Foto's van de Stuwwalloop in Oosterbeek

Een mooie groepje op de 5 kilometer.....

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

5 kilometer

10 kilometer

..... en de 10 kilometer

Uitslagen van de 18e Stuwwalloop in Oosterbeek

Mats ten Cate, winnaar van de 10 kilometer

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

21.1 kilometer: Harm te Hennepe 1:46.26, Gerrit Dijkslag 1:57.20, Hans Monasso 2:00.17, Marcel Mateman 2:13.55, Eric Klein Holkenborg 2:15.02

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Oosterbeek Rosande Klompenpad

Het Airborn Museum

De start van het Rosande klompenpad is bij het Airborn Museum in Oosterbeek, dat zich in de prachtig gerestaureerde villa Hartenstein bevindt. Dit was het hoofdkwartier van de Britse luchtlandingstroepen in september 1944. Het Rosande pad is een ruim 13 kilometer lange rondwandeling door het prachtige buitengebied van Oosterbeek. Het pad heeft zijn naam te danken aan het kasteel Rosande dat hier in de 14e eeuw al stond en wat later tot de grond toe afbrandde. In de 19e eeuw had de mooie omgeving van Oosterbeek een grote aantrekkingskracht van rijke lieden uit het westen, die er hun buitenplaats lieten bouwen en dat is nog steeds goed te zien.

Ik loop het rondje met de wijzers van de klok mee en na enkele kilometers kom ik langs de Airborn begraafplaats, hier liggen rond de 1800 soldaten herbegraven. De meeste van hen zijn in september 1944 in de omgeving gesneuveld bij de poging Europa te bevrijden tijdens de Operatie Market Garden, een indrukwekkend gezicht. Iets verder kom ik op landgoed Mariëendaal, dat vernoemd is naar het Augustijner klooster dat hier in 1392 werd gebouwd. Opvallend en erg mooi in dit park in Engelse landschapsstijl is de 'groene bedstee', een berceau met beuken.

De uiterwaarden herbergt de sporen van alle soorten van gebruik in de loop der eeuwen. De rivier liep hier door steeds wisselende geulen en liet vette klei achter. Geschikt voor grazige weiden maar ook voor het bakken van stenen. Bij camping de Rijnoever zijn de overgroeide restanten nog te zien van een uit 1913 stammende steenfabriek Rival met een voor die tijd vernieuwend type ringoven, mooi dat het bewaard is gebleven.

Ik loop het plaatsje Oosterbeek weer binnen in de buurt van de Oude Kerk, één van de oudste kerken van Nederland. Op een oud nog bestaand kerkpad eet ik mijn meegenomen boterhammen op. Vroeger kwamen gelovigen uit de Betuwe met het Drielse veer de Rijn over en liepen dan over hetzelfde kerkpad naar de net genoemde kerk. In de Slag om Arnhem deed het kerkje dienst als als post voor de geallieerde Airborne-troepen waarbij het zwaar beschadigd raakte. De 300-jarige knotlinde voor de deur heeft echter alle bombardementen overleefd.

Echt idyllisch wordt het bijna aan het eind van de route, waar een klaterende sprengenbeek mijn aandacht trekt. Ik loop er een stuk langs, passeer een serie watervalletjes en enkele mooie houten bruggetjes. Eén ervan is bijzonder: het Grothuisje, gebouwd van mislukte bakstenen. Het was vroeger geliefd bij bezoekers van het landgoed en er zijn ontelbare ansichten van.

Klik op de link voor het fotoalbum

fotoalbum

Foto's van de Stuwwalloop in Oosterbeek

Hans Monasso in actie op de halve marathon

Klik op de links voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

Uitslagen van de Stuwwalloop in Oosterbeek

Patrick Weijers

Uitslagen Aaltenaren:

     10 kilometer: Gerrit Dijkslag 54.00 minuten

         Halve marathon: Patrick Weijers 1:52:32, Hans Monasso 1:59:19

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen 

site organisatie

Gerrit Dijkslag

Bram Som: Oud-Europees kampioen, professioneel tempomaker en trainer

Bram Som

Over de heuvels van Oosterbeek rent een man. Zijn passen zijn krachtig, zijn tempo is hoog. Techniek: top. Het is Bram Som, oud-Europees kampioen op de 800 meter, tegenwoordig professioneel tempomaker en trainer – en voor de lol loopt hij eens per jaar een marathon.

‘De 800 meter is een verlengde sprint; je moet zo lang en zo hard mogelijk met zoveel mogelijk zuur in je lijf blijven rennen. Het tactische aspect is het leukst; dat begint meteen als ieder uit zijn eigen baan gaat en samenkomt.’ Bram Som, Europees kampioen in 2006, zit relaxt in de zon. Door blessures moest hij in 2012 zijn carrière staken. Zijn grote Olympische droom viel in stukken uiteen, maar Som leek niet in het voor de hand liggende zwarte gat te tuimelen. De dag nadat hij zijn carrière beëindigde, besloot hij een stukje te gaan hardlopen. Gewoon zomaar, om het lopen zelf. En hij bleef lopen. Het mooie aan zijn verhaal is dat hij na al die jaren nog steeds keihard loopt en zelfs nog schittert in Diamond League-wedstrijden, hetzij als haas. Maar toch – probeer hem maar eens 600 meter lang bij te houden; dat lukt alleen de beste van de beste. In zijn topjaren als atleet leefde hij alleen voor de atletiek; nu is hij vader van twee kinderen en is hij trainer van onder meer wereldkampioen Faith Kipyegon. In zijn offseason loopt hij marathons.

Druk

‘Ik haal veel meer uit het lopen dan alleen het competitieve. Het is een vorm van meditatie, mijn creatieve brein gaat ervan aan. Stress valt van mijn schouders’, zo vat hij het samen. ‘Tijdens mijn carrière als atleet was alles meer zwart-wit; goed of niet goed. Ik genoot toen niet echt van het hardlopen, legde mezelf zoveel druk op. Een keer minder gezond eten had direct invloed op mijn volgende training. En iedereen kijkt altijd met je mee. Een keer liep ik twee weken voor een WK een vijf-kilometerwedstrijd op de weg, gewoon omdat ik er zin in had. Mijn trainer Ruben Jongkind vond het prima, maar buitenstaanders verklaarden me voor gek. Twee weken later werd ik zevende op het WK.’

Marathon

‘Het lopen van een marathon is niet per se slim en draagt niet bij tot meer snelheid. Maar de voorbereiding van die marathon is echt heel goed! Ik loop mijn marathons (twee maal New York en een keer Etten-Leur) in het najaar. Dan ben ik in februari weer topfit voor het indoorseizoen’, grijnst Som. Voorlopig blijft hij zich inzetten als tempomaker, liever op de 1500 meter dan op de 800 meter vanwege het risico op blessures. ‘Van de 1500 meter kan ik toch iets meer genieten; dan loop ik 900 meter mee – op de 800 meter loop ik maar 600 meter mee.’

Geslaagd

Zijn dag kan niet beter beginnen dan met een goede training, gevolgd door een lekker ontbijt. ‘Dan is mijn dag al geslaagd.’ De natuur geeft hem energie en creativiteit. ‘En tegelijkertijd is er een ontlading; het lopen in de natuur maakt me vrij.’ Som’s hometrails bevinden zich op en rond de Oosterbeekse stuwwallen. ‘Alleen het asfalt is hier vlak; het is soms wel even zoeken als ik een tempotraining ga doen. Maar de hoogteverschillen lenen zich uitstekend voor andere trainingen; je doet er gratis krachttraining bij.’ Hij geniet van de lange duurlopen over de heuvels. ‘Maar het allerleukst blijft het toch wel om met 28 kilometer per uur over de atletiekbaan te racen.’

Foto's en uitslagen van de 10e Stuwwalloop in Oosterbeek

In de bossen rond Oosterbeek

Klik op de link voor de foto's die zijn gemaakt door Edwin Raats

fotoalbum

uitslagen

site organisatie

Foto's van de Stuwwaltrail in Oosterbeek

Bertus van Elburg

Klik op de links voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

bos - deel 1

bos - deel 2

uiterwaarden - deel 1

uiterwaarden - deel 2

uiterwaarden - deel 3

Riny Jansen (1868)

Foto's, video en uitslagen van de Stuwwalloop in Oosterbeek

Candrie de Lorme (833), Robert Bouwman (634), Bas Hoeijmakers (666), Petra Schans (810) en Casper Bremer (773)

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

uitslagen

site organisatie

De video is gemaakt door Fred Hageman

Uitslagen van de 8e Stuwwalloop in Oosterbeek

De start van de 15 kilometer

Gerrit Dijkslag loopt naar een mooie 7e plaats op de 15 kilometer in een tijd van 59,01 minuten

Klik op de link voor alle uitslagen (rechts categorie aanklikken)

alle uitslagen

site organisatie

Melchior van de Pol, Coen de Wit en Lars Meesters het podium van de 15 kilometer

Coen de Wit en Sandra de Jonge, de winnaars van de Klim Op Prijs (bergklassement)

Oosterbeek-Heveadorp-Doorwerth

De Westerbouwing

Ik start mijn duurloopje bij De Westerbouwing in de gemeente Renkum, een uitspanning op het zuidpunt van de Veluwe. De Westerbouwing ligt tussen de drie plaatsen Doorwerth, Heveadorp en Oosterbeek in. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was dit een belangrijk strategisch punt, omdat men goed zicht had over wat er zich afspeelde op de Rijn, in de Betuwe en de lucht daarboven. Tijdens de Slag om Arnhem in september 1944 is er zeer zwaar gevochten in deze omgeving. In deze periode is de uitspanning bijna verdwenen door het oorlogsgeweld. Begin jaren vijftig werd er begonnen aan een nieuw uiterlijk van de Westerbouwing. Er werd een nieuw restaurant gebouwd met een uitkijktoren. Ook werd er een kabelbaan gebouwd, wat destijds uitzonderlijk was voor Nederland. Begin jaren negentig werd deze ontmanteld, alleen het restaurant is blijven bestaan. Ik kan me nog herinneren dat ik in mijn jeugdjaren eens van deze kabelbaan gebruik heb gemaakt.

Langs de rand van de stuwwal loop ik de Valckeniersbossen in. Vanaf de zichtas heb ik een prachtig uitzicht over de Rijn en de Betuwe. In de verte zie ik Arnhem liggen met de Eusebiuskerk, de Rijnbrug en de spoorbrug naar Nijmegen. Langs de Seelbeek, waar tot de jaren '70 het slachthuis van de gemeente Renkum lag, loop ik verder. Hier vinden spelende kinderen stroomafwaarts soms nog de bewijzen van, in de vorm van botten. Daarnaast wordt er ook nu nog munitie uit de Tweede Wereldoorlog gevonden. Aan het eind van het pad kom ik uit bij Ristorante Adriano, dat al voor de oorlog de stamkroeg was van vele Heveanen. De kroeg hoorde bij de voorzieningen van het tuindorp Heveadorp.Tuindorpen vind je in vele steden omdat de eigenaren van de fabrieken goede woonomstandigheden en welzijnsvoorzieningen voor hun werknemers wilden. Het hogere personeel had een ander type woning, maar wel in dezelfde buurt.

Als ik de Oude Oosterbeekseweg oversteek kom ik in een glooiend landschap terecht. Deze hoogteverschillen zijn ontstaan doordat het ijs de zandpakketten, die hier aanwezig waren, voor zich uit opstuwde. Vandaar de naam stuwwal. Op de Zilverberg staat een Grove Den en is het oudst bekende exemplaar van Nederland. Deze den is ongeveer 130 jaar oud en staat hier mooi breed uitgegroeid vrij op een akker. Na een prachtige klinkerweg (Italiaanse weg), ga ik het glooiende bos weer in. 

Enkele kilometers verder kom ik langs het stuwcomplex van Driel en even later bij het Drielse veer, waarmee je met de fiets of te voet naar de overkant van de Rijn kunt worden gebracht. In de uiterwaarden vallen de oude knotwilgen en het bijzondere hek bij modelboerderij Huis ter Aa op. Via een ijzeren poortje ga ik een trap omhoog dat me terug brengt naar de voormalige uitspanning De Westerbouwing. In het afgelopen uur heb ik een prachtig beeld van deze omgeving gekregen. 

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

De prachtige Italiaanse klinkerweg

Het Drielse Veer

Verslag van de 2e Stuwwaltrail in Oosterbeek

De Achterhoekse delegatie

De Stuwwaltrail in Oosterbeek werd pas voor de tweede keer georganiseerd, maar was na het succes van vorig jaar binnen de kortste keren volgeboekt. Door alle enthousiaste verhalen waren we deze keer met maar liefst 11 personen en wat begeleiding afgereisd uit de Achterhoek. Bijna een thuiswedstrijd, met een klein uurtje reistijd. Dat is wel eens anders. We waren aan de vroege kant, er waren nog maar een paar auto’s geparkeerd in de grote weide die als parkeerplaats diende. Vriendelijke vrijwilligers wezen ons overal de weg en al snel waren we ook voorzien van onze startnummers. Tijd genoeg voor een kletspraatje met een heleboel trailvrienden dus, en die kwamen al snel in grote aantallen aanlopen op het start- en finishterrein. Door het mooie weer en de ontspannen sfeer die zo bij het trailrunnen hoort ontstond er een beetje een festival gevoel, met tenten en muziek overal.

Met ruim 700 deelnemers was het druk aan de start, zo druk dat besloten was om startgroepen in te voeren. In drie groepen zou er gestart worden, met een paar minuten tussenruimte. Ons groepje verdeelde zich over de startgroepen, al naar gelang snelheid en/of ambitie. Zelf was ik wat geplaagd door rugklachten en net genoeg hersteld om in een rustig tempo achteraan mee te hobbelen. Na dat de eerste twee groepen vertrokken waren mochten ook wij dan van start. De snelle mannen en vrouwen waren al lang uit het zicht verdwenen en loopmaatje Emiel en ik gingen in een rustig tempo van start. Binnen een paar honderd meter doken we al het bos in en daar bleven we het grootste deel van de route.

Zo rustig was het echter niet eens bleek toen ik op mijn Garmin keek, maar doordat de eerste kilometers wat afliepen en de adrenaline van de start nog vers was viel ons dat niet meteen op. Na de eerste kilometers kwamen we bij de eerste hellingen, nog niet erg steil maar steil genoeg om ons goed aan het zweten te krijgen. Mijn rug was eerst nog wat stijf, maar voelde gaandeweg steeds beter aan. Emiel had duidelijk zijn dag niet en we besloten uit elkaar te gaan. Ik liep in mijn eigen tempo verder en kwam als snel wat clubgenoten achterop.

Voor een aantal was het de eerste keer dat ze een trail met echte heuvels liepen, maar ze vonden het geweldig. De smalle paden door het bos waren dan ook geweldig. De steilheid van de heuvels nam al snel toe toen we de Stuwwal bereikt hadden. Een aantal keren moesten we zelfs via een trap omhoog en weer omlaag. Dat het erg druk was bleek hier ook wel, de eerste trailfiles bij de trappen waren al gauw een feit. Maar dat kon de stemming niet drukken. Ik deed het rustig aan naar boven om mijn rug te ontzien, maar kon de afdalingen die soms heel lastig waren door de boomwortels en dergelijke lekker vlot naar beneden zonder last te krijgen. Ook de weinige vlakke stukken gingen lekker ontspannen.

Gevolg van mijn rustige start was dat ik, vanaf het moment dat ik lekker begon te lopen, continu mensen inhaalde. Niet dat dat wil zeggen dat het allemaal zo makkelijk ging. De Stuwwal is niet bijzonder hoog (ongeveer even hoog als de Lochemse Berg of de heuvels het Montferland waar ik veel train) maar kenmerkt zich door korte en verrassend steile hellingen. En alle mogelijkheden die het terrein bood werden volop benut door de bedenkers van het parcours. Heel vaak was hardlopend omhoog gewoon geen optie, en moest ik soms zelfs met de handen op de knieën naar boven stampen.

Een echte uitdaging dus, vooral voor de lopers die voor het eerst een trail liepen. Zelf kan ik redelijk overweg met de continue onderbreking van het loopritme, maar links en rechts hoorde ik regelmatig zuchten en steunen. Maar het grote gros van de lopers had tussen het zuchten en steunen door wel een grijns op het gezicht. Ook de geweldige uitzichten als je eenmaal bovenop de heuveltop stond maakten veel goed.

Na 12 kilometer kwam ik bij de verzorgingspost mijn maatjes Rik en Mark achterop. Daar was het beste inmiddels ook wel vanaf, maar ze waren vastbesloten om de finish te halen. De Stuwwal hadden we in ieder geval achter de rug, en de laatste kilometers waren de heuvels weer wat vergevingsgezinder. Ik had nog redelijk wat energie door de rustige start en het feit dat ik met idee keer heuvelop gespaard had en kon goed doorlopen. Stapels lopers haalde ik hier in, meest mensen die de heuvels flink onderschat hadden en nu de prijs betaalden. Ook maatje Peter kwam ik nog achterop, maar aanpikken zat er bij hem ook niet meer in.

Het laatste stuk was toch nog zwaarder dan ik me van de vorige keer wist te herinneren, door een paar kleine wijzigingen waren er toch nog een paar heuvels extra in de route opgenomen. De benen liepen toch nog behoorlijk vol op het eind, maar ik kon een redelijk tempo blijven houden. Bij de finish op 19 km hadden we daardoor zo’n 500 hoogtemeters achter de rug. Niet kinderachtig op zo’n afstand. De Erdinger Alkoholfrei die aan de finish uitgedeeld werd smaakte dan ook geweldig goed. Wat een geweldige dag was het. Waar ik al blij was geweest zonder al te veel klachten over de streep te komen, voelde ik me gaandeweg steeds beter worden.

Na afloop verzamelden we ons op het terrein, waar het inmiddels flink druk was met de lopers die later wedstrijden op de weg gingen lopen. Met de Erdinger en een flesje water kwamen de meesten al weer vrij snel op adem, hoewel sommigen heel diep gegaan waren. Helaas bleken twee personen van ons groepje uitgestapt te zijn, maar gelukkig konden ze door onze begeleider met de auto opgepikt worden. Volgende keer beter! Voor de rest hoorde ik alleen enthousiaste verhalen uit de groep. Wel stuk gegaan, maar toch genoten van de route en de sfeer. Dat smaakt naar meer….

sportieve groet, Andre Bleumink

Foto's en uitslagen van de 2e Stuwaltrail in Oosterbeek

Een trail met hindernissen

De trail werd gelopen in de prachtige omgeving van Oosterbeek, Heveadorp en Doorwerth. Trailfotograaf Mischa Visser was aanwezig om weer een aantal prachtige plaatjes te schieten. 

Klik op de link voor zijn foto's

gallery

deel 1

deel 2

uitslagen

site organisatie

Foto's van de 7e Stuwwalloop in Oosterbeek

Albert de Bakker, winnaar op de 5 kilometer

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

allerlei

5 kilometer

10 kilometer

15 kilometer

10 en 15 kilometer

Jay Sauer, winnaar op de 10 kilometer

Video van de Stuwwalloop in Oosterbeek

Videocompilatie van de 10 en 15 km van de Stuwwalloop in Oosterbeek, door Eric Beatse, de Kiekjesdief

Foto's van de Stuwwal Trail in Oosterbeek - deel 2

Sander van der Hoeff met zijn hondje

Klik op de links voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

 deel 1

deel 2

deel 3

Later in de week volgen nog 2 video's

Dries Pluimers

Foto's van de Stuwwal Trail in Oosterbeek - deel 1

Andre Bleumink en Nicole Hoffman

Bewolkt maar droog weer zaterdagmiddag bij de Stuwwal Trail. Een prachtige trail met ruim 500 hoogtemeters over een afstand van 18,5 kilometer in de buurt van Oosterbeek, Heveadorp en Doorwerth.

Klik op de link voor de foto's van Mischa Visser

fotoalbum

uitslagen trail

site organisatie

Soms moest er op handen en voeten naar boven worden geklommen