Tocht door het Zuid-Limburgse heuvellandschap

Eén van de herdenkingsmonumenten

Als we een (mid)weekje op vakantie zijn, loop ik meestal op de eerste dag even het plaatselijke VVV kantoor binnen om wat over de omgeving te weten te komen. In het plaatsje Gulpen valt mijn oog op een folder over een herdenkingstocht in de buurt. Ik neem de folder mee, om later in de week de tocht te gaan lopen.

De gemeente Gulpen-Wittem was het toneel voor veel bijzondere, heldhaftige en tragische oorlogsgebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog. De gevallenen worden op belangrijke locaties in de omgeving herdacht en de verschillende monumenten en plaquettes geven gelegenheid om stil te staan bij alles dat hier is voorgevallen. Tijdens mijn tocht kom ik langs 7 herdenkingsmonumenten.

De route van bijna 10 kilometer gaat vanaf de parkeerplaats tegenover het klooster in Wittem in zuidelijke richting naar het Wagelerbos, Mechelen, Wahlwiller, Partij en weer terug naar Wittem. De prachtige route heeft enkele hoogteverschillen en voert veelal over bospaden en door weilanden. Ik loop 's morgens in alle rust door deze prachtige omgeving en kom maar enkele mensen tegen, een mooi begin van de dag.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Koning van Spanje Trail in Gulpen

Bekende Achterhoekers aan de start in Gulpen

Half December was het al een drukte van belang op de Social Media, de inschrijving van de Koning van Spanje in Gulpen werd geopend! Eén van de mooiste en gezelligste lopen in Nederland. Snel erbij zijn was een must om een plekje te reserveren, er waren zowel op de 9, 19 en 37 km slechts 500 plekken. Samen 1500 startnummers te vergeven dus. Daar zouden een heleboel wegwedstrijdjes in de regio extreem blij mee zijn. Trailrunning is momenteel echter zo populair aan het worden dat de inschrijving al binnen een dag of twee weer dicht ging omdat de maximale aantallen gehaald waren.

Op zich wel een goede zaak dat er niet nog meer liefhebbers worden toegelaten, het zou immers een flinke druk leggen op een relatief klein gebied, waar ook nog andere recreanten gebruik van willen maken. Het betekende wel dat ik al bijtijds achter mijn laptop zat om de inschrijving te doen. Ook meerdere trailmaatjes uit de buurt hadden een plekje weten te bemachtigen. Een aantal deden de 19 km en de meesten kozen voor de 37 km, de koningsafstand.

Enkele weken voor de start maar eens rond gemaild om een carpoollijstje op te kunnen stellen en toen bleken Mark en Rik zich van de 37 naar de 19 km te hebben overgeschreven wegens blessures en gebrek aan training. Hierdoor bleek er één auto gevuld te kunnen worden met 19 km (LVG en AVA)lopers en eentje met 37 km lopers. Dat was mooi meegenomen, zeker gezien het verschil in starttijden. Hierdoor kon ik ietsje langer blijven liggen. Hoewel, vertrek op zondagmorgen iets over 7:00 is ook niet echt laat natuurlijk.

De reis naar Gulpen met Christian en Peter verliep vlot en gezellig en eenmaal aangekomen troffen we nog net onze maatjes voor de start. Het was prima weer ‘s morgens en het hele terrein was dan ook gevuld met lopers van de diverse afstanden die lekker aan de klets waren en uiteraard kijken en vergelijken van de outfits. Een kleurrijk gezelschap was het in ieder geval zeker, trailrunners zijn niet bang om in een opvallende outfit aan de start te staan. Henrie stond al op de camping en kwam na een rustig ontijtje voor de camper rustig aanlopen. Ook mijn oude trainingsmaatje Freddie was er met zijn vrouw en zo sprak ik voor de start nog een heleboel bekenden. Het is een klein wereldje…

Nadat we de 19 en 9 km lopers bij de start hadden aangemoedigd mochten we zelf naar het startvak. Henrie en ik zochten als gewoonlijk een plekje in de middenmoot, Peter wilde in ieder geval een tijd met ons meelopen. Christiaan en Freddie stonden weliswaar bij ons voor de start, maar die gingen lekker in hun eigen tempo lopen (sneller dan wij dus). Na een kort woordje van de wethouder (waar niemand iets van gehoord of onthouden heeft) was het dan zo ver, het startschot klonk en weg waren we.

Bij de KvS betekent dat niet dat je eerst even rustig op gang kunt komen, nee hoor. Na een rondje van een paar honderd meter om het terrein heen mochten we meteen een lang stuk vals plat overwinnen en dan meteen na een afdaling gaat het weer steil omhoog. Hartslag en ademhaling stonden al ver in het rood, om van de protesten in de kuiten maar niet te spreken. Maar na een paar van dat soort heuvels en afdalingen begon het gelukkig te wennen. Het ritme begon te komen en de drukte in de meute lopers begon minder te worden toen het veld zich wat meer verspreidde.

Henrie en ik liepen in een spaarstandje, we kennen het parcours immers en we wisten dat het een redelijk uitdagende ronde was. Bovendien hadden we bedacht dat het ook wel eens leuk zou zijn om niet compleet uitgewoond over de streep te komen. Peter kon goed meekomen, hoewel hij er wat harder voor moest werken. Tot de eerste verzorgingspost liep het eigenlijk perfect volgens plan en we genoten volop van de klimmetjes, de mooie technische afdalingen en de mooie uitzichten over de fris groene velden en bossen.

Ondertussen kletsten we wat met deze en gene die we inhaalden of die ons inhaalden. Je komt soms bijzondere mensen tegen. Deze keer kwamen we in gesprek met een man met een ovedreven grote rugzak. Hij bleek aan het trainen te zijn voor een tocht over een coastal trail in Wales, hij ging deze zonder support afleggen deze zomer. Dan hebben we het over 1400 km maar liefst. Ook kwamen we Tiny Raaymakers tegen, met zijn 69 jaar nog steeds extreem enthousiast over het hardlopen in het algemeen en zeker in staat om er een heleboel lopers van de helft van zijn leeftijd compleet uit te lopen. Ook het feit dat er tegenwoordig heel veel dames aan trails meedoen stond hem zeker aan.

Na weer een lange klim waren we Peter kwijt geworden en liep het groepje dames waar we gezelschap van hadden soms voor en soms achter ons. Zoals vaak gebeurd liepen we dus eigenlijk weer lekker rustig met zijn tweetjes. Af en toe passeerden we iemand of werden we gepasseerd, maar dat gebeurde steeds minder vaak naarmate we verder in de race kwamen en het veld verder uit elkaar getrokken werd.

Na de laatste verzorgingspost op 24 km was het weer er niet beter op geworden. Wat tot dan toe een prachtig loopweer was, zelfs wat warm, werd nu vervangen door een lichte miezer. Eerst nog lekker verfrissend en helemaal niet verkeerd, maar gaandeweg ging het over in regen. En de regen werd een stevige bui. Regen in combinatie met de Limburgse löss levert een ondergrond op die extreem glibberig is. Zo ook nu. Het werd er niet gemakkelijker van op deze manier. Maar ook weer niet zo zwaar dat we de moed lieten zakken. We hadden immers de hele tijd wat energie gespaard en dus nog genoeg over om met de glibberige ondergrond om te gaan.

In de laatste 5 kilometers kwamen weer een paar dames bij van het groepje. Sterke dames dus! Hobbelend en glibberend over een schapenpaadje tegen een helling op kon ik het niet laten om de dames wijs te maken dat hier normaal speciale bergschapen liepen te grazen. Van die schapen met de poten aan de ene kant langer dan aan de andere kant, zodat ze toch rechtop staan. En het zal de vermoeidheid wel zijn geweest, maar ze trapte er in.

Achter me hoorde ik Henrie grinniken, maar we maakten de dames niet wijzer… Nog een paar keer de laatste heuvelop en neer en toen hoorden we eindelijk de doedelzakspeler horen. Nog even het weiland door  en dan onder de finishboog door. Iets meer dan 4 uur, niet helemaal kapot, maar wel blij dat we weer waren. Een mooie voorbereidingswedstrijd voor de Xtrails over een maand in Vaals. Een kleine teleurstelling na de Erdinger en de vlaai bestond uit het feit dat onze tassen die we in een tent hadden afgegeven door de regen in het water terecht gekomen waren. Mijn lekker warme trui voor na afloop was daardoor kletsnat en de rest was op zijn minst vochtig. Niet dat dat heel erg was, maar in de stromende regen op de camping nog even koffie drinken bij Henrie in vochtige kleren was iets teveel gevraagd. We stapten snel in de auto om de thuisreis te aanvaarden en na een paar uurtjes kwam de Achterhoek al weer in zicht. Een prachtige trail in ons eigen Zuid Limburg, georganiseerd door de jongens van Mud Sweat Trails

Andre Bleumink

Hier vind je de uitslagen

Foto’s op Andre's facebook

Foto's en uitslagen van de 4e Salomon Koning van Spanje Trail in Gulpen

van links naar rechts Peter Kroesen, Eric Hoogerbrug, Gerben Deunk, Evelien Hillen, Wim Brinkman, Henk Lammers en Marieke Prinsen

Op zondag 4 mei 2014 organiseerde MudSweatTrails de vierde editie van de Salomon Koning van Spanje. Vanuit Gulpen werd gestart op drie afstanden door het heuvellandschap van Zuid-Limburg.

​Afstanden Salomon Koning van Spanje

• 10 km en 200 hoogtemeters
• 17 km en 400 hoogtemeters
• 34 km en 850 hoogtemeters

Deze Trail dankt zijn naam aan de start & finish locatie in Gulpen: de Koning van Spanje beklimming. Een heuvel die door de Koning van Spanje tijdens de veldtochten door den Nederlanden gedurende de 
80-jarige oorlog werd bezet.

Deze beklimming vormde voor alle afstanden de start van het parkoers. Een waardige aftrap van ieder zijn eigen veldtocht! 

Uitslagen Aaltenaren: 

10 kilometer: Eric Hoogerbrug 58:27 min.

17 kilometer:  Freddie Kruisselbrink 1:38:31, Bart Mekking 1:59:09, Diana Hendriks 2:17:05 

34 kilometer: Wim Brinkman 3:29:40, Peter Kroesen 3:32:56, Gerben Deunk 3:53:14, Evelien Hillen 3:55:28, Marieke Prinsen 4:02:04, Henk Lammers 4:04:04 

alle uitslagen

foto's Andre Bleumink

site organisatie

Video van de Koning van Spanje trail in Gulpen - deel 2

De beelden van de 34 kilometer zijn gemaakt door Carel Stortelder

Verslag van de Koning van Spanje trail in Gulpen

Andre staat even stil bij de doedelzakspeler

De Koning van Spanje trailrun in Gulpen is een geweldig mooie trail in het Limburgse heuvellandschap. In voorgaande jaren was het erg nat of heel erg nat en modderig, maar toch is het één van de trails in Nederland waar iedereen bij wil zijn. Gelukkig had ik me op tijd ingeschreven, want binnen de kortste keren zaten alle afstanden dan ook helemaal vol. Dat is wel een beetje een trend aan het worden, maar het geeft ook aan hoe explosief de populariteit van trailrunning gestegen is de laatste tijd. Aan de andere kant is het ook wel jammer dat je al zo maanden van tevoren moet bedenken waar je eventueel aan mee wilt gaan doen en is er altijd de kans dat je voordien geblesseerd raakt.

Die kans dreigde bij mij realiteit te worden dit jaar. Flink getraind en goed in vorm, maar ineens weer wat overbelasting aan mijn linker knie. Niet fijn als je van plan bent ruim 900 meters omhoog en weer omlaag te gaan lopen over mogelijk extreem modderige paadjes. Door meteen rust te pakken namen de klachten echter voorspoedig af en had ik het idee dat ik toch mee zou kunnen doen aan de lange afstand, mits ik rustig aan zou doen.

Vanuit de Achterhoek is het best een stukje rijden naar Gulpen, maar de start was pas om 11 uur. Ik hoefde dus niet extreem vroeg op te staan of al de dag van tevoren te vertrekken en een nacht kamperen in een tentje op de camping… Ik pikte na een ontbijtje trainingsmaatjes Rik en Mark op en onderweg namen we ook Auke nog mee, die ik ken van Facebook. Met zijn vieren is zo’n tripje naar het zuiden een stuk gezelliger.

Bij aankomst was het al flink druk, niet zo gek aangezien de 34 kilometer het laatst zou starten. We waren nog net op tijd om de start van de 17 km trail te zien, wat een tempo hadden de toplopers er al in zitten! Het was een bonte stoet lopers en loopsters, een mooi gezicht in de stralende zon. Na dit inspirerende schouwspel haalden we ons startnummer op in de stand en zochten we de kleedkamer op. Hier werden de laatste beslissingen genomen voor wat betreft kleding, het meeste kon weer terug in de tas. het zonnetje kwam er goed door en de temperatuur liep vlot op. Korte tight, shirtje en een petje tegen de zon in mijn ogen was voldoende dus.

In voorgaande jaren was het meestal zo koud en regenachtig dat ik tot twee minuten voor de start lekker binnen  bleef, maar dit jaar was het zonnig en gezellig op het start- en finishterrein. Met diverse stands en kleurige vlaggen had het wel wat weg van een markt. Vele bekenden gezien en gesproken.  Na de start van de 10 kilometer was het nog een kwartiertje rondhangen en kletsen en vervolgens op je gemak een plekje zoeken in het startvak.

Na de start liepen we vrijwel meteen de eerste heuvel op. Als een kleurrijk lint met krijgers uit een film als Gladiator strekte het veld zich al snel uit over de groene heuvels. Een machtig gezicht, dat toepasselijk begeleid werd door een doedelzakspeler. Even later maakten we kennis met het eerste draaihekje, een Limburgse specialiteit om de snelheid er weer helemaal uit te krijgen. Er zouden er nog vele volgen.

We deden het kalmpjes aan en wachtten overal netjes op onze beurt. Eigenlijk net als iedereen, en zo hoort het natuurlijk ook. Na een tijdje viel het veld uit elkaar en was er ook meer ruimte om te genieten van de natuur en de uitzichten. En mogelijkheden tot genieten waren er volop. In mijn ogen is deze streek toch wel één van de mooiste, zo niet het mooiste  gebied om een trail te organiseren. Heuvel op en heuvel af, vlakke meters waren er maar weinig te vinden. Geweldig dus.

Na de eerste kilometers was ik aardig warm gedraaid en mijn knie voelde prima. Voor mijn gevoel kon ik voor mijn knie beter rustig heuvelop en op souplesse vlotjes heuvelaf, dat was ook precies wat we op de clinic van Mud Sweat and Trails te horen hadden gekregen. Gewoon gaan, lekker lichtvoetig in een hoge frequentie naar beneden dansen. Alleen letten op de stenen en boomwortels en medelopers die in jouw ideale lijn lopen. Dat betekende echter wel dat ik er ineens achter kwam dat ik mijn loopmaatjes kwijtgeworden was in een afdaling.

Dat betekende echter niet dat ik alleen was en met deze en gene kwam ik dan ook meer of minder kort in gesprek. In een heuvelachtige trail is het een bekend verschijnsel dat sommigen heuvelop beter zijn en anderen heuvelaf. Zo kun je dezelfde mensen soms wel een keer of 10 achteropkomen waarna die je weer achterop komen. Het liep goed, beter dan verwacht zelfs. In een wereldje dat niet verder reikte dan lopen, goed opletten op de ondergrond en de pijltjes, rustig omhoog en vlotjes naar beneden, genieten van het bos en de uitzichten etc. gingen de kilometers voorbij. Achteraf weet je alleen nog hoe mooi en leuk het was. Flow noemen ze dat, heerlijk.

Onderweg even mijn bidons bijgevuld bij de verzorgingspost. Voor het eerst een bekerloze trail, dat scheelt een heleboel bekertjes rapen na afloop. Doordat ik nu met de Inov-8 Race Ultra Vest makkelijk mijn bidonnetje kan pakken en bijvullen hoefde ik het vouwbekertje dat we voor de start gekregen hadden dus niet eens mee te nemen. Gauw nog een handvol lekkers om te snaaien en verder maar weer.

Na een kilometer of 25 begonnen er echter scheurtjes in dat prachtige kleine wereldje te komen. In de clinic hadden ze het wel gehad over het nut van krachttraining als basis voor het vlotte afdalen, maar nu begon ik te snappen waarom… Zoetjes aan begonnen mijn spieren steeds harder te protesteren tegen de klappen die met de vlotte afdalingen samengaan. Bovenbenen en vooral ook buik- en bilspieren piepten en kraakten, maar door het tempo wat te drukken was het nog wel te doen.

Tijd om weer uit de bubble te komen en weer rond te gaan kijken. Afleiding zoeken bij je medelopers en gewoon rustig door blijven gaan. Heuvelop moest ik inmiddels wel vaker wandelen dan gewenst maar zo lang je blijft lopen ga je vooruit… Het feit dat het duidelijk rokjesdag was hielp enorm, evenals het feit dat er ook nog een wandelevenement gaande was in hetzelfde gebied als onze trail. Tientallen mensen, misschien wel meer dan honderd, heb ik vriendelijk goedendag gewenst. Het zijn kleine dingen die je gaande houden, maar uiteindelijk was de laatste heuvel in zicht. De klanken van de doedelzakspeler waren als muziek in mijn oren, hoewel het niet mijn stijl is…. Normaal staat hij nl. vlak bij de finish.

De laatste afdaling nog even en dan is er de finish met een hartelijk ontvangst door de speaker. Wat een mooi moment, na 3:44 uur, ruim 34 km en meer dan 900 hoogtemeters. De Erdinger Alkoholfrei en de punt vlaai die na de finish werden aangeboden smaakten dan ook als godenspijs en, hoewel mijn beenspieren redelijk gemangeld aanvoelden, ik voelde me al snel bijkomen.

Loopmaatjes die al over de streep waren zaten lekker in de zon te genieten en de verhalen over de wedstrijd vlogen heen en weer. Een geweldige sfeer hing er op het finishplein, precies zoals het zou moeten zijn. Nadat we allemaal één voor één binnengedruppeld waren en onze spullen weer afgehaald hadden bij de vrijwilligers die er netjes op gepast hadden werd het tijd om de auto weer op te zoeken en de terugreis te aanvaarden. Wat een topdag hadden we er weer opzitten. MudSweatTrails bedankt voor de organisatie en als het aan mij ligt, tot volgend jaar.

sportieve groet, Andre Bleumink

De Aaltense lopers Gerben Deunk, Henk Lammers, Marieke Prinsen en Wim Brinkman

Video's van de Koning van Spanje trail in Gulpen - deel 1

De video's zijn gemaakt door Carel Stortelder, de beelden van de 34 kilometer volgen in de loop van de week

X-Trails Zuid-Limburg Nederland (6 t/m 8 september 2013)

Henrie Drenthel

Na de afgelopen jaren ruim vijftig marathons en ultra’s te hebben gelopen keek ik langzamerhand al weer uit naar een nieuwe uitdaging. Ik wilde wel eens een meerdaagse wedstrijd/trail lopen. Al eens even kort met André Bleumink gebrainstormd maar me het eerst te binnen schoot is toch nog wel een beetje te hoog gegrepen. Namelijk de Trans Alpine Run (TAR). In acht dagen van Zuid-Duitsland naar Noord-Italie, maar waarschijnlijk nog een verre droom. Een kleiner broertje er van is de Salomon4Trails; 4 dagen van Zuid-Duitsland via Oostenrijk naar Zwitserland. Deze kwam qua planning weer niet super goed uit dus voorlopig maar even uitgesteld. Gelukkig kwam onze Geldropse trailfanaat Chris van Beem met het idee om in Nederland een Trail-3-Daagse te organiseren met 4 trails in 3 dagen in het prachtige Zuid Limburg. André moest helaas afhaken, had een belangrijke beslommering (happy birthday), maar gelukkig waren er weer veel meer bekende gezichten.

Vrijdag 6 september 2013:

Vanmorgen bij prachtig weer richting het zuiden gereden en tegen half twaalf was ik op het Base Camp; camping en pension Het Bovenste Bos in Epen. Vanaf deze lokatie start en finisht  elke trail dus wel lekker handig, alles bij de hand. Een prachtige plek voor de camper op de terrassencamping en een geweldig uitzicht. Het begint nu wel warm te worden (30+) dus dat wordt zweten vanmiddag. Om 14.00 uur starten zo’n 88 competitie trailrunners en enkele dagjesmensen de eerste etappe. Deze heet het rondje Gulpen en gaat over een afstand van 31,5 km. Het begint gelijk al met een lekkere klim door een weiland omhoog en daarna dalen we een heel stuk af langs de rivier de Geul richting Partij waar de eerste verzorging is. Kijk om m’n horloge en zie dat het veel te hard gaat. Stukken boven de 12 km/u en gemiddeld over de eerste 15 km boven de 10 km/u. stom weet ik dan al want ik heb behoorlijk last van de hitte die nu wel erg drukkend is. Ik besluit om wat snelheid te minderen om toch goed de rest te doorstaan. Stukken van het parkoers ken ik van Limburgs Zwaarste en de Koning van Spanje Trail maar weet dan ook gelijk dat we ook van twee kanten de Gulpenerberg op moeten en daarna nog een keer het begin van de Koning van Spanje. Afijn, bij de tweede verzorging bij 23 km moet ik echt even gaan liggen. M’n linker oor doet het even niet meer en ook het beeld wordt af en toe troebel dus maar gauw even een paar bekers cola er in en verder. De suiker doet z’n werk en rustig hobbelen we verder. Nog twee gemene stukken met de handen op de knieën door het bos omhoog en via een westelijk lusje om Epen dalen we de laatste 500 meter weer af naar de camping. Fijn gaat dit niet meer; overal wil de kramp inschieten. Uiteindelijk een 41^ste plaats na de eerste dag waarbij er 37 uitvallers waren in een tijd van 3.48 uur. Grootste tegenstander waren vandaag niet de heuvels maar het weer. ’s Avonds lekker gegeten en daarna nog wat gechilled met een paar biertjes bij de open haard (zonder vuur).

Zaterdag 7 september:

Vanmorgen om 8 uur uit de veren. Het weer is om te lopen een stuk beter. Een graag of 20 dus dat kan prima. Wel staan er vandaag twee trails op het programma; een ochtendtrail van 28,5 km en een nachttrail van 13,5 km. Het voelt na het ontbijt best aardig met de beentjes en ik besluit vandaag wat rustiger te starten dan gisteren en neem me voor met Rob Roelofsen samen te lopen. In de diverse trails is al gebleken dat we eigenlijk altijd bij elkaar in de buurt lopen, alleen bleek Rob gisteren drie minuten sneller te hebben gelopen. De start is een kwartier te laat omdat de wegbewijzeraars er toch meer tijd voor nodig bleken te hebben en besluiten op het laatste moment de looprichting om te draaien. Vanmorgen gaat het door het Vijlerbos richting Vijlen/Vaals en het drielandenpunt. Tempo een stukje lager en het samen lopen gaat super. Na 7 km al de eerste verzorging; men was vergeten ze in te lichten dat de route omgedraaid was L. Via prachtige stukken bos en vergezichten komen we via veel single-tracks  bij het drielandenpunt uit alwaar enkele grapjassen de lintjes verhangen hadden. Gelukkig kende ik dit stuk parkoers van Willem Mutze’s Ultralopen en hielden we de schade beperkt. Na de verzorging moest er nog 12,5 km afgelegd worden na de finish, maar bij 22 km ging het toch weer mis. Overal stonden lopers vertwijfeld te zoeken naar de juiste weg. Niet te lang gezocht en op gevoel een paardenpad omhoog gelopen in de richting waarvan ik dacht dat we heen moesten. Dwars door een filmset, en Rob besloot terug te gaan (hoorde ik later) kwamen we uiteindelijk weer lintjes tegen. Die maar weer gevolgd en via een laatste stuk asfalt naar de camping terug. Eindtijd 3.18 uur en na twee afstanden een 35^ste plaats in het algemeen klassement. Even lekker douchen en dan proberen een paar uurtjes te slapen wat nauwelijks lukt. Om 17.00 is het reveille voor het avondeten; groentesoep, rijst met kip/kerry en chocoladevla. Een lekker kopje koffie en dan maar wachten tot het 21.00 uur is, de start van de nachttrail van 13,5 km. Ruim voor de start staan we compleet met hoofdlamp op te wachten voor de start. Heb een dun jasje aangedaan en een drie-kwartbroek omdat ik het toch wat frisjes begon te vinden. De bikkels staan in korte broek en hemdje. Het is behoorlijk donker als we starten en de voorspelde regen blijft gelukkig achterwege zodat ik het tijdens de eerste klim al behoorlijk warm begin te krijgen. Aan het begin lopen al een paar keer bijna verkeerd omdat lokale grapjassen de opgehangen glow-sticks hebben weggehaald. Na drie kilometer gaat het een stukje omlaag en de vaart zit er goed in. Van vijf tot acht kilometer is er een wat langere klim en halverwege is de enige verzorging. Ik besluit daar geen gebruik van te maken en door te denderen. Laat zo een heel groepje achter me en loop lekker door, totdat…. Twee lopers voor mij komen bij een boerderij terug lopen en zijn de route kwijt. We proberen nog even een andere afslag op het erf maar dat wordt ook niks. Dan maar terug. En daar staat de hele groep weer die ik net achter gelaten had netjes in de file voor een draaihekje alwaar de glow-stick ook was weggehaald en wij dus pardoes langs gerend zijn. Het gaat met een behoorlijk tempo op en af en voor ik het weet zit ik al in de laatste kilometer richting finish. Een 31^ste plaats tijdens de etappe en een gemiddelde van bijna 10 km/u. is eigenlijk weer veel te hard met wat we al gedaan hebben en wat ons morgen nog te wachten staat. Afijn, lekker douchen, soepje, biertje en dan als een blok in slaap vallen. Niet dus! De soep en het bier vielen verkeerd en kwamen er in een sliertjesfontein weer uit en ook het slapen wil maar niet lukken. Het is beginnen te stortregenen en het klatert op de camper. De benen zijn heel onrustig en het blijft draaien. Om half 5 ga ik er even uit omdat het begint te waaien en ik de luifel voor de zekerheid toch maar even inklap. Ik twijfel nu werkelijk of ik zondag wel start. De wekker zet ik maar even een uur vooruit naar 8.30 uur, hopende nog wat slaap te pakken.

Zondag 8 september:

Gelukkig pak ik nog wat slaap mee, maar doodmoe zit ik om 9.00 uur aan het ontbijt en bedenk mij hoe ik deze dag door kom. Op Buienradar wordt een partij slecht weer voorspeld en ik trek mijn regenjas aan en doe een dun jasje en droog shirt in de rugzak. Als ik om 9.45 uur bij de start kom zie ik allemaal korte broeken en T-shirts??? Ik vraag Rob en enkele anderen of hij Buienradar wel gezien heeft en zij antwoorden dat bij hun de neerslagverwachting 0 mm is?! Na de foutieve voorspelling van gisterenavond besluit in hun voorspelling maar aan te houden en ren vlug terug naar de camper om de regenjas te wisselen voor het dunne jasje. De start is 10.00 uur precies en het worden 30,5 km richting Slenaken. Direct gaat het omhoog, de weg die we gisterenavond nog zo fijn mochten afdalen. Lekker begin (maar niet heus). Het is aardig glibberig in het bos en de benen voelen vermoeid aan, net als de rest van m’n lijf. Rob ben ik na 2 km al uit het zicht verloren en bij 7 km heb ik het eigenlijk wel gehad en denk er serieus over na om bij de verzorging van 12 km uit te stappen. Bij deze verzorging gaat eerst al even het jasje uit, want het wordt echt lekker warm en ik spreek mijzelf even vermanend toe; kom pussy, doorlopen. Daar gaan we weer en na een kilometer of 15 zit er toch weer iets van lijn in en als we na 21 km bij Slenaken een hele gemene heuvel in het bos op handen en knieën gehad hebben (kilometertijd 11.21 min!) weet ik dat ik het wel ga halen. Bij de tweede verzorging na 24 kilometer drink ik twee bekers cola en vul een flesje met cola voor de laatste 6,5 km. Vals plat gaat het door het bos omhoog en ik kan behoorlijk goed door blijven lopen en haal toch nog de één na de ander in al heb ik nog steeds niet het gevoel dat ik vleugels krijg. Na een tijdje zie ik aan m’n rechterhand de camping liggen en denk heel even dat we vandaag zomaar een kilometer cadeau krijgen. Niets is minder waar! Na 29 km krijgen we nog een bonuslusje van 1500 meter steil weer door een weiland de berg op en verder klimmen richting kasteeltje en vandaar uit de laatste 500 meter naar de finish. Na 3.41 uur en een 61^ste plaats in het dagklassement blijkt wel dat dit de slechtste dag was maar dolblij en toch heel tevreden genieten we nog even na over deze 104 km in 3 dagen. Uiteindelijk zijn Rob en ik nog binnen een minuut van elkaar geëindigd op een 35^ste en 36^ste plaats in een eindtijd van globaal 12 uur en 13 minuten. Na een klein beetje autopech kom ik ’s avonds moe maar voldaan weer terug in Aalten aan. Eerst maar eens een loopvrije week en een kermis en daarna zien we wel weer.

Voor foto’s Rob klik hier

Site organisatie en route’s klik hier

Uitslagen en nog meer foto’s klik hier

Groeten, Henrie

Rob Roelofsen

Koning van Spanje Trail in Gulpen

van links naar rechts Andre Bleumink, Henrie Drenthel, Peter Kroesen en Marieke Prinsen

Ondanks de regen, glijpartijen en wat fysieke ongemak hebben Henrie, Marieke, Peter en Andre een ontzettend leuke dag in Gulpen gehad. Het was ook erg gezellig maar het was jammer dat het weer niet beter was. Dan hadden ze na afloop van de wedstrijd nog lekker kunnen nagenieten op het terras van de camping en verder kunnen gaan met het vertellen van sterke verhalen, aldus Andre. Gelukkig hadden ze hiervoor op de terugweg nog wel de tijd voor. Door de vele regen is het fototoestel van Andre het grootste gedeelte van de dag in zijn rugzak gebleven.

Kortekaas en Freudenberg winnen in Gulpen

Het volgende doel is de Helicopter Run op de vliegbasis Gilze-Rijen op zondag 20 mei. Andre Bleumink en Henrie Drenthel gaan hier naar toe, wil je graag mee laat het dan even in een reactie weten.

informatie Helicopter Run Gilze Rijen

Gulpen 1e Koning van Spanje Trailrun

In Gulpen vond dit weekend de eerste officiéle trailrun van ons land plaats

Een trailrun is een hardloopwedstrijd door bossen en velden, en dus niet – zoals gebruikelijk – over een verhard parcours. Deze trail dankt zijn naam aan de start en finish locatie in Gulpen: de Koning van Spanje beklimming. Een heuvel die door de Koning van Spanje tijdens de veldtochten door den Nederlanden gedurende de 80-jarige oorlog werd bezet. Een pittige beklimming met wisselende stijgingspercentages tot 15% en ruim een kilometer lang. Deze beklimming vormt de start van het parcours. Een waardige aftrap van ieder zijn eigen veldtocht!

De AVA'70 leden Henrie en Claudia Drenthel hebben samen de Limburgse heuvels onveilig gemaakt. Henrie's vrouw wilde ook wel eens een keertje aan het Trail-lopen ruiken en vandaar dat ze op uitnodiging van de webmasters van MudSweatTrails naar Limburg zijn getrokken. Het was een geweldige leuke ervaring en een prachtig parkoers. Volgens Claudia voor herhaling vatbaar. Via onderstaande verslagen en video opname krijg je een beetje een beeld van deze happening.

Eerste editie Koning van Spanje kent alleen winnaars: 400 lopers die over de finish komen van hun afstand: 10,8 km of 28,8 door het Limburgse landschap. Iedereen heeft zich in zijn eigen tempo leeg gelopen op de paadjes, beekje en heuvels. Steve de doedelzakspeler onthaald de mensen op de finishlijn. Door de afdaling is iedereen al op volle snelheid, eerder gericht op controle houden dan nog aanzetten voor een eindsprint. De Limburgse vlaai wordt met gemak naar binnen geschoven, de Erdinger Alkoholfrei is voor veel een lekkere nieuwe ervaring om te herstellen. De Salomon prijzen en de 3 liter bokalen worden uitgedeeld aan de snelste lopers. Net als de handgemaakte trofeën door ultra trailer Gideon Zadoks. In vogelvlucht de eerste editie van de Koning van Spanje trail. Een Trail met alleen maar winnaars…

Dan komen de verhalen van de deelnemers: "ik ging te hard van start op de eerste beklimming (de Koning van Spanje)", "schitterend – die panorama's", "heb ergens een lintje gemist of een bordje was verdraaid", "het was goed aangegeven – nergens fout gelopen", "die rivier hadden we wat mij betreft nog wel een paar keer vaker over mogen steken", "dat dit in Nederland kan – wat gaaf", "mijn maatjes hebben nu ook het trailvirus te pakken", "volgend jaar weer?"….

De reportage op de Limburgse televisiezender L1 komt voorbij. Schitterende beelden, de reportagemaker lijkt wat op zoek naar sensatie (de winnaars hebben een stukje niet goed gelopen), maar zet het event uiteindelijk erg mooi en goed neer. Niemand die namelijk echt over de lintjes "is gestruikeld". En de sterkste mannen die meeliepen op de Lange Trail (Roger Smeets en Zac Freudenburg) hebben gewonnen. En vooral genoten!

bron

uitslagen

video beelden