De dag dat alles klopte

Bianca bezig aan haar 180 kilometer fietsen

13 september EK Long Distance Almere , dat staat al voor bijna een jaar groot in mijn agenda omcirkeld. Nu is het dan eindelijk zo ver! Na maanden voorbereiding en het (bijna ) strak volgen van Frank z'n schema 's moeten we vandaag maar eens kijken wat er in deze dame van inmiddels toch wel weer 43 jaar jong ( al voel ik me 28) nog eruit kan wringen.Twee weken terug nog een soort van test gehad in Klazienaveen waar ik een mooie tijd neer heb kunnen zetten van 5.02 op de halve. Al was het eigenlijk onder de 5 uur want het fietsparcours was toch wel 93 km ipv 90. Dat gaf me gelukkig wel wat vertrouwen, voelde me ook erg goed die dag. Naarmate 13 september dichterbij kwam hield ik steeds de weersvoorspellingen in de gaten maar dat werd er niet beter op. Koud, wind,en regen maar gelukkig ook nog een klein zonnetje. Mmm Frank zet op schema 10.59 als eindtijd. Ja daag!!Dat gaat me echt niet lukken met windkracht 4/5!

Vrijdag 12 september:

Gelukkig had ik donderdag al een dag vrij genomen zodat ik alle tijd had om mijn spullen rustig in te pakken. Tis altijd wel even dubbelchecken dat je niks vergeet, want als je daar bent en je hebt bijv. de fietsschoenen niet bij je dan heb je toch echt serieus een probleem. Gelukkig word ik er steeds handiger in. Om 11.00 de laatste slok koffie naar binnen werken en op naar Almere want de fiets moet vandaag al ingecheckt worden. Johnny ( mijn trouwe supporter) wil dit avontuur ook niet missen en gaat gezellig met mij mee. Gelukkig zonder oranje rookbommen want die zijn al in beslag genomen op het racecircuit in Spa.

Eerst even startnummer ophalen met de bekende 3 gekleurde tasjes en dan op naar het peperdure hotel Van der Valk dat in een normaal weekend de helft kost. Maar de locatie is perfect. In het hotel aangekomen gauw alles sorteren in de tasjes: Blauw voor de fietsspullen, Rood voor de hardloopspullen en Groen voor de lekker zittende kleding na de race. Hup, stickers op de helm en fiets en een stoere “tattoo”- sticker op mijn arm. Wauw, ik lijk wel een profi…. haha.  Alles klaar dubbel check, voeding komt morgen pas. Veel te bang dat mensen wat in mijn bidons gaan gooien. Je weet het maar nooit.

Nadat de fiets is ingecheckt en timing-chip is opgehaald lopen we door naar de esplanade voor de foto deze staat gepland om 17.00 voor alle EK age-group atleten. Heb gelukkig een NTB EK shirtje mogen lenen van EK kampioen Bjorn Demkes..voel me nu ook beetje een champ. haha. Toch wel leuker om in het oranje op de foto te gaan. En voelt ook wel speciaal om voor het EK deze afstand te mogen doen. Na de foto door naar de pasta party. 2 volle borden pasta naar binnen werken want koolhydraten stapelen! Hier ben ik al dagen mee bezig alleen niet zozeer in de gezonde variant..chips is toch ook koolhydraten of niet? Met volle buikjes op naar het hotel even de laatste spullen klaar leggen en op tijd de ogen dicht want 4.45 gaat de wekker. Ohhh spanning stijgt toch wel een beetje. Hoop dat ik kan slapen.....

Race-Day:

De wekker gaat, maar was niet echt nodig die te zetten. Heb elk uur voorbij zien komen. Maar leg me erbij neer, slapen is altijd lastig voor zo'n grote dag! Met dikke wallen onder de ogen aan het ontbijt. 3 witte bollen met jam en wat appelstroop en een bakkie thee. Meer krijg ik niet weg, Johnny zit heerlijk aan de eieren met spek. Hopelijk kan ik straks nog wat eten. Rond 6 uur rijden we naar de parkeergarage. Daar spring ik achterop de fiets bij Johnny zodat ik bij de wisselzone die wat verderop ligt de bidons en de gelletjes kan toevoegen bij mijn fiets. Mijn wetsuit trek ik al met liefde gedeeltelijk aan want het is best fris. 7.15 laatste toilet bezoek, gelletje naar binnen en een dikke knuffel van Johnny die me veel succes wenst.

Spanning stijgt en geen zin om het koude water in te gaan en al helemaal niet met die golven. Twijfel schiet door mijn hoofd: ik word hopelijk toch niet misselijk van die golven?? Nou kom op Bianca laat je niet gek maken, je hebt ook in de zee gezwommen. 7.30 here we go!!! 2 rondes totaal 3.8 km waarvan de eerste ronde nog redelijk rustig omdat de volgende groep open race L.D 10 min later start. De 2de ronde wordt het helaas alweer wat drukker maar ik weet me gelukkig goed rustig te houden en proberen in mijn ritme te blijven. Zonnetje begint al wat te schijnen waardoor het regelmatig even oriënteren is waar is de uitgang. Yes… eindelijk het water uit na 1 uur en 24 min. Zelfde tijd als 2 jaar terug maar nu zeker meer golven dus daar ben ik wel ok mee.

Nu door naar mijn favoriete gedeelte 180 km fietsen. Wetsuit uit, windstopper aan en mouwtjes want het is nog maar 14 graden. Gelukkig schijnt de zon nog, maar weet dat de wind het stuk minder aangenaam gaat maken. Het gedeelte op de dijk gaat heerlijk!!De wind gedeeltelijk in de rug. Fiets met gemak zo rond de 39, 40 km per uur. Dit mag voor mij de hele route wel!! Maar helaas zodra ik van de dijk rechts af moet is het gebeurd met de pret. Stoempen tegen de wind in en proberen tempo hoog te houden maar niet te veel de kracht erin te gooien want dan moet ik het straks met lopen bekopen. Goed blijven drinken, gelletje erin. Probeer me aan het voedingsplan te houden want dat ging 2 jaar terug niet zo goed. Te weinig gedronken achteraf.

Laatste stuk van de eerste ronde ook weer even de wind in de rug. Yes, we zitten weer op de Dijk! Gas op de lolly!  De boys van Woest en Johnny staan mij aan te moedigen. Heerlijk gevoel. Dan weer het vervelende stuk tegen de wind in die zojuist nog wat meer is aangewakkerd. Tuurlijk mij krijg je niet klein(er)! Laatste paar km weer op de dijk waar ik normaal de wind in de rug heb zie ik hele donkere bijna zwarte lucht voor me ..oh jee dat ga ik niet meer redden om daar droog uit te komen. Hagel, klap onweer, regen, harde wind van alle kanten. Ik durf en kan niet harder fietsen dan 24. Ik kies voor veiligheid en neem geen risico. Op naar de wisselzone. Na 5 uur en 25 min met 33 km/u gemiddeld per uur stap ik van de fiets. Had gehoopt wat sneller te kunnen fietsen maar leg me erbij neer, want met deze omstandigheden is het lastig. Of meer lef en je ligt daar ergens in de bocht in de kreukels.

Doorweekt van de bui trek ik toch voor de zekerheid maar even droge sokken aan. Met natte sokken een marathon lopen lijkt me geen goed plan. Kost wel wat extra tijd maar met blaren lopen is het sowieso een lijdensweg. Laatste voeding mee en dan beginnen aan het laatste gedeelte 4 rondes van 10 km met 1ste ronde een aanloopstuk waardoor je bijna op de 42 km uitkomt. Eerste ronde moet ik even mijn ritme zien te vinden voor mijn gevoel nog te hoog in de ademhaling. Km tijden van 5.00 en zelfs daaronder is heel mooi maar moet dit natuurlijk wel lang vol kunnen houden. Na een paar km kom ik in mijn ritme. Wel steeds gevoel te moeten plassen maar ik denk probeer het nog even uit te stellen. Wil liever niet stoppen. Ik haal veel mensen in dat geeft een positieve vibe. Op het heen en weertje op de brug lekker in de beat van de DJ 's bij de Woest tent. Daar staan mijn mede triathlon-maatjes en Johnny mij aan te moedigen. Je gaat lekker Bianca!! Ja dat ga ik ..maar nu moet ik toch echt zo even plassen. De eerstvolgende dixie pak ik, natte trisuit uit en weer aan trekken is een uitdaging. Voel me wel beter zo zonder een volle blaas.

Nu mijn ritme weer oppakken en blijven eten en drinken. De verleiding is er soms wel om te gaan wandelen omdat je het anderen ook ziet doen. Maar ik heb er eigenlijk geen reden voor. Geen kramp of iets. Ben alleen de gelletjes een beetje beu en ga verder op stukjes banaan. Mijn maag begint iets te protesteren maar het is nog te doen. De laatste ronde in. Weer langs Woest. Yes, wat is dat fijn deze muziek en aanmoedigingen geeft me energie! Laatste 2 km in,  Daan ziet me aan komen rennen en rent een stukje mee hij zegt. Bianca je gaat heel goed!! Je bent 3de in de open serie AG en 1ste Ek AG...ik zeg nee echt? Wauw dat geeft me vleugels nog even iets meer gas erbij, ik kan het niet geloven! Op naar de finish ...is het onder de 11 uur ? Vast net niet.... oh wat zie ik nu 10.45? Wat ? Oh wat ben ik blij en kan het niet geloven. Dik onder de 11 uur. Mijn dag kan niet meer stuk. 1ste op EK in mijn agegroup, 1ste Nk Age-group en open series 3de age-group.  En een dikke PR in 2022 11.37 nu 2025 10.45. Big smile van oor tot oor!  Zo trots dat ik dit eruit heb kunnen halen vandaag. Loon na werken zeggen ze.

Bij de finish krijg ik de felicitaties van Ferdinand en Robert ( mede triatleten van Frank) die zelf de halve hebben gedaan, toppers!! Ze hebben nog even op mij hebben gewacht. Super tof! Waar is Johnny , ik zie Johnny niet. Jaaa…. daar is ie! Ontlading, blijdschap alles komt samen even een dikke knuffel. Gelijk een nachtje bijgeboekt in een hotel in de buurt want morgen mag ik zomaar op het podium bij dit grote evenement! Europees kampioen (40-44) joehoee! Wat een dag! Zondag sta ik daar dus het Wilhelmus mee te blèren, heel bizar!! En krijg ik mijn welverdiende gouden medailles. Trots!

Bij deze wil ik Frank Heldoorn bedanken voor z'n trainingsschema's en dus het beste eruit te halen. 'Trust the process, enjoy the outcome !'  En Woest natuurlijk, die er weer voor heeft gezorgd dat de fiets weer tip -top in orde was! En alle aanmoedigende supporters die daar ook de hele dag in weer en wind hebben gestaan. Alle appjes, kaartjes, bloemen en lekkere snoepjes die ik heb gekregen. Nu even bijkomen en nagenieten! En dan... langzaam weer nieuwe plannen maken en op zoek naar sponsoren voor deze dure hobby..  suggesties ?

Sportieve groet, Bianca Piek-Ruesink

Piek is 'onverwachts' Europees kampioene

Bianca Piek

Bianca Piek deed onlangs mee aan het EK triatlon in Almere. De Aaltense verbeterde niet alleen royaal haar persoonlijk record, ook werd ze tot haar eugen verrassing Europees kampioen in haar leeftijdscategorie en tevens Nederlands kampioene. In gesprek over haar bijzondere carrière, wat er allemaal bij komt kijken om op hoog niveau aan triatlon te kunnen doen en de planning voor 2026.

Door Remko Alberink

Titels halen terwijl je helemaal niet bezig bent met klasseringen, maar louter geniet van je sport. Het overkwam Bianca Piek (43 jaar) recent in Almere.

Carrière

De gedachten gaan op verzoek allereerst even terug naar het begin van haar carrière. "Ik heb ooit meegedaan aan de Tristan Hoffman Challenge, toen hebben we de Col du Galibier beklommen, heel indrukwekkend", stelt Piek. "Daar kwam ik ook de familie Brethouwer tegen. Robert deed aan triatlon en zo ben ik met de sport in contact gekomen. Piek loopt intussen bij AVA'70, fietst bij 't Muurtje en zwemt bij Natare in Aalten. "Dat zwemmen moest ik echt leren ontdekken. Na een baantje borstcrawl was ik in het begin al kapot. Het onderdeel zwemmen blijft voor mij ook best een struggle, het heeft namelijk heel erg met de techniek te maken." Haar eerste wedstrijd was ooit in Bredevoort. "Ik weet nog dat dit een achtste triatlon was, het exacte jaartal weet ik niet meer hoor."

Hele triatlon

Sindsdien boekte ze jaar na jaar progressie, en deed mee aan kwart- en halve triatlons. In 2022 en 2023 nam ze in Maastricht en Almere deel aan haar eerste twee volledige triatlons. “Ik heb wel eens gedacht dat het nooit wat zou worden, maar ik ben intussen besmet met het triatlon-virus. Ik houd ervan mijn grenzen te verleggen."

Haar trainingen vergen veel tijdsinspanning. "Het is nu off-season, dus het trainen is nu voornamelijk bijhouden. Dat kost me acht uur per week. In het seizoen werk ik naar wedstrijden toe, dan ben ik wel tien tot twintig uur met trainingen bezig”.

Werk

Dat is goed te combineren met haar werk. "Ik werk drie dagen per week in Breedenbroek als montagemedewerkster bij WN Kozijnen & Prefab Wanden. Op woensdag en vrijdag heb ik vrij en plan ik vaak mijn langere duurtrainingen." Wie denkt dat de hele triatlon (3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en 42,195 kilometer hardlopen) louter het uitvoeren van drie kunstjes is, heeft het goed mis. “Zo train ik bijvoorbeeld ook vaak op de overgang van het fietsen naar het hardlopen", legt de Aaltense uit. "Anders krijg je zogenaamde zwabberbenen. Dan zien de mensen in de buurt me eerst wegfietsen en kom ik weer terug om twintig minuten te gaan hardlopen, pak ik daarna de fiets weer, om na een rondje weer terug te komen en opnieuw hard te lopen. Die mensen snappen er dan helemaal niets van. Al trainende luistert ze naar muziek van onder meer Coldplay en U2. "En bij echt pittige trainingen luister ik naar DJ Tiësto. Dat vind ik mooi."

Almere

In Almere was het winderig enkele weken geleden, toptijden waren er niet te verwachten. "Ik had me ook ingeschreven voor het EK, maar had daar geen verwachtingen van. Die tijden van de vrouwen in mijn leeftijdscategorie waren zoveel sneller." Onderweg was ze ook in het geheel niet bezig met het behalen van een goede klassering. "Nee, uitlopen en finishen was mijn doel, een persoonlijk record zou daarnaast heel erg mooi zijn. Een paar kilometer voor de finish veranderde haar mindset. "Toen kreeg ik vanaf de kant mee dat ik eerste lag in mijn categorie, dat gaf me vleugels de laatste twee a drie kilometer. Piek finishte in 10 uur, 45 minuten en een handvol seconden. "En dan te beseffen dat ik al heel erg blij was geweest met een tijd van onder de 11 uur, ook vanwege die harde wind die er stond. Dat is toch geweldig."

2026

Intussen heeft ze haar blik op 2026 gericht. "Ik wil wel graag meedoen aan Iron Man van Luxemburg, dat is een halve triatlon. Mogelijk dat ik me daar weet te plaatsen voor het WK 1/2 triatlon dat in Nice gehouden wordt. En als dat niet lukt kan ik me altijd nog inschrijven voor een hele later dat jaar." Wie haar spreekt, merkt dat ze nog lang niet klaar is met de haar zo geliefde sport. "Nee hoor, zolang ik me goed blijf voelen en het daarnaast ook te betalen blijft, wil ik doorgaan. Triatlon is namelijk wel een dure sport, maar gelukkig heb ik goed materiaal." (bron)

Trihard Almere triatlon over de Olympische afstand

Cindy Brusse en Danny Boom

De 1e triatlon van het seizoen op zaterdag 10 mei 2025

Een paar maanden geleden leek het me een moeizame opgave aangezien ik tijdens elke loop en fietstraining spierpijn had in beide benen, wat niet uitnodigde om vlotter te bewegen en het eigenlijk ook onmogelijk maakte. De benen waren dus hopeloos, maar met mijn armen was tijdens het zwemmen niks mis. Wat zou er toch aan de hand zijn? Meerdere theorieën passeerden de revue, maar gelukkig is het lek boven water en is er een einde gekomen aan het ongemak en gaat het sinds 1 maand allemaal weer prima! Dus…veel zin om mee te gaan doen in Almere!

De omstandigheden zaten goed mee. De zon scheen, de temperatuur was heerlijk en er stond weinig wind. Alleen…de dagen ervoor was het nog niet erg warm geweest dat maakte dat de watertemperatuur slechts 15 graden was. Een verplichte wetsuit-zwem dus! Bij het inzwemmen had ik even een koud hoofd, maar na het startschot had ik nergens meer last van. Het waren 2 rondes van 750m zwemmen en vooral clubgenoot Danny moest goed opletten, want die zwom voorop! Na 2 rondes stond ik als 7e op het strand en haastte me met zandvoeten naar mijn fiets.

Ik was als 1e dame de wisselzone uit en na een Parijs-Roubaix keien stukje (in de eerste serie verloren nogal wat atleten hun bidon) zette ik de klok aan en begon aan de 44 km fietsen. De power voelde goed in de benen zonder spierpijn(!) en ik trapte heerlijk in het rond op het Canyon tijdrit monster. In de 2e ronde werd het vermakelijk op het parcours want daar reden mensen van de 1e serie die ik inhaalde. Dat was een welkome onderbreking van de toch wat lange rechte weg: er naar toe rijden en er voorbij er naar toe rijden en er voorbij enz enz. Na 44km fietsen mocht ik de fiets weer ophangen en gaan lopen. Poehhh, dat voelde meteen heeeeeel zwaar. Misschien had ik een beetje te enthousiast gefietst, oeps.

Tijdens het fietsen heb ik geen enkele keer naar de snelheid gekeken en dat besloot ik ook maar niet tijdens het lopen te doen, ondanks dat het piepje van het horloge elke kilometer me erop attendeerde. Gewoon maar doorlopen, 4 rondes van 2.5km lang. Steeds aftellen… nog 5 verkeersdrempels heen, keerpunt, 5 verkeersdrempels terug, de bult af naar het begin en dan de volgende ronde in. Uiteindelijk was daar de finish! En 2e dame overall, joepie! Geen idee wat mijn snelheden waren, dat zou ik thuis pas zien bij het uploaden van de gegevens uit het horloge.

En wat viel het mee!

1.28/100m gezwommen, 34.6km/u gefietst en 4.45/km gelopen (het gevoel tijdens het lopen was als 5.10/km, reden om ook niet te kijken op het horloge)

Nu eerst even herstellen en dan over 2 weken de halve triatlon van Nieuwkoop! Op de foto met Danny Boom, 1e zwemmer, 1e op de fiets binnen (41km/u, ook op een Canyon tijdritmonster), en 2e overall geworden.

Cindy Brusse

Geweldige prestatie Angelique Vrijdag op hele Triathlon van Almere

Angelique Vrijdag op haar laatste onderdeel, de Marathon

September 2021. Mijn eerste halve triatlon in Almere. Eigenlijk zou mijn eerste halve triatlon in Hoorn zijn in juni 2020, maar we weten allemaal waarom deze niet door is gegaan. Deze werd door geschoven naar juni 2021, maar ik had niet het idee dat dit dan zou doorgaan. En dat was uiteindelijk ook zo. Het werd weer verplaatst, nu naar september 2021. Ik had me inmiddels ingeschreven voor een halve triatlon in Almere.

Ik ging zonder verwachtingen naar Almere en uiteindelijk ging dit redelijk goed. Tijd van 5:54:42 niet ontevreden mee. Stiekem begon het toch ook een beetje te kriebelen, zou ik een keer een hele triatlon gaan doen. Zou ik dat kunnen? Mijn trainingsmaatjes gaven me een zetje in de goede richting door aan te geven dat ik dat wel zou kunnen (Mirjam en Bianca bedankt). Dus toch maar opgeven voor de hele triatlon in Almere op 10 september 2022.

Nu uitzoeken hoe en wat qua schema. En uiteindelijk contact gezocht met Evert Scheltinga. Toch niet de minste in de triatlon wereld. Kort intakegesprekje gehad en besloten om 1 januari 2022 te beginnen met het schema.

Net voor Kerst 2021 komt de vraag of ik mee wil doen met een nog op te richten triatlon dames team van Woest sport Borculo. Dit leek me helemaal geweldig, maar ik vraag me af of ik daar goed genoeg voor ben, en qua timing misschien ook niet helemaal handig. Overleg gehad met Evert, en besloten om deel te nemen. We zijn met voldoende dames, dus een keertje een wedstrijd overslaan moet dan kunnen.

Op 1 januari begonnen met het schema van Evert. Fijn om met een schema te kunnen trainen, zeker de pittige interval op de fiets, die heb ik zeker nodig om een betere fietser te kunnen worden. Door persoonlijke omstandigheden was het eerste kwartaal van 2022 erg zwaar, ziekte bij een naaste maakte het trainen soms zwaar maar aan de andere kant gaf het ook weer afleiding. Vaak getwijfeld of ik hier wel me door moest gaan. Maar Jeroen gaf me toch steeds weer een zetje in de juiste richting.

Half mei hebben we als dames team de eerste wedstrijd in Enschede, een team time trial (1/8 afstand). We zijn als team de hele wedstrijd bij elkaar gebleven en hand in hand de finishlijn over. Echt even een kippenvel moment. En zonder samen getraind te hebben als team, zijn we toch 6e van de 16 teams in onze divisie geworden. Toch best een mooi resultaat.

De tweede wedstrijd met het team is in Groningen vier weken later, dit is een OD afstand (zwemmen 1,5 km, fietsen 45 km en lopen 10,5 km). De wissel van het water naar het fietsen ging niet soepel, kramp in de bovenbenen, en probeer dan maar eens schoenen aan te doen. Mijn totale tijd hier was 2:57:31. Tevreden mee, meer zat er niet in.

26 juni was mijn 2e halve triathlon, de Ironman 70.3 in Hoorn. Zwemmen was drama, wat een golven, soms bijna eng. Fietsen was goed te doen, en lopen gingen prima. Mede dankzij het schema van Evert maar zeker ook door de gezamenlijke trainingen met André Bleumink ben ik een stuk sneller geworden in het lopen. En met een totaal tijd van 5:38:17 ben ik best tevreden en vijfde in mijn age group.

Een periode van intensief trainen volgt. De trainingen zijn leuk en afwisselend. Maar alle trainingen alleen is soms wel eens lastig. Vijf weken voor Almere raak ik geblesseerd, na een flinke val tijdens het lopen. Na 2 weken naar de huisart, en hij geeft aan dat ik een rib flink gekneusd heb of misschien gebroken. Voor de behandeling maakt het niets uit, er is geen behandeling voor. Gewoon afwachten of het minder wordt. Maar zwemmen gaat nu niet lukken en ook lopen is pijnlijk. 2 weken voor de wedstrijd weer gezwommen, het gaat wel, maar niet geheel pijnvrij. En of het dan nog niet genoeg wordt ik de maandag voor de wedstrijd grieperig, hoofdpijn, keelpijn en verkouden. Toen dacht ik, laat maar, ik blijf thuis. Dat gaat niet meer wat worden. Ik wordt er een beetje verdrietig van. 8 maanden getraind, en dan toch niet kunnen starten. Ik besluit toch te gaan en zie wel hoe het loopt.

Op vrijdag vertrekken we naar Almere om de fiets in te checken. Spullen op de plaats en dan lekker ergens eten. Zaterdagmorgen gaat de wekker al vroeg, maar van slapen kwam toch niet veel, flink zenuwachtig. Zwemmen is een massa start, niet echt optimaal. Na ongeveer 3 km begin ik mijn rib wel weer iets te voelen, maar het is nog te doen. Tijdens de eerste wissel al kramp gevoel. Naar de fiets en met de fiets aan de hand naar de start streep, het is een behoorlijk stuk op de fietsschoenen. Eerste ronde fietsen gaat redelijk goed, het is druk op het parcours, maar dat vind ik wel fijn. De tweede ronde lijkt er voor mijn gevoel veel meer wind te staan. Dat wordt later ook wel bevestigd door mede lange afstand triatleten. Dan nog lopen, dat is er één om snel te vergeten. Steeds weer kramp in mijn linker bovenbeen. Maar de aanmoedigen van Jeroen en alle anderen waren geweldig. Dat helpt mij er echt doorheen. Uiteindelijk na 12,5 uur kom ik over de finishlijn. Wat ben ik blij dat ik het gehaald heb.

 Angelique Vrijdag

Geweldige prestatie Mirjam Lammers op hele triatlon van Almere

Binnen 12 uur komt Mirjam over de finish!

Raceverslag Hele triathlon Challenge Almere – Amsterdam - 12 september 2021

Om 05:00 uur gaat de wekker. Ik spring uit bed. Eindelijk het is raceday! Jeroen en Isa zijn ook al wakker. Ik ga ontbijten en daarna plakt Jeroen de tattoos op mijn onderarmen en een op mijn kuit. Ik pak mijn spullen en we gaan vanuit ons huisje in Biddinghuizen naar Almere. Dochter Isa en hond Dex gaan ook mee. In Almere aangekomen is er eerst nog een controle of de tattoos goed geplakt zijn, de enkelband om is en of ik mijn Nederlandse trisuit wel aan heb. Ik doe namelijk via de triathlonbond met het WK in mijn agegroup mee. Dan mag ik naar mijn fiets. Ik plaats de bidons en check nog even goed in welke rij de fiets staat. Het is druk met atleten en zo in de schemer heerst er een magische sfeer. Snel ga ik nog even de wisseltent is om mijn tassen te checken en om mijn voeding voor het hardlopen in de runbag te doen.

De start

Langzaam loopt het startvak voor de dames vol. Om 08:00 uur wordt er gestart met een rolling start. Elke 10 seconden starten dan 4 deelnemers. Dat is fijn want hierdoor geen gevecht in het water. En dan ineens een paar minuten over acht is het mijn beurt. Het gaat nu echt gebeuren!

3,8 km zwemmen

Zwemmen is niet mijn sterkste onderdeel. Maar het is wel lang, 3,8 km, verdeeld over 2 rondes. Ik probeer lekker in mijn slag te komen en goed te navigeren. Het zou zonde zijn om teveel meters te zwemmen. Dit lukt aardig. Aan het einde van de eerste ronde gaat het door de golfslag lastig. Maar voor dat ik het weet zit ik in de tweede ronde. Ik blijf gewoon rustig doorzwemmen en dan aan het eind van de tweede ronde mag ik naar de finish. Maar wat duurt het lang. Ook hier weer last van die golfslag. En dan eindelijk ben ik er. Binnen 1:30 uur. Dat is voor mij een prima tijd. Ik klim het water uit, ren over de registratiemat en zoek mijn tassen in de wisseltent.

Wissel 1

Zo snel mogelijk probeer ik mijn wetsuit uit te doen en trek mijn sokken en fietsschoenen aan. Doe mijn helm en zonnebril op en mijn startnummerband om. Daarna ren ik naar mijn fiets, dat is nog best een eind. Ik pak mijn fiets en ren naar het startpunt van het fietsen. Pas over de registratiebalk mag er gefietst worden.

180 km fietsen

Als ik op de fiets zit denk ik YES het zwemmen zit er op en nu ga ik lekker 6 uur fietsen. Het eerste stuk gaat over het fietspad, daarna langs het Gooimeer en nog een heen en weertje om uiteindelijk aan de 180 km te komen. De eerste 20 km kom ik er maar moeilijk in. Mijn hartslag is te hoog en ik kan niet mijn ritme vinden.

Totdat ik op de dijk bij het IJsselmeer ben. Hier gaat het lekker, de wind mee en ik kom tot rust. Ook de hartslag zit nu in de gewenste zone. Ik kijk om mij heen en geniet van het fietsen. Het is mistig en de Oostvaarder Plassen hebben daardoor iets magisch. Ik hou mij netjes aan het voedingsplan; elke 20 minuten een slok gel en af en toe een halve reep. Ik word ingehaald door andere deelnemers en soms haal ik zelf iemand in.

Voordat ik het weet zit de eerste 45 km er op en fiets ik via de Polder weer terug naar Almere. Oei hier merk ik wel meer van de wind. Gewoon rustig doorfietsen. Na 90 km ga ik de tweede ronde in. Ik fiets nog steeds lekker. Weer langs de dijk van het IJsselmeer en terug door de polder. De wind staat nu iets anders waardoor ik in de polder minder tegenwind heb. Bij 160 km wordt het toch wat zwaarder. Bij het Gooimeer wind tegen en ik zie mijn tempo zakken. Maakt niet uit gewoon rustig doortrappen. Voor mijn gevoel duurt het lang voordat ik de afslag naar het centrum van Almere in kan. Ik heb zin om te gaan lopen. Ik ben zo benieuwd hoe dat voelt. Eindelijk zie ik de afslag en dan gaan de laatste kilometers in. En dan ben ik er. Net voor de balk stap ik af.

Wissel 2

Na het afstappen loop ik naar mijn plek waar ik mijn fiets terug hang. Ik doe mijn schoenen uit en ren op mijn sokken naar de wisseltent. Snel doe ik mijn fietsspullen in de tas en trek schone sokken en mijn schoenen aan. Pet op en voeding mee. Voor dat ik het weet ben ik op het loop parcours.

42 km hardlopen

Ik loop over de registratiemat en mijn tijd voor de marathon gaat in. Het eerste stuk over de Esplanada gaat een beetje omhoog en er staan veel mensen! Binnen de 1^e km zie ik ook mijn coach Bernard Hilferink. Hij vraagt hoe het gaat en ik zeg goed! Hij rent een stukje mee en zegt ‘het is gewoon een lange duurloop’. Niks meer en niks minder. Ik hou van lange duurlopen want dan hoef ik niet zo hard te lopen. Dus loop ik in een rustig tempo door. Even schiet er door mijn hoofd dat het wel 6 rondes van 7 km zijn en dat dat toch wel erg ver is. Snel zit ik met mijn gedachten weer in het hier en nu. Ik loop lekker en de kilometers vliegen voorbij. Ik loop op de goede hartslag en neem elke 20 minuten een slok gel. En wat staan er veel mensen aan de kant. En ze roepen steeds ‘Lammers!’ wat ga je goed en het ziet er goed uit! Toch wel leuk een trisuit met mijn naam er op. Dan zie ik een groep meiden met een bord waar ik heel erg om moet lachen ‘Smile if you peed on your bike’. Haha.

In het tweede rondje denk ik holy shit ik loop gewoon een marathon en dit heb ik nog niet eerder gedaan. En ik heb ook al 180 km gefietst en een heel eind gezwommen. Even word ik er emotioneel van maar al snel heb ik weer een lach op mijn gezicht.

In de derde ronde krijg ik toch last van kramp in mijn zij of buik? Mijn lijf is klaar met al die gelletjes. Gelukkig zie ik Bernard en hij zegt dat ik cola moet gaan drinken. Dus dat is wat ik doe, ik ga aan de cola. En dan ben ik op de helft, nu nog 21 km. Ik ben vooral benieuwd wanneer het echt zwaar gaat worden. Maar ook het 4^e en 5^e rondje loop ik de kilometers gewoon weg. En ik loop nog steeds op cola. Ik zie Bernard weer en zeg dat het nog goed gaat maar wel langzamer. Hij zegt gewoon door gaan en niet op de tijd letten dat is niet belangrijk. En dan gaat de 6^e en laatste ronde in. Deze is zwaar. Maar ik weet nu zeker dat ik de finish ga halen. Ik zie steeds meer deelnemers wandelen. Zelf wandel ik even bij de drankposten. Zo’n 400 meter voor de finish zie ik Bernard weer en hij roept dat als ik even goed doorren ik nog binnen de 12 uur finish. Huh? Binnen de 12 uur, klopt dat wel? Ik mijn gedachten zou ik rond 12:15 uur finishen. Maar mijn tijden op mijn horloge kloppen niet helemaal en ik kan ook niet meer rekenen. Hij roept ‘JA, doorrennen!’

De finish

Dus ik zet nog even een ‘sprintje’ in en dan zie ik de finish. Wauw ik ben er. Het is gelukt! De man die mij opvangt zegt, gefeliciteerd en mooi binnen de 12 uur. Nee echt? En dan zie ik het op het bord, ik ben gefinisht in 11:58 uur. Later zie ik dat ik de marathon in 4:16 uur heb gelopen. Het verval viel dus wel mee. Ik krijg een mega grote medaille en finishershirt. Er is een heel buffet met eten maar ik hoef niks. Voor de vorm neem ik een bekertje water en  een tucje. Haal dan snel mijn tassen en fiets op. Buiten het evenemententerrein staan Jeroen, Isa en hond Dex mij op te wachten. Ze zijn superblij en trots op mij! En ik ben trots op hen. Zij hebben mij in de weg naar de triathlon zo goed gesteund dat ik alle trainingen kon doen. Met hun steun, het schema van coach Bernard en mijn eigen sterke focus is het vandaag gelukt.

Weer terug in ons huisje ga ik eerst lekker in bad. Als ik beneden kom staat er allemaal lekkers op tafel. Maar ik heb nog niet zo’n trek. Ik pak mijn telefoon en zie dat die ontploft is met appjes. Wauw wat hebben er veel mensen meegeleefd. Ik word er stil van. Langzaam komt het besef wat ik gedaan heb. Ik ben gefinisht op een hele triatlon, een droom die is uitgekomen!

Mirjam Lammers

Het uitstapje dat NCK heet

Linda, Herlinda, Femke en Rienke

Naast hardlopen bij AVA’70, fiets ik sinds augustus 2018 soms ook mee bij de Peddelaars. Omdat wielrennen eigenlijk ook heel leuk is. Een mooie combinatie om deze twee sporten naast elkaar te beoefenen. Afgelopen zaterdag was het jaarlijkse NCK in Dronten waaraan ik, samen met Herlinda, Femke en Rienke namens de Peddelaars mocht deelnemen. NCK staat voor Nationale Club Kampioenschappen, welke worden verreden in de vorm van een ploegentijdrit. Damesteams mogen uit maximaal 4 rensters bestaan, waarbij er minimaal 3 rensters moeten finishen. De afstand die afgelegd moet worden is 34.3 km. Eind juni een appje met de vraag of ik mee wil doen aan het NCK? Pfff, ik ben nog geen jaar lid van de Peddelaars, zit net op de fiets. Manlief reageert gelijk enthousiast: Gaaf! Moet je doen! Mmm ja? Durf ik dat? Niet langer nadenken en gelijk maar reageren dat ik de uitdaging aan wil gaan. Waar ben ik aan begonnen?

Begin juli eerste gezamenlijke training, tempoblokjes bij Ruurlo. Iet wat onwennig gaan we van start, coach en trainer Han geeft tips en adviezen. Het begin is er. De week erop worden de plannen en verwachtingen besproken met de trainer. Begin van de avond wordt doel vastgesteld op niet als laatste eindigen. Als we weggaan staat er: gemiddelde van 40 km/u! Ergens daar tussen ben ik afgehaakt, ik laat het maar over me heen komen. Het is nog lang geen 28 september. Met een gevulde agenda met trainingen en een tas vol pillen verlaten we het huis van Han.

Augustus: De trainingen worden nu echt serieus. Tijdens de welverdiende vakantie van Han wordt trainer Peter ingevlogen. Ook hij laat ons flink over de Batsdijk trappen. De intervalblokken worden steeds wat langer en stiekem doet hij er nog wat extra minuten bij. Moe en met volle bovenbenen concluderen we dat we progressie boeken. Als team goed samenwerken en er ook nog plezier aan hebben. Nu begint het echt leuk te worden.

September: Het wordt professioneel! Trainen achter de auto bij Han. Hoe dicht kunnen we er achter? Zelf niet goed kunnen zien wat er aan komt, kwestie van vertrouwen dan maar. Vervolgens komen de oortjes uit het koffertje. Nu lijkt het net echt. Bemoedigende worden in het oor gefluisterd krijgen van de trainer die er rustig met de auto achteraan rijdt.

Zondag 15 september: generale, vandaag gaan we de volledige afstand, 35 km op tempo fietsen. Kofferbak gaat los, oortjes worden geïnstalleerd, tijdrithelmen worden uit de doos gehaald. Als Teletubbies gaan we van start. 35 km afzien, trappen tegen de wind, dikke boven benen maar stug volhouden want hé we zijn een team, kan ze niet laten stikken. Dan in de laatste km via je oortje Hélène Fischer horen met Atemlos... om uiteindelijk de woorden te horen: En klaar, goed gedaan dames. Gelukt en met een mooi gemiddelde! Dit geeft vertrouwen.

Zaterdag 21 september staat er een training in Dronten op het programma. Dit blijkt eigenlijk gewoon een gezellig dagje uit te zijn, lekker op het terras koffie met appeltaart en lunchen in het zonnetje. Ach en tussendoor nog even het rondje fietsen, parcoursverkenning: hoe lopen de bochten, waar fietsen als de wind uit die hoek komt maar bovenal genieten van het uitzicht op de dijk. Kortom een leuke dag, die goed is voor de teambuilding. Laatste week voor de race. Het weer slaat om, wind en regen, de herfst heeft zijn intrede gedaan. Laatste training wordt in de regen afgewerkt. Als het zaterdag maar niet regent.... Snelpakken worden geregeld, blitse sokken en overschoenen worden gesponsord door een anonieme sponsor (schijnt redelijk te kunnen masseren en met tape overweg te kunnen). 

En dan is het zover, zaterdag 28 september: De Dag, vandaag moet het gebeuren. Na een korte en onrustige nacht vertrekken we richting Dronten. De zenuwen gieren door ons lijf, bij de laatste rotonde twijfelen we nog even of we niet beter rechtsomkeert kunnen gaan. Wat staat er een wind! Als ware profs worden we opgewacht door de ploegleider en verzorgers. Tentje staat, stoeltjes zijn uitgeklapt. Eerste bidonnetje met ja met wat eigenlijk wordt ons aangereikt, braaf drinken we het op. Paar capsules als toetje na. Dan moet er in gefietst worden, halverwege worden we teruggeroepen en krijgen we tampons in de neus gedrukt, alsof we klare eucalyptus inademen en weer verder met in fietsen, wat nog niet meevalt met die watten in je neus.

Dan wordt het tijd om richting start te gaan. De beentjes worden nog even snel ingevet, zodat de spieren goed warm blijven. Twee ampullen met powerdrank mee, net voor we het podium opgaan horen we in ons oor: dames het is tijd voor de bomba. Ampul 1 wordt naar binnen gewerkt. Dan het podium op. Oef wat hoog, als ik dat maar durf. Tijd van nadenken is er niet, er wordt afgeteld en daar gaan we. De eerste paar km vol adrenaline van de spanning. Dan komen we in ons ritme. Echter voor even maar, we draaien de dijk op. Wat een WIND! We waaien bijna het Ketelmeer in. Hoe gaan we dit volhouden. Ik kijk op mijn tellertje, 18 km erop zitten, we zijn over de helft. Het moet lukken, volhouden. Keerpunt op de dijk, helaas geen wind achter. Tijd voor ampul 2, de turbo. We stampen door en dan eindelijk draaien we Dronten in en zien de finish. We hebben het gefikst en mooi als team kunnen fietsen. Euforie volgt, trots dat we het samen hebben volbracht.

Herlinda, Femke en Rienke: bedankt voor deze fantastische ervaring! Uiteraard zou dit alles niet gelukt zijn zonder de geweldige ondersteuning en begeleiding van Han, Peter en Geert. Dank! Volgend jaar weer?! We zullen zien, maar nu eerst weer de hardloopschoenen aan!

Linda Scholten

Team Brethouwer: Almere als mijlpaal om het leven te vieren

Het ontploffende stadion tijdens onze finish was haast hemels

Deelname aan de CAA Middle distance als  mijlpaal om het leven te vieren en onze dankbaarheid vorm te geven. Hoe het in elkaar zit willen we graag in beknopte vorm met jullie delen. 15 jaren gelden werd Noah de Captain van ons team geboren met het Caudaal regressie syndroom. Om het niet al te ingewikkeld te maken; zijn onderlichaam is  niet goed ontwikkeld en daarmee ontwikkelde zijn zenuwstelsel ook niet volledig. Met o.a. als gevolg dat hij niet kan lopen, nog wat klein is voor een 15 jarige en hij slecht hoort en ziet. En praten doet hij vooral met gebaren en door z’n mimiek.

We zouden het lijstje nog veel langer kunnen maken maar we kijken samen liever naar wat hij wel kan. Dat is dan ook het begin geworden van onze bijzondere reis. Medici gaven hem na z’n geboorte slechts één dag. Dat gaf nog al wat paniek om ons heen. Maar wij waren bovennatuurlijke rustig en kalm. In het heetst van de strijd accepteerden wij de situatie onmiddellijk zonder enige reserve.

Dat leverde ons erg veel weerstand op en vooral veel gesprekken waar het kort gezegd ging over het ontbreken van enige realiteitszin aan onze kant. En logischer wijze had men volledige gelijk. Maar gelukkig zijn de wonderen de wereld niet uit. Na zeven maanden voor gek verklaard te zijn kwam er een breekpunt. Lamgeslagen door de constante negatieve berichten en het schier eindeloos verblijf in het ziekenhuis begin zijn sporen achter te laten. Maar juist toen we bijna braken zagen we Dick en Rick Hoyt (kijk maar eens op YouTube) op ons TV scherm voorbij rennen. Het was alsof de bliksem insloeg. Dat beeld van een vader die met z’n beperkte kind al rennend liet zien dat er altijd mogelijkheden zijn, hoe ver deze soms ook weg lijken.

Na verloop van een jaar of zeven kwamen we er achter dat Noah sporten heel leuk vind. Na zijn eerste ritje van een kwartier in een oude fietskar achter de racefiets stoppen we voor ons huis. Maar dat valt niet goed bij onze jonge sportman. Hij wil meer en na wat gedoe gaan we overstag en krijgt hij er drie kwartier bij. Al snel kwam het hardlopen erbij. Eerst kleine hardloopwedstrijden. Maar als snel duurden deze ook te kort. Toen hij na een marathon aangaf dat hij nog een rondje wilde wisten we dat we met een echte duursporter te maken hadden.

Zo gaande weg kwam hij meer en meer in contact met de mooiste tak van sport van de hele wereld: triathlon. Er wereld een kano aangeschaft met een zwemvest en een tuigje gemaakt om hem voort te kunnen trekken. Een veilige speciaal ontworpen fietskar werd gemaakt. De racekar (hardloop rolstoel) werd ontwikkeld en we konden volop aan de bak. De rest is inmiddels geschiedenis. Lars Vreugdenhil stelde de Bosbaan triathlon voor ons open. Wij konden heerlijk mee doen en Ruud de Haan gaf er glans aan. En daarna was er geen weg meer terug en dat wilden we uiteraard ook niet.

Het is natuurlijk niet allemaal reuzengeur en maneschijn geweest. De afgelopen 15 jaren heel veel tegenslag gekend en heel voor moeiten moeten overwinnen. Maar dat geldt voor velen van ons. Dat is ook wat het volkje van triatleten zo siert. Worstelen, doorzetten en weer boven komen. Volhouders, karaktermensen die hun uitdagingen niet uit de weg gaan. Met die houding hebben ook wij gestreden om aan de start te komen van de CAA in Almere. Met een vastbeslotenheid om aan het einde van de race met allen die ons zo gesteund hebben de overwinning te vieren en bovenal het leven te vieren.

De race was lang en zwaar op de top van ons kunnen. Al het getrainde en geplande met een militaire precisie tot uitvoering gebracht. Maar daaromheen was het zoveel mooier. De zon scheen helderder, de lucht was frisser, de vergezichten over het water intenser. De ontelbare aanmoedigen warmer dan we ooit hadden kunnen bedenken. Het ontploffende stadion tijdens onze finish was haast hemels. Kan het ooit nog mooier worden? We vragen ons af; Kun je het leven mooier vieren dan op deze manier. Een zeven uur durende triathlon, te midden van de mensen waar je van houdt met zo veel supporters om je heen?

Bedankt allemaal! (bron)

Verslag van de triathlon van Almere

Björn Demkes en Gijs Oosterholt

Zaterdag 14 september 2019: 03:45 uur gaat de wekker. Björn en Gijs gaan vandaag de halve en de hele triathlon in Almere doen. Daar gebeurt het. Daar moet je bij zijn. Ik ga mee om ze aan te moedigen. Om 04:30 uur pikken we Gijs thuis op. Hij staat al buiten zenuwachtig heen en weer te lopen als we aan komen rijden. Wat ziet Gijs er afgetraind uit. Als je ook bedenkt wat voor onmenselijke trainingen hij de afgelopen tijd heeft afgewerkt. Niet normaal.  Björn heeft een paar keer meegetraind met Gijs, waarna hij geen boe of bah meer kon zeggen. Björn heeft de laatste paar weken weinig getraind ivm de verbouwing bij ons thuis. Werken, helpen met de verbouwing tot in de late uurtjes. Het trainen schoot er helemaal bij in. Maar goed hij weet wat hij kan verwachten aangezien hij ook net als Gijs de  halve in Didam heeft gedaan.

Ruim op tijd komen we aan. Het is nog donker. Eerst maar even koffie drinken in het theater, waar ook de startnummers opgehaald kunnen worden. Om 7:20 uur mag Gijs dan eindelijk starten met zijn 3,8 km zwemmen. Ik moet er niet aan denken. Ik heb het gewoon koud en het is nog steeds donker. Björn staat ondertussen ook gekleed in zijn wetsuit in het startvak. Hij mag om 08:20 uur starten. Wat een mooi gezicht. Het ziet er prachtig uit al die atleten die in het schemerdonker aan het zwemmen zijn. Als Gijs en Björn uit het water zijn en ik ze op de fiets heb zien vertrekken besluit ik de hardloopronde van 7 kilometer te gaan verkennen. Ik ben nog geen 100 meter weg of ik zie een atleet van de fiets vallen. Ik loop er naar toe samen met nog een paar nieuwsgierigen en zie dat er wat uit de schouder van de man steekt. Hij voelt zich ook niet zo lekker. Ik wil weglopen als hij zegt: 'hou mijn fiets vast, die kostte 10.000 euro'. Ik durf de fiets bijna niet vast te houden. Ondertussen komt de ambulance eraan en wat mensen van de wedstrijdleiding. Die nemen de fiets van mij over en ik kan mijn weg vervolgen.

Ik loop mooi rond het water en dan komt er een heel lang saai stuk langs de snelweg. Drankposten zijn in opbouw. Wat een organisatie. Ik kom in een woonwijk van Almere terecht als ik opeens een vreemde gebeurtenis op de straat gade sla. Ik zie een man op de fiets midden op de weg staan. Op de grond ligt een vrouw en naast de vrouw zit een grote hond. Ik besluit er met een omweg omheen te lopen. Helaas, de man ziet mij en roept mij bij zich. Schijnbaar is de vrouw onwel en komt ze maar niet bij. De hond is van de vrouw en blijft netjes naast haar zitten. Ik probeer de vrouw wakker te krijgen. Af en toe doet ze haar ogen open. De man fietst dan weg en laat mij alleen met de vrouw en hond zitten. Wel gvd denk ik. Ik bel dan maar 112. De vrouw komt bij en als je alles gehad denkt te hebben spreekt ze ook nog Duits. Ik kan er niks van maken. Ze blijft wel liggen. Ze kan niet rechtop zitten omdat ze nog steeds niet lekker is. Ik noteer haar gegevens zo goed als ik kan en geef deze door aan de persoon aan de telefoon.

De hond zag een kat en wilde erachteraan. Daarbij zijn er 4 vingers van de vrouw uit de kom geschoten, welke ze zelf heeft terug gedrukt. Daarbij is ze flauwgevallen. In de verte zie ik de ambulance aankomen. Ik zwaai en zie dat hij weer achterwaarts weg rijdt. Ik hou een man aan en zeg dat hij bij de vrouw moet blijven terwijl ik achter de ambulance aan ren. Opeens komt er een vrouw op een scooter naast mij rijden en zegt spring maar achterop. Ik doe dit en zij zet me bij de ambulance af. Wat een toestand allemaal. De ambulance broeder geeft aan dat hij niet over het bruggetje kon rijden, vandaar dat hij met een omweg komt. Als we allemaal weer bij de vrouw en hond Amy zijn gearriveerd,  zit ik met hond Amy opgescheept. Aangezien ik geen dierenvriend ben reageert Amy wonderbaarlijk goed op mijn commando setzen sie sich Amy. De vrouw hoeft niet mee met de ambulance, maar kan ook niet de hond meenemen aan de lijn. Jullie raden het al, ik mag de hond meenemen. Ik zet de vrouw en Amy af bij de finish van de triathlon. Haar vriend doet ook mee. Dus ze kan daar mooi blijven zitten.

Ik ben net op tijd om Björn voorbij te zien rennen in zijn eerste ronde van 3. Björn finisht onder de 5 uur. Wat een topprestatie van Mien mannetjen. Gijs de held loopt zelfs onder de 10 uur. Ook zo'n topprestatie. Wat een klasbakken. Maar de grootste held van de dag vind ik mijzelf. Vandaag druk geweest met Levens redden. (Mooie uitdrukking van Wijnand Spekschoor haha). Met een voldaan gevoel keren we weer huiswaarts. Ook Gerda Demkes en Ellen Gussinklo kwamen nog naar Almere toe om de jongens aan te moedigen. Ook Mirjam Lammers en Robert en Noa Brethouwer zijn gefinisht op de halve triathlon. Ook hulde voor deze kanjers. Prachtig evenement. Tot volgend jaar, dan misschien ook wel als deelnemer.

Katja Demkes

Na zilver op de weg nu ook zilver op de NK Cross voor Edwin Wissema

Edwin Wissema (4024)

DIDAM – Edwin Wissema, lid van de Liemers en woonachtig in Didam pakte zaterdag 23 februari het zilver bij het NK Cross in Emmeloord bij de masters veertig plus (categorie 40-44 jaar) . ‘’Na zilver in Schoorl nu weer zilver op een NK. Het parcours was prachtig met veel technische stukken met pittige klimmetjes, maar onder zonnige omstandigheden goed te belopen.’’ 

De wedstrijd ging volgens Wissema meteen hard en mul zand bultop. ‘’Ik heb lange tijd op de derde plaats gelopen en de laatste twee ronden op een zilveren medaille. Met deze zilveren plak heb ik laten zien hoe het moet. Hier ben ik erg blij mee. De nummer 1 zat te ver voor. De tijd van Wissema was 29.44 minuten. Hiermee zat hij 65 seconden achter de Nederlands Kampioen Eric Driessen van AV Nop.

Foto's van de NK Cross in Emmeloord

Tom van Beusekom en Nederlands kampioen Frank Futselaar

Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen

fotoalbum

Mark te Brake 

Rick Heutinck

1e eredivisiewedstrijd Brusse in Almere

Het team van Cindy Brusse (foto's Susanne Wentink)

Zondag was de eerste eredivisiewedstrijd in Almere: een triple mix, of te wel 3x een korte triatlon met de onderdelen in verschillende volgordes en na een set van 3 onderdelen 10 minuten rust (2× rust dus). In totaal waren er 7 wisselmomenten en dat maakt het dus 16 stukjes die elk in tijd gemeten werden. Het was een mooie wedstrijd en om elke plaats werd gestreden. Marije Dankelman werd 5e, Deborah Wissink 16e, Sam Wennink 17e en ik 30e van de 44 strijdsters. Over 2 weken is wedstrijd nummer 2: een sprint triatlon te Amsterdam

Cindy Brusse

Cindy Brusse en de 42 km tijdrit van Almere

Cindy Brusse

Zaterdag stond de 42km tijdrit in Almere in mijn planning. Daar waar ik vorige week grote verwachtingen en plannen had om mijn halve marathon looptijd te verbeteren en wat helaas niet lukte, zo had ik nu totaal geen verwachtingen van mijn snelheid en was het doel zo goed mogelijk mijn best doen en het maar als een goede training te zien. En wat schetst mijn verbazing: het ging voor mijn doen indrukwekkend goed. De reden om er geen verwachtingen van te hebben en zelfs deze week te overwegen om niet naar de wedstrijd te gaan waren de volgende: De winterperiode blijft voor mij lastig om goed te trainen op de fiets. Ik heb een hekel aan kou en een hekel aan duurritten in de kou. Je kan je er tot op zekere hoogte op kleden, maar koude handen, voeten en gezicht zijn bijna niet te voorkomen. Aangezien de lol in het sporten het belangrijkst is heb ik diverse trainingen ingekort. Natuurlijk hoort het erbij dat voor bepaalde prestaties ook wel eens minder leuke trainingen gedaan moeten worden, maar het in de winter op een fiets te stappen voldoet daar al aan. Een positief punt in deze nare winterperiode was het fietsen begin maart op Lanzarote. Daar ben ik met een groep en een tourguide uren op pad geweest en ik vond het super. Dat gaf weer moed: zie je wel, fietsen is wel leuk! De afgelopen weken was het weer in Nederland weer wisselvallig. Van heel koud tot regen en was het hopen op droog weer wanneer er niet gewerkt hoefde te worden.

In aanloop naar deze race bleek de snelheid ver te zoeken. De afgelopen week wat testrondjes gedaan. 1x een 27km net onder wedstrijdhartslag gereden. Inclusief omvallen bij stapvoets rijden leverde dat 32.6km/u op. Oeps....dat was niet zo goed. Een dagje later een parcoursje van slechts 7km gedaan. Dat zou toch beter moeten gaan. Echter het resultaat was bedroevend met 32.6km/u en nu zonder om te vallen. Op basis hiervan een schatting gedaan voor de uitkomst voor de 6x zo lange 42km tijdrit: 33.2km/u = 1.17.21. (Goede fiets en snel pakje zouden wat winst op moeten leveren). Deze schatting was nodig om te bepalen wie van de deelnemende aaltenaren na afloop de McFlurries zou gaan betalen: Ruud Baars , Paul de Niet of ik. De inzet van Ruud was 1.06.22 en die van Paul 1.06.21. Degene die het dichtst bij zijn geschatte tijd zou zitten was de Sjaak. Paul heeft getrakteerd! De weergoden bleken in Almere mee te zitten: in de polder bleek niet al te veel wind te staan en zelfs het zonnetje kwam door! Als 6e ging ik van start 20 sec na mijn voorgangster.

De eerste 1.5 a 2km bestond uit betonplaten met modder en 2 gladde bochten. Ik naderde mijn voorgangster en haalde die in. De volgende 2 meiden zag ik ook voor me en liep langzaam op ze in. Achter mij was echter op 40 sec het fietskanon Sarissa de Vries gestart. Na 4.8km kwam ze al voorbij denderen! Ze werd de winnares van de wedstrijd met een gemiddelde van 41.1km/u! In het eerste deel wind mee reed ik 38-40km/u. Ik begin me zorgen te maken over de weg terug. Dat zou wel weer eens moeilijk kunnen worden om 30.0km/u te halen, zoals ik de afgelopen week had ervaren. De teller bleek echter in de eerste ronde niet onder de 33.0km/u te gaan wat een flinke meevaller was. Bij de doorkomst na de 1 ronde van 21km klokte mijn polar een gemiddelde van 36.0km/u. Jeetje, zo hard heb ik vorig jaar slechts in 1 triatlon gereden. Bij alle anderen triatlons zat het tussen de 34.2 en 34.9km/u. De 2e ronde ging iets moeizamer met 35.5km/u maar ook daar was ik super dik tevreden mee! Na 1.12.19 was ik na 42km (polar vond het 43km) binnen! Fietskanon Rahel Belinga was de winnares in onze categorie met 38.3km/u gemiddeld. Sarissa de Vries was de overall winnares met 41.1km/u gemiddeld.

Uitslagen van de 30 van Almere

van links naar rechts Niek Kleinhesselink, Evelien Hillen, Walter Vaags en zittend Wim Brinkman

Ruim 600 hardlopers namen zondag met veel plezier en succes deel aan de 30 van Almere.

Onder een stralend zonnetje -al begon de dag nog wat mistig- werden prachtige tijden gelopen. De hoofdafstand (de 30 kilometer) werd uiteindelijk gewonnen door Lelystedeling Gayri Hawery (1.44.40) en de Amsterdamse Natascha Schippers (2.06.04). Beide atleten waren enthousiast over het vernieuwde parcours dat bij de Topsporthal startte, vervolgens via Duin richting het Almeerderstrand voerde om uiteindelijk via de Gooimeerdijk-West en het Kromslootpark weer terug richting Topsporthal te gaan. “Het was zwaar”, sprak Hawery omdat hij vanaf begin tot eind aan kop liep en zich dus aan niemand kon optrekken. Maar heel mooi en afwisselend. Ik ben tevreden over mijn eindtijd.”

Ook Schippers was enthousiast over het parcours. “Het werd nergens saai. Je loopt door een wijk, langs het strand, langs het water en door bosgebied, dus dat is super.” Schippers was sowieso een tevreden mens aangezien zij nog nooit 30 kilometer in wedstrijdvorm had gelopen en dus ook niet had verwacht te winnen. In de tweede ronde van tien kilometer ging ze de Almeerse Samantha de Knijff voorbij en vervolgens gaf ze haar koppositie niet meer uit handen. “Ik ben in voorbereiding op de marathon van Amsterdam, dus dit was een hele mooie generale repetitie.” 

Het mannenpodium bij de dertig kilometer werd uiteindelijk gecomplementeerd door Rene de Lange uit Amsterdam (1.48.47) en Wouter Decock uit Brugge (1.49.37). Bij de vrouwen werd de Almeerse De Knijff dus tweede (2.11.53) en Diewertje Bax uit Haarlem derde (2.17.17). En of je het nu aan lopers op de dertig, twintig of tien kilometer vroeg: allemaal waren ze enthousiast over het vernieuwde parcours. “Het is lekker vlak, lekker snel en lekker afwisselend”, was wat vrijwel iedere hardloper na afloop liet weten.

Uitslagen AVA '70 leden:

30 kilometer: Wim Brinkman 2:26:08. Niek Kleinhesselink 2:26:08, Walter Vaags 2:34:09, Evelien Hillen 2:39:47

Klik op de link voor alle uitslagen

10 km

20 km

30 km

site organisatie

Walter Vaags