Succesvolle premiere voor Groesbeektrail

Kort voor de tweede verzorgingspost werd ik ineens ingehaald door een treintje clubgenoten die de korte afstand deden

Het gebied rond Groesbeek en Malden kende ik al wel een beetje, maar toen ik de aankondiging zag voor de Groesbeektrail werd ik toch nieuwsgierig. Vanuit de Achterhoek is het niet heel ver rijden en het was een mooie gelegenheid om een gedeelte van het gebied ten zuidoosten van Nijmegen wat verder te verkennen. Daarnaast is Trailrunning.eu een organisatie die bekend staat om evenementen die heel kleinschalig zijn, maar super goed georganiseerd door echte liefhebbers. Groot voordeel was ook dat ik gewoon nog een weekje van tevoren kon inschrijven (of eventueel zelfs op de dag zelf). Geen medailles, geen tijdwaarneming, geen klassement. Alleen een mooie route en een speciaalbiertje bij de finish. Helemaal in mijn straatje dus.

Mijn trailmaatjes waren op vakantie, geblesseerd of hadden geen tijd. Ik moest het dus helemaal alleen doen. Maar helemaal alleen is een relatief begrip. Een kwartiertje na aankomst bij boscafé Zweef-Inn (waar de start was) zat ik al aan de koffie met een paar dames die ook veel te vroeg waren. Met trailrunning als gezamenlijke hobby is er natuurlijk altijd wel wat om over te kletsen. Het boscafé deed goede zaken overigens, het hele terras zat vol met lopers. Na een korte briefing door organisatoren Cor en Geraldine kon het beginnen. Na een klein aanlooprondje om het startveld wat uit elkaar te trekken doken we het bos in. Mijn plan voor de dag was redelijk optimistisch. Na bijna een jaar door rugklachten geplaagd te zijn ging het de laatste paar maand eindelijk weer goed met trainen. Het tempo kwam er weer lekker in en ik had ook mijn lekkere tredje weer terug. Maar zou ik ook al weer genoeg vorm hebben om 24 km op tempo te kunnen lopen? Ik ging het proberen…

In het begin liep het lekker en ik genoot volop. De heideveldjes begonnen net in bloei te komen en we liepen in een lekker tempo over goed begaanbare paden. Af en toe een mooi stuk singletrack door het bos en eigenlijk was geen meter vlak. Continu glooiend terrein en afwisselend bos en heide maakte het een bijzonder boeiend parcours. Ik liep in een klein groepje en het ging best vlot voor mijn doen. Maar het voelde goed en ik besloot het er gewoon op te wagen. Bij de eerste verzorgingspost nam ik een handje winegums en liep eigenlijk meteen door. Na acht km een verzorgingspost vond ik eigenlijk overdreven, maar ze hadden wel een heleboel lekkers. Door meteen door te lopen kwam ik wel alleen te lopen, maar nu het tempo er eenmaal in zat bleef het er goed in zitten.

Kort voor de tweede verzorgingspost werd ik ineens ingehaald door een treintje clubgenoten die de korte afstand deden. Ik wist niet eens dat die van plan waren mee te doen. Aanpikken was helaas geen optie, daarvoor liepen ze te hard. Bovendien had ik nog gauw een handje rozijnen en M&M’s bij de post meegegrist en mijn bidon bijgevuld, dat drukte het tempo wel even. Later bleken ze zelfs zo hard te gaan dat ze een afslag misten en een flinke lus extra liepen… Gelukkig waren er nog genoeg deelnemers bij me in de buurt om af en toe een paar woorden te wisselen. Ondertussen begon het steeds benauwder te worden qua weer. Een paar druppels regen brachten geen verkoeling, maar zorgden er voor dat de luchtvochtigheid nog verder omhoog ging. Het leek wel of we door Burgers Bush liepen. Het was in ieder geval regelmatig een echte bush, want naast bredere bospaden had de organisatie de mooiste singletracks in het parcours weten op te nemen. Ook werd het parcours in de tweede helft nog heuveliger.

Met nog een kilometer of vijf te gaan begon mijn vorm van de dag een beetje door de assen te zakken. De combinatie van te vlot van start en het warme weer begon zijn tol te eisen. De hamstrings begonnen te protesteren bij ieder klim en ik herstelde maar matig in de afdalingen. Rustig aan, op survivalmodus naar de finish dan maar. Ik was ook niet de enige die moeite begon te krijgen, maar dat hielp me verder ook niets. Doorlopen! In de laatste kilometers kreeg ik gezelschap van een Italiaanse dame die het ook niet makkelijk had en wel toe was aan een goed gesprek. Al snel bleek vermoeidheid en converseren in het Engels ook een negatief effect te hebben op mijn alertheid ten opzichte van de omgeving. Een boomwortel over het hoofd gezien en daar lag ik. Bloederige knie, deuk in mijn ego. Dat kon er ook nog wel bij.

Uiteindelijk kwam ik na bijna 25 km (met toch nog 350 hoogtemeters) over de streep. De eindtijd werd niet bijgehouden, maar die vond ik toch al niet meer interessant. De tafel met lekkers en cola bij de finish trok me veel meer. Nog even gezellig nakletsen op het terras van boscafé Zweef-inn maakte het evenement echt af. En het speciaalbiertje dat iedereen bij de finish kreeg moest nog even dicht blijven omdat ik met de auto was, maar smaakte me ’s avonds prima. Al met al een evenement zoals ik ze graag zie. Kleinschalig, georganiseerd door mensen met liefde voor de trails en met een geweldig mooie route. Meer hoeft het niet te zijn. Een echte aanrader dus!

Andre Bleumink

Crisis slaat ook toe op de weg: Sabbatical voor Zwitserloot Dakrun in Groesbeek

Groesbeek - Zwitserloot Dakrun 2008 met van links naar rechts Paul Waalders, Irma Wellink, Wilma Waalders, Geert Wevers, Henk Mengers, Theo Stronks en Henk Lammers

Afgelopen maanden verschenen berichten dat een aantal baanwedstrijden, mede door de financiële crisis, in zwaar weer verkeren. Ook al gaat het bij de wegwedstrijden beter, blijkt men ook daar niet te ontkomen aan de crisis. Vandaag meldde de organisatie dat de Zwitserloot Dakrun in 2013 niet zal worden georganiseerd. Ook zij kampen met teruglopende sponsorinkomsten, zo kan geconcludeerd worden en gaan er in ieder geval een jaar tussenuit.

De volgende editie staat gepland voor 1 juni 2014 maar ook deze datum is nog onder voorbehoud. De organisatie laat weten dat zij het komend jaar willen gebruiken om het evenement flink willen vernieuwen (bron).

Klik voor meer informatie op onderstaande link

site organisatie

Training van Berg en Dal naar Groesbeek

In de buurt van de Zevenheuvelenweg

Van woensdag tot en met zaterdag hebben Ina en ik bij onze dochter in de Sint Maartenskliniek in Nijmegen doorgebracht.

Donderdagmiddag, toen Merle aan het rusten was, heb ik mijn hardloopschoenen even aangetrokkken en de Zevenheuvelenweg van Berg en Dal naar Groesbeek gelopen en terug.

Ik kende de weg nog van de Zevenheuvelenloop die ik in 1991 en 1993 gelopen heb en haar naam aan deze weg te danken heeft. Ook loopt de Nijmeegse vierdaagse ieder jaar over deze weg.

Anders dan de naam doet vermoeden loopt deze weg echter niet over zeven heuvels maar slechts over vier. Zaterdagmiddag heb ik het rondje Nijmegen – Heilige Landstichting – Berg en Dal gelopen. 

9e Zwitserloot Dak Run in Groesbeek 10 km – 38,14 min – 9e Plaats M35

Samen met Dick Leseman

Het is bijna een jaar geleden dat ik op 6 juli 2007 in Drevenack in Duitsland mijn laatste tien kilometer wedtrijd heb gelopen(40,19 min). Voor de kenners dat was de wedstrijd met het kratje bier. Ook het warme, benauwde weer en het moeilijke parcours waren niet in mijn voordeel. Ik kon dus eigenlijk niet goed inschatten wat ik hier voor een tijd zou kunnen lopen. De vorm is vrij goed op dit moment en ik had dan ook in gedachten om te proberen voor een hoge 38 minuten te gaan.

We vertrokken om drie uur met vijf hardlopers(Wilma, Irma, Henk L, Paul en Geert) en twee fanatieke supporters(Henk M. en Theo) vanaf de AVA’70 baan richting Groesbeek. Via de wegen bij onze Oosterburen kwamen we daar ruimschoots op tijd aan en het was direct alweer een gezellige ambiance op en rond het parcours. Het is daar in Groesbeek ook ieder jaar mooi weer!

De tien kilometer was de eerste wedstrijd van de avond en gelijk na de start ging het al gelijk vrij hard(2,5 km/9,03 min). In de tweede ronde liep clubgenoot Paul Waalders langzaam bij me weg maar ik kon hem wel de hele tijd goed in het zicht houden(5 km/18,50 min). Verder heb ik bijna de hele tien kilometer in de buurt van Dick Leseman gelopen. De derde ronde is toch altijd de moeilijkste en even leek het erop dat ik Dick ook moest laten gaan(7,5 km/28,46 min). Met deze tussentijd zag ik al dat ik onder de 39 minuten zou kunnen finishen. In de vierde ronde kon ik in de laatste beklimming nog een versnelling inzetten waardoor ik eerst Dick en even later Paul nog voorbij ging. Met een eindtijd van 38,14 minuten ben ik ontzettend tevreden.

Mijn volgende wedstrijd van het Gelders Looppaspoort zal wel na de vakantie worden. Dan kunnen we eerst op het feestje van mijn atletiekvereniging AVA’70 op 21 juni de accu nog weer opladen!

verslag

uitslagen

site organisatie

verslag de Gelderlander

foto’s Paul Waalders

foto’s Esther Straetemans

foto’s Patrick van den Bragt

de start van de 10 kilometer, tweede van links, met nummer 390 Marko Koers – deelnemer aan drie Olympische Spelen

Klassement Gelders Looppaspoort na de tweede wedstrijd

In de tweede wedstrijd van het Gelders Looppaspoort, de Zwitserloot Dak Run in Groesbeek heeft de nummer een van het klassement, Rob van Kooten, niet meegedaan. Daarnaast versloeg ik met een klein verschil de nummer twee Dick Leseman, waardoor ik koploper ben geworden in de tussenstand van het Gelders Looppaspoort.

Klik op onderstaande links voor meer informatie:

verslag GLP

Klassement 45+

Overige uitslagen

7e Zwitserloot Dak Run Groesbeek – 5 km – 18,01 – 6e Plaats 35+

Een welverdiend frietje eten met Theo Stronks na de wedstrijd

Voor de loop heb ik met een aantal mensen gesproken die er net de 10 km. loop op hadden zitten. Bijna iedereen gaf aan dat de tijd wat tegen viel en ruim een minuut langzamer was dan de week ervoor in Aalten. Ook het vernieuwde parcours was niet veel lichter dan de jaren ervoor. Daarbij was het erg warm. Dat beloofde dus niet veel goeds. 

Na het inlopen en het bekijken van de Gala Run, waarbij de Keniaaan Jasob Mbote even een vette bonus van € 5000,- meepakte door de 10km. in een nieuw parcoursrecord van 27,52 min. te winnen, ging de 5 km. van start. De snelheid zat er direct al behoorlijk in doordat de eerste 200 meter alleen maar naar beneden ging. Het talrijke publiek in de Dorpsstraat zorgde voor een mooie ambiance. 

Toch ben ik wat bewuster en rustiger gestart dan de laatste weken. Hier had ik met de laatste Zuidelijke lus nog mooi wat voordeel van. Ik kon heuvelop nog versnellen en uiteindelijk in een mooie tijd van 18,01 min. te finishen. Met een zesde plaats viel ik net buiten de prijzen.

Good-old Theo Stronks, die een paar weken terug zijn hardloopschoenen nog haast gedwongen in de wilgen wou hangen, liep zonder klachten 40 seconden (23,19 min) sneller dan de vorige week in Aalten (63e plaats 35+). Hij was hier zo tevreden over, dat hij zich alsnog spontaan heeft ingeschreven voor het Gelders Looppaspoort. Na de wedstrijd heb ik samen met Theo, nog wat gegeten bij de plaatselijke snackbar (foto Iwan van Aken) waarna we via de Duitse wegen weer richting huis reden.

uitslag

verslag

site organisatie