Een veer in de reet van Siep!

De heerlijke lunch in Zutphen, Siep 2e van links

Voor de City Hanzeloop in Zutphen verscheen Siep met zijn nieuwe auto: hoge instap, geblindeerde ramen en ruim op tijd. Sterker nog, een kwartier te vroeg stond hij al bij Walter op de stoep. Dat belooft wat!

Na aankomst streken we neer bij het fijne koffietentje Sultani, waar de koffie uitstekend smaakte. Vervolgens heerlijk geluncht; een beetje alsof we bij de nieuwe Frowijn zaten, maar dan in Zutphen.

Tijdens de wedstrijd liep Walter de sterren van de hemel, met Evelien in zijn kielzog. Daarachter vormden Siep, Linda en Ingrid een keurig treintje. Helaas moest de hekkensluiter uiteindelijk afhaken vanwege een opspelende hamstring.

Al met al een gezellige dag, prima prestaties en een speciale vermelding voor Siep: niet alleen dankzij zijn nieuwe bolide, maar ook omdat hij iedereen keurig en ruim op tijd op de plaats van bestemming kreeg.

Kortom: een welverdiende veer in de reet van Siep!

Uitslagen van de City Hanzeloop in Zutphen

Walter, Ingrid, Siep, Linda en Evelien voor de start van de 10 kilometer

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

10 kilometer: Walter Vaags 52.13 min, Evelien Hillen 52.56 min, Siep van Schepen 56.25 min, Linda Scholten 59.01 min en Ingrid van Zolingen 59.36 min.

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Wandeltocht IJsselvallei (Zutphen-Deventer)

Nog even met het pontje de IJssel over en we zijn op onze eindbestemming in Deventer

De parels van de IJssel

Nadat we de 8 etappes van het Scholtenpad wandelend hadden afgelegd en de onderlinge sfeer nog steeds meer dan goed was gebleven, werd besloten om er een prettig vervolg aan te geven. De zoektocht naar nieuwe wandelpaden, bracht ons tijdens het eerste buiten-Achterhoekse avontuur naar Zutphen, waar de IJsselvalleiroute ons naar Hanzestad Deventer moest gaan brengen. Het werd weer een mooi avontuur….

Het is vrijdagmorgen 18 oktober als we rond 08.00 uur richting onze startplek rijden. De stemming is opperbest al is er hier en daar toch ook wel sprake van enige nervositeit. Het gaat dan met name over de altijd lastige keuze tussen de lange broek of de korte pijpjes. Frank heeft het zich direct al gemakkelijk gemaakt en had gekozen voor de korte varianten. Geert en met name Theo bleken de twijfelkonten en hielden het bij lang, al was snel duidelijk, dat dit geen goede overweging was. De rijp hing boven de velden, maar de temperatuur op deze mooie en zonnige herfstdag was gewoon puik.

Vanaf station Zutphen doken we via een achterstandswijkje al snel het buitengebied in. Frank bleef even achter om hij dacht nog wat te scoren bij een buurtkoelkast, die voor algemeen gebruik producten aanbied voor weinig. Behalve een blikje knakworsten met een houdbaarheidsdatum van maart 2022, leverde de proviandkast weinig op, dus huppelde de krullenbol snel weer naar zijn maten toe. Daar aangekomen, deed zich het volgende probleem al voor, want Theo zijn veter bleek los te zijn geraakt. Bukken is er voor de nestor niet bij, want de kans dat zijn heup dan uit de kom schiet is zeker niet ondenkbaar. Gelukkig schoot Geert gelijk te hulp en als een echte mantelzorger ging hij door de hoeven om de veters van de linkerschoen eens even flink vast te sjorren. Nog geen twee kilometer later was het alweer mis, alleen was het toen de veter van de rechterschoen, die de noodstop veroorzaakten. Geert bukte direct weer om zijn kompaan te helpen en dit tekent natuurlijk direct ook de goede onderlinge sfeer. Omdat het tempo er toch al helemaal uit was, besloot het olijke drietal gelijk om maar even een plaspauze in te lassen en gebroederlijk naast elkaar stond het drietal Achterhoekse zeikers op de dijk te urineren of het de gewoonste zaak van de wereld was.

Na 5,68 kilometer wandelen, nodigde een bankje ons uit om even plaats te nemen en werden er lekkere broodjes genuttigd en een sapje gedronken, terwijl de zon zijn uiterste best deed om de boel flink op te warmen. Dit lukte overigens uitstekend, want Theo dreef bijkans uit zijn shirt, terwijl ook Geert de mouwtjes al had opgerold. Frank, die bekend staat als een enorme koukleum, deed zelfs zijn jasje al een stukje open. Nou, dat wil wat zeggen…

De tocht aan de Westerzijde van de IJssel werd vervolgd en het gevogelte liet zich van de beste kant zien en horen. Met name de ganzen waren in overvoed aanwezig en zich aan het volvreten voor de wintervlucht die aanstaande is. Theo blijkt onnoemelijk veel verstand te hebben van vogelsoorten en noemde van elke passerende, schijtende, zittende of fluitende vluchteling de naam. Geert en Frank stonden werkelijk versteld van de kennis die hun loopmaatje deelde, al hadden ze hier en daar wel af en toe wat twijfels. Zo gilde Theo het werkelijk uit, toen hij een witte kanarie spotte, terwijl zijn wandelende begeleiders bijna zeker wisten dat het hier om een zilverreiger ging. Natuurlijk lieten ze het niet aankomen op een discussie, want de oudste wandelaar had het af en toe al moeilijk genoeg. Zo moest er bijvoorbeeld een aantal keren over een hekje worden geklommen en dat ging bij de toch ook al 69-jarige zwoeger verdomd lastig. Terwijl paparazzi Geert elke keer direct bij een dergelijke passage met de camera klaar stond, gaf Frank Theo een kontje om hem over het 45 centimeter lage hekwerk te kieperen. Hilarische taferelen natuurlijk, die door het passerende fietsersvolkje met argusogen werd bekeken en zorgde voor veel glimlachende passanten. Hoe mooi is dat op deze fijne oktoberdag?

Na een kilometertje of 11,5 was het tijd voor een hele fijne inwendige versterking en waar kun je dat beter doen bij de Kribbe. Een werkelijk prachtig onderkomen in de Wilpse klei, dat behalve een heel fijn plekje voor het aanvullen van de calorieën, ook dienst deed als museum. Het Aaltense drietal werd met open armen ontvangen en voelde zich er gelijk helemaal thuis. De schoentjes werden uitgedaan door Frank en Geert om de pootjes effen wat ontspanning te bieden. Geert trakteerde, dus Theo besloot gelijk voor het duurste te gaan, namelijk cappuccino en appelplaattaart met slagroom. De anderen sloten zich maar bij deze bestelling aan en na een bijzonder vriendelijke kennismaking met de 56-jarige serveerster Carola was het wachten op de lekkernijen. Een gezellig gesprek kwam op gang al hield Theo zich wat afzijdig. Hij was aan het snuffelen in een encyclopedie over de plaatselijke bezienswaardigheden. Net toen hij hierover wat wilde gaan vertellen, kwam Carooltje met een blad vol lekkers aanwandelen. Een geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen… Tuurlijk nog effen tolletteren en gauw naar buiten voor de slotkilometers.

Eerst ging het even verkeerd, omdat het kompas lichtelijk van slag was, maar daarna weer het ouderwets lekker. We hadden nog maar net gezegd, dat het mooi zou zijn als onze educatieve kennis ook nog een boost zou krijgen, toen we op onze wenken werden bediend. Aan de kant van de weg stond namelijk een Duits busje en daarachter een Nederlands kadetje. Wat vooral de aandacht trok, was de zendapparatuur, die aan de rand van een enorm grasveld stond opgesteld. Het wandeltrio besloot snel om een gesprekje met de blanke en donkere snuiters aan te gaan, die er aan het prutsen waren. Frank opende in bloemkool-Duits, maar kreeg een Engels antwoord. Geert nam het gesprek gelijk over, want Theo kan immers alleen plat-Achterhoeks. De jongste gast zei gelijk lachend dat het praatje gerust in het Nederlands mocht en het ijs was gebroken.

Het duo was bezig met het testen van een drone en het zag er allemaal flink technisch uit. Omdat onze landgenoot ons er best wel sportief uit vond zien, nodigde hij ons uit om efkes mee te lopen naar de bus. Uit een geheime kist, met een code slot en meer beveiligingssnufjes, haalde hij vol trots een prachtig rode-oranje gekleurde drone. En… zo ging hij verder, dit is de snelste cameradrone ter wereld. De mond van Geert viel bijkans open, Frank begon wat zenuwachtig heen en weer te bewegen, terwijl het bovenlipje van Theo lichtelijk trilde. Het futuristisch ogende kleine apparaat wordt gebruikt door Red Bull bij de Formule 1. David Coulthard en Max Verstappen hebben er al mee getest en de drone haalt een snelheid van 350 kilometer per uur. (Jullie geloven hier natuurlijk helemaal niets van, maar zoek eens op You Tube, Red Bull Formule 1 drone)

Helemaal vol van deze verbazingmooie meet en greet met het drone testteam van Red Bull, werden de laatste kilometers ingezet. Op 817 meter voor de finish liepen we eindelijk onder de A1 door, iets wat Theo al een keer of 27 had aangekondigd. Bijna was Deventer bereikt, maar om echt op het eindpunt te arriveren, moest er nog effen een oversteek met een pontje worden gemaakt. Hoewel er sprake was van enige deining, verliep ook dit onderdeel eigenlijk best vlekkeloos.

Om 14.26 uur werd de finish gehaald en konden de klokjes weer worden ingedrukt en stonden er dik 19 kilometer op de teller. Een schitterend zonnig wandelavontuur van Zutphen naar Deventer kwam ten einde. De parels van de IJssel zijn de moeite meer dan waard en een absolute aanrader voor iedereen die van wandelen, water, vogels, natuur en taart houdt! (FR)

De snelste cameradrone ter wereld, dat door Red Bull gebruikt wordt bij de Formule 1

Zutphen stadsrandwandeling

De IJssel met zijn lage waterstand

Niet stadswandeling, maar stadsrandwandeling is de naam van deze 7,2 kilometer lange wandeling rond Zutphen. Gelukkig doet de Stadsrandwandeling ook het prachtige historische centrum van de Hanzestad Zutphen aan. Verder gaat het door parkachtige stroken groen om het centrum. We lopen langs middeleeuwse monumenten, pittoreske hofjes, de oever van de IJssel, onverharde wandelpaadjes en een vijver vol watervogels.

Het Toeristische Overstap Punt (TOP) in Warnsveld is het vertrekpunt van onze tocht. Naast de kerk is een mooie parkeergelegenheid voor de auto en van hieruit is het ongeveer 400 meter lopen naar de start van de Stadsrandwandeling, net aan de andere kant van de N348. De route is prima gemarkeerd met paarse pijlen met een voetstap er op.

We wandelen langs een restant van de oorspronkelijke stadsmuur, steken de Berkel over en lopen al vrij snel het oude centrum van Zutphen binnen. Prachtige eeuwenoude panden, statige woonhuizen, smalle straatjes en meer mensen die vol verwondering om zich heen kijken. Zoals veel oude steden in ons land kent ook Zutphen vele hofjes. Bijvoorbeeld de Oude Bornhof waar de Stadsrandwandeling langs komt. Een document uit 1755 laat weten dat ouderen van onbesproken gedrag in aanmerking kwamen om hier te wonen.

Als snel komt de imposante Walburgiskerk in beeld. Al rond 1100 werd hier de oorspronkelijke kerk gesticht en daarmee is de Walburgiskerk de oudste kerk van de stad. De kerk kent een eeuwenlange geschiedenis van uitbreidingen, verbouwingen en restauraties. In de 16-de eeuw kreeg de kerk zijn tegenwoordige uiterlijk.

Even later heb je een mooi zicht op de achterzijde van het nieuwe Gerechtsgebouw. Het ligt aan een grote vijver met de naam Vispoortgracht. Het imposante gebouw is gebouwd op het Slijkbolwerk, waar ooit één van de bolwerken van de stad was te vinden. Lange tijd stond Zutphen bekend als Justitiestad. Afgelopen decennia zijn echter veel justitiële instituten uit de stad vertrokken. Hierdoor is Zutphen niet meer het belangrijke juridische centrum wat het ooit was.

We lopen enkele honderden meters langs de IJssel en het water staat hier erg laag. Toch kan een grote plezierboot met een aantal vakantiegasten aan boord zich nog steeds goed verplaatsen. Op een bord lees ik dat de rivier vanaf de oorsprong in Billerbeck al 117 kilometer afgelegd heeft.

Hierna gaat het tweede gedeelte van de rondwandeling beginnen: door groene zones die het oudere gedeelte van de stad scheiden van nieuwbouwwijken. Hier geen historische torens, maar flatgebouwen langs de Stadsrandwandeling. Maar wel volgt de route het groen rond de stad. We lopen over een smal wandelpad, langs struiken en in een nette rij geplante bomen, het had hier ook wel een klompenpad kunnen zijn.

We komen aan bij een grote waterplas die luistert naar de passende naam De Vijver, die druk bezocht wordt door (water)vogels. Eenden, meerkoeten, meeuwen en ganzen zijn duidelijk blij met De Vijver en ruim een kilometer verder loopt onze route al weer ten einde.

Klik op de link voor de foto's 

fotoalbum

Berkel Waypoint Challenge: Zutphen-Barchem

Andre en Rik

Nadat Rik en ik een paar weken geleden onze eerste etappe van de Berkel Waypoint Challenge gelopen hadden (van Oldenkotte aan de grens naar Barchem) was het nu tijd voor deel twee. Logischerwijs zou je zeggen dat we nu van Barchem verder stroomafwaarts naar Zutphen zouden lopen tot het punt waar de Berkel in de IJssel uitkomt.

Maar aangezien het qua logistiek handiger was om met de trein naar Zutphen te reizen en dan via de Berkel naar Barchem te lopen zaten wij ’s morgens om 8:30 in een bijna leeg boemeltje. Na afloop met je zweterige en modderige hardloopkloffie aan in de trein zitten maak je immers niemand blij mee. Halverwege onze treinreis kletterde de regen tegen de ramen van onze wagon. Een blik op Buienalarm leerde ons dat we beter eerst rustig een bak koffie konden halen op station Zutphen. Daarna zou het hopelijk de hele dag droog zijn.

Na onze bak koffie deden we de overbodige kleding in onze rugzakken en liepen we eerst naar de monding van de Berkel. Dat bleek niet meer te zijn dan een stuw in de havenkade, maar het was toch even een momentje. We zetten onze GPS aan en liepen een stukje door de oude Hanzestad Zuthpen. De Berkel is tegenwoordig blijkbaar meer een soort stadsgracht, terwijl er vroeger echt op gevaren werd met de befaamde berkelzompen. De karakteristieke Hanzepanden vind je meer in de oude binnenstad, maar een stuk van de oude stadsmuur was meteen ons eerste waypoint.

Eenmaal buiten Zutphen verandert het aangezicht van de Berkel regelmatig. Op sommige plekken is het een smal riviertje dat door bomen geflankeerd wordt en op andere plekken wordt ze breder en stroomt ze rustig tussen de weilanden door. Vroeger was deze streek erg in trek bij de adel en de rijken. Tal van buitenhuizen en kastelen zijn er te vinden, Een mooi voorbeeld hiervan is huize de Voorst, tegenwoordig eigendom van de Politie. Nu ook een Viking Waypoint, dus even een foto schieten als bewijs.

Hoewel het niet regende en er ook geen neerslag meer verwacht werd bleven we niet helemaal droog. De paden en maaipaden langs de Berkel waren op sommige plekken behoorlijk nat en modderig. We hielden de voeten in ieder geval de hele weg niet droog. Maar de temperatuur was prima om te lopen en aangezien we de wind in de rug hadden leek het prima voorjaarsweer. Ook de watervogels hadden geprofiteerd van het voorjaar. Overal zagen we zwanen, ganzen, eenden en waterhoentjes met jongen zwemmen. Altijd een mooi gezicht.

Zo onderweg kom je nog eens mensen tegen en maak je af en toe een praatje. Zo kwamen we iemand tegen die spontaan vroeg of we wel eens van de Berkel Waypoint Challenge gehoord hadden…. Ik viel zowat achterover. Wat is de kans dat je iemand tegenkomt die daar van gehoord heeft? Na een leuk gesprekje liepen we weer verder langs de meanderende Berkel bij Almen. De rivier is hier echt mooi in oude staat hersteld. Ter hoogte van de Velhorst maakten we even een kleine detour en maakten we een lus over het landgoed. Op zich een mooie toeristische lus, maar wat mij betreft hadden we ook gewoon langs de Berkel verder mogen gaan. Maar we vermaakten ons prima en we tikten de kilometers rustig weg. De waypoints waren ook goed te vinden en zo schoten we lekker op.

Het stuk van de Velhorst naar Lochem was eigenlijk heel simpel de oever van de Berkel volgen. Wel een stuk waar ik nog nooit geweest was en bijzonder rustig. Het stuk van Zutphen tot Almen kende ik eigenlijk al van de MST route Ruurlo-Zutphen, maar hier kwamen we op relatief onbekend terrein. Grasland en bosjes aan beide kanten van de Berkel met koeien en schapen. Grasland dat wuifde in de wind klaar om gemaaid te worden en mais die ook al overal net boven de grond uitkeek. Kivieten scheerden over ons hoofd om ons van het nest weg te lokken. Als rasachterhoeker voelde ik me helemaal thuis.

Bij Lochem was het even gedaan met de natuur. Via een villawijk en wat nieuwbouw werden we door de stad geleid langs allerlei koloniale panden om daarna pas weer bij de Berkel terecht te komen. De Cloese hadden we vorige keer ook gezien dus we wisten dat we alleen nog maar de Lochemse Berg over hoefden te steken om bij eetcafé de Kale Berg uit te komen. Ook deze keer weer onze finish waar na bijna 30 kilometer lopen wat loopvrienden ons op zaten te wachten. Heerlijk nakletsen met vrienden op het overdekte terras onder de heater met een warme chocolademelk met slagroom, kun je een betere afsluiting wensen? De hele Berkel in Nederland hebben we nu afgelopen. Het volgende deel zal even moeten wachten tot de Covid maatregelen in Duitsland ook teruggedraaid worden.

Andre Bleumink

MudSweatTrails route van Zutphen naar Ruurlo door de ogen van de ontwerpers

Prachtige route van Ruurlo naar Zutphen

Pling! Bericht van Ricardo Boerkamp. ‘Hoi André, heb je misschien tijd/zin om komend weekend samen de NS route Zutphen-Ruurlo te lopen?’ Beetje kort dag, maar de agenda was leeg en ik had er wel zin in om de route eens in zijn geheel te lopen. De afspraak was na wat heen en weer appen dus al snel gemaakt. Ricardo zou zondag met de trein van 9:22 op station Ruurlo aankomen. Dan lopend met een omweg naar Zutphen en dan ging ik weer met de trein terug.

De route die door MudSweatTrails in samenwerking met Outdoor Achterhoek is neergezet maakt deel uit van een aantal routes om de Achterhoek te promoten. In het ontwerpstadium was ik benaderd om een route te ontwerpen en ik had een geschikte route van station Ruurlo naar station Vorden bedacht. Ricardo had samen met loopmaatje Adrie een aansluitende route bedacht van station Zutphen naar station Vorden. Voor de liefhebbers die liever wat korter lopen kun je dus van Zutphen naar Vorden lopen of van Vorden naar Ruurlo. De liefhebbers van de lange afstand kunnen de hele afstand ineens doen en komen dan aan een 40 kilometer door de prachtige Achterhoek. Samen met Ricardo de hele route lopen was dus een mooie gelegenheid om Ricardo mijn stuk te laten zien en Ricardo kon dan zijn route laten zien.

’s Avonds van tevoren checkte ik nog even de weerberichten. Na een mistige en koude zaterdag zou het zelfs nog kouder worden. ’s Nachts vorst en maximaal 3 graden overdag, maar wel helder weer. Het zou dus zomaar een prachtige loopdag kunnen worden. De temperatuur zou tijdens het lopen geen probleem zijn. Maar dan moest ik wel voor de terugweg genoeg kleding in mijn rugzakje proppen. De ervaring leert dat het op stations altijd koud is en tocht. En ik zou toch wel een klein half uurtje moeten wachten als de trein net weg zou zijn als ik bij het station aankwam.

Met een temperatuur van een graad of drie in je zweterige kloffie zou dat heel oncomfortabel zijn of zelfs tot onderkoeling kunnen leiden. Speciaal voor dit soort dingen heb ik een Adventure Vest van Ultimate Direction. Droog termoshirt, droge sokken, buff, regenbroek, jack, en een donsjackje allemaal in ziplock bags gepropt en de lucht er goed uitgedrukt. Voldoende eten en drinken voor onderweg mee. Het paste er allemaal in en zelfs nog een klein beetje ruimte over. Wel een redelijk volume, maar qua gewicht viel het mee.

’s Morgens op station Ruurlo bleek de trein keurig op tijd te zijn met Ricardo als enige passagier op dit vroege uur. We hingen onze rugzakken om en startten de de route op de horloges en de GPS-handheld. Na een korte blik op kasteel Ruurlo doken we de bossen in die vroeger bij de landerijen van de baron hoorden. Veel blad was al van de bomen gevallen en toen we even omkeken zagen we de rode ochtendzon opkomen door de takken. Een mooiere start konden we ons niet bedenken en we hoopten dat het een goed voorteken zou zijn voor de rest van de dag. 

Het is altijd even afwachten of het samenlopen een beetje wil lukken bij zo’n hardloopafspraak. Soms moet de één inhouden, soms de ander. We vertrokken in een redelijk tempo, maar na een paar minuten waren we opgewarmd en lieten we eigenlijk als vanzelf het tempo iets zakken tot een tempo wat voor beiden redelijk comfortabel aanvoelde. En dat zonder dat we het er echt over hadden. Eigenlijk is dat best bijzonder te noemen.

De bossen tussen Ruurlo en Vorden bestaan uit een mooie mix van loof-en naaldhout, met prachtige oude exemplaren er tussen. De paden en single tracks waren goed beloopbaar, het waterpeil was duidelijk nog veel te laag. Toen ik vorig voorjaar de route uitzette stond er veel meer water in de sloten en waren de paden her en der best modderig. Hopelijk trekt het waterpeil nog weer bij gedurende de winter. Tussen de bossen bevinden zich vooral boerderijen, waarvan sommige behoorlijk oud. De beschilderde luiken geven aan bij welk kasteel ze vroeger hoorden. Maar de kastelen zelf zijn nog vaak particulier bezit en de route voert er daarom niet kort langs. Een erg mooi en afwisselend landschap dus, typisch voor dit gedeelte van de Achterhoek. Ricardo had er nog nooit gelopen en hij vond het heel mooi om te zien.

Eenmaal bij Vorden sloegen we natuurlijk het stukje naar het station en weer terug over, we gingen immers voor de hele route. De temperatuur was een paar graden inmiddels en we liepen heerlijk te genieten van de natuur en goede gesprekken. Hier begon het stuk dat ik nog niet gezien had. Eerst over het Grote Veld, een natuurgebied dat niet echt heel bekend is, maar geweldig mooi. Naaldbos, heide velden, mooie single tracks en wat bredere paden die overal doorheen slingeren. Heel af en toe kwamen we wandelaars of mountainbikers tegen, vriendelijk groetend zoals het in de Achterhoek normaal is, maar meestal liepen we in een verlaten landschap. Precies zoals ik het graag heb.

Na het Grote Veld achter ons te hebben gelaten staken we de weg Warnsveld-Lochem over en liepen we via landgoed Velhorst en het mooie stukje Kienveen richting de Berkel. Wat een geweldige route over machtig mooie paadjes is hier bedacht. Ik liep heerlijk te genieten. Dat het zonnetje ook lekker tussen de bomen doorpiepte maakte het alleen maar mooier. Ik voelde me nog prima, af en toe even een kleine stop om wat te eten en te drinken en weer door. De benen voelden nog goed en we hadden er nog steeds een lekker ontspannen tempo in.

Bij de Berkel aangekomen liepen we over het maaipad langs de rivier. Een stuk kaler dan door het bos, maar zeker in het zonnetje was het zeker niet minder mooi. Gewoon een heel ander landschap. De Berkel is over een flink stuk weer teruggebracht in de meanderende staat die het vroeger had. Zowel voor de natuurwaarde als ook om water minder snel af te voeren. Gelukkig stond er weer behoorlijk water in, dit in tegenstelling tot afgelopen zomer. De stuwen waren wel allemaal nog hoog gezet om zoveel mogelijk water vast te houden, maar ook over de mooi aangelegde vistrappen kabbelde het water heel behoorlijk.

Langs de Berkel kwamen we regelmatig mensen tegen die ook lekker van het mooie weer aan het genieten waren. Wandelaars met en zonder honden, mountainbikers, allemaal vriendelijk groetend. Een oudere wandelaar vroeg zelfs of we de MST treinroute in tegengestelde richting liepen! Prachtige route zei hij er nog bij. Wat toevallig dat je iemand tegenkomt die meteen raad wat je aan het doen bent. Onze dag kon niet meer stuk na deze ontmoeting.

Wat zoetjes aan wel stuk ging was mijn onderstel. Hoewel het tempo nog best aardig was begonnen mijn benen toch wat te protesteren na 35 km. En ik was niet de enige, ook Ricardo had het beste wel gehad. Gelukkig hadden we de kerktoren van Zutphen al in zicht. Langs de Berkel en via diverse parkachtige paadjes liepen we richting de binnenstad en het station. Zutphen heeft een hele mooie oude binnenstad en je komt zelfs langs een mooi stuk van de oude stadsmuur. Toch was ik er niet rouwig om dat we na 4:40 uur lopen het stationsplein opliepen en op een muurtje konden gaan zitten. Het was een prachtige tocht geweest in alle opzichten. Mooie route, fantastisch loopweer, goed gezelschap. Eigenlijk alles wat ik vooraf hoopte. We hopen dan ook dat vele trailrunners er net zoveel van gaan genieten als wij gedaan hebben.

Uiteraard was de trein net weg, dus ik had alle tijd om alle kleding uit mijn rugzak aan te trekken. Ik had nog twee blikjes cola zodat ik ook Ricardo er eentje mee kon geven. Een beetje energie kon hij wel gebruiken aangezien hij nog een paar kilometer verder naar huis moest lopen. Nadat we afscheid hadden genomen kon ik nog even rustig in het zonnetje genieten van een koffie-to-go met een lekker broodje uit de stationskiosk. En waar we 4:40 uur er over gelopen hadden bracht de trein me in 20 minuten weer terug naar station Ruurlo. (bron)

Andre Bleumink

Ricardo (links) en Andre

Podiumplaats Cindy Brusse bij achtste triathlon van Zutphen

3e plaats Cindy Brusse

Zondag was de laatste triatlon van mijn seizoen: de achtste triatlon van Zutphen. Na een lange 500m zwemmen (of te wel bijna 600m) kwam ik na Eddy Lamers als 2e de kant op. Er volgden 4 rondes fietsen. De 1e ronde voelde zwaar en de tijd viel erg tegen. Bij het ingaan van de 2e ronde begon me een aanlopende ketting te irriteren en ik bleek het eenvoudig te kunnen verhelpen met het versnellingshendeltje. Nou, dat scheelde! De 2e ronde ging 1.7km/u gemiddeld en 30 sec sneller en ronde 3 en 4 nog vlotter in 36.0 en 35.9km/u. Met een goed gevoel ging ik de fiets af en begon aan een inhaalrace richting de 1e dame die ongeveer 35sec eerder van de fiets was gegaan. Met aandacht voor een hoge pasfrequentie kroop ik dichterbij en na 1 ronde, die ik in 9.40 aflegde was het gat nog ongeveer 18 sec. 

Maar....toen had ik ook mijn beste kruit verschoten. De pasfrequentie daalde en de heuveltjes, alle bochten in het centrum en de hobbelige kinderkop wegen eisten hun tol. Het moraal zakte omdat ik niet dichterbij kwam en de afstand zelfs weer opliep. De 2e ronde was met 10.25 dan ook 45 sec trager dan de 1e. Als 2e kwam ik over de finish. Maar....er waren 3 series. In de 3e serie was er nog een dame die 20 sec sneller was dan ik, waardoor ik zakte naar de 3e plaats. Op het podium kregen we mooie bloemen, een bus haarlak en een bon voor een gratis knipbeurt bij de kapper in Vorden.Thuis vond Dennis het maar goed dat ik geen 1e was geworden: de 1e prijs was een kind.

Foto's en uitslagen van de Hanzeloop in Zutphen

De kopgroep in Zutphen

Klik op de link voor de foto's van Mischa Visser

fotoalbum

nog meer foto's

uitslagen

site organisatie

Linda de Vries met een deelnemer van de Lighthouse Sports Foundation

Zutphen-Eefde-Warnsveld

havezate den Dam

Waar op 8 april 1945 de Canadezen als bevrijders de stad Zutphen binnentrokken, loop ik in oostelijke richting over de Canadezenbrug de stad uit. Net voor de brug met het Twentekanaal sla ik rechtsaf en zie in de verte het sluizencomplex van Eefde aan de horizon verschijnen. Opmerkelijk is de diepe geul van de IJssel tot het sluizencomplex, dat is gedaan om de treinen vanaf het station van Zutphen niet te steil te laten klimmen. De trein naar Winterswijk gaat onder de brug door.

Als ik een eindje voor de sluizen het bos in loop, kom ik bij havezate Den Dam, een wit negentiende-eeuwse villa. Een eerste vermelding van deze havezate dateert van 1399, waarschijnlijk bevond het zich toen op een een andere plaats, dan waar het huidige, in 1599 gebouwde huis staat. Een huis dat in 1765 en 1875 verscheidene make-overs heeft ondergaan, waardoor veel van het oorspronkelijke karakter verloren is gegaan. De havezathe ligt nu prachtig in het winterzonnetje te pronken.

Als ik even later de plaats Eefde binnenloop valt mijn oog op landgoed De Voorst, dat onderdeel uitmaakt van het Geldersch Landschap en de Geldersche Kastelen. Door een trappaal in beweging te zetten, wordt me verteld dat ik me in het Versailles van de Achterhoek waan en dat Huis De Voorst een statig 17e-eeuws huis is in een prachtig gevarieerd landschap met een tuin, parkbos en cultuurgronden. In het huis kan ook worden getrouwd.

Over een dek van bladeren loop ik op een prachtig laantje verder en ga ik via een statig wit houten bruggetje de Berkel over dat me naar de plaats Warnsveld brengt. In het centrum van dit dorp staat de NH Martinuskerk met een toren uit de 11e eeuw. Voordat ik het in de gaten heb loop ik de stad Zutphen al weer binnen. Het is partnerstad met Satu Mare, Shrewsbury, Tartu en Villa Sandini, wat me overigens weinig zegt. Na ongeveer een uur ben ik weer op de plaats van vertrek, ik heb de omgeving van de hanzestad Zutphen wat beter leren kennen.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

de Canadezenbrug

Sluizencomplex van Eefde

Zutphen-Cortenoever

Prachtig zicht op de hanzestad Zutphen

Ik verlaat aan de noord-west kant de Hanzestad Zutphen en loop over de Oude IJsselbrug de stad uit. De brug telt twee smalle rijstroken en een fietspad. Direct naast de Oude IJsselbrug ligt de spoorbrug voor het treinverkeer van Deventer naar Arnhem en van Apeldoorn naar Zutphen. Onderaan deze drukke verkeersader, steek ik de weg over en loop ik de buurtschap De Hoven binnen. De betekenis van het woord "Hoven" komt voort uit een omschrijving die duidt op een verzameling lapjes grond. Een kilometer verder trek ik het buitengebied in.

Een mooi winterzonnetje brengt me naar het landelijke Cortenoever, dat in een meander van de IJssel ligt, een natuurgebied van Staatsbosbeheer. Het gebied is één van de rijkste uiterwaarden van Nederland. Hier wordt ik op een informatiebord weer welkom in de Achterhoek geheten en ik wist niet dan onze prachtige Achterhoek nog zo ver door liep.

Via de Cortenoeverse brug, die de rivier de IJssel met een totale lengte van 810 meter overspant, steek ik de rivier weer over en in de verte heb ik zicht op de vele torens van Zutphen. Over een fietspad langs de IJssel ga ik weer in de richting van de stad. Als ik daar aan kom sta ik voor de Drogenapstoren waar honderden jaren geleden hoog van de toren alarm werd geblazen als de vijand in aantocht was.

Ik zie dat ik niet ver verwijderd ben van de school waar ik dertig jaar geleden mijn opleiding tot pedagogisch medewerker heb genoten en ik besluit om even een kijkje te gaan nemen. Ik was er na die tijd geloof ik ook niet meer geweest en zie dat er nu een gastoudergezin in gevestigd is. Via de kruittoren, de noordwestelijke hoektoren in de bakstenen omheining van de binnenstad, sluit ik mijn training af.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

de Cortenoeverse brug over de IJssel

de school waar ik dertig jaar geleden mijn opleiding heb genoten

Hanzeloop Warnsveld gaat samen met de Zutphen Cityrun

De laatste keer dat ik heb meegedaan aan de Hanzeloop is in het jaar 2009 geweest

Het zal even wennen worden volgend jaar september. Geen hardlopers meer die staan te rekken en strekken, geen knallend startschot bij de Dreiumme en geen rennende atleten meer door het dorp. De populaire Hanzeloop vertrekt na 42 jaar naar Zutphen, waar hij wordt gecombineerd met de Zutphen Cityrun. Dit betekent het einde van een traditie.

Met een halve marathon, tien- en vijf-kilometerloop en een jeugdloop van 2,5 kilometer trok dit door Hanzesport georganiseerde loopevenement door de jaren heen een grote aantallen lopers.

De laatste tijd zat de loop met circa 500 deelnemers weer aardig in de lift. Samenvoeging met de Cityrun is volgens Jan Rood, leider van het Team Wegwedstrijden van de vereniging, de enige oplossing. Het programma voor de vele vrijwilligers die bij de organisatie zijn betrokken blijkt namelijk een te zware belasting. Naast Hanzeloop en City Run worden ook nog de Achtkastelenloop en de Grote Veldloop georganiseerd.

In overleg met alle betrokkenen is ervoor gekozen de Hanzeloop samen te voegen met de City Run die voor 3 juni 2012 als City Hanzeloop Zutphen op het programma staat (bron)

Baan Hanzesport Zutphen 5 km - 19.37 min - 2e Plaats M50

Van links naar rechts Aleid Kerkhof, Chantal klein Gunnewiek, Bert Klutman, Frederieke Boesveld, Katja Demkes, Gerda Demkes, Wim Brinkman, Nathalie Demkes, Geert Wevers, Dirk-Jan Robbe en Gertjan Aarnink

Het is al een aantal jaren geleden (2006) dat ik voor het laatst een 5 kilometer op een 400 meter baan heb gelopen maar vanavond staat hij weer op het programma. Frederieke Boesveld moet voor haar trainerscursus een wedstrijd organiseren en acht AVA'70 atleten staan dan ook in Zutphen aan de start.

Op de prachtige accommodatie van atletiekvereniging Hanzesport wordt om klokslag zeven uur gestart voor 12,5 ronden. Mijn doel voor vanavond is om een PR 50+ te lopen, dat staat op 19.13 minuten maar er staat behoorlijk wat wind en ik weet dat het erg moeilijk gaat worden. Maar als je het niet probeert dan heb je ook niets en ongeveer halverwege de wedstrijd heb ik door dat het niet gaat lukken. Dan maar ruim binnen de 20 minuten blijven en dat heb ik uiteindelijk wel gehaald!

Uitslagen: Lars Duistermaat 16,47 min, Tom Baak 17.28 min, Wim Brinkman 19.07 min, Geert Wevers 19.37 min, Bert Klutman 19.51 min, Gertjan Aarnink 20.18 min, Chantal klein Gunnewiek 20.56 min, Katja Demkes 21.23 min, Dirk-Jan Robbe 22.06 min, Bonnie Willemsen 25.16 min, Nathalie Demkes 25.24 min en Aleid Kerkhof 27.07 min.

Klik op de link voor de foto's van Gerard Demkes

fotoalbum

site organisatie

AVA'70 trainer Bert Klutman, 58 jaar en dan nog onder de 20 minuten op de 5 kilometer lopen, klasse!

Training over het Hanzestedenpad van Zutphen naar Deventer 19 km.

Een groepje ChatnRunners

Ik heb in de afgelopen jaren verschillende hardlopers via internet of wedstrijden leren kennen. Één van die lopers, Eric de Vries uit Deventer, organiseerde vandaag een gezamenlijke loop door de IJsselvallei. Het parcours loopt over het Hanzenstedenpad van Zuphen via Deventer naar Olst. Ik had me voorgenomen om de eerste 19 kilometer tot aan Deventer mee te gaan. 

Samen met Gerrit Heersink ben ik om 10.30 uur in Olst waarna we met de trein naar Zutphen gaan. Gerrit traint voor de Marathon van Apeldoorn en was van plan om het hele traject van ruim 33 kilometer mee te lopen. Om 11.00 uur vertrekken we met negen personen en een hond voor het station in Zutphen. Nadat we de IJsselbrug zijn overgestoken lopen we met een scherpe bocht naar rechts in de richting van Voorst. We gaan de Vliegendijk op en bevinden ons nu aan de westkant van de IJssel. 

Na een kilometer of acht lopen we door de weilanden naar de imposante rüine van Slot Nijenbeek. Op deze mooie plek staat Eric’s jongste zoon en is er voor iedereen een flesje sportdrank met een heerlijke Deventer koek of Luikse wafel. We vervolgen onze route en staan even stil bij de plaats waar de geallieerde troepen op 12 april 1945 de IJssel zijn overgestoken. We lopen verder en hebben nog steeds prachtige vergezichten over de rivier. 

Nadat we onder de A1 zijn doorgelopen heb ik het grootste gedeelte van mijn route er al op zitten en lopen we Deventer in. Bij de spoorbrug neem ik afscheid van de andere lopers en moet ik nog bijna een kilometer naar het station in Deventer lopen waar ik de trein naar Olst neem. Eric, Ronald, Sander, Frank, Jannet, Jan, Erwin, Gerrit en Wesley de hond moeten dit stuk dan nog afleggen. Het was een schitterende tocht op een mooie decemberdag.

Gerrit Heersink

Voor Slot Nijenbeek

Op de dijk in de richting van Deventer