en kon zijn ogen ook al bijna niet geloven bij het
zien van deze onbenulligheid. De route werd echter toch maar vervolgd en het was
de bedoeling om even stil te zijn, zodat het wild al niet bij voorbaat de
hoeven zou nemen. Een onmogelijke opdracht voor Patrick Ikink zo bleek. De
Barloer keek zich de ogen uit bij het zien van al dit natuurschoon en dacht dat
het de bedoeling was om elke Hooglander persoonlijk een goede morgen te
wensen.
Na 650 meter hield de lopende
karavaan halt op de plaats. Aan de rechterzijde lag een zeer uitgestrekte
vlakte en het was net of al het wild zich hier verzameld had, om de club
atleten te komen bekijken. Naast tientallen Schotse koeien, huppelde er ook een
kudde wilde zwijnen rond. De gids gaf ons de verrekijkers en noemde ons waar we
vooral moesten kijken. Hij gebruikte daarbij de stand van de wijzers van de
klok en dat was voor menigeen al bijna teveel gevraagd. Omdat het verder rustig
was, gunden de dieren ons de tijd om te spotten. Roedels edel- en damherten en omgekeerd graasden er, jogden over het veld en trokken zich van onze
aanwezigheid erg weinig aan, gelukkig maar. Erik Hesselink gaf aan, dat het
maar zelden voorkomt, dat er zoveel wild op korte afstand waarneembaar is.
Hij wist natuurlijk niet welke staat van dienst de lopers en loopsters hadden,
want dan had hij dit vast niet gezegd.
De
route werd vervolgd, maar de grote stroom herten en zwijnen zorgde ervoor dat
het tempo niet omhoog ging, sterker nog, de rustmomenten hadden de overhand. De
vlakte werd afgebogen en een mooi glooiend pad doemde voor ons op. Na 3789
meter volgde het volgende spotmoment, waarvoor de hele meute overigens wel op
de knieën moest. Op het pad was een hagedisje druk doende zich lekker te
nestelen in een zelf gegraven kuiltje. De zon scheen precies op dit fijne
plekje en het kronkelende diertje wilde net beginnen met een zonnig momentje
rust. Een paar fotootjes en weg was het gezelschap weer. Smalle paden en akelig
smalle grindstrookjes wisselden elkaar regelmatig af en het was natuurlijk best
spannend wie de volgende zou zijn die met de neus over de grond zou schuiven.
Een prachtig mooi zandspoor was er tussen de groene bomen getrokken, waarop we
rustig onze route konden vervolgen en het tempo werd iets opgeschroefd. Het was
immers al 06.15 uur, dus alle aanleiding voor wat snelle kilometers. De
volgende kolonie dieren kondigde zich aan, al was stoppen geen optie. Het bleek
immers om een groot aantal kuddes muggen te gaan en die zorgden er automatisch
voor dat de groep niet of nauwelijks stil viel. Slechts voor een kleine
sanitaire stop werd er lichtjes ingehouden. Het vogelgehalte nam in dit
tussenstuk enorm toe. Spechten, eksters, merels, vinken en een enkele koekoek…
je zag ze soms niet eens, maar horen deed je ze des te beter.
Het
hoogste punt van ons traject op ruim 100 meter werd bereikt via een langzaam
omhooglopend pad en de afdaling kon beginnen. Bijna tenminste, want
ineens kregen we een nieuw natuurverschijnsel, tenminste voor ons.
Langs de schors van de boom groeiden gipskleurige paddenstoelen omhoog en een enkele onnozele ziel riep, dat dit
waarschijnlijk bedoeld is voor kabouters om naar de top te laten klimmen. Even
werd gekeken of onze gids dit domme geklets had opgevangen, maar dit bleek
gelukkig niet het geval. De weg naar beneden was er eentje waarbij vooral onze
trail-deskundige Dennis Woeltjes zich geheel kon uitleven. Hij twijfelde nog even
om zijn shirt uit te doen, want deze pure natuurliefhebber loopt graag in zijn
blote bast, maar dit keer kon hij zich uitstekend inhouden. Het zou onze
reputatie natuurlijk een enorme deuk hebben opgeleverd. Zelfs
in de slotfase gebeurden er nog een aantal opmerkelijke gebeurtenissen. Opeens
dook er zomaar een kudde damherten voor ons op en de verrekijkers werden weer
ingesteld. De lopende groep naderde de kijkende groep en het was wachten op het
moment dat er zich een splitsing zou voordoen. De kleine en waarschijnlijk
jonge herten namen een wijs besluit en
staken over. Het schouwspel was voorbij toen er nog een hele grote volgde, die
het spul op het juiste pad moest houden. Sabine Ikink stopte abrupt, sloeg haar
hand voor de mond en riep in pure extase: “Oh, wat een joekel!” Goed, het was een groot exemplaar, maar deze
reactie leek lichtelijk overdreven.
De gids werd een beetje stiller en achterin
de groep ging het praatje rond, dat de beste man de route kwijt was. Er volgde
wat geslinger door kleine bosjes, een groot pad werd linksaf genomen en later
weer rechtsaf, maar verderop was de eindstreep echt wel in zicht. Nog een laatste natuurschoon reptiel dook op, namelijk
een slang van een dikke 28 centimeter. Het bleek te gaan om een hagelworm, die
speciaal voor deze gelegenheid gerekend mag worden tot de slangachtige soort.
Anky Bruil haastte zich met gezwinde spoed naar de vondstplek, maar toen ze
hijgend en zwetend aankwam, bleek het beestje te zijn verdwenen tussen takken,
bladeren en gras. Wat een pech…. De
eindstreep was getrokken na 16,39 kilometer en werd door het achttal met gemak
gehaald in een tijd van net boven de 2 uur. Voor 1 keer werd het sleurende
tempo ingeruild voor het pure genieten. Het verblijf in de grootste dierentuin
van Nederland op de Veluwezoom op dit vroege tijdstip was de moeite dubbel en
dwars waard. Er werd op hartelijke wijze afscheid genomen van onze gids, Erik Hesselink, die ons via een prachtige route door de
natuur leidde, waarvoor onze warme dank.
Het
feit dat het 8-tal leden van AVA`70 op deze schitterende ochtend een enorm
aantal dam- en edelherten, Schotse Hooglanders en wilde zwijnen kon spotten is
puur geluk en biedt dan ook geen enkele garantie voor een volgende keer. Of zou
het gezien de samenstelling niet helemaal op toeval berusten…….De
safari-trip werd afgesloten met een gezellig ontbijt om de verloren calorieën
weer aan te vullen en na te kletsen. Ook dat was overigens puur genieten.
Deelnemers: 1.Andre Bruil, 2.Dennis Woeltjes, 3.Anita Roos, 4.Sabine Ikink, 5.Anky Bruil, 6.Patrick Ikink, 7.Frank Roos, 8.Geert Wevers
Klik op de link voor de foto's
 |
| Frank |
 |
| Wild spotten |
 |
| Even uitrusten |
 |
Erik Hesselink, onze gids
|
