Nederlandse titel survivalrun voor Eva en Bianca

Bianca Rougoor en Eva Groot Kormelink (rechts) zijn eerste geworden op het NK survivalrun in Groningen

Eva Groot Kormelink uit Lievelde en Bianca Rougoor uit Breedenbroek zijn vandaag Nederlands kampioen koppel survivalrun geworden in Groningen. Het was een spannende strijd in de eindhindernis, op een paar seconde wisten Eva en Bianca hun naaste belagers te verslaan in de laatste meters. Eva vertelt: “Ik was als eerste de eindhindernis ingeklommen en stond op de eindstreep te wachten. Als koppel moesten we in dezelfde lijn klimmen dus Bianca klom achter mij aan al strijdend voor de winst. Het was erg spannend en al schreeuwend probeerde ik haar aan te moedigen met als resultaat de winst!”

Voor Eva een eerste Nederlandse titel survivalrun. In haar jeugdjaren was ze op een individueel NK al eens als tweede geëindigd. Sinds een half jaar traint ze naast bij Stichting Survival Harreveld ook bij Team Survivalmaterialen in Breedenbroek samen met routinier Bianca die zondag haar 14de titel opeiste.

Voor de 38-jarige Bianca is het trainen met jonge talenten een manier om zichzelf scherp te houden. “Eva is de betere loper en op het moment een maatje te groot voor mij maar op het gebied van klimmen hoop ik haar nog wat bij te brengen zodat ook zij zich kan doorontwikkelen in de sport”

Op 18 december vind het NK Korte survivalrun plaats in Dinxperlo. Een individueel NK waar beide atletes aan de start zullen staan. (bron)

Pieterpad 3e etappe: Groningen-Zuidlaren

Een hunebed pal naast een 19e eeuwse boerderij

Het Pieterpad is de bekendste lange-afstand wandelroute van Nederland. Het pad loopt van Pieterburen aan de Noord-Groningse Waddenkust naar de Sint-Pietersberg in Zuid Limburg en slingert daarbij door een groot aantal verschillende landschappen, afwisselende natuur en gebieden met een uiteenlopende cultuurhistorie. De bijna 500 kilometer van het Pieterpad gaan over de kleinste wegen en paden en is zoveel mogelijk onverhard. We proberen in een aantal jaren de 26 etappes van het Pieterpad te volbrengen.

3e etappe: Groningen-Zuidlaren - vrijdag 13 mei 2022 - 21.5 kilometer

Even na de klok van 6.00 uur vertrekken we uit Aalten en zetten de auto op de Brink in Zuidlaren, het eindpunt van de 3^e etappe die ons te wachten staat. Enkele minuten later nemen we de bus naar het station in Groningen. Na een kop koffie in één van de mooiste stationshallen van Nederland beginnen we aan onze etappe.

Over de kronkelende dijk langs het Hoornsediep, dat een eindje verderop overgaat in het Noord-Willemskanaal verlaten we de stad Groningen. Prachtige oude vrachtschepen liggen rustig op het water, fanatieke roeiers zijn actief bezig. Doordat het water bijna evenwijdig loopt aan de A28, hoor je op de achtergrond het geruis van de auto’s. Prachtig zijn de verblijven aan de andere kant van het water waar een mevrouw met drie hondjes zich met een privé trekpontje naar de bewoonde wereld begeeft. Een groot ‘gasvlam-kunstwerk’ van Kurt W. Forster rijst op tussen de bomen.

We lopen in de richting van het Paterswoldsemeer. Ooit lag hier een zompig veenmoeras waarna turfwinning de contouren van het meer bepaalde, het wordt steeds stiller op het pad. Molen De Helper uit 1863, die de gelijknamige polder heeft drooggemalen, staat op de oostelijk oever. Het dijkje waar je overheen wandelt is schilderachtig en levert een oer Hollands plaatje op, een mooi moment om even een pauze te houden. Even verder vertelt een oud houten bord dat de Sint Pietersberg nog maar 447 kilometer ver is. We hebben mooie uitzichten over bloemrijke velden, knotwilgen langs slootjes en af en toe doemt in de verte een monumentale boerenhoeve op.

We wandelen Haren uit langs enorme villa’s en komen uit op prachtige zandwegen met mooie hoge bomen. Hier zie je de Hondsrug duidelijk enkele meters hoger liggen dan de zandweg, waarop je loopt. Bij Haren kruist de route het water en de snelweg en een groep ganzen vindt hier voedsel bij een grote plas water. Een paadje tussen de velden luistert naar de naam Tranendal, maar verdrietig wandelen is het hier beslist niet. Verderop duik je de bossen weer in. De route slingert over zandwegen verder tot de brug over de spoorlijn. Deze vakwerkbrug biedt een mooi zicht op het rangeerterrein ernaast. Treinen en goederenwagons staan er geduldig te wachten.

Voorbij de Zuidlaarderweg worden de zandwegen breder en bij het natuurvriendenhuis De Hondsrug trekken we het Noordlaarderbos in. Je wandelt hier op de flank van het beekdal van de Drentse Aa. In een klein kunstatelier houden we pauze. We zijn inmiddels de provinciegrens over en lopen Drenthe- en het dorpje Midlaren in. Een oud metalen bordje leidt ons via een paadje en tussen heggen door naar de grafkamers van meer dan vijfduizend jaar oud. Dit hunebed staat pal naast een 19e eeuwse boerderij. De weg leidt ons verder tussen glooiende en erg droge akkers door naar Zuidlaren, een dorp met zeven brinken. Via de Kerkbrink eindigt de etappe op de Brink waar al acht eeuwen een jaarlijkse paardenmarkt wordt gehouden. Van hieruit is het nog geen 3 minuten rijden naar ons Bed and Breakfast waar we de nacht zullen doorbrengen.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Het Bed and Breakfast

Pieterpad 2e etappe: Winsum-Groningen

Oostum, met op de achtergrond het kerkje

Het Pieterpad is de bekendste lange-afstand wandelroute van Nederland. Het pad loopt van Pieterburen aan de Noord-Groningse Waddenkust naar de Sint-Pietersberg in Zuid Limburg en slingert daarbij door een groot aantal verschillende landschappen, afwisselende natuur en gebieden met een uiteenlopende cultuurhistorie. De bijna 500 kilometer van het Pieterpad gaan over de kleinste wegen en paden en is zoveel mogelijk onverhard. We proberen in een aantal jaren de 26 etappes van het Pieterpad te volbrengen.

2e etappe: Winsum-Groningen - vrijdag 1 april 2022 - 21.5 kilometer

In december 2021 hebben we voor dit jaar al een aantal datas vastgesteld om weer enkele etappes van het Pieterpad te gaan lopen. We hebben er echter geen rekening mee gehouden dat ze voor 1 april sneeuw voorspellen en dat het sinds het begin van de weermetingen de koudste 1 april ooit zal worden. De vrijdag voor vertrek hebben we nog even spoedoverleg en als alternatief komt er uit de bus dat we altijd een etappe van het Pieterpad dichter bij huis kunnen gaan lopen. Als om 5.00 uur 's morgens de wekker gaat valt het met de sneeuw in Aalten erg mee en glad is het ook niet echt. We besluiten dan ook om naar het hoge Noorden af te reizen om verder te gaan waar we in september 2021 zijn opgehouden.

Het startpunt is rond de klok van negen uur aan het Winsumerdiep gelegen Winsum, waar de molens de Ster en de Vriendschap hoog boven het dorp uitsteken. Het dorp is in 2020 door de ANWB uitgeroepen tot het allermooiste dorp van Nederland. Een prachtdorp volgens de jury en de Groningse plaats gaf 50 andere dorpen het nakijken. Specifiek roemde de jury het haventje en over een mooi jaagpad langs dit water wandel je het dorp uit. Net buiten het dorpje loop je, door weidse landschappen, veel over asfalt en betonplaten.

Na bijna 6 kilometer komt het dorpje Gangwerd in zicht en in die verte zie je al de korenmolen en het kerkje van het oude dorp. Het dorp ligt, zoals veel dorpen in de omgeving, op een wierde, een kunstmatige opgeworpen heuvel, om bij hoogwater droge voeten te houden. We hebben zin in koffie met appelgebak en gaan naar een unieke locatie 'Gangwerd aan Zee'. Een half uurtje later lopen we verder langs het schilderachtige Reitdiep, de rivier die de stad Groningen vroeger verbond met de zee. Monumentale boerderijen, roestige sluizen en bruggen uit vroeger tijden vind je op je verharde pad. We genieten van het uitzicht over het water, al voelt de wind hier soms erg fris aan. Dan doemt in het landschap iets moois op: tussen hoge bomen, op één van de meest schilderachtige wierden van Groningen, ligt het kerkje van Oostum. Het Romaanse kerkje stamt uit de 13e eeuw.

We wandelen verder in de richting van de stad Groningen. Lange rijen elektriciteitsmasten doen wat afbreuk aan het plattelandsidylle en de Paddepoelsterbrug is voor onbepaalde tijd gestremd. Maar de omleiding langs het van Starkenborghkanaal is een mooi traject en zelfs een gedeelte onverhard! Even later schemeren de futuristische gebouwen van het Zernike Science Park door de bomen. Via een park in de wijk Paddepoel en het aangename Noorderplantsoen komen we de stad binnen. Dit park is aangelegd op de plek waar in de 17e eeuw de verdedigingswallen van de stad werden gebouwd. In dit park hebben we onze 2e en laatste pauze. In het oude deel van Groningen volgt een schilderachtige haven met silo’s, pakhuizen en binnenvaartschepen. De haven ligt overigens aan hetzelfde Reitdiep waar we eerder langs hebben gelopen. Het mooie stationsgebouw rondt deze etappe af. Van hieruit nemen Theo en Geert de trein naar Winsum om de auto weer op te halen.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Pieterpad 1e etappe: Pieterburen-Winsum

Ons prachtige verblijf aan het Warffurmermaar

Het Pieterpad is de bekendste lange-afstand wandelroute van Nederland. Het pad loopt van Pieterburen aan de Noord-Groningse Waddenkust naar de Sint-Pietersberg in Zuid Limburg en slingert daarbij door een groot aantal verschillende landschappen, afwisselende natuur en gebieden met een uiteenlopende cultuurhistorie. De bijna 500 kilometer van het Pieterpad gaan over de kleinste wegen en paden en is zoveel mogelijk onverhard. We proberen in een aantal jaren de 26 etappes van het Pieterpad te volbrengen.

1e etappe: Pieterburen-Winsum - zaterdag 25 september 2021 - 12 kilometer

Veertien kilometer ten noorden van de stad Groningen ligt het pittoreske Onderdendam. Net buiten het dorp, aan de overkant van de Warffumermaar ligt ons prachtige Bed&Breakfast Hoogholtje. De betekenis van het Gronings woord voor een hoge vast voetbrug, de enige toegang tot het huis! De B&B ligt aan de waterkant en heeft een eigen terras, een prachtig onderkomen. Na een heerlijke nachtrust en een prima ontbijt brengt de gastheer ons zelfs naar Pieterburen, nadat we eerst onze auto in Winsum hebben geparkeerd. 

 

Onze startplaats voor vandaag is dus Pieterburen, bekend van het Zeehondencentrum van Lenie ‘t Hart. Het landschap van dit plaatsje is wijds en open, met een zeer vruchtbare bodem van zeeklei. De zee heeft deze klei hier afgezet. Het was een Waddengebied dat bij heel hoge vloed overstroomde en met iedere overstroming kwam er een laagje bij. De streek heet ook wel ‘Het Hoge Land’. Vervoer ging over water, over geulen die ontstonden door de werking van eb en vloed. Dit werd ons onderweg medegedeeld door een plaatselijke bewoner.

Na enkele honderden meters lopen we langs de mooie Petruskerk, de klok op de toren wijst met zijn gouden wijzers even na elfen aan. Het pad langs het Pieterbuurstermaar kronkelt door een rechtlijnig landschap. Er staan hier beduidend meer bomen dan aan de noordkant van het dorp. Het riviertje wordt overgestoken over een hoog, houten voetgangersbruggetje. Omdat zo’n bruggetje relatief hoog is, kunnen er bootjes met vee, opgetast hooi of andere vracht onderdoor.

Om ons heen genieten we van eindeloze uitzichten over het zeer platte platteland. Monumentale boerenhoeven en kerktorentjes in de verte maken het plattelandsplaatje af. Na 5 kilometer is Eenrum het eerste karakteristieke wierdedorp op onze weg naar het zuiden. Hoog op de wierde pronkt de mooie kerk en in de tuin rechts van de kerk laat een dikke treurbeuk al anderhalve eeuw zijn takken hangen. Smalle straatjes met kleine huisjes bepalen verder het beschermd dorpsgezicht. Het Pieterpad verlaat Eenrum over een weg met aan beide zijden riante villa’s met balkons en serres uit het begin van de twintigste eeuw.

Voorbij een kanaal en provinciale weg volgt al snel het eenvoudigere dorpje Mensingeweer. Geen opvallende kerk langs het pad hier, maar wel een molen, bakstenen huisjes en kleine boerderijen. En een hoogholtje waarover de route het water met de mooie naam Mensingerweersterloopdiep kruist. Over asfaltwegen volgt de route dit zeventiende eeuwse kanaal, via de buurtschap Maarhuizen tot aan het Winsumerdiep. Tussen bomen en bosschages door zijn er vergezichten over uitgestrekte graslanden en akkers onder een prachtige lucht.

Via een mooi kerkpad komen we in Winsum, dat in 2020 door de ANWB is uitgeroepen tot mooiste dorp van Nederland en waar aan alles is te zien dat het vroeger een welgesteld dorp was. We eindigen onze route op de gemetselde stenen brug de Boog, de twee kortste etappes van het Pieterpad zitten er al weer op. Op het terras van eetcafé J&A nemen we de dag nog even door en zijn we precies op het startpunt van onze volgende etappe die ons naar de hoofdstad Groningen leidt. We hopen dat we deze dit jaar nog kunnen meepakken!

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Op een hoogholtje

Pieterpad proloog: richting de Waddenzee

Adrie, Theo, Geert en Ina

Het Pieterpad is de bekendste lange-afstand wandelroute van Nederland. Het pad loopt van Pieterburen aan de Noord-Groningse Waddenkust naar de Sint-Pietersberg in Zuid Limburg en slingert daarbij door een groot aantal verschillende landschappen, afwisselende natuur en gebieden met een uiteenlopende cultuurhistorie. De 500 kilometer van het Pieterpad gaan over de kleinste wegen en paden en is zoveel mogelijk onverhard. We proberen in een aantal jaren de 26 etappes van het Pieterpad te volbrengen.

Proloog: richting de Waddenzee - vrijdag 24 september 2021 - 10 km

Vandaag gaan we beginnen aan het Pieterpad, een reis die misschien wel jaren kan duren. Het pad bestaat uit 26 etappes van minimaal 12 en maximaal 24 kilometer. We kiezen er voor om ook de proloog te gaan lopen, je kunt deze wandeling beschouwen als een opwarmertje. De route maakt geen onderdeel uit van het Pieterpad zelf, en is in de gids slechts opgenomen als een suggestie. Na een kop koffie op het terras van hotel Waddengenot, vertrekken we rond de klok van 12.30 uur en lopen we met Theo en Adrie in de richting van de Waddenzee, bijna het noordelijkste puntje van Nederland op het vaste land.

De proloog volgt de markering van het Nederlands Kustpad richting Oudedijk en Kaakhorn. Grote en weidse akkers liggen er verlaten bij en op de omgewoelde zeeklei liggen restanten van de laatste uien- en aardappeloogsten. We komen na enkele kilometers in het plaatsje Westernieland. Grote schuren achter statige woonhuizen laten zien dat de Groningers hier altijd al groot boerden. We lopen verder op een lange rechte weg naar de Linthorst-Homanpolder en nemen bij de ingang van de polder even een pauze bij een monument. Het blijkt dat de zeedijk grotendeels is aangelegd door werklozen in het kader van de werkverschaffing. Dertien van deze werkers vonden de dood, toen de bus waarmee zij naar het station werden gebracht onder de trein bij Ranum kwam. Op het monument staat nog een veertiende naam van iemand die onder het werkspoorlocomotiefje op de dijk kwam.

Een afslag verder gaat de weg omhoog naar de dijk toe. De polder lijkt leeg en recht maar de vergezichten zijn fantastisch, het is haast alsof je in een kunstwerk loopt. De zon komt er ook steeds meer door en de wind heeft hier vrij spel, maar het is heerlijk weer. We lopen tussen de kwelders, die begraasd worden door paarden en runderen, en de dijk, begraasd door schapen, door. Bij het metalen beeld van een wadloper die tot zijn middel door de zee waadt, voert de route landinwaarts opnieuw langs immense akkers voorbij de oude zeedijk en nog meer boerenland terug naar Pieterburen. De Groningse boeren zijn met trekkers aan het werk om het land om te ploegen. Ze worden achtervolgd door een grote groep landende en weer opvliegende zeemeeuwen.

Na ongeveer 10 kilometer komen we weer op de Hoofdstraat van Pieterburen en gaan nog even naar het bezoekerscentrum Waddenkust. De vrijwilliger achter de balie vraagt waar we vandaan komen en hij kent zelfs nog iemand bij ons uit het dorp, de wereld is klein. Vanaf hier moeten we nog ongeveer 200 meter naar ons vertrekpunt lopen en worden op het einde van de tocht zelfs muzikaal onthaald door Jannes, die hier live staat te zingen. Een mooi begin van ons Pieterpad avontuur.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Het beeld van de wadloper

Ultraloper Schipper geniet nog volop

Sjaak Schipper

Het is een prachtig moment…. Op kilometer 28 tijdens de Achterhoek Ultra komen we sololoper Sjaak Schipper uit Groningen tegen en bieden hem een plaatje ontbijtkoek aan. Hij tovert een mooie glimlach op zijn gelaat en bedankt ons vriendelijk, maar geeft aan meer dan voldoende in zijn rugzak te hebben. Hij groet ons met een zwaaiend armgebaar en vervolgt zijn weg in een rustige tred. Onze waardering is groot voor de grijze, atleet, die nog ruim 22 kilometer heeft af te leggen. Helemaal, als we na afloop vernemen, dat Schipper al 72 (!) jaar is en die dag ruim 7,5 uur in actie is geweest. Maar wat heeft hij genoten, zo laat hij weten…..

Sjaak, hoe ben je bij de Achterhoek Ultra terecht gekomen?

Ik loop wel vaker ultra`s en trail, dus ik ken beide organisatoren Andre en Henri wel. Via facebook las ik dat AVA`70 een ultra van 50 kilometer ging organiseren. Vorig jaar was ik met de kinderen in een natuurhuisje in Winterswijk en hebben toen hele mooie uitstapjes in de omgeving gemaakt. Dit jaar gingen er heel veel wedstrijden niet door en dus vond ik dit een hele mooie aanleiding om de prachtige omgeving van de Achterhoek te zien in looptempo. De reisafstand vond ik niet zo`n probleem want ik loop normaliter ook wel in Zuid-Limburg en Zeeland, dus besloot ik me voor het evenement aan te melden.

Wat vond je van de wedstrijd?

Hoewel ik niet meer echt wedstrijdgericht loop, vond ik het een prachtig parcours met mooie natuurgebieden. De route was duidelijk uitgezet met GPX-systeem en onderweg waren er goede verzorgingsposten met behulpzame en vriendelijke vrijwilligers.

Je bent wel echt iemand van de lange adem. Wat vind je zo leuk aan het lopen van langere afstanden?

Omdat het tempo (veel) lager ligt, is het langer vol te houden en daarnaast heb je minder kans op blessures. Bovendien heb je op deze manier veel meer oog voor je omgeving.

Kun je eens de top 3 van trails noemen die je gelopen hebt en ook aangeven waarom?

1. IJsland, de Laugavegur Ultra: dit was een trail van 55 kilometer gekenmerkt door prachtige vergezichten, zwaveldampen, lavavelden, heuvels, sneeuwvelden en enkele rivierdoorwadingen,

2. Harzquerung in Duitsland: mooie heuvels en prachtige voorjaarskleuren maakten dit hardloopevenement tot een toptrail,

3. TransGranCanaria Advanced: een trail die plaatsvindt in februari en waarbij je te maken krijgt met een temperatuur-verrassing in de winter. Het aantal hoogtemeters is 4000+

Wat is het geheim van Sjaak Schipper?

Een geheim is het eigenlijk niet, maar het is natuurlijk voor elke hardloper belangrijk om goed naar je lichaam te luisteren en te lopen in je eigen tempo.

Wat staat er zoal in je prijzenkast?

In 2006 won ik in mijn leeftijdsklasse 55+ de eerste prijs bij de 50 kilometerwedstrijd van de Run in Winschoten en 2 jaar later werd ik bij dezelfde wedstrijd 3e, maar toen in de klasse 60+.

Bij de Rothaarsteig in Sauerland pakte ik de titel in de leeftijdsklasse 70+. Op het eiland Usedom vindt jaarlijks een marathon plaats en op deze bijzondere plek veroverde een bronzen plek op de marathon in de categorie 70+.

Uit bovengenoemde erelijst blijkt maar weer eens dat mijn motto “” als je maar oud genoeg wordt en je blijft hardlopen, je vanzelf in de prijzen valt,” volledig op gaat…..

Heb je nog tijd voor andere hobby`s?

Naast het hardlopen mag ik ook graag wandelen, fietsen en zingen.

Tenslotte Sjaak, welke uitdaging wil je nog aangaan?

Het is natuurlijk op dit moment wel lastig om iets te plannen, maar ik zou nog graag deelnemen aan een van de kortere afstanden van de Ultra Trail du Mont Blanc. Een prachtig mooi gebied met heel veel hoogtemeters!

De leeftijd van 72 jaar heeft Sjaak Schipper zeker nog niet minder enthousiast gemaakt bij het uitoefenen van zijn passie. Hij geniet volop van de activiteiten, die hij onderneemt en is daarmee een prachtig voorbeeld voor alle hardlopers! (FR)

Video van de Survivalrun in Boerakker

De beelden zijn gemaakt door Ingmar Groot Kormelink

Lopersvereniging Groenlo gaat naar Noorder Rondrit in Groningen

Maria Weenink en Nicole Hoffman, de twee vrouwen uit het team van twaalf hardlopers die naar het noorden afreizen voor de estafettewedstrijd

‘Iedereen wil knallen in Noorder Rondrit'

Hardlopers van de Lopersvereniging Groenlo (LVG) zoeken regelmatig nieuwe uitdagingen om voor te trainen. Dit keer doet een groep van twaalf hardlopers mee aan de 156 kilometer lange Noorder Rondrit. Dit is een estafetteloop parallel aan de route van deze bekende schaatstocht in Groningen.

(door Eveline Zuurbier)

OOST GELRE - Twee jaar geleden deed een grotere groep van de Lopersvereniging Groenlo nog mee aan de 420 kilometer lange estafetteloop 'Den Helder-Maastricht' waar ze de beste werden en nu kiezen ze voor 'de mooiste stukjes door de Maren in Groningen', vertellen Nicolle Hoffman en Maria Weenink. Zij zijn de twee dames in de ploeg die in de vroege nacht van zaterdag 1 juni afreist naar het hoge noorden. De start- en finish zijn in Slochteren.

"We laten ons verrassen. De route is van oudsher na de Elfstedentocht de zwaarste schaatstocht in Nederland. We lopen een stuk van bijna een kilometer over een houten vlonder door het moeras. Onze hoop voor dat moment is dat wij dan lopen en niet op de fiets zitten. Dat lijkt ons een enge gedachte."

De Noorder Rondrit wordt voor het eerst in de vorm van een estafetteloop gehouden. Dat betekent voor de ploeg van LVG dat zij zich opdelen in twee teams waarvan na elke 12 kilometer er één een kilometer hardloopt, twee fietsen met de drie in het meerijdend busje afwisselen. "Een prettige bijkomstigheid is dat de twee fietsen elektrisch én voor ons gesponsord zijn. Je kan op de fiets de loper dan ver voor blijven, genoeg tijd van afstappen hebben en zonder snelheid te verliezen de fiets overdragen aan de loper. Ons doel is om een goede prestatie neer te zetten. Iedereen heeft zijn eigen doel om mee te doen. De gezelligheid staat voorop. Wat we van elkaar weten is dat iedereen wil knallen: we gaan niet zeggen 'we doen het rustig aan'."

De schatting is dat ze er elf tot twaalf uur over zullen doen. "Het wordt best zwaar. Je moet 26 keer vanuit stilstaan aanzetten voor de kilometer. Daar sluipt de vermoeidheid in." (bron)

Geweldige prestatie mannenploeg AVA'70 in Stadskanaal

Björn Demkes

Punten- en clubrecord voor mannenploeg!

Ploegleider Bart Wesselink had zijn manschappen al vroeg opgetrommeld voor de eerste competitiewedstrijd van het seizoen in Stadskanaal. Het resultaat is grandioos en ver boven verwachting. Met een 4e plek draaide de ploeg - 9 man sterk mee voor de prijzen! Het team behaalde bijna 1000 punten meer dan vorig jaar. (5400 tegen 6300)

Een grootse prestatie van twee klasbakken - Björn (17.19 sec) en Gertjan (17.40 sec) - op de 110m horden was het voorportaal van de beste competitiedag uit de historie! Debutant Zowie liep een fabelachtige 800m en verpulverde zijn pr (2.01.05). De snelste voorzitter van Nederland Rudi toonde zijn klasse op de sprint. In een razend spannend duel op de 100 meter bleef hij Sam nipt voor. (12.69 sec - 12.87 sec)

Mees (junior b) is het toptalent van de club. De 16-jarige spierbundel viel op met een uitstekende prestatie bij kogel (10.29m), het onderdeel dat overigens door Gertjan werd gewonnen (11.60). Luukie te Brake ging samen met Bjorn de strijd aan op de 5000m (26 graden op een kunststof baan). Een loodzware opgave met 19.08 min als resultaat! Bjorn dook onder de 18 minuten, eerder op de dag sprong alleskunner Bjorn ook al over 1.70 (hoogspringen).

Stan was niet helemaal tevreden over zijn 400m, desalniettemin raffelde hij deze afstand af in 55 seconden. Erwin kwam na jaren weer dicht in de buurt van zijn record op het hinkstapspringen (11.24 meter). De dag werd afgesloten met een messcherp clubrecord op de Zweedse Estafette (400-300- 200-100). Zowie, Rudi, Stan en Erwin liepen drie seconden rapper dan de oude toptijd (2.11.48 min). Jurylid Gerda zorgde ervoor dat alles eerlijk en gladjes verliep. Dank aan deze topper! Wat een dag!

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

teamuitslag AVA'70

Erwin Wamelink, de schrijver van dit stukje

Competitewedstrijd A-junioren AVA'70 in Groningen

Romy van Rijs 100 meter in 14,33 sec, 200 meter in 29.83 sec en hoog 1.45 meter

Om klokslag 08.00 uur sprongen zondagmorgen 13 ambitieuze atleten, 2 opgewekte chauffeurs, 1 enthousiast jurylid en een trotse trainer in de auto voor de 1e competitiewedstrijd in Groningen (lekker in de buurt). De A-junioren (15 - 18 jaar) van AVA’70 piekten op het juiste moment. De persoonlijke records volgden elkaar in recordtempo op! Het jongensteam draaide mee in de top, met een grandioze en historische 4e plaats als resultaat! 

Na een afwezigheid van tientallen jaren (misschien is dit zelfs wel de eerste keer) deed er een meidenteam mee aan de competitie! Met een 11e plek kunnen de dames met opgeheven hoofd tevreden terugkijken op deze dag! Geweldig om te zien hoe deze jonge gasten Ava'70 vertegenwoordigen! Een mooie cocktail van teamwork, gezelligheid, enthousiasme en fanatisme! Een piekfijne zondag.

Klik op de link voor de uitslagen

alle uitslagen

teamuitslagen

Petra Domhof wint 50 kilometer van Winschoten

Petra Domhof

Oud clubgenote Petra Domhof heeft afgelopen zaterdag bij de dames de 50 kilometer van Winschoten gewonnen. Zij deed dat in een tijd van 4 uur 20 minuten en 55 seconden. De dag begon met een redelijke temperatuur, maar het werd gaandeweg van de dag steeds warmer terwijl er een behoorlijke wind stond. Het werd zo'n 24 graden waarbij het ook wat benauwd was. Geen weersomstandigheden voor een snelle tijd dus.

Lopers die te snel gestart waren of na een rustig begin versnelden kwamen in de problemen. Voor sommigen leidde dat tot uitstappen en voor anderen tot sterk oplopende rondetijden. Des te opmerkelijker is de fantastische tijd die Petra op de klokken zette. Petra van harte gefeliciteerd met je overwinning. 

uitslagen en rondetijden 50 km.

fotoalbums Erik van Echten

site organisatie 

Stadskanaal Race the Train 10 km – 40,37 min – 2e Plaats

van links naar rechts Jan Wevers, Dano Harmsen, Gerrit Dijkslag en Geert Wevers

Met vier man vertrekken we om 10.30 uur uit Aalten om mee te doen aan de Race The Train in Stadskanaal, een wedstrijd tegen de diesellocomotief Svetlana. Na een voorspoedige reis, die ons onder andere over de Bundesautobahn 31, naar het Noorden voert komen we rond 12.30 uur in Stadskanaal aan. Het eerste wat opvalt is een trein met mijn naam, zullen ze weten dat ik kom? Het is er verder nog vrij rustig en we schrijven ons in voor de wedstrijd. Omdat ik maar 10 kilometer loop moet ik zelf starten in Musselkanaal en mijn trein vertrekt om 13.30 uur daar naar toe. Ik neem afscheid van Dano, Gerrit en Jan, die de 20 kilometer lopen, en wens hun veel succes.
.

Het traject van de langste museumspoorlijn in Nederland waar we langs gaan lopen moest een spoorverbinding gaan vormen met het Ruhrgebied maar zover is het nooit gekomen. Als ik in de trein zit, lijkt het dat de afstand meer is dan 10 kilometer wat ik terug moet lopen maar dat zal het oponthoud ook wel met zich meebrengen. Bij iedere onbewaakte overgang stopt de trein namelijk omdat één van de medewerkers, die in de trein zit, het verkeer moet tegenhouden. Vervolgens stapt hij na de overgang weer in om zijn reis te vervolgen.       

Even na tweeën kom ik in Musselkanaal aan en moet ik ongeveer 600 meter naar de start lopen. Ik lever mijn trainingspak in, loop nog een goede kilometer warm en zie in de verte Gerrit, Dano en Jan al aankomen. Ze komen op de helft van hun wedstrijd net onder de veertig minuten door en beginnen aan de terugweg. Vijf minuten later mogen ook de deelnemers aan de 10 kilometer starten en ik heb precies 42 minuten om de trein voor te blijven. Ik vind het vrij warm om te lopen en na een paar kilometers neem ik graag een bekertje water in ontvangst van de mensen die langs het parcours wonen. Ook staat er vrij veel wind en ik heb het idee dat ik er meer nadeel dan voordeel van heb.

.
Het 5 kilometer punt kom ik door in precies in 20 minuten en ik heb de trein nog niet gezien. Als ik niet de pech heb om bij een spoorwegovergang voor de trein te moeten wachten dan redt ik het wel, denk ik bij mezelf. Tussen kilometer 7 en 8 hoor ik de trein ineens achter mij aankomen en even later zie ik hem ook. Toch blijf ik hem steeds voor maar ik loop ook steeds verder in op de nummer twee van de wedstrijd, de koploper loopt hier ongeveer 100 meter voor. Ik ga de laatste kilometer in en ik zie dat ik het win van de trein. In de laatste 300 meter ga ik de nummer twee ook nog voorbij en ga de finish op het perron over in een mooie tijd. Een prachtig resultaat en ik kan mij niet herinneren dat ik al eerder een 2e plaats in het totaal klassement van een 10 kilometer heb behaald!
.

Gerrit, Dano en Jan heb ik voor de finish niet weer gezien dus zij hebben de trein ook achter zich gelaten. Na de wedstrijd wordt er een groepsfoto van de atleten gemaakt die de trein hebben verslagen en de vier Aaltenaren staan er mooi bij op. We rijden terug naar de Achterhoek en pakken als afsluiting nog even een buffet bij de Chinees in Winterswijk mee om onze calorieën weer aan te vullen. Net voor negen uur rijden we Aalten weer binnen en hebben een prachtige dag gehad.

Uitslagen – 20 kilometer: Gerrit Dijkslag 1:19.32 (4e), Jan Wevers 1:20.49 (1e),  Dano Harmsen 1:22.09 (6e) – 10 kilometer: Geert Wevers 40.37 (2e).
.

 verslag
.

 uitslagen
.

 site organisatie
.

 artikel in hardloopnieuws

Foto’s van Race the Train in Stadskanaal – deel 1

Deze atleten bleven de trein voor, Yvonne Georg tussen de mannen

Klik op de link voor de foto’s

fotoalbum

Ons lukte het dus ook! Van links naar rechts Jan Wevers, Dano Harmsen, Gerrit Dijkslag en Geert Wevers

Filmpjes en foto’s van Race the Train in Stadskanaal – deel 2

De familie Borgman heeft twee leuke filmpjes gemaakt van de start van de 20 kilometer en de aankomst van de trein. Klik rechts onderaan het filmpje op de vier pijltjes voor een groter beeld.

Flip Slik heeft veel mooie foto’s geschoten. Klik hier voor zijn foto’s. Leuk om even kennis gemaakt te hebben Flip!