AVA'70 delegatie on Tour - deel 4 (slot)

Op het programma stond de ochtend van vertrek een heuveltraining

Celebra la Vida en Forza Totana - Vier het leven in Forza Totana 

Terwijl heel Nederland zich op maakte voor het begin van een nieuwe werkweek, zong Sven Versteeg alweer eens de pannen van het dak op het zonnige resort in het Zuid-Spaanse Totana. Best een groot verschil, maar vervelend was het geenszins. De ontbijttafel was alweer gedekt en alles uit de koelkast stond klaar voor een fikse aanval. De stemming was ouderwets uitbundig en de keuze was reuze. De voorraad slonk snel en dat was zeker het geval bij de fles ranja. De nestor van de club bleek flinke nadorst te hebben en slurpte in sneltempo 6 glazen van het rode sap naar binnen. Zijn ogen begonnen wat te tollen en hij bestuurde het etiket van de vruchtendrank eens even wat nauwkeuriger en begon lichtelijk scheel te zien. Wat bleek? Hij had bijna een liter Sangria naar binnen gewerkt in recordtempo. Goedemorgen!  

Op het programma stond deze ochtend een heuveltraining voor de Nederlandse klimgeiten en om niet te verdwalen had Freddie besloten om de dravers te begeleiden. Hij had een leuk rondje in de gedachten door het buitengebied van Totana met een vrijwel vlak parcours en asfalt als ondergrond, zo liet de gids weten. Nou, de gemene knipoog was overtuigend en maakte duidelijk dat we ook op deze maandagochtend gewoon weer vol aan de bak moesten. De 2 “knie-gevalletjes” besloten het stalen ros weer te pakken en gingen fungeren als voorfietser en bezemkar.  

Al snel bleek dit geen overbodige luxe, want hardlopers kunnen ook in Spanje niet altijd op voorrang rekenen. Bovendien werd het pelotonnetje na een slordige 3 kilometer lichtelijk uit elkaar getrokken, toen de heuvels een obstakel in het parcours begonnen te vormen. Het was ook al weer bloedheet en dat werkt dan natuurlijk ook niet echt mee, maar prachtig was het wel. Zeker in de wetenschap dat je werkende collega`s op dit moment geheel andere zorgen hebben. Na nog een stukje geploeterd te hebben op het traject van de Vuelta 2023, tikten we toch weer lekker de 11 kilometer met een paar honderd hoogtemeters aan en dat voelde toch weer als een mooie prestatie, dus een luid applaus voor onszelf was zeker meer dan verdiend. Net als de verkwikkende douche overigens en een frisse bak koffie. Kortom… vier het leven in optima forma.  

We besloten nog even een lekkere lunch te gaan pakken in het centrum van Totana, maar daar kwam werkelijk niets van terecht. Het was immers maandag en dat betekent in Spanje “dia de descanso”, oftewel je kunt lullen als Brugman, maar als je wat te eten wilt hebben, dan ga je maar naar de supermarkt. We lieten ons natuurlijk niet zo gemakkelijk uit het veld slaan en namen uiteindelijk genoegen met cola uit blik en dubbele espresso met als extraatje gortdroge cake die zeker 9 maanden over de datum was. In Spanje is dit overigens totaal geen probleem en voor een paar euro speelden we het spel maar gewoon mee.  

Het moment, dat we zolang mogelijk uit wilden stellen, kwam nu toch wel met rasse schreden dichterbij. Even voor 2 uur namen we licht geëmotioneerd afscheid van Freddie en Renate en beloofden plechtig om zeker nog weer op een reünie-feest te verschijnen. Al toeterend, zwaaiend en zingend verlieten we ons resort. Wat een prachtige 4-daagse hebben we met elkaar gehad, daar was iedereen het wel over eens. Stilletjes liet iedereen zijn gedachten over de trip gaan, maar voor de chauffeurs was het al snel gebeurt met het dagdromen. De hemel kleurde van blauw, via grijs naar zwart, waarna een onwaarschijnlijke bak met regen naar beneden werd gepleurd. In no-time veranderde de snelweg in een rivier en glibberden de wagens alle kanten op.  

Met een vaartje van 36-37 kilometer per uur dreven we in de richting van luchthaven Alicante, waar we onze bolides in moesten leveren. We wilden dit even vlot fiksen, maar de jongedame, die de keuring moest doen, dacht daar wel even wat anders over. Ze liep een slordige twintig minuten om de eerste auto heen en kwam tot de conclusie dat er een minuscuul klein sterretje in de voorruit zat en nergens bewijsmateriaal te vinden was, dat deze er bij vertrek ook al inzat. Dokken dus en geen discussie! Er ontstond in het kleine kantoortje een geweldige foeterpartij, maar de belleza espanola schudde 2 keer met haar heupen, likte langs het potlood en tikte gewoon 1500 euro op het scherm aan.  

Of we contant wilden betalen of met een creditcard was een hele logische, maar ook zeer gevaarlijke opmerking op dit moment. Nadat aan alle verplichtingen waren voldaan, moest de tweede auto nog een check ondergaan. Toen de Koning Van Aalten even heel demonstratief akelig dichtbij de keurmeesteres ging staan werd het papier snel afgevinkt en konden we uiteindelijk 3 kwartier later dan gepland richting het vliegveld. Om te tijd te doden werd er snel een 1-sterrendiner naar binnen gewerkt en konden we gaan inchecken.  

De terugvlucht verliep naar wens, al was er wel het dringende verzoek om de gordels vast te snoeren in verband met turbulentie in de lucht. Nou we ondergingen dit bericht met een glimlach, want we hadden natuurlijk een turbulent weekend achter de rug, dus mocht dit lichte shaken, natuurlijk geen naam hebben. Keurig op tijd zetten we weer voet op Eindhovense bodem en kwam er definitief een einde aan ons Spaanse avontuur! Vier dagen hebben we het leven gevierd en genoten van schitterende activiteiten en mooie belevenissen. Samen met het zeer zonnige weer en de natuurrijke omgeving werd het een prachtige en onvergetelijke 4 daagse trip! (FR)

Ook zin in een zonnig en sportief avontuur? www.forzatotana.com 

AVA'70 delegatie on Tour - deel 3

Bovenop de berg, met een mooi uitzicht over de vallei

Celebra la Vida en Forza Totana -  Vier het leven in Forza Totana

Het is inmiddels zondagochtend geworden, maar dat wil niet zeggen, dat er tijd is om uit te slapen en een wekker zetten met de aanwezige huisgenoten is dan ook helemaal niet nodig. Om even voor 8 uur wordt de muzikale serenade weer aangeslingerd en was de keukenbrigade al enige tijd duftig in touw. Zeg nou eerlijk… wat is er fijner dan de dag starten met een 6-gangenontbijt? Werkelijk alle registers werden opengetrokken om het iedereen weer lekker naar de zin te maken. Tijdens het smikkelen en smullen werd de dag van gisteren even doorgenomen en het was er wel weer één met louter hele mooie momenten en het leven werd dan ook volop gevierd, zo was de algemene tendens.

Calorieën stapelen was overigens op dit tijdstip absolute noodzaak want er stond een geweldig mooie wandeling op het programma en gezien de ondergrond zonder asfalt, zou het zeker ook hier en daar  pittig zijn. Gastvrouw Renate was onze gids en dat betekende dat we in absoluut goede handen waren, want zij weet elke kiezelsteen te liggen en heeft dan ook nog de kwaliteiten, om gelijk iets te vertellen over de fabelachtige omgeving. Dat moest gewoon goedkomen, zo was de algemene mening. De complete selectie stond om 09.34 uur paraat voor de ochtendmis en zette zich goedgemutst in beweging. Toen we zo`n 20 meter op weg waren, werden we geweldig hartelijk toegesproken door onze tijdelijke buurman en weer even later lachte ons de schitterend ogende, iets fout opgemaakte, tandloze 84-jarige buurvrouw ook opvallend vriendelijk toe. Toeterende auto`s passeerden ons en de fietsende pastoor in een 3-delig kostuum zat dwars op de fiets en zwaaide al van verre. We keken elkaar aan en het duurde even voor het kwartje viel. De fijne, welgemeende begroetingen hadden natuurlijk alles te maken met ons optreden van de avond daarvoor. Het schitterende gezang van ons als Aaltense tenoren had blijkbaar enorme indruk gemaakt in de buurt en de tijdelijke penningmeester voelde aankomen, dat er wel eens een paar hele mooie optredens aan zouden kunnen komen.

Dit verheugde natuurlijk de feestvreugde enorm en de pas werd er efkes flink ingezet. De versnelling bleek overigens van korte duur, want het geitenpaadje dat voor ons lag, liep werkelijk vrijwel recht omhoog en had een stijgingspercentage van soms 37 % en dan hebben we het natuurlijk wel ergens over. Het zweet gutste ons bij deze zomerse temperaturen van de snuffert en de ruggetjes waren ook al zeiknat. We kropen langzaam omhoog in de richting van het beeld van Jezus, dat bovenop de berg uitkeek op de vallei. Een mooi moment natuurlijk om op deze fijne zondag letterlijk en figuurlijk even bij stil te staan. We liepen nog even door via een zig-zag paadje naar het naburige klooster om ook hier even sfeer te proeven. De priester deed geweldig zijn best, maar noemde in 5 zinnen wel 4 keer het woord “catastrofe” en het leek ons dan maar beter om uit de kapel te vertrekken. Mogelijk had het te maken met onze iets te kleurrijke, sportieve kleding, maar dat zullen we nooit zeker weten.

We daalden langzaam af via een smal singletrack-paadje, waar het donders oppassen was geblazen, want er lag werkelijk geen kiezel recht. Even de mond houden en gewoon je ding doen was het devies en dat leek goed te komen. Leek, want na 7,24 kilometer op de Garmin ging het gruwelijk mis. De nummer 7 in de groep volgelingen, lazerde in een vreselijk vrije val het ravijn in. De schrik sloeg ons om het hart, al werd de stuiterpartij in de voorhoede aanvankelijk nogal lacherig afgedaan. Even was er behoorlijk paniek, maar er kwam gelukkig beweging in het hoopje mens dat meters naar beneden was gegleden. Eerst kwam zijn rode rugzakje, vervolgens een bebloede arm in beeld, waarna een nog heftiger ogend toegetakeld been volgde. Het lijf was compleet zo was de eerste indruk en er werd gelijk een medisch team geformeerd om de eerste bijstand te verlenen. Alle registers werden direct losgetrokken. Al het aanwezige water moest ingeleverd worden, evenals het toiletpapier, tissues en waslapjes.

Een eerste inschatting werd gemaakt en er werden in de gauwigheid 28 schaafplekken geteld, maar omdat het nergens uit de wonden gulpte, werd besloten om geen traumahelicopter in te schakelen. Toen de hartslag weer was gedaald tot acceptabele waarde, werd besloten om verder te stappen, maar het onfortuinlijke slachtoffer werd nauwlettend in de gaten gehouden door zijn kompanen. Eenmaal aangekomen bij de thuisbasis werden de eerste foto`s gedeeld met de verpleegkundige deskundigen van het thuisfront en het advies was om veel te spoelen, wat natuurlijk nooit een probleem kan zijn. Daarnaast moesten er zwaluwstaartjes worden geknipt om aan te brengen op de wondjes. De hulptroepen schoten gelijk naar buiten, maar er werden alleen mussen waargenomen en zeker geen zwaluwen, dus dat kon nog wel een dingetje gaan worden. Gelukkig zaten de echte EHBO`ers binnen en deden geruisloos hun werk.

Een kop koffie deed wonderen en er werd gekozen voor een stukje ontspanning en cultuur snuiven. De fietsen werden in gereedheid gebracht en er werd koers gezet richting het naburige Aledo, waar “de dag van de druif” werd gevierd. Nou dat hebben we geweten. De lokale markt was al opgeruimd, maar bij het plaatselijke café, werden we gastvrij ontvangen en kregen we kilo`s druiven geserveerd. Voor nop, ook dat nog. Een mooie 20 kilometer rond peddelen bracht ons weer bij ons tijdelijke thuis, waar we ons soigneerden voor het laatste avondmaal op Spaanse grond. We hadden onze gastheer en dame geïnviteerd en we fietsten gezamenlijk naar de allerbeste pizzeria van Totana.

Nu staat Spanje er niet bepaald om bekend dat iedereen zich op een stalen ros verplaatst, dus bij een colonne van 11, zoals in ons geval, ben je werkelijk aan de Goden overgeleverd. Zonder panne aangekomen bij het restaurant, kregen we volgens goed Zuid-Europees gebruik, heel veel voor heel weinig en daar zijn wij, Nederlanders, natuurlijk dol op. De feestvreugde werd nog verder vergroot toen de afscheidsspeech volgde en Freddie en Renate enorm bedankt werden voor hun gastvrijheid. Als cadeau ontvingen ze beide een collectors-item van het allerbeste artistieke Aaltense duo op het gebied van kleding, kleur en art uit Aalten, *DIED*. Applaus volgde en tevens een tegenspeech, die het ook ontzettend goed deed. Hoe mooi kan het zijn op de late zondagavond?

Omdat de thermometer op het late uur nog altijd 24,6 graden aanwees, werd besloten in de kleinste versnelling naar huis te trappen en zo nog even van de plaatselijke architectuur te genieten. De conclusie was algemeen, dat er nog een hoop werk aan de winkel is, dus dat we echt nog een keer terug moeten. Best een naar vooruitzicht… Nog een klein borreltje bij de nazit, de dag doornemen en tevreden het bed opzoeken, waren de laatste bewegingen van het negental! Morgen, het sluitstuk van de Totana-vierdaagse…. (FR)

AVA'70 delegatie on Tour - deel 2

Om de sfeer wat te verhogen besloten we om volgens goed Achterhoeks gebruik een kleine sketch op te voeren

Celebra la Vida en Forza Totana -  Vier het leven in Forza Totana

Om even voor half 7 klonk het reveille-signaal en maakte de groep zich op voor een nieuwe dag, die zou startten met een pittige heuveltraining. Er werd volop gezongen en in de keuken was het ook al een drukte van belang. Spanning of overdreven ontspanning… de waarheid zal ergens in het midden liggen, maar gezellig was het eigenlijk best wel, ondanks het vroege uur. Het aantal aanmeldingen om mee te draven bleek 6 te zijn, de 2 wat minder fitte talenten besloten om een mooie fietstrip te gaan maken, terwijl de youngster van het negental corveedienst had en dus in ieder geval de hardloopkleding niet uit de koffer hoefde te halen.

Na het werkelijk ongelofelijk uitgebreid ontbijt, de gebruikelijke toiletbezoeken en het strikken van de veters, maakten de dravers zich op voor hun nieuwe avontuur. Het was nog aardedonker, toen de lopers, samen met gids Freddie van huis gingen, maar al snel liet de zon zich van haar beste kant zien en warmde de Spaanse aarde zich in rap tempo op. Eerst ging het richting de verzamelplek en deze kleine 2 kilometer vroeg gelijk al een behoorlijke inzet, want het was verre van vlak. Aangekomen bij de parkeerplaats druppelden de Spanjaarden langzaam binnen en eigenlijk sloeg ons de schrik al een beetje om het hart. Het bleken stuk voor stuk pezige klimgeiten te zijn, met een krachtig postuur, gevormd door talloze heuveltrainingen. Ook de aanwezige dames zagen er gespierd gevormd uit, dus het zou wel eens een flinke beproeving kunnen worden voor de Nederlandse kolonie. Het programma werd bekend gemaakt en ook dat was veelzeggend: eerst 5 kilometer inlopen, dan een wedstrijdsegment op tijd en vervolgens nog een uurtje uitlopen. Zelfs degene die normaal nauwelijks zweet, voelde het shirt al gelijk nat worden. Pohhhh… en dat op zaterdagmorgen even voor 8 uur. 

We besloten gewoon te blijven lachen en ons best te doen, maar helemaal zeker over een goede afloop waren we allerminst. Een schitterende teamfoto bracht de ontspanning even terug op de Aaltense bleke bekkies. De warming-up deed zijn naam alle eer aan, want het nodige hoogteverschil moest overbrugt worden en dat kostte ons duidelijk meer moeite dan de ranke Spaanse amigios. Het segment, Fiesta Ventanica, had een lengte van 0,83 kilometer, dus dat viel barstens mee. Kwa lengte dan, want na een vrije val van 167,5 meter over een smal, maar zeer wortelrijk bospaadje, ging het vooral heuvelop. Dat 3 van de 6 Aaltenaren een lintje misten, kwam ze duur te staan, want behalve extra meters voor hen dus geen plek op de eeuwige ranglijst. Hoe mooi de omgeving ook was, we besloten toch maar een tussendoor weg te kiezen naar ons onderkomen, waar we na anderhalf uur ploeteren, zeiknat van het zweet aankwamen.

De voorbereidingen van de festiviteiten waren inmiddels in volle gang, dus vlot douchen, geurtje hier en daar en aanschuiven was de enige opdracht. Fris en fruitig schudden we de feestgangers hartelijk de hand, al konden we natuurlijk van de Spaanse begroeting helemaal niets maken. Gebruikelijk is het in Zuid-Europese landen, dat je altijd wat lekkers te eten meeneemt als er wat te vieren valt. Nou, dat gebeurde volop en de lekkernijen gingen al snel van mond tot mond. Er was overigens ook een symbolisch baksel voor ons bij als cadeau, maar dat had werkelijk een wel zeer bedenkelijk niveau. Ook was er een kok ingehuurd voor het maken van overheerlijke paella`s en de werkzaamheden waren al in volle gang. Op een drietal ronde bakplaten met een doorsnede van een kleine 2 meter werden verschillende paella`s bereid. Zo was er een hele gezonde met alleen vruchten, een andere had vooral vissoorten in de aanbieding, terwijl bij de laatste vleesgerechten als konijn en hamster verwerkt waren. Dat laatste ingrediënt is overigens niet officieel bevestigd, maar de kans dat dit het geval was, moet zeer aannemelijk worden geacht.

Om de sfeer wat verder te verhogen hadden we besloten om volgens goed Achterhoeks gebruik een kleine sketch op te voeren, volledig in kostuum om op deze wijze te proberen in ieder geval de lachers op de hand te krijgen. Allereerst werd gastheer Freddie onderscheiden. De ranke atleet had twee weken terug de Nederlandse titel verovert op de 100 kilometer in Winschoten in zijn categorie, 55+. De koning van Aalten mocht hem voor deze geweldige prestatie een fraai lintje opspelden, waarna uiteraard het Wilhelmus werd gezongen. Een traantje hier, een kippenvelmomentje daar.. het was een indrukwekkend schouwspel. Zeker om te zien dat ook de Spanjaarden de hand op de borst legden, al was er eentje bij, die zich lichtelijk vergiste door de Hitlergroet te brengen. Het zij hem vergeven. Na deze officiële huldiging ging het nog even door, want in  buitengewoon gebrekkig Spaans volgde de aankondiging van een tweetal muzikale optredens. Eerst werd het populaire, toch wat Spaans getinte “Baila, Baila” opgevoerd, waarna Sven Versteeg met zijn nummer “Blikkendag” een tientallen meterslange polonaise veroorzaakte en het feest zijn hoogtepunt naderde. 

Over de Bingo, die daarna volgde, kunnen we kort zijn. We kwamen in het geheel niet in de buurt van de prijzen en zijn er dan ook vrijwel zeker van, dat er hier opzet in het spel was. Tijd om hierover teleurgesteld te zijn en protest aan te tekenen was er niet. Het feest kroop naar het einde, we hielpen zoals altijd keurig met het opruimen en besloten nog een klein schnapsje te nemen. Dit heeft de buurt geweten, want het Aaltens knapenkoor koos ervoor om een soort van muziekfeest in de Totana- vallei te gaan doen, met louter hele fijne piratenhits. De akoestiek bleek werkelijk fenomenaal, al zullen de buren in de omtrek van ongeveer 4 kilometer hier vast anders over hebben gedacht. Een fantastisch, enerverende tweede dag kwam even na middernacht ten einde! Kijken wat de dag van morgen brengt…(FR)

De Spaanse feestgangers

AVA'70 delegatie on Tour - deel 1

Frank, Roy, Siep, Jan, Andre, Joppe, Andre, Patrick en Geert

Celebra la Vida en Forza Totana - Vier het leven in Forza Totana

Zeg nou eerlijk….. Als je begin juni de uitnodiging krijgt om in de nazomer een leuk weekend te verblijven in een schitterend resort in Spanje, een plaatselijk sportfeest mag bijwonen, kunt genieten van heerlijke zomerse temperaturen in een prachtige omgeving, dan hoef je daar in de regel nooit zo lang over na te denken!

Wat was de reden van dit prettige aanbod?

Onze bevriende (hardloop)kennissen, Freddie en Renate Dieperink, organiseren jaarlijks op hun resort een seizoensfeest voor de plaatselijke hardloopvereniging. Freddie komt al enige jaren naar Aalten om deel te nemen aan de GTM-Loop en nu hadden de Tukkers zich bedacht om een afvaardiging van AVA`70 uit te nodigen om een gezellige “meet en greet” te hebben met hun hardloopvrienden uit Zuid-Spanje. In snel tempo werd er een gemêleerd gezelschap samengesteld, agenda`s geschoond, afspraken verzet en snipperdagen opgenomen, want dit is natuurlijk een buitenkansje van de bovenste plank!

Op donderdagnacht op het afgesproken tijdstip van 03.44 uur zette de Aaltense selectie koers richting Eindhoven om van daaruit naar het Spaanse Alicante te vliegen. De sfeer was, ondanks het vroege tijdstip, meer dan uitstekend en dat is natuurlijk ook wel logisch als je weet dat je een paar uur later de zon kunt begroeten. Met de wind in de rug, ging het allemaal nog een stukkie sneller dan gedacht en al voor half 10, konden de jasjes uit en de zonnebril op, want de thermometer wees al gelijk 23,4 graden aan. Viva Espaňa!

Rond het middaguur arriveerden we in Totana bij ons 5 sterren buitenverblijf van de Dieperinkjes en hartelijker kan een ontvangst niet zijn. De buitenbar stond vol met allerlei lekkernijen en uit de koelkast werden volgens goed Spaans gebruik direct een serie bierblikjes gepakt om de feestvreugde nog wat verder te vergroten. We keken elkaar aan en dachten allemaal hetzelfde: dit gaat een zeer aangenaam verblijf worden. We verklapten aan het gastenpaar onze verdere plannen van deze eerste dag en gelijk bij het eerste onderdeel ging er al een streep door. We wilden een acclimatiseringsloopje gaan doen, maar werden gelijk uitgelachen. Rennen doe je in Spanje nooit in de warmte, dus ver voor of na de siësta. Het vervelende gevolg van deze wijziging in het schema was, dat we tien minuten later op een bedje bij het zwembad lagen. Ja, je moet toch wat…

Tegen de avond dan toch nog maar even een verkenningsrondje maken in onze Spaanse clubkleding. Het ging er redelijk voorzichtig aan toe. De warmte was een kleine tegenstander, ook het heuvelachtige terrein, maar zeker de uitdaging die er de volgende dag zou zijn. Het was de bedoeling om even na half 8 (!) in de morgen een heuveltraining te gaan doen met een aantal leden van de plaatselijke hardloopclub. Je weet dan natuurlijk nooit wat je te wachten staat.

Besloten werd om in ieder geval de magen nog even fors te gaan vullen en dit gebeurde bij een lokale gelegenheid. Vanwege het feit dat ons Spaans toch wel minimaal is, had Renate de keuken opdracht gegeven om er iets leuks van te maken. Nou, die boodschap bleek over te zijn gekomen, want de obers bleven rennen met borden boordevol Spaanse gerechten, terwijl een goedlachse medewerker met enige regelmaat literflessen bier op tafel zette. Een fooi was dan ook zeker op zijn plek, maar na bestudering van het bonnetje, we blijven natuurlijk Nederlanders, hadden we toch het idee dat we belazerd werden. Bij navraag werd er niet moeilijk gedaan en de hoeveelheid consumpties gewoon gehalveerd. Hoe makkelijk wil je het hebben?

We waren inmiddels dik 20 uur in touw, dus werd de nazit heel erg kort, om de nacht iets te verlengen. Het onophoudelijke gesnurk binnen en het geblaf van dik 14 straathonden buiten waren de enige tekenen van leven…. Tot morgen! (FR)         

Ons verblijf met zwembad

'Leu' uut Aalten, fantastische 'leu'.

'Leu' uut Aalten, fantastische 'leu'.

Afgelopen weekend hadden we een groep hardlopers uut Aalten op bezoek. De aanleiding was een eerder uitermate goed bevallen bezoek van opperhoofd Jan met zijn familie. 'Don Juan' had kennis genomen van ons hardlooparrangement rondom de marathon van Murcia en had zijn lijntjes uitgelegd bij zijn Aaltense hardloopcluppie om eens te zien of er meerdere sportievelingen warm te krijgen waren om af te reizen naar 'el Sur'. En dat lukte.

Eenmaal de Forza Totana-poort gepasseerd en de ontspanning sloeg toe. De freule had lokale hapjes gemaakt en de 'cerveza' koud gezet. De toch altijd aanwezige reisstress smolt als sneeuw voor de altijd schijnende Zuid-Spaanse zon. Ook afgelopen weekend was er vitamine B🍺, C🍊 en D🌞 in overvloed aanwezig aan de voet van de Sierra Espuña.    

De dagen werden gevuld met ontspanning, waarbij zelfs (bijna) iedereen een duik nam in het ijskoude zwembadwater, en inspanning met natuurlijk als sportieve hoogtepunt de wedstrijd in Murcia. Het gemêleerde Aaltense talentrijke gezelschap zorgden voor unieke foto's, prachtige filmpjes en uitzonderlijk mooi geschreven verslagen kortom dé ingrediënten voor een fenomenaal mooie blijvende herinnering, een waar feest.

'Don Juan' en consorten bedankt, het was fantastisch! 'Leu' uut Aalten, fantastische 'leu'

Hasta la próxima (bron)

*Geschreven door Freddie Dieperink, eigenaar Forza Totana, op zijn eigen blog.

Hasta Manana vanuit Forza Totana - deel 4 (slot)

Een klein stukje AVA'70 blijft achter in Spanje

Immenso Gracias Forza Totana

Ons bliksembezoek naar de zon werd in stijl afgesloten met een allemachtig gezellige afscheidsavond in een leuke lokale gelegenheid, waar de Spaanse gastvrijheid hoogtij vierde. De menukaart was uiteraard weer abracadabra, dus we besloten als club maar gewoon de hele kaart aan te vinken. Niet moeilijk doen, maar kiezen voor de weg van de minste weerstand. In sneltempo werd het zittende buffet afgeleverd en tussen de literflessen bier en wijn was er nog net plek voor alle borden met overheerlijke gerechten. Het Forza-team en hun begeleiding kregen alle gelegenheid om de eerder verbrandde calorieën aan te vullen. Een missie, die overigens al halverwege de avond volbracht was.

Wat niet uit kon blijven was een bedankspeechje van de Aaltense formatie in de richting van Freddie en Renate Dieperink, inclusief hun crew. Het selecte AVA’70 gezelschap werd door hun direct bij aankomst vrijdag in een warm bad gedompeld en het zevental bleef daar het hele weekend in drijven. Tuurlijk, dat de Dieperinkjes uut Hoksebargen afkomstig zijn, schept een band. Maar als het je lukt om slechts met een klein beetje voorkennis, maar vooral veel humor en gezelligheid een meer dan gemoedelijke sfeer te creëren, dan is dat wel een gave! Waarvan actie…. Als tegenprestatie waren er een paar hebbedingetjes om te geven en die vielen best in de smaak. Niet groots, wel gemeend!

Slechts enkele uren na de afscheidsfuif, kwam onze zingende wekker alweer de trap afgedaald. De tenor heeft weinig talent, dus je bent om 04.34 uur wel gelijk klaarwakker. Spullen pakken, vlot cafeïne naar binnen werken, de laatste kwark mengen en de taxi kon richting Alicante. Het was uiteraard nog donker, maar het was net of de sinaasappels licht gaven. Goh, wat kun je toch snel aan een schitterende omgeving wennen. Dit bleek bij het inchecken, waar de oudste van het stel de Sjaak was en zijn volledige hebben en houden moest tonen. Normaliter wordt je in dergelijke situaties uiteraard bliksems, maar Geert heeft bijna 40 dienstjaren bij dezelfde baas en bovendien een blanco strafblad. Waar de rest van de groep al Spaans benauwd kreeg, bleef het slachtoffer bij de overdreven check van de Guarda Civil stoïcijns voor zich uit staren. Geen spoortje van enige stress te bekennen, dat is wat Spanje op heeft geleverd. Vlot een halve liter Starbucks-vocht en raps het vliegtuig in. Met de wetenschap dat de zon waarschijnlijk niet zal schijnen en de temperatuur minimaal twee keer de helft is, bleek rust de beste remedie!

Na een lichtelijk turbulente vlucht kwam Eindhoven even voor 11 uur in zicht….. Dik 65 uur op Spaanse bodem hebben het Aaltense gezelschap veel gebracht. Naast een oase aan rust, ook veel, lekker sappige Vitamine C. Tuurlijk, sinaasappels zijn ook hier op elke hoek te koop, maar de Spaanse delicatesse, die jezelf van de bomen kunt plukken, da’s echt een genot om te drinken. Na twee maanden verstek, scheen de zon elke dag volop en scoorde een dikke 10 bij elke site die je raadpleegde. Na 2 maanden kou, regen, wind en andere ellende is deze Vitamine D-stoot werkelijk onbetaalbaar. Het derde en misschien wel meest belangrijke Vitamine dat de groep kreeg, was G van genieten. Wat kun je veel mooie, leuke en gezellige activiteiten ondernemen als je eigenlijk maar weinig tijd hebt. Forza Totana heeft ons alles gebracht wat was gehoopt. Zelfs meer, veel meer dan dat! De eerste reünie is al gepland in september en de kans is zeer aannemelijk, dat er nog meer zullen volgen. Hoe mooi is dat?

Un Cordial Saludo!

Het laatste drankje!

Hasta Manana vanuit Forza Totana - deel 3

Het Forza Runningteam

Internationaal Forza-team schittert bij Marathon Murcia!

Zondag 5 februari was “race day” en moest het gaan gebeuren… De haan kraaide al akelig vroeg en om even voor 6 uur was het reveille en na enige rek- en strek oefeningen verschenen de Aaltense Mastadonten aan het ontbijt. De sfeer was best relaxed, al stonden de bekkies al flink strak. Opvallend is dan ook altijd, dat er gelijk sprake is van licht irritatie-gedrag. Puur haantjes gedrag, want er moet gepresteerd worden bij deze grote Spaanse wedstrijd. De tactiek werd nog even doorgesproken, maar dat is inhoudelijk niet bepaald hogeschool-informatie. Het brood werd vlotjes naar binnen gewerkt, de linksdraaiende yoghurt met muesli en jam verorbert en bakken koffie geslurpt. Altijd mooi om weer te zien, hoe ieder op zijn eigen manier bezig is met de wedstrijdvoorbereiding. Voor de 17e keer werd toch al licht zenuwachtig de rugzak gecheckt op inhoud. Voor een enkeling was dit toch nog te weinig, want de gelletjes waren ongeroerd achtergebleven. Lichte paniek natuurlijk, maar omkeren was geen optie, dus maar een extra banaan voor de extra energie. Helpt dat? Waarschijnlijk niet, maar je weet het niet….

De start van de tien kilometer was gepland om ongeveer kwart voor negen. Ongeveer? Ja… de Spanjaarden nemen het niet zo nauw met de tijd, dus was het advies om rond die tijd klaar te staan. Joppe en Jan lieten niets aan het toeval over en stonden op tijd klaar in het startvak. Het duo besloot gelijk de toon te zetten, door bliksemshard te starten, de vaart erin te houden en gloeperdsstrak te finishen. Zo, dat was al een best begin van het Forza-team. 

Om half 10 was het de beurt aan de halve en hele marathon lopers. De organisatie had alle registers losgetrokken. Vijf minuten voor de start bleek niemand minder dan de zus van Julio Iglesias het podium betrad om een hele fijne meezinger te produceren. Een siddering van pure emotie ging door het peloton deelnemers, waaronder 9 Forza-runners. Ja, naast de 4 Ollanders, ging ook gastvrouw Renate voor de Halve. Freddie, samen met zijn vrouw, baas van het resort en tevens hoofdsponsor van het Forzateam ging voor de volle mep van 42,2 kilometer. Hij had hiervoor zijn Duitse maatje Stefan als haas ingehuurd. Het team werd internationaler door de deelname van Juan, de man van interieurverzorgster en Franklin de uit Guatemala afkomstige tuinman. Helaas was er ook nog een DNS te betreuren. Geert bleek niet fit en besloot de stad te gaan verkennen door een mooie wandeling te maken door Murcia. Hoe verstandig kan een uiterst fanatieke hardloper zijn? 

Het weer was natuurlijk ook wel heel fijn, al moest het wel van ver komen. Slingerend door het historische centrum werd er razendsnel door de Forza-runners gelopen en alle streef tijden werden ruim, soms zelfs heel ruim verpulverd. Ach, wat kan een mens daar blij van worden! Ook de dravers van de lange afstand deden het geweldig en ook hier was het resultaat buitengewoon. De schitterende medailles werden meer dan verdiend in ontvangst genomen. Al napratend over de geleverde topprestaties, ja dat mag  gerust gezegd worden, bleek de grootste tegenstander de warmte te zijn geweest. Het dramatische verschil van een graadje of 14 met het drijfnatte Nederland, werd het Aaltense gezelschap bijna, maar net niet fataal. Puur op karakter werd er tot aan de finish gestreden. Hoe mooi is dat? Even een fijn terrasje pakken en napraten aan het zwembad was een prachtige kroon op een schitterende hardloopdag!         

Nogmaals sportieve groeten, vanuit een zonnig Totana (temperatuur, 18,9 graden)

Hasta Manana vanuit Forza Totana [Spanje] - deel 2

 “ “Vitamine D in de lucht, Vitamine C aan de boom!” 

Tuurlijk moet je Spaanse sfeer proeven en dat gaat het beste om je te mengen in de locale horeca voor een fijne Tapas-maaltijd. Wat een buitengewoon gezellige vrijdagavond kun je dan met elkaar hebben. Na een goede nachtrust, werd het rond een uurtje of 8 al wat onrustig in het resort. 

Om aan te geven, dat het zeker geen losgeslagen bende is in het luxueuze onderkomen, bleek al vrij snel. Als een geoliede machine is er sprake van een heuse rolverdeling. Andre is altijd de vroegste vogel en had de tafel al keurig gedekt, met alles er op en aan. Roy, een echte promotor van een ontslakkingskuur, was met een citroentje aan het uitknijpen en ondersteunde dit dagelijkse ritueel muzikaal met het fluiten van een megahit van Imca Marina. Buiten was in het ochtendzonnetje Patrick al met de sinaasappels aan het plukken, om daarna het persproces op te starten. Joppe, de jonge media-gigant, was inmiddels al met de drone te installeren, want er moest nodig weer gevlogen worden voor de meest prachtige beelden van het fraaie Totaanse landschap. Jan delegeerde intussen zijn manschappen als een volleerd reisgids. Op zijn altijd goedlachse wijze wist hij iedereen aan het werk te zetten en bleef zelf mooi buiten schot. Frank daarentegen liep veel rond, maar deed weinig. Perste zich een sinaasappeltje, ruimde de hagelslag, at een banaan en zette de vaatwasser aan. Een beste bijdrage voor zijn doen. Geert was verantwoordelijk voor de houtkachel en bleek hierin allemachtig goed. Negen voor negen brandde het kacheltje al volop en zat iedereen klaar voor het ontbijt.

Het zonnetje brandde intussen al vrij aangenaam, en lurkend aan een bakje koffie, werden het programma van de dag besproken. Om de omgeving wat beter te leren kennen en de Spaanse taal en gewoontes nog wat beter te leren kennen en ervaren, werd besloten om een heuse fietstocht te gaan maken door de heuvelachtige omgeving. Freddie en Renate hadden besloten om als gids te gaan fungeren en dat bleek een schot in de roos. Prachtige land weggetjes, toeristische informatie, veel zin, weinig onzin… alles passeerde de revue. Er werd dik 30 kilometer rond gepeddeld en genoten van de enorme hoeveelheid Vitamine D.  

Met een lekker kleurtje op de snuit, kwam het Hollandse gezelschap weer bij het weekend verblijf aan en werd er direct weer een Vitamine-stoot genomen, dit keer C. Er lag nog een heuse uitdaging op de loer, namelijk een duik in het zwembad. Kraakhelder was het water, maar ja… de temperatuur ervan bleef op een graadje of 6, 8 hangen en dat is natuurlijk best een schrik voor het ranke lijf. De tewaterlating leverde gelukkig geen slachtoffers op, maar wel hele fijne promobeelden en dat is ook best wel wat waard. Inmiddels was de hout barbecue al actief, stonden de salades klaar, zat de schotel in de oven en was de tafel gevuld met salades… Kortom een mooie en actieve dag werd smaakvol en in stijl afgesloten!

Wederom sportieve groeten, vanuit een zeer zonnig Totana

Hasta Manana vanuit Forza Totana [Spanje] - deel 1

vlnr Frank, Andre, Geert, Roy, Patrick, Joppe en Jan 

Met een licht vertraagde start, iets waar hardlopers normaliter een enorme hekel aan hebben, vertrokken 7 AVA-janen vrijdagmorgen even voor 11 uur vanaf Eindhoven met de bestemming Alicante. Soms moet je jezelf een beetje verwennen…. Doel van het weekend was deelnemen aan een hardloopevenement in Murcia, maar zeker ook het opsnuiven van een flinke dosis Vitamine D. 

Na een voorspoedige vlucht lachte de zon het Aaltense gezelschap bij het uitstappen tegemoet. Met een temperatuur, die de 20 graden bijna aantikte, was de eerste buit gelijk al binnen. Ons 5 *****-resort, want zo kunnen we het weekend verblijf gerust omschrijven, verhoogde uiteraard de feestvreugde.

Na een enthousiaste kennismaking met het eigenaarsechtpaar Freddie en Renate Dieperink, afkomstig uit Hoksebargen, werd het tijd voor de eerste activiteit. Een korte verkenning door de omgeving in hardlooptenue. Heerlijk in de Spaanse zon op een gewone vrijdagmiddag een duurloopje maken door Totana e.o. Af en toe een plaatje schieten, de plaatselijke bevolking begroeten, een versnellinkie…het gebeurde allemaal. Uiteindelijk, na een prettig slotklimmetje, stond er toch nog mooi 8,6 kilometer op de Strava-teller. Het resultaat was nog maar net gedeeld of de eerste jaloerse reacties stroomden al binnen. De verwachting is dat dit de komende dagen overigens toe zal nemen. 

Inmiddels is de temperatuur al iets aan het zakken, brandt de houtkachel lekker en maken we ons op voor het avond programma. Ut best smaken in Totana!

Sportieve groeten, vanuit een zonnig Totana