Uitslagen van de 46e Volkslauf in Vreden (D)

Erwin Wamelink (links) en Patrick Ikink aan de start van de 5 kilometer

Uitslagen:

5 kilometer: Erwin Wamelink 19:03 min (2e), Patrick Ikink 19:28 min (2e), Dirk Jan Robbe 21:41 min (3e) en Sabine Ikink 26:04 (2e)

10 kilometer: Jerrel Balke 44:35 min (2e), Andre Balke 44:48 min (5e) en Inez Balke 48:19 min (2e)

Klik op de links voor alle uitslagen

5 kilometer

10 kilometer

halve marathon

site organisatie

Aankondiging van de Achtkastelenloop in Vorden

Achtkastelenloop 2009 met Fred Jansen, Ingrid van Zolingen en Wim Brinkman

Hanzesport nodigt je uit voor een schitterende loop door de prachtige, bosrijke omgeving van het acht-kastelendorp Vorden in de Achterhoek op zondag 1 maart 2015.

Programma

Ned Fire & Security - 10 km wedstrijd- en recreatieloop

Running Center - 21 km wedstrijd- en recreatieloop

Mazda Lenselink - 30 km wedstrijd- en recreatieloop

Een vlot parcours met weinig hoogteverschillen, grotendeels over asfaltwegen, soms over nostalgische klinkertjes en verharde fietspaden. Veel hardlopers gebruiken de 30 km als ideale voorbereiding op de marathon van Rotterdam en Enschede. Maar ook de kortere afstanden zijn beslist de moeite waard. Alle drie afstanden gaan over één ronde en starten om 12.15 uur voor de sporthal aan het Jebbink.

Vertrek bij AVA'70 is om 10.30 uur.

Klik op de links voor meer informatie

praktische informatie

parcours

site organisatie

Achterhoekse atletiektalenten op medaillejacht op NK indoor junioren in Apeldoorn

Klik op de links voor meer informatie

info

deelnemerslijst

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 69

In onvervalst Nederlands heet Klaus Schlüter zijn Nederlandse hardloopvrienden welkom

Heel Ellewick loopt uit voor 2^e Freundschaftslauf

In onvervalst Nederlands heet Klaus Schlüter zijn Nederlandse hardloopvrienden welkom. Veertig Nederlandse hardlopers zijn de grens overgestoken richting Ellewick voor de 2^e Freundschaftslauf. Het normaal zo rustige dorpje, met nog geen 1500 inwoners, wordt eenmalig onderworpen aan een Nederlandse invasie. Op het terrein van ASV Ellewick – Crosewick e.V. hebben zich inmiddels ook twintig Duitse hardlopers gemeld.  Op dit sportveld, dat zowel de voetbal- als de hardloopvereniging huisvest, verdwijnen ‘grenzen’ en de cultuurverschillen, het is vanaf het eerste moment sehr gemütlich.

Geert Wevers, Klaus Schlüter en Bernd Liesbrock sloegen vorig jaar de handen ineen en bedachten deze grensoverschrijdende ‘trainingsloop’.  De eerste editie van de Freundschaftslauf werd gelopen in Aalten. Dit was een zodanig groot succes, dat een vervolg niet kon uitblijven. Klaus en Bernd pakten de handschoen op en een traditie lijkt geboren. De Ellewickse hardloopclub werd begin 2014 in het leven geroepen en inmiddels staan er 35 personen op de ledenlijst. Meer dan de helft van de leden was dus aanwezig bij dit internationale treffen.

De lopers krijgen een rondje van 17,5 kilometer voor de kiezen. Mocht dit iets te ver zijn, dan kun je een stukje afsnijden. Dit wordt overigens maar door een enkeling gedaan. Halverwege de prachtige tocht, die ook nog een stukje door Nederland voert, worden de atleten bij elkaar geroepen. Het tweede deel van de tocht wordt in drie groepen gelopen. Een snelle groep, een hele snelle groep en een ontzettend snelle groep. Maurice Magis ontsnapt heel even uit het zicht van zijn liefje Carmen Keuper en hupt als een klein verliefd haasje van de snelle naar de hele snelle groep. Dit doet hij samen met een jonge Duitse schone. Deze ‘romance in spe’ loopt uiteindelijk uit op niets omdat Carmen het schouwspel op tijd in de gaten krijgt.

Voorin barst er een stukje gezonde Duits/Nederlandse rivaliteit los. Gerrit Ormel (NL) en Klaus Schütler (D) jutten elkaar flink op. Het tempo van de zeer snelle groep loopt zelfs op tot 4.30 min per kilometer. De strijd draait uit op een salonremise.

Als iedereen het loopje door het schitterend landschap heeft afgrond, geurt de kantine al naar koffie. Overal staan schalen met broodjes, flesjes limonade en water en thermoskannen met koffie. Het bier en de braadworst is eigenlijk het enige wat er aan het hardloopfeest ontbreekt. Beim nächsten Mal besser! Mooi om te zien dat de Duitsers en Nederlanders dwars door elkaar lopen en zitten. Nederduits is in Ellewick de voertaal.

Terwijl de tweede Freundschaftslauf net achter de rug is, wordt er al gesproken over de derde editie. Deze gaat waarschijnlijk plaatsvinden op 2^e Pinksterdag in Bocholt. Wordt vervolgd!

Deutsche Freunde, vielen Dank!

Mooi om te zien dat de Duitsers en Nederlanders dwars door elkaar lopen en zitten

Uitslagen van de 34e Engbergencross in Gendringen

Vier AVA'70 leden op een rij, van links naar rechts: Tim Mengerink, Eva Bruil, Björn Rossel en Gert-Jan Wassink

uitslagen

site organisatie

Toller grenzüberschreitender Freundschaftslauf

ASV Ellewick lid Karin Schlüter en AVA'70 lid Tracey Jewell

Rund 60 Läuferinnen und Läufer trafen sich am Sonntag am ASV Clubheim um beim 2. grenzüberschreitenden Freundschaftslauf teilzunehmen. Der Freundschaftslauf ist ein gemeinsamer Trainingslauf der Laufgruppe AVA`70 aus Aalten und unserer Aktivabteilung. Hierbei steht nicht nur das Laufen im Vordergrund, sondern auch das gesellige Miteinander mit unseren niederländischen Nachbarn. 

Die Idee eines solchen Laufes entstand bei den Initiatoren Geert Wevers (AVA`70), Bernd Liesbrock und Klaus Schlüter schon Mitte letzten Jahres. Man kennt sich bereits seit Jahren aus der Laufszene. Relativ fix wurde die Idee umgesetzt und so gab es bereits letztes Jahr im niederlänschen Aalten die Premiere. Knapp 30 Teilnehmer liefen gemeinsam eine Runde von 19km. Am Sonntag gab es dann die Fortsetzung in Ellewick. Nachdem bereits der erste Lauf super angenommern wurde war es nicht verwunderlich, dass sich bei der 2. Ausgabe die Teilnehmerzahl verdoppelt hat. 

Auch der Wettergott spielte mit und so lachte pünktlich zum Start um 9 Uhr den Sportlern die Sonne ins Gesicht. Mit 60 Läuferinnen und Läufern ging es nun raus aus Ellewick. Ein tolles Bild!!! Schnell vermischten sich die Laufgruppen und auch die kleineren Sprachbarrieren wurden zügig überwunden. Nachdem man die ersten km absolviert hatte, passierten wir die deutsch-niederländische Grenze, um natürlich auch ein paar km auf niederländischem Boden zu laufen. Der Großteil der Strecke wurde gemeinsam absolviert. Lediglich auf den letzten Kilometern splittete man die große Gruppe in drei unterschiedliche Leistungsgruppen. 

Um 11 Uhr waren dann alle wieder zurück am Ellewicker Sportgelände. Nach einer warmen Dusche traf man sich im Clubheim wieder, um den Lauf bei Kaffee und belegten Brötchen in geselliger Runde ausklingen zu lassen. Der Freundschaftslauf ist wiederum richtig gut angekommen. DANKE an ALLE für dieses tolle Event. Die nächste Ausgabe wird es dann im April oder Mai 2016 in Aalten geben. Wir freuen uns schon darauf Gast bei unseren niederländischen Freunden zu sein (bron ASV Ellewick).

Toller grenzüberschreitender Freundschaftslauf

Foto's van de 2e Slangenburg Trail in IJzevoorde

Jorik Huizinga (5), Walter Vaags (geel shirt), Henrie Drenthel (8) en Gerdy Hoornenborg (9)

Zaterdag 21 februari werd er in IJzevoorde de Slangenburgse Trailrun georganiseerd. De deelnemers konden kiezen uit de afstanden van 12 of 21 kilometer. De start en finish waren bij het Verenigingsgebouw ‘de Pokkershutte”. Ook een aantal leden van AVA'70 stonden hier aan de start.

Klik op de link voor de foto's van Achterhoek Foto

fotoalbum

Ronnie Boekelder en Tonny Baten

Verslag van de 34e Engbergencross in Gendringen

Gert Jan Wassink, 4e van links (260)

Dubbele zege Gert Jan Wassink in 34e Engbergenloop Gendringen

GENDRINGEN – Gert-Jan Wassink uit Varsseveld wist zondag tijdens de 34e Engbergenloop zowel beslag te leggen op de vijf als de tien kilometer. De tien kilometer bestond uit drie zware rondjes in het Engbergenbos. Wassink won overtuigend in 34.43 minuten  en had een behoorlijke voorsprong op de achtervolging. Hij beaamde dat het een pittig parcours was en dat hij het leuk vond in de regio een wedstrijd zoals de Engbergenloop extra cachet te mogen geven. Achterhoeker Wassink stimuleert met zijn deelname tevens de jeugd om met plezier te blijven sporten. Bikkel Gert-Jan is fulltime atleet, traint minimaal tien keer per week en is een van de trotse ambassadeurs van het goede doel, Kanjers voor Kanjers.  ’’Het was bijzonder leuk om weer eens in een omgeving aan de start te staan, waar ik mijn eerste wedstrijden liep. Zeven jaar geleden liep hij voor het laatst mee in de Engbergenloop. Ik ben in 2001 begonnen met hardlopen en loop sindsdien nationale en internationale wedstrijden.’’ En dat doet Gert-Jan nog steeds met veel succes. Later die dag reisde hij af naar het NK indoor in Apeldoorn waar hij voor een maatje een limietpoging ging klokken voor het EK indoor. Wouter Gijsberts van het Craftteam, woonachtig in Gaanderen was vorig jaar nog winnaar op de tien kilometer. Dit keer moest hij verdienstelijk genoegen nemen met een tweede plek achter winnaar Gert-Jan Wassink. Gijsberts werd tweede in 35.37 minuten.

Wendy Sasse pakte de zege bij de vrouwen op de tien kilometer in 44.58 minuten. Vader Jos Sasse was de rapste bij de vijftig plussers op de tien kilometer in 39.16 minuten en werd vierde achter Pascal Schepers van Atletico 73 die 38.47 minuten nodig had. Onlangs in de Beekse bosloopcompetitie werd ze nog tweede achter Wendy Mullink uit Zieuwent.

Bij de vijf kilometer lag het tempo in verhouding wat hoger dan op de tien kilometer.  Ook daar werden leuke duels uitgevochten. Gert-Jan Wassink liet zien dat hij heer en meester was en overwon in 16.58 minuten. Thijs van Aalten werd hier op twee minuten tweede. gevolgd door Josue Bergervoet uit Arnhem. Survivalrunnster Bianca Rougoor won bij de vrouwen in 22.53 minuten voor Annette Bolk van Atletico;’73.

Wedstrijdcoordinator Guus Slutter van de organiserende atletiekvereniging Atletico’73 was bijzonder content met het aantal deelnemers van 320 lopers en loopsters. ‘’Het parcours was zwaar en zeker niet gemakkelijk. Maar daarvoor is het uiteindelijk ook een cross. Naast het grote aantal deelnemers waren we ook bijzonder blij met de winst van Gert-Jan Wassink, een gerenommeerde loper in deze regio met landelijk allure. s’-Morgens op de atletiekbaan in Gendringen was het compleet wit uitgeslagen en leek het verradelijk glad. Na de invallende dooi was er geen gevaar meer voor de deelnemers. Wel was er in het bos nog een stuk gras, waardoor het daardoor erg glad was op sommige plekken. In het bos zelf waren er genoeg drassige plekken. Aan spikes had je als deelnemer ook niks omdat het parcours ook grotendeels over de weg ging. Vermeldenswaardig was dat onze loop opgenomen was in het Klauterbrevet programma van zestien klimlopen in Nederland. De tien kilometer omvatte zestig meter hoogteverschil. In het bos waren er klimmetjes van een meter of vijf/zes. Voor ons als atletiekvereniging blijft het even afwachten hoe Engbergen er volgend jaar bij ligt. We maken namelijk gebruik van een natuurgebied in ontwikkeling. Tot nog toe is ons oude, vertrouwde parcours intact gebleven. Bij de Engbergenloop staat de eigen prestatie en het eigen plezier in lekker, actief, gezellig samen met anderen hardlopen voorop. Atletico’73 is een actieve vereniging met bijna vijfhonderd leden waar niets moet, maar heel veel kan.‘’

Gerrit Dijkslag's eerste wedstrijd in Tsjechië

Mooi eerste plaats in zijn leeftijdsklasse in Tsjechië

Wedstijden met een keerpunt hebben niet mijn voorkeur en deze sla ik ook meestal over. Hoe komt het dan dat ik nu aan de start sta bij een wedstrijd met maar liefst negen keerpunten en niet bij de Engbergenloop, die vandaag ook gehouden wordt? Dit komt door mijn werkgever, de hoofdsponsor van de Kramp Run. Doordat onze vestiging in Tsjechië gaat verhuizen, mag ik daar de telefooncentrale en de telefoonlijnen verhuizen. Na een reisdag op donderdag en de verhuizing op vrijdag en zaterdag, hebben mijn twee collega’s en ik de zondag voor ons zelf. Op het wereld wijde web had ik gezien dat er op een uurtje rijden van ons hotel een klein wedstrijdje was die dag.

In Nederland al met de organisator gemaild, maar daar alleen als antwoord op teruggekregen dat hij geen Engels kon, dat beloofde niet veel goed. ’s Morgens scheen de zon en samen met beide collega’s vol goede moed in de auto naar Olomouc gestapt. Dankzij de TomTom verliep deze reis zeer voorspoedig en ruim op tijd stopten we precies voor het café waar de inschrijving en start zouden zijn. Het start bordje stond er al, dus wisten we dat we goed zaten. We waren nog maar net uit de auto gestapt of er kwam van de andere kant een wat oudere man al hardlopend aan. Bij het start/finish bordje drukte hij zijn stopwatch in en slaakte een tevreden zucht. Toen hij ons zag staan begon hij een heel verhaal in het Tsjechisch af te ratelen waar we uiteraard niets van begrepen. “Sorry, I only speak English”, was mijn antwoord. Niet begrijpend keek hij ons aan. Met handen en voeten werd duidelijk dat hier inderdaad de wedstrijd was, dat de start over 5 kwartier zou zijn, en samen met de eveneens alleen Tsjechisch pratende caféhouder werd ik door het café geleid, waar achter een soort sporthalletje was met enkele wc’s, kleedkamer en één enkele douche. Weer buiten gekomen haalde de oude baas een tafeltje en stoel uit het café en een accu uit zijn auto. Hier werd de tijdklok op aangesloten. Verder kwam er nog een laptop en een doos met startnummers tevoorschijn. Ik kreeg een papiertje met potlood in mijn handen gedrukt, waar ik mijn naam, geboorte jaar, email adres en club op moest schrijven. Na dit gedaan te hebben leverde ik dit samen met omgerekend 3,50 euro weer in en met moeite, want de zon scheen fel op het schermpje van de laptop, werd dit ingevoerd en kon ik aan mijn eerste Tsjechische wedstrijd deelnemen.

Tijdens het inlopen hoefde ik alleen maar de “red arrows on the street” te volgen en zou ik na 1,3km weer bij het café zijn, voor de wedstrijd zou dit traject vijf keer afgelegd moeten worden, of te wel een totale afstand van 6,5km. Al gauw merkte ik dat dit niet het meest attractieve parcours was welke ik al eens gelopen had. Gewoon 650 meter met een paar bochten de ene kant op, dan omkeren en weer terug tot de pion bij het café en dat dan vijf keer, je moet er maar opkomen. Kwam nog bij dat het hier en daar erg smal was. Verbaasd vroeg ik met af hoe dit dadelijk goed moest gaan. Terug bij mijn supporterende collega’s was het al iets drukker geworden en was onze oude baas druk de wedstrijdreglementen aan het uitleggen, ik ging stoer door met mijn rek en strek oefeningen en hoopte maar dat ik niets belangrijkst miste, want hij ratelede maar door. Ondertussen was hem ook een grote pul bier overhandigd, welke in een even hoog tempo leeg raakte, als dat hij praatte. Aangezien hij de enige man van de organisatie bleek te zijn, ging de inschrijving er gewoon bij tussendoor. Toch loste deze zelfde man, keurig op tijd om 14:00 uur het startschot en vloog met name de jeugd vol op het eerste keerpunt af, na deze snel gerond te hebben kwamen we alweer bij het volgende keerpunt, voor het café, aan. Hier lag ik op de 9^de plaats. In de volgende twee ronden kon ik me opwerken naar de derde plaats met een stel hijgende Tsjechen in mijn nek. Twee daarvan konden me nog passeren, terwijl we flink moesten oppassen voor tegemoet komende lopers en lopers die we op het korte rondje aan het inhalen waren. Toch was dit een hele belevenis, lopen in een land waarin je niemand verstaat, laat staan kent en in een totaal vreemde omgeving. Maar de zon scheen lekker, ik liep in mijn korte broek en AVA hemdje en gezien de omstandigheden ging het nog redelijk hard ook. Uiteindelijk werd ik vijfde in 24:39 min. Met negen keer bijna stilstaan.

Na echt op zijn Oost-Europees gedoucht te hebben, namelijk ijskoud, bleek ik op mijn startnummer een bord heerlijke soep en onbeperkt broodjes te kunnen krijgen. Uiteraard liet ik me dit goed smaken. Toen de oude man tijdens de prijsuitreiking iets begon te mompelen en mijn kant uitkeek, bleek ik in mijn leeftijdsklasse eerste te zijn geworden en mocht ik naar voren komen om een groot stuk chocolade in ontvangst te nemen. Deze heb ik later met mijn collega’s in het hotel opgegeten. Deze wedstrijd was een heel verschil met de soms overgeorganiseerde wedstrijden in Nederland, hier kan een auto tijdens het aftellen voor de start gewoon nog tussen de opgestelde atleten doorrijden, het aftellen begint dan gewoon opnieuw en ook van een kerende auto midden op het parcours kijkt niemand raar op. Zo werd een gewone zondagmiddag nog een leuk avontuur en staat Tsjechië ook op mijn lijstje van landen waar ik een wedstrijd heb gelopen.

De oude baas haalde een tafeltje en stoel uit het café en een accu uit zijn auto, hier werd de tijdklok op aangesloten

Foto's van de 2e Freundschafslauf in Ellewick (D)

Een prachtige groep Duits-Nederlandse atleten

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

foto's Eric Hoogerbrug

 Eric Hoogerbrug moest soms goed uitkijken welke route hij het beste kon nemen

Verslag en foto's van de 2e Slangenburgse Trailrun in IJzevoorde - deel 2

Kasteel Slangenburg

Soppige Slangenburgse trailrun

Als eerste trailrun dit jaar had ik de Slangenburgse trailrun (22 februari) op de agenda staan. Een mooie trail na de winterperiode, in de aanloop naar de grotere trails perfect. Adventure Race Bronckhorst organiseerde na het succesvolle debuut van vorig jaar dit jaar een korte trail van 12 km en een langere van ruim 20 km. Het terrein rondom kasteel Slangenburg, die de trail zijn naam geeft, is mooi en heel geschikt om een trailrun te organiseren. Veel oud bos en heel veel paadjes die in deze tijd van het jaar vaak heel modderig zijn. Omdat ik in de aanloop naar de Sallandtrail (75km) nog wel wat extra trainingskilometers kon gebruiken besloot ik een uurtje of wat eerder te starten en de ronde alvast een keer te lopen. Bij aankomst in het buurtschap IJzevoorde (vlak bij Doetinchem) was het nog heel stil, maar ik zag al lintjes hangen. Ik parkeerde mijn auto lekker dicht bij en hing mijn racevest met eten en drinken om. De veters van mijn Inov-8 X-Talon 212 nog maar eens goed vastgemaakt, want ik verwachtte wel behoorlijk wat blubber na de regen van de afgelopen dagen. Het ruige noppenprofiel van de X-Talon zou daar wel weg mee weten.

Al vrijwel meteen liep ik lekker te soppen in mijn schoenen door een maaipad dat volkomen verzadigd van water was. De toon was gezet ;-) Het weer was echter prima en ik liep lekker. Het zonnetje kwam zelfs door en het jasje ging in de rugzak. In het bos was het prima uit te houden en ik had nog wel tijd genoeg voor wat plaatjes in het bos. Ik kon de lintjes en bordjes goed volgen, maar na een km of zes kwam ik op een knooppunt waar het even zoeken was. In de wedstrijd bleek daar later ook een post te staan om iedereen de goede kant op te wijzen. Ik hield ondertussen het tempo bewust heel laag, het was immers pas de eerste helft. Al genietend van het bos en de geweldige omgeving kwam ik vrij plotseling bij Kasteel de Slangenburg. In het zonnetje leek het wel een reclame voor de Achterhoek…

Kort hierna kwam ik een mede organisator in het bos tegen die nog een paar laatste lintjes en bordjes ophing. Wel wat verbaasd dat ik al onderweg was, maar wel heel nieuwsgierig of ik alles goed had kunnen vinden. Daar kon ik hem wel gerust stellen, prima uitgelint. De laatste paar kilometers naar de finish werd het ineens donker en hagel en regen kwam met bakken naar beneden. Het jasje moest nog weer aan dus, ondanks dat het in het bos altijd beter weer is dan op de vlakte. Een kilometer voor de finish bleek er nog een flinke verrassing te wachten. Een stuk ondergelopen heideveld waar je dwars door het water moest. Tot wel 30 cm diep en koud als ijswater. Niet fijn, maar met de finish in zicht niet echt een probleem. Ware het niet dat ik geen droge loopbroek bij me hand voor de tweede ronde en mijn X-Talons duidelijk te verkiezen waren boven de droge schoenen die ik in de auto had liggen.

Ik meldde me nog redelijk fris en fruitig bij start en finish bij de organisatie, druipend van het water. Ze keken hier ook raar op toen ik zei dat ik er al een ronde op had zitten, maar vonden het prachtig toen ik ze vertelde dat het parcours er prima bij lag. Voor hen alvast een bevestiging dat het waarschijnlijk wel goed zou komen. Terwijl ik even wat droog en warms aantrok en me koffie en een Snelle Jelle liet smaken begonnen de eerste andere lopers binnen te komen. En al snel liep het vol in het schooltje annex sportgebouw. Naast lopers die overduidelijk vaker trails gelopen hadden zag ik ook veel lopers die het duidelijk spannend vonden. Veel bekende lopers en regionale atleten, waaronder veel leden van AVA70 en LVG, maar ook veel oude bekenden uit de survivalwereld. Zo kwam ik Leo Slütter weer eens tegen en ook met Marcel Domhof maakte ik even een praatje.

Om drie uur was de start van de eerste groep en daarna werd er per minuut een groepje losgelaten. Ik mocht al in de derde groep weg en blij toe, want ik was inmiddels behoorlijk koud geworden met mijn natte spullen en liep al te bibberen. Door het starten in groepjes viel het reuze mee met het gebruikelijke gedrang in de eerste kilometers. Na een kwartiertje lopen begon ik het weer lekker warm te krijgen en het viel mee om weer in het ritme te komen. Tijd om het jasje weer uit te doen. Geen goed plan blijkbaar, want nog geen 10 minuten later begon het ineens weer te hagelen en te regenen. Jasje maar weer aan dus. Het weer zou niet echt veel beter meer worden die middag en droog was ik al lang niet meer, dus ik was blij dat ik mijn jasje aanhad. Het tempo lag iets hoger dan in de eerste ronde, maar ik was van plan om me niet gek te laten maken door allerlei inhalers. Het aantal inhalers viel me zelfs erg mee. Af en toe kwam er eens iemand of een paar man voorbij. Na een aantal kilometers kwamen we op een punt waar ook de korte run er bij kwam.

Vanaf dit punt werd het aan de ene kant erg gezellig onderweg doordat je steeds mensen inhaalde of ingehaald werd, hierbij kwam ik regelmatig even in gesprek met loopvrienden. Aan de andere kant werd de blubber door de vele voetstappen snel erger. Ik hoefde niet echt hard dus zelfs tijd genoeg om een foto te maken van een aantal LVG loopsters die al glibberend en gillend zich een weg door de modder banen. Het bruggetje dat in mijn eerste ronde nog een makkie was (nog niet modderig) zorgde voor veel bijna vallen en hilariteit onder de deelnemers. Het verschil tussen mijn 8 mm noppen en de ‘gewone’  hardloopschoenen van sommige lopers en loopsters was wel erg duidelijk op sommige stukken waar het waterpeil tot bijna boven het (maai)pad kwam. Waar ik nog behoorlijk vast ter been me een weg door de modder en de plassen baande, zag ik links en rechts veel geglibber en hoorde ik regelmatig een krachtterm als er iemand weer (bijna) in de modder viel. Gelukkig was de sfeer onder de deelnemers en ook vele deelneemsters niet kapot te krijgen. Modder tot achter de oren, maar blijven lachen en doorlopen!

Hoewel ik me eigenlijk de hele tijd goed voelde was ik toch blij dat ik eindelijk weer even lekker door het water mocht spetteren. Mooi even de schoenen en broek spoelen onder het lopen en dan in gestrekte draf naar de finish. Het zat er bijna op, ruim een marathon op de Garmin. Prima training dus. Na de finish snel de natte spullen uit en de warme droge kleren aan. Het was inmiddels al erg gezellig met alle deelnemers die genoten van de lekkere warme erwtensoep met worst. Keihard verdiend! Na nog wat nakletsen en wat op temperatuur komen zat weer een prima trainingsdag er op. Een mooie blubbermarathon in twee delen. De eerste ronde in 2:17 incl. zoeken naar het juiste pad, de tweede ronde in 1:51. Mooie negatieve split ;-)  Organisatie en natuurlijk ook de vele vriendelijke vrijwilligers, hartelijk bedankt voor deze geweldige loop. Volgend jaar ben ik er weer bij. Maar voor nu: op naar de volgende trail, de Sallandtrail op 14 maart.

Andre Bleumink

Klik op de link voor enkele foto's van Andre

fotoalbum

Andre Bleumink en Dirk Vreman

Verslag en uitslagen van de 2e Slangenburgse Trailrun in IJzevoorde - deel 1

Het onschuldig lijkende heideveld blijkt een verschrikkelijk nat zompig moeras, waarbij je je string echt niet droog kunt houden

Slangenburgtrail: Strijd tegen de elementen?

Een gewone zaterdagmiddag in februari… 13.30 uur… Met een mooi clubje Avajanen rijden we richting de Slangenburg, een mooi stukje Achterhoek, waar een trail bestaande uit 20 kilometer onverhard parcours is uitgezet. De Slangenburg is voor mij speciaal. Ik heb er 2 jaar mogen wonen in onze dinky tijd. Toen ook menig paadje belopen en gerend. JAAAA; de Slangenburg is speciaal en mooi. Maar vandaag is het anders. In de auto richting Varsseveld komt er een giga schoer op ons af. Oooh.. dat belooft niet veel goeds. ‘Ze praten van slecht weer’ hoor ik de mannen in mijn auto zeggen. Met 3 graden op de teller en een klein windje is het waterkoud. Altijd moeilijk om te bepalen wat je aan doet. Je kunt aardig afkoelen op zo’n lange loop. We starten in groepen van 10 en ja hoor, ik mag meteen in groep 1 weg. Alle Avajanen zijn zo’n beetje  verdeeld over de verschillende startgroepen. Jammer, maar ten slotte ga je toch je eigen strijd aan. De strijd tegen de elementen. Na de eerste 200 meter worden we meteen al naar een enkelbrekende slootrand gestuurd. ‘O ja’ denk ik bij mezelf.. dit is traillopen.

Het regent inmiddels al en net daarna dient element nummer één zich aan. Een dame haalt me na 4 km al in?! Ai, dat voelt niet fijn. Daarnaast haalt het ene na het andere mannelijke element me in. Nadeel van de eerste groep. Ondertussen zijn we wel op het mooiste deel van de Slangenburg aan het lopen. Prachtige oude beuken om je heen, heerlijke doorkijkjes. Ik geniet! Net als ik me dat bedenk doemt element twee op. Een giga hagelbui! We worden bedolven onder koude korrels, die voelen als sneeuwballen. Ik hoor het gezomp van mijn voeten in de blubber op de drekpaden. Iedereen is aan het glibberen en balanceren tussen de modder door. Toch denk ik: wat voel ik me heerlijk… Dit is de strijd tegen de aarde en de natuur in de puurste vorm! Maar wat is dat net voor me? Het lijkt wel een kudde. ‘Nee helaas geen reeën’. Een kudde beppende dames van lopersvereniging Groenlo die het gehele pad opeisen.. . De 12 kilometerlopers hebben zich bij de 20 kilometergangers gevoegd. Één voordeel voor mij: In plaats van ingehaald worden, valt er voor mij nu wat in te halen ;-).

Echter, in de verte blijft hét trailicoon van Ava:  Henry D. op een onmogelijk bereikbaar afstandje voor mij. Tjonge jonge;  wat blijft die als een diesel gestaag doorsjouwen zég. Ik kom bij een kruispuntje van paden waar je ‘achterlopers’ tegenkomt. Ha! ik zie Wim B. Fijn om even een vertrouwd gezicht te zien. Ik kan daar even op verder teren, want de paadjes worden wel wat zwaarder. Net op het moment dat ik dat denk,  komen we aan bij het verschrikkelijke bouwland (ook zo’n verschrikkelijk element!). Als je je enkelbanden nog niet genoeg opgerekt had, krijgen ze nu de ultieme test. Volgend door een maisstoppel-hindernisbaan. Wat ben ik (nu) toch dankbaar voor de trainingen van Theo,  bedenk ik me. Die maisstoppels lijken op de horden die ik op de dinsdagavonden wel kan vervloeken. Het bouwland is verschrikkelijk en toch lukt het me mijn trail-icoon in te halen. Hij geeft me nog een aanmoediging (Dank!).

Het bordje van 15 km dient zich aan. Maar daarna raak ik lichtelijk in paniek. Waar er eerst telkens nog lopers voor me liepen zijn ze nu uit mijn zicht verdwenen...’route kwijt’ ook zo’n angstig element…Gelukkig volgt een nieuw paadje (met gele lintjes) door een nogal dicht begroeid bosje. Opeens loopt het pad net zo laag als de sloot ernaast…mijn voeten verdwijnen met iedere stap volledig onder de modder. ‘Als mijn schoen zich maar niet vastzuigt’, bedenk ik me angstig. Loeizwaar en met verzurende benen kom ik naar de overkant. Dit was écht het zwaarste element. Nu alleen nog maar met één pad richting de finish volgens mij. Wat krijg ik toch opeens zin in die warme beloningsdouche (licht dromend en onder invloed van het stofje lijkt dat haast een fata morgana in de verte). Maar wat is dat? Er dient zich plotseling een ‘nieuw’ element aan (dit ken ik niet van vorig jaar!?). Het onschuldig lijkende heideveld blijkt een verschrikkelijk nat zompig moeras, waarbij je je string echt niet droog kunt houden. Tot bijna je middel bagger ik me er door en met bevroren blokjes als voeten loop ik de laatste kilometer naar de finish. Ik heb het gered!!!!.... en velen met mij… Echt gaaf en ik bewonder een ieder met het behalen van deze STRIJD TEGEN DE ELEMENTEN en vooral tegen JEZELF!

Gerdy Hoornenborg

uitslagen

site organisatie

Enkele Aaltense deelnemers

Aankondiging van de 34e Engbergenloop in Gendringen

De flyer van de 34e Engbergenloop in Gendringen

De Engbergenloop wordt op zondag 22 februari 2015 voor de 34e keer door Atletico '73 georganiseerd. Na de jeugdlopen van 1200 meter, die vanaf 10.00 uur worden gelopen, zal de 3, 5 en 10 kilometer worden gelopen. De 3 en 5 kilometer starten om 10.45 uur en de 10 kilometer om 11.15 uur. 

Het parcours van de lange afstanden gaat voor een deel door het nieuw ontwikkelde natuurgebied van Engbergen, waarbij ook over het nieuwe bruggetje bij het Diekshuus wordt gelopen. Hoewel beide lange afstanden iets korter zijn dan voorheen, zijn zij nagenoeg even pittig gebleven. De 5 kilometer is zeer toegankelijk voor zowel de geoefende als de beginnende loper. De 10 kilometer is een mooi parcours geworden voor de prestatieve én recreatieve loper met enige trainingskilometers "in de benen".

De 10 kilometer is dit jaar voor het eerst opgenomen in een reeks van 16 wedstrijden die meetellen voor het "Klauterbrevet". Klik hier voor meer informatie over het Klauterbrevet of kijk op www.klimmersbrevet.nl

Voor meer informatie klik op onderstaande links

parcours 3, 5 en 10 kilometer

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 68

Patrick Ikink, zo enthousiast als een kind van drie!

Zo enthousiast als een kind van drie!

Met drie krachtige sprongen zet hij nog wat extra spanning op zijn benen. Hij ademt een paar keer flink in en uit. Zijn hartslag klopt zichtbaar in zijn nek. Nog één keer checkt die of zijn spikes strak genoeg zitten. Met een vluchtige blik neemt hij de omgeving in zich op. Hij kijkt zijn concurrenten niet aan. Kort heeft hij oogcontact met zijn vrouw, die op de tribune zit. De muziek gaat uit en een hard fluitsignaal overstemt al het geluid in de atletiekhal. "Atleten gereed maken." Plots beseft hij dat het nú moet gebeuren. Terwijl zijn tegenstanders driftig met hun handen in hun gezicht of op hun benen meppen om scherper te worden, blijft hij stokstijf staan. "Op uw plaatsen!" Bijna misselijk van de spanning kruipt hij in zijn startblok. Het publiek is muisstil. De scheidsrechter wacht tot alle atleten bewegingsloos in de blokken zitten. "Klaar!" Hij tilt zijn knieën van de grond en richt zijn ijzige blik op de finish. Het startschot klinkt....

Het is begin 2013 als ik voor het eerst een oproepje op de Ava-site plaats. Strekking van het bericht: wie heeft er zin om er mee te doen aan de seniorencompetitie? Enkele dagen later krijg ik een mailtje van Sabine en Patrick Ikink. Tekst: "Erwin, Dit is nou iets waar je als sporter van kunt dromen om hier aan mee te doen. Maar wat is geschikt om mee te beginnen, 100, 200, estafette, speerwerpen. Moet je er nog voor oefenen. Hoe gaat zo iets? Ik ga kijken of ik deze datums kan en laat het je weten." Terwijl ik dit mailtje lees, heb ik een glimlach van oor tot oor. Patrick kiest uiteindelijk voor het speerwerpen. Een week na onze mailwisseling staan we samen op het trainingsveld. Ik merk al snel dat mijn gepruts weinig indruk op hem maakt. Na één training gooit hij de speer al meters verder dan ik. Een tikkeltje frustrerend, maar ik ken mijn beperkingen. Patrick heeft inmiddels niet alleen ervaring met de speer, maar ook het kogelstoten, 100 meter, 800 meter en de estafette staan op zijn competitie palmares. Een veelzijdige atleet met het enthousiasme van een kind van drie. Geweldig!

Al sinds de 1e competitiewedstrijd is Patrick een vaste waarde binnen het team. En zonder ook maar één woord te overdrijven: wij, zijn competitiegenoten, zijn allemaal groot fan van hem. Samen met André Balke is hij de nestor van het team, maar dat interesseert de heren niks. Niet lullen maar poetsen is het motto van de twee 'oudjes'. Alles wat Patrick doet, doet die met veel beleving en passie. Als hij een doel voor ogen heeft, gaat hij er voor de volle 200 procent voor. Hij heeft inmiddels een kogel, discus, speer, startblok en estafettestok in zijn tuin liggen. Want Patrick wil alles leren. Hij vraagt iedereen om tips, staat open voor kritiek en neemt alle tijd om alles onder de knie te krijgen. Ook achter de schermen is Patrick van onschatbare waarde. Hij haalt sponsor na sponsor binnen voor zijn cluppie - Ava'70 - en regelt al twee jaar op geweldige wijze de competitieafsluiting. Hij nodigt zijn competitiegenoten uit in zijn luxe tuinhuis voor een 'iets te gezellige' avond.

Patrick is een aanwinst voor de club en ik vind het een groot feest om met hem te sporten. Ik hoop dat hij nog jaren deel blijft uitmaken van ons bere gezellige team, want we houden altijd een plekje voor hem vrij. 

Ohja, even terugkomend op de intro van dit verhaal. Als 45-jarige debutant eindigt hij als 5e op het NK Indoor voor Masters. Op de 60 meter noteert hij een tijd van 8.23 seconden. En natuurlijk was Patrick na afloop weer zo enthousiast als een kind van drie!

Een bewonderaar! 

Route 10: Lintelo - Rondje Hengeveld

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 10e route uit deze serie: Rondje Hengeveld in Lintelo, één van de buurtschappen van Aalten. De uitgang ‘lo’ in Lintelo duidt erop dat dit vroeger een bosrijk gebied is geweest. Alleen het westelijke gedeelte van de route herinnert hier nog aan. De wandeling kenmerkt zich verder door een afwisseling van akkers en weides. De paden en wegen worden veelal door eiken begeleid.

Route 10: Deze route loopt door de Aaltense buurtschap Lintelo
Afstand: 4,5 kilometer
Start: Kulturhus Lintelo Schooldijk 23 - 7121 LX Aalten
Bewegwijzerd: Ja, bordjes met groene voetstap
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route

Laatst aangepast: 8 mei 2021
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproute's in de omgeving van Aalten

01. Loop vanaf de parkeerplaats voor het Kulturhus aan de Schooldijk in Lintelo naar de kruising
02. Sla hier RA (Halteweg)
03. Volgende kruising RA (Gendringseweg - paddestoel 21911)
*Links, op 100 meter afstand, is in de kern van Lintelo aan de Gendringseweg de Wenninkmolen zichtbaar, zo genoemd naar de eerste eigenaren. Het is een windkorenmolen, type beltmolen uit 1860. De molen heeft een ronde stenen romp en een met dakleer gedekte kap. De vlucht is ongeveer 22,50 meter. De molen is nog in bedrijf en het gehele binnenwerk wordt aangedreven door de wind. In 1986 is de molen gerestaureerd. Bezichtiging is mogelijk op vrijwel iedere zaterdagmiddag (te zien aan de blauwe vlag die dan uithangt) en op afspraak.
04. Na vakantieboerderij Nieuw Navis eerste zandpad RA (Hengeveldweg)
05. Op kruising van zandwegen RD (Spiekerbosweg)
06. Aan het eind van de Spiekerbosweg RA (Mosselendijk)
07. Eerste verharde weg RA (Schooldijk)
08. Eerste zandweg LA (Hengeveldweg)
09. In de bocht voor de spoorbaan Arnhem-Winterswijk rechts aanhouden en evenwijdig aan de spoorbaan lopen
10. Aan het einde van het pad, 100 meter van onbewaakte spoorweg overgang RA (zandpad)  
11. Gaat over in verharde weg (Tuunterweg)
*Her en der staan nog wat oudere boerderijen. Aan het begin van het verharde gedeelte van de Tuunterweg (even later ook zichtbaar vanaf de Halteweg) staat nog een fraaie boerderij: de Broekse Hoeve, voorzien van een gevelteken en de in deze regio zo karakteristieke roodgeverfde houten topgevel. Oorspronkelijk verkreeg men deze rode verfstof door ijzererts (uit de venen en moerassen in de buurt) fijn te malen en te vermengen met bieste melk (eerste melk van koe na het kalven). Dit mengsel werd bonnis genoemd. 
12. Einde weg RA (Halteweg)
13. Na 200 meter is aan je rechterhand de parkeerplaats van het Kulturhus

B-groep van AVA'70 aan de wandel

De hardloopschoenen werden zondagmorgen ingeruild voor de wandelschoenen

De B-groep van AVA’70 is de zondagochtend goed begonnen, dit keer niet met een duurloop maar met een stevige wandeling. Onder de inspirerende leiding van trainer Marco van Rijs is er een mooie, afwisselende tocht door het coulissen-landschap van de Achterhoek gelopen. 

Halverwege de wandeling genoot men van een heerlijk kopje koffie bij Restaurant De Radstake, met voor de liefhebber een stukje  brownie of appeltaart. Uiteindelijk stond er ruim 12,5 kilometer op de teller, waar men net geen negen kwartier voor nodig had. Er gingen zelfs al stemmen op om vaker de wandelschoenen aan te trekken.

ZONDAGOCHTEND POWERWANDELTOCHT

Steeds vaker wordt er door de trainers en trainsters in het hardloopwereldje gekozen voor alternatieve trainingsvormen, om de boel op scherp te zetten en de motivatie nog verder te vergroten. In dat kader stond er voor de B-groep, die onderweg is naar de halve marathon van Venlo op 22 maart a.s. een pittige wandeltraining op de kalender. Ruim 2 uur door de natuur in een laag hardloop-, maar hoog wandeltempo.

Zondag was het zover en een mooie club meldde zich bij het verzamelpunt, `t Romienendal in Aalten voor deze bijzondere zondagtraining. Het was een kwalitatieve en tevens ijzersterk gezelschap, dat haar sporen al ruimschoots had verdiend bij de verschillende hardloopevenementen. Raspaardjes dus, die zich waagden aan dit alternatieve uitstapje, met daarbij overigens ook een rasloos heertje. Het bleek een Stortelder Stabij te zijn, die volgens zijn baasje ook graag aan dit avontuur deel wenste te nemen. Trainert Marco van Rijs gaf voor aanvang van de wandeltocht aan, hoe belangrijk het is, om ook regelmatig een alternatieve training in te lassen en daarbij het hoge hardlooptempo voor even te laten varen. Stevig doorstappen en af en toe een tempoverhoging was het doel van deze ochtendtraining en met die wijze woorden, trok het peloton de Daalse dreven in. Tijdens de roulerende praatsessies werd uitvoerig gesproken over al het wereldnieuws, de roddels en andere no-nonsense. Af en toe werd er echter ook aandacht gevraagd voor het natuurschoon dat onderweg op het pad kwam. Met name de zilverreiger zorgde voor de nodige oohhhh`s en aahhh`s en dan met name de wijze waarop het dier zich staande hield in de top van een hoge eik, dat overigens voor hetzelfde geld ook een beuk zou kunnen zijn.

Toen we net onze trouwe viervoeter van een gewisse dood hadden gered, omdat een auto passeerde en deze van rechts kwam, kreeg een enkeling in de groep het onaangename gevoel, dat we gevolgd werden. Niets bleek minder waar, want een zwarte stationwagen reed tergend langzaam achter ons aan. Bij nader inzien, bleek het te gaan om Geert Wevers, die op weg naar het werk was en heel toevallig de langste route had uitverkozen om dit doel te bereiken. Goed, van de nood werd een deugd gemaakt en een heel fijn kiekje gemaakt aan de rand van de Vennebulten. Leuk natuurlijk, een dergelijk tafereel, maar niet goed voor het gemiddelde, dus snel werd de koers vervolgd en het tempo opgeschroefd. Powerwalking is de juiste benaming voor een dergelijke versnelling en naarmate de Radstake dichterbij kwam, bleek het, dat een enkeling in de looppas moest om bij te kunnen blijven. 

Het was na een goed uur inspanning, de hoogste tijd geworden voor een stukje ontspanning, dus werd er in het restaurant een zitgelegenheid gecreëerd. Op het menu stond koffie, thee, appeltaart met of zonder slagroom, een brownie en een bakkie water voor de hond. Deze kreeg overigens bij binnenkomst gelijk al een geweldige kater te verwerken, toen de vrouw van dienst meedeelde, dat hij niet welkom was. Het trouwe dier was verstandig om niet gelijk zijn tanden te tonen, maar vleide rustig neder, waarop de serveerster besloot een oogje dicht te knijpen. Net toen het gezellig begon te worden, greep de trainert in en sommeerde iedereen naar de kassa om af te gaan rekenen. Afkoeling van de spieren ligt immers op de loer, ook bij een lage inspanningsbelasting, dus dat is oppassen geblazen.  Toen de elektronica het begeven had en de dongel spoorloos was, moest de nota met pen en papier opgemaakt worden en dus duurde het oponthoud toch langer dan wenselijk.

Afijn, de terugweg werd ingezet en de assistent-trainster, laten we haar voor het gemak Toos noemen, had direct weer het hoogste woord. Niet vervelend overigens, want het is sowieso sfeerverhogend en daar is een dergelijke training feitelijk ook wel een beetje voor bedoeld. Teambuilding is immers een hype geworden en als je samen de route naar Venlo aflegt is dit een gemeenschappelijke deler. Via de prachtig slingerende zandpaden  door de Vennebulten trok het gezelschap weer zuidwaarts. Af en toe moest er snel dekking worden gezocht voor passerende mountainbikers, maar verder was het er wonderschoon. Af en toe werd er pas op de plaats gemaakt voor ronddartelende hazen of een tikkende specht, maar verder werd het wandeltempo strak en hoog gehouden.

Ruim 2 uur netto inspanning kwam het startpunt weer in zicht en kwam trainert van Rijs met de eindresultaten. Er was ruim 13 kilometer afgelegd en hijzelf had daarbij 812 calorieën verloren. Het feit dat hij echter bij het rustpunt appeltaart had genuttigd met een driedubbele portie room, zorgde voor een flinke overcompensatie. Het zij hem overigens helemaal vergeven, want hij zorgde voor een prachtige invulling van de zonnige zondagmorgen met een mooie alternatieve training!! (bron: site AVA'70)

Sterk debuut Patrick Ikink op NK Apeldoorn

De start van de 60 meter op het NK bij de M45, met in het gele shirt Patrick Ikink

Zaterdag 14 en zondag 15 februari was Omnisport Apeldoorn voor de zevende keer het strijdtoneel voor de Nederlandse Kampioenschappen Indooratletiek Masters. AVA'70 lid Patrick Ikink was één van de deelnemers en maakte zijn debuut op het NK. 

Hij leverde een prachtige prestatie op de 60 meter sprint bij de Masters boven de 45 jaar en kwam in een tijd van 8,23 seconden over de finish, wat goed was voor een 5e plaats.

uitslagen

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 67

De gezamenlijke flyer van de RunVisionloop en de Track&Field Cross

Waar rook is, is vuur! 

"De kantine van Archeus staat in de fik!" De mededeling galmt hard door het AvaCafé. De stilte die daarop volgt is oorverdovend. Iedereen is met stomheid geslagen door dit droevige nieuws. Gelukkig is het verhaal achteraf een stuk minder spannend. Er is een brandje uitgebroken in de meterkast. Direct komt de geruchtenstroom op gang. Een wietplantage? Een illegale dronken Poolse elektricien die er een potje van gemaakt heeft? Gewoon kortsluiting? Over de speculaties kan al een dik boek worden geschreven. Het incident komt wel op een moment dat de gemoederen tussen AV Archeus en Ava'70 weer behoorlijk hoog zijn opgelopen.

Zoals ik op 19 december 2013 al uitvoerig heb beschreven, zijn Ava'70 en AV Archeus al jaren verwikkeld in een Koude Oorlog. Al is het de laatste tijd opvallend rustig rond de twee verenigingen, de strijdbijl leek zelfs even diep begraven. Niets is minder waar. Ava'70, en dan vooral het Track & Field Team, heeft de knuppel in het hoenderhok gegooid. De lancering van de Track & Field Cross van 14 maart, is volgens de Winterswijkse vereniging een grove provocatie. Het blijkt namelijk dat ook zij in hetzelfde weekend een wedstrijdje hebben gepland. De RunVisionloop staat op de 15e op de wedstrijdkalender. De Winterswijkers hebben Ava'70 naar verluidt zelfs een ultimatum gesteld. Mocht de Track & Field Cross niet worden geschrapt, volgen er sancties die wel eens verstrekkende gevolgen kunnen hebben voor de Aaltense vereniging. Nu Angela Merkel en François Hollande de situatie in Oost-Oekraïne aardig onder controle beginnen te krijgen, lijkt er in de Achterhoek een einde gekomen aan het staakt-het-vuren.

Waar rook is, is vuur. Dit moet het bestuur van AV Archeus gedacht hebben toen plots de meterkans vlam vatte. Zal het misschien geen ongelukje zijn? Het bestuur wil niet direct bij de Aaltense 'buurtvereniging' aankloppen, maar ze zitten wel op hete kolen. De club heeft zich het vuur uit de sloffen gelopen om een piekfijne accommodatie af te leveren en dan lijkt alles in rook op te gaan. Ik kan natuurlijk geen keiharde garantie geven, maar ik durf mijn handen in het vuur te steken voor mijn Ava-collega's. Al moet je eigenlijk je handen niet willen branden aan zulke gevoelige kwesties. Het zal nog wel even duren voordat de rook is opgetrokken en het zal nog wel een aantal verhitte discussies opleveren, maar beide vereniging zullen alles uit de kast halen om ook dit brandje te blussen.

Het ging de afgelopen maanden buitengewoon goed tussen AV Archeus en Ava'70. Op verschillende vlakken wordt er samengewerkt. Neem bijvoorbeeld de regiotrainingen, de trainerscursus Looptrainer 3, of de pupillenwedstrijden van komende zomer. De diverse hardloopevenementen die door de verenigingen worden georganiseerd, kunnen rekenen op een grote delegatie lopers van de 'buurtvereniging'. Je mag wel zeggen dat er soort vriendschap is ontstaan. Maar nu lijkt het toch weer vreselijk mis te gaan. De Track & Field Cross heeft behoorlijk wat kwaad bloed gezet bij de rood-wit-blauwe brigade uit Winterswijk. Boze tongen beweren dat Ava'70 deze wedstrijd puur en alleen organiseert om AV Archeus een hak te zetten. Volgens dezelfde 'kwaadsprekers' is het een wraakactie voor de Runvision MIjlenloop van afgelopen jaar. Toen zijn verschillende Ava-lopers de verkeerde richting opgestuurd. Er wordt overigens ernstig getwijfeld of dit met opzet is gebeurd. De speciaal opgerichte commissie 'Mijlenloop 2014' komt later dit jaar met de onderzoeksresultaten naar buiten.

De keiharde strijd tussen de Track & Field Cross en de RunVisionloop, voorheen RunVision Mijlenloop, is losgebarsten. "Wij gaan tot het gaatje om alle potentiële 'RunVisionlopers' weg te kapen", vertelt Erwin Wamelink, mede-organisator van het evenement. "Ik heb jaren met plezier in Winterswijk gelopen, maar deze interne strijd gaat ook mij niet in de koude kleren zitten", voegt de spontane Aaltenaar, ooit tweede op de Mijlenloop, er aan toe.

Ava'70 is bereid een eerste stap te zetten om het conflict de kop in te drukken. "Het zal geweldig zijn als er een grote groep leden van AV Archeus naar de Track & Field Cross komt op 14 maart. Jarenlang hebben atleten van Ava'70 de evenementen in Winterswijk naar een hoger plan getild, het zal erg sportief zijn als de rollen een keer worden omgedraaid". Het 4-koppige bestuur van de Track & Field Cross is voorstander van 'sportieve rivaliteit' en daagt zijn Winterswijkse collega's uit voor een kleine weddenschap. De weddenschap luidt: de wedstrijd die het minst aantal lopers aan de start krijgt, organiseert een BBQ-tje waar zowel leden van Ava'70 als AV Archeus welkom zijn.

Let the battle begin! 

(Stuk geschreven op persoonlijke titel!)