 | ||
| Theo, Geert en Frank op de Posbank Struinen over de Veluwe Het was 14 maart een frisse,
maar veelbelovende vrijdagmorgen, toen we rond een uurtje of 8 op pad gingen
voor ons volgende wandelavontuur. Bewust van het feit, dat we op deze ochtend
een bevoorrecht trio zijn, dat een fijne Spaziergang over de Veluwe mag maken,
knopen we ons rugzakje met proviand op de rug. De route heeft een lengte van
een kilometer of 15, maar dan kun je er bij ons gerust een flink aantal stappen
bij op tellen, want de kans dat we minstens twee keer verkeerd lopen is
levensgroot. Praten, wandelen en op de route letten is aan ons mannen niet
besteed, al doet Geertje er weer alles aan om het tegendeel te bewijzen. Hij
heeft het parcours opgeslagen in zijn horloge, 6 A4-tjes uitgeprint en ook nog
eens een kompas in de broekzak, dus dan zou je denken…….. Na een paar Dierense
straatjes, lopen we al snel de Veluwe op en kan het echte genieten beginnen, al
worden gelijk al de eerste hoogtemeters genoteerd. Bovenaan een mooi laantje
van eiken komen we op een kruising, waar maar liefst 14 paden beginnen, dan wel
uitkomen. We geloofden het eigenlijk niet toen gids Geert het voorlas, maar het
bleek werkelijk het geval te zijn. Toen we elk pad even inkeken, stonden we
ineens oog in oog met een wild zwijn, dat rustig aan het wroeten was. Toen
paparazzi Frank wat dichterbij kwam voor het schieten van een plaatje keek het
fors uit de kluiten gewassen exemplaar wat onnozel naar de toerist, maar
besloot er weinig aandacht aan te besteden en concentreerde zich verder op zijn
hobby. Na een kleine 4 kilometer kwam
we de volgende dierlijke obstakels tegen. Midden op het pad stond een Schotse
hooglander te koekeloeren en was niet van plan om ook maar een pas op zij te
doen. Overigens was hij in een goed gezelschap, want bij elkaar was de kudde
net even iets groter en sterker dan de Aaltense wandelaars, dus besloten we
maar een omtrekkende beweging te maken en weken daarmee een meter of 12 af van
de aangegeven route. Maar goed, veiligheid boven alles. We kwamen op het parcours van
de Jutbergtrail en dan is het ineens toch een beetje thuiskomen. Hoewel het nog
vrij vroeg in de ochtend was, logen de sterke verhalen over de geweldig
geleverde prestaties er niet om. Met name Geertje moet hier werkelijk fenomenaal
hard hebben gedraafd, zo liet hij ons weten. Hij kon zich het jaartal van zijn
bloedvorm niet meer helemaal herinneren, maar het moet toch echt wel in de
vorige eeuw zijn geweest… Voor ons doemde ineens een
heel mooi stulpje op, dat de naam Carolina-Hoeve droeg en een schitterende
locatie vormde voor ons eerste rustmomentje van deze dag. Het kacheltje brandde
al fijn, de koffie smaakte overheerlijk en de beentjes gingen voor even in de
relaxstand. Theo was inmiddels al tot de
conclusie dat hij de totaal verkeerde kledingkeuze had gemaakt en dreef
inmiddels bijna uit zijn winterjas. Geert en Frank hadden dit al wel aan zien
komen, maar omdat de nestor nooit iets van zijn jonge kompanen wil aannemen
lieten we hem deze keer maar gewoon aan zijn lot over. Met alle nadelige
gevolgen tot gevolg. Maar verder was het best
aangenaam zo op een doodnormale vrijdagmorgen en na de koffiebreak besloten we
de pas er maar eens flink in te zetten. Dit stoere voorstel kon na dik 128
meter al direct in de prullenbak, toen we een flinke puist omhoog moesten klauteren
en toen we bovenaan kwamen, zagen we ineens een drietal ringslangen van een
centimeter of 38 spartelen en ze draaiden de hele tijd met de kop in het
zonnetje. We konden onze ogen bijna niet geloven. Een toevallig passerende
jonge hinde wilden we laten getuigen van dit fraaie schouwspel, maar zij bleek
opvallend genoeg geen enkele belangstelling te hebben. We stapten dapper door en toen
we het paviljoen van de Posbank net gepasseerd waren en ons opmaakten voor de
afdaling, zag Frankie in de verte een mooi oranje busje met een groot logo de bult opdraaien en dacht
toch werkelijk Ronald Koeman achter het stuur te zien zitten met naast hem
Depay. Bekend is dat het tweetal vrienden zijn en waarschijnlijk trakteerde
Memphis zijn coach op een lekker broodje Dunner. Mooi gebaar, natuurlijk….. Eenmaal weer in de prachtige natuur en inmiddels een kilometertje of 10 onderweg, passeerden we een groepje liefhebbers, die druk aan het mediteren waren. En dan heb je gewoon het donkerblauwe voorgevoel, dat er een onbenullige begroeting gaat volgen. De spanning nam een klein beetje toe, het Aaltense trio keek elkaar aan en besloot heel wijselijk toch maar even louter een hoofdknikje te maken met aansluitend een bijzonder vriendelijk “goedemorgen.” De slotkilometers kwamen in zicht,
maar bijna ging het nog gruwelijk mis met Theo. Hij verloor in een split second
even het evenwicht en dreigde naar beneden te gaan glijden. Het herstel was
voor Geert en Frank verrassend, want met een geweldige balanscorrectie wist
onze oudste zestiger zich staande te houden. Voor hem zelf was het overigens
helemaal geen wonder dat het hem lukte om de benen eronder te houden. Theo doet
tegenwoordig samen met zijn lieftallige echtgenote namelijk dagelijks een
aantal hoepeloefeningen en deze speciale core-training legt Stronks dus zeker
geen windeieren. Geert verslikte zich bijkans in een mandarijnpartje bij de
gedachte aan visuele beelden en besloot er wijselijk maar niet op te reageren. Om de eerstvolgende trein van Velp naar Dieren te halen, werd er nog even een flinke eindspurt ingezet en bleek dat we bij het station aangekomen, nog exact 25 seconden over hadden en wees de teller 16,09 kilometer aan. De beloning volgde door de traktatie van een lekkere Kräuterli, een heuse verademing en prachtige afsluiter van onze lente-struintocht over de Veluwe. (FR)
|
Posts tonen met het label Rheden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Rheden. Alle posts tonen
vrijdag 14 maart 2025
Veluwezoomroute van Dieren naar Velp
zondag 23 augustus 2020
Lekker rennnen op de Posbank
Met de heide in bloei is het voor
Andre Bleumink de perfecte tijd om afgelopen weekend een paar uur op de Posbank rond te rennen
met vrienden. Hij maakte er een leuk filmpje van.
zondag 19 mei 2019
Trail zwerftocht voor de Roparun
 |
| De groepsfoto |
Zo ook afgelopen weekend. We kwamen met zijn vieren aan bij de parkeerplaats van het Paviljoen op de Posbank. Het weer was al lekker en er stond al een behoorlijke groep in het zonnetje te wachten. Nog even onze bijdrage voor de Roparun afgeven en daarna konden we, na een inleidend praatje en een groepsfoto, op pad. We liepen met de 20 km groep mee en het parcours begon meteen al met de nodige klimmen en afdalingen. Fijn om op gang te komen… De eerste zweetdruppels begonnen al snel los te komen, net als de gesprekken onderling. Het was een mooie diverse groep qua personen. Jong, ouder, snel en minder snel.
Ook qua persoonlijkheden een grote
diversiteit, maar aangezien iedereen dezelfde hobby had was er natuurlijk
altijd wel een onderwerp waarover gekletst kon worden. Dat, het mooie weer en
de schitterende uitzichten over de Posbank gaven genoeg gespreksstof om het
uren vol te houden. Soms leidde het gesprek
dusdanig af van de soms toch wel wat technische ondergrond dat een nadere
inspectie van de ondergrond noodzakelijk was… Maar met een deukje in mijn ego
en een klein schaafplekje kon ik gewoon verder.
In het laatste uur liep de
temperatuur behoorlijk op. Zeker op de heide velden voelde het aan alsof de
zomer al volop bezig was. Maar waar het bos al volop groen was, was de heide
nog lang niet hersteld van de droogte van afgelopen zomer. Ik denk niet dat er
veel bloeiende heide te bewonderen valt dit jaar. Maar ondanks dat was het
natuurlijk wel een heel mooi gebied om doorheen te lopen.
Na 2:16 uur stonden we weer
bij het Paviljoen, waar al een aantal tafels op het terras bezet waren door
groepen die eerder aangekomen waren. Het hele terras was overigens bommetjevol
met racefietsers, wandelaars en andere toeristen. Iedereen was er op uit
getrokken om te genieten van het weer. Na een klein uurtje nakletsen gingen we
weer naar huis. Lekker buiten gespeeld, op naar de volgende gelegenheid.
Andre Bleumink
maandag 22 april 2019
Verslag van de Klein Zwitserland Trail in Velp
 |
| Henrie Drenthel |
Er waren meerdere afstanden waarop gestart kon worden. Hierbij kon je dan vanuit een basis-lusje zelf allerlei extra lusjes erbij pakken of weglaten. Een mooi concept. Ook kon je op diverse afstanden starten voor een canitrail, dus met je hond. De 50 km was niet belint en moest geheel op gpx gelopen worden met behulp van bijvoorbeeld een handheld GPS device of via je sporthorloge.
Henrie had het weekend ervoor
nog de RunForestRun 3Daagse in de Hartz gehad, met ruim 100 km en heel veel
hoogtemeters in drie dagen. Toch voelde hij zich goed genoeg hersteld om aan de
50 km te beginnen. Tot 32 km ging het zelfs behoorlijk voorspoedig, ondanks het
feit dat de temperatuur nu zo’n 20 graden hoger was dan een week ervoor in de
Harz. Daarna moest hij wat gas terugnemen ivm met de warmte. Vooral de
zandverstuiving bij 42 km in de volle zon viel niet mee. Na 6:11 uur kwam hij
over de streep.
 |
| De honden hebben er zin in |
zondag 27 augustus 2017
Training op de Posbank in Rheden
 |
| AVA'70 Lange afstands groep (LAG) op de Posbank |
We hadden een mooi gezelschap, maar slechts een klein gedeelte er van pakte ook de laatste lus nog mee om de 30 vol te maken. De rest ging naar de koffie en het appelgebak. Jammer want nu hebben ze wel onze ontmoeting gemist met een flinke slang (adder denk ik) De slang maakte dat hij weg kwam, aangezien Erwin er bijna bovenop viel. Ondanks wat vallen en struikelpartijen kwamen we toch uiteindelijk weer op de parkeerplaats uit waar onze auto's stonden. Uiteraard mochten wij ook nog even de verloren calorieën aanvullen voor we weer naar huis gingen. Wat een prachtige dag! Dat moeten we vaker doen.
Andre Bleumink
 |
| Je ziet nog net de helft van de slang. Was toch wel een kleine meter lang... prachtig! |
zondag 30 april 2017
Foto's van de 5e Natte Neuzen Trail in Rheden
 |
| De honden en hun baasjes |
Honden en baasjes namen zondag deel aan de kleinschalige, gemoedelijke en
uitdagende Natte Neuzen Trail van 10 km, 20 km of 40 km door het schitterende
gebied bij De Steeg en Rheden. De 10 km en 20 km route werd uitgezet met bordjes,
dus moest men onderweg zelf goed opletten.
De 40 km trail was een GPS-route met
onderweg voldoende extra verzorgingsposten voor hond en baas. Omdat de trail
beschouwd werd als een niet-prestatiegericht evenement heeft er geen tijdswaarneming
plaats gevonden.
Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen
dinsdag 25 april 2017
Route 36: Rheden - Posbank (zwarte route)
In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.
Vandaag de 36e route uit deze serie: Rheden Posbank (zwarte route). Een route door het landgoed Heuven, langs de schaapskooi en over de heideheuvels naar Paviljoen de Posbank. Met af en toe een flinke klim of daling. Op het hoogste punt word deze inspanning ruimschoots beloond. Geniet bij helder weer van het prachtige uitzicht op het Herikhuizerveld en het IJsseldal. Het startpunt is Bezoekerscentrum Veluwezoom. Ga er nu of na het lopen van de route even binnen! Bekijk de mooie expositie, de leuke winkel en de gezellige tekenhoek en neem een kijkje bij de VVV-post en de brasserie in dit fraaie boerderijencomplex. Bij mooi weer zit je heerlijk op het terras achter de brasserie. Je vindt er ook een picknickwei en speeltuin. Deze route is prima zonder kaart te lopen; je volgt de zwarte pijltjes vanaf het bezoekerscentrum.
Route 36: Een route door het landgoed Heuven, langs de
schaapskooi en over de heideheuvels naar Paviljoen de Posbank
Afstand: 5,5 kilometer
Start: Bezoekerscentrum Veluwezoom Heuvenseweg 5a – 6991 JE
Rheden
Bewegwijzerd: Ja, door middel van zwarte pijltjes
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route
Laatst aangepast: 25 april 2017
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproute's in de
omgeving van Aalten
Landgoed Heuven
De landerijen en de bossen hoorden bij het landgoed Heuven
dat eind vorige eeuw werd bewoond door de familie Wurfbain. Een welgestelde
Amsterdamse bankiersfamilie. Het landhuis zelf is in 1940 afgebroken, maar de
twee imposante lindes, waarmee eigenaren hun gebieden accentueerden, zijn nog
altijd te zien. Opvallend is de hoge ondergroei van adelaarsvarens die
mineraalrijke maar humusarme bodems verkiezen. De grond van het voetpad is
okergeel; hier is een lössbodem aanwezig. Ook het koetshuis uit 1861 met de
karakteristieke paardenhoofden aan de gevel dateert nog uit de tijd van de
Wurfbains. De vele exotische bomen en de rododendrons laten zien dat we met een
landgoed te maken hebben.
Noorse huisje
Het bruin gelakte houten huisje werd bewoond door
Catharina, de kleindochter van de heer Wurfbain. Het huisje is een traditionele
Noorse ‘stabur’. Haar vader had dit als een bouwpakket gekocht op de
tentoonstelling met toegepaste kunst (1903) in Arnhem bij het Musis Sacrum.
Catharina Wurfbain stond bekend als een ondernemende vrouw. Ongebruikelijk voor
haar tijd: ze maakte verre reizen, hield van de jacht, en reed op een Harley
Davidson, die ze op 18-jarige leeftijd van haar vader cadeau kreeg. In 1939
liet ze het grote landhuis Heuven afbreken. Het werd te kostbaar in onderhoud.
Na haar dood is ze begraven in de tuin van het Noorse huisje.
Schaapskooi
Links zie je in de hoek van de weide een schaapskooi met
rieten dak. Schapen waren vroeger een onmisbare schakel in het landbouwsysteem.
Schaapskooien waren eigenlijk primitieve mestfabriekjes. De schapen graasden
overdag op de heide maar ontlastten ’s nachts in de stal. Als er te veel mest
op de grond lag werd er een laag heideplaggen opgelegd. Op den duur ontstond er
een dikke laag potstalmest die over het bouwland kon worden verspreid. Voor de
bemesting van 100m2 akkergrond was een oppervlak van 1000m2 heidegrond nodig om
schapen te laten grazen. Dat is tien keer zoveel! Neem gerust een kijkje bij de
kooi. Het grootste deel van het jaar graast de kudde overdag op de hei. Op
woensdag en zondag kun je de schapen vaak ‘thuis’ bij de kooi aantreffen.Aan
het einde van de schapenweide ga je via het klaphek door het wildraster omlaag.
Het raster voorkomt dat de vele wilde zwijnen van de Veluwezoom bouwlanden
omwroeten. Edelherten en reeën, die hier ook voorkomen, kunnen gewoon over het
raster springen. Bij schemer of op een rustig tijdstip kun je onderweg oog in
oog komen te staan met groot wild. Anders ontdekt je misschien hun sporen?
Omgewroete aarde wijst op zwijnen die met de neus hun maaltijd verzamelen:
eikels, groene plantendelen, of insecten(larven). Als je het bos uitkomt zie je
de glooiende heide, die rijk is aan dieren en planten. In de broedtijd is
altijd wel het deuntje van de geelgors te horen of het schelle miauwen van de
buizerd. Wie geluk heeft, kan hier op warme zomeravonden de boomvalk op
libellen zien jagen. En op het wandelpad zijn altijd wel mestkevers bezig de
uitwerpselen van de grote grazers naar hun zelfgegraven voorraadkelders te
rollen. Ook de zonminnende zandhagedis en levendbarende hagedis kun je hier
zien of horen wegritselen.
Stuwwallen door ijstijd
De wandeling voert door een van de grootste aaneengesloten
natuurgebieden van Nederland (5000 ha.). Voor Nederlandse begrippen is er veel
reliëf. Dat komt door dit gebied is ‘vormgegeven’ tijdens de laatste twee
ijstijden uit het Pleistoceen. Ongeveer 200.000 jaar geleden schoof het
oprukkende ijspakket vanuit Scandinavië complete landmassa’s voor zich uit
waardoor stuwwallen ontstonden. Na het ijs kregen smeltwater en wind vrij spel.
Het landschap werd uitgesleten en raakte bedekt met zand. Daarbij is het
grofste zand terechtgekomen op de toppen en hellingen waar het het hardst waait.
In de luwten vielen juist de fijnste bodemdeeltjes, waardoor hier de vruchtbare
lössbodem kon ontstaan. Op deze bodem liggen vaak landbouwgronden.
Posbank
Het hoogste punt is bereikt. Je komt uit bij de Posbank:
een stenen bank die in 1918 is geplaatst, met een prachtig uitzicht. Je kijkt
hier kilometers ver over het Herikhuizerveld en het lager gelegen IJsseldal.
Vanaf hier kun je op heldere dagen Montferland zien liggen. Het monument is
opgericht ter ere van G.A. Pos die toen de ANWB leidde en vele Nederlanders de
schoonheid van hun eigen land liet ervaren. In de volksmond heet het omliggende
gebied sindsdien ook ’Posbank’. Aan de overkant van de weg vindt je het
bijzondere ontwerp van Paviljoen De Posbank. Het gebouw van architect
Mastenbroek is met duurzame materialen gebouwd: de dragende constructie van
boomstammen, blankhouten kozijnen en een plafond van houtsnippers. Het gras op
het dak en veel isolatie zorgen voor een laag energieverbruik. Bij de
exploitatie wordt ook aan duurzaamheid gedacht. Zo spoelt het toilet door met
regenwater.
Koepel de Kaap
Ooit hebben er diverse koepeltjes op de Veluwezoom gestaan.
Koepel de Kaap was rond 1900 een eenvoudige schuilplek: een rieten dakje dat
leunt op acht houten palen. Daar konden wandelaars uitkijken over de open heide
en het stuifzandgebied. De koepel heeft in de loop van de tijd diverse
gedaanteverwisselingen ondergaan. In de Tweede Wereldoorlog is de koepel
beschadigd geraakt. Vlakbij zou een Engels vliegtuig zijn neergestort, maar de
exacte plek is onbekend. Van oudsher is de Veluwezoom al een geliefde plek voor
dagjesmensen en natuurliefhebbers. In de jaren ’50 is het een populair
uitstapje met het gezin: gezellig picknicken op de heide.
Eindpunt
Je bent bijna aan het einde van de route. Geniet nog even
na bij een kopje koffie in Brasserie Veluwezoom of kijk nog even rond in het
Bezoekerscentrum.
zondag 15 januari 2017
Indrukwekkende laatste memorial voor Alex Wiegmink
 |
| Het herdenkingskruis van Alex Wiegmink werd op de Posbank begraven (foto Martin de Jongh) |
RHEDEN - Op de Posbank is
zondag voor de laatste keer de Alex Memorial gelopen, een hardloopevenement
rondom de moord in 2003 op Dremptenaar Alex Wiegmink.
Zijn herdenkingskruis werd op
de Posbank begraven. De moord op Wiegmink bleef lange tijd een onopgeloste
misdaad, met de Alex Memorial bleven vrienden en hardlopers Wiegmink herdenken
maar ook aandacht vragen voor de opopgeloste moord.
In 2013, tien jaar later, werd
de loop voor het laatst gehouden. Eind vorig jaar gaf een van de daders zich
aan en bekende de moord. Wiegmink betrapte Frank S. en Souris R. bij het stelen
van zijn auto en zou in een paniekreactie van de daders zijn neergeschoten. De
Brabanders moeten later dit jaar voorkomen.
Voor Aad Steylen, een vriend
van Wiegmink en organisator van de Memorial reden om gisteren, voor de
allerlaatste keer, een Alex Memorial te houden. Op de Posbank werd in het
bijzijn van de familie het houten herdenkingskruis voor de Dremptenaar
begraven, een door zijn zoon gecomponeerd muziekstuk uitgevoerd en een minuut
stilte gehouden, waarna de hardlopers een ereronde voor Wiegmink liepen.
http://www.hartvannederland.nl/video/clips/2017/allerlaatste-alex-memorial-loop-ter-nagedachtenis-vermoorde-alex-wiegmink/
dinsdag 20 december 2016
Posbankmoord: 'Alex Wiegmink doodgeschoten vanwege zijn auto'
Alex Wiegmink is doodgeschoten
omdat hij de verdachten Frank S. en Souris R. betrapte bij het stelen van zijn
auto. Dat heeft zijn broer Peter Wiegmink dinsdagavond verklaard. In het
programma 'Helden van 2016' van TV Gelderland zei Peter Wiegmink: ,,Ik mag het
nu eindelijk vertellen van het coldcaseteam. De reden waarom Alex doodgeschoten
is, is eigenlijk een hele simpele: ze wilden gewoon zijn auto hebben. Een hele
bizarre reden natuurlijk."
Alex Wiegmink (44) werd op 20
januari 2003 om het leven gebracht op een parkeerplaats bij de Posbank in
Rheden. Zijn lichaam werd later teruggevonden in zijn uitgebrande auto in het
Noord-Brabantse Erp. Dertien jaar lang bleef de zaak onopgelost, tot een
coldcaseteam van de politie Oost-Nederland de moordzaak opnieuw onderzocht.
Bij terugkomst van een
hardlooptraining betrapte hij de twee Brabanders. „Ze wilden zijn auto stelen
voor andere criminele activiteiten in de regio”, zegt zijn broer. Hij heeft de
informatie van het coldcaseteam dat hem afgelopen maandag heeft bijgepraat. In
de zaak zitten twee Brabanders vast; een inwoner (43) van Veghel en een man van
55 uit Boekel. De Boekelnaar meldde zich vorige maand bij de politie na een
uitzending van Opsporing Verzocht. (bron)
zondag 28 juni 2015
Foto's van de Veluwezoom Trail in Rheden - deel 2
 |
| Trailfotograaf Mischa Visser met zijn vriendin Monique de Ruijter Klik op de links voor de foto's van Mischa gallery 10 kilometer en kids run 18 en 25 kilometer 14, 30 en 55 kilometer   |
Foto's en uitslagen van de Veluwezoom Trail in Rheden - deel 1
 |
| Geert Kip Klik op de link voor de foto's deel 1 deel 2 uitslagen site organisatie Meer foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief, volgen zo snel mogelijk |
 |
| Henrie Drenthel |
zondag 22 juni 2014
Verslag van de 5e Veluwezoomtrail in Rheden
 |
| Andre Bleumink loopt 5e Veluwezoomtrail in Rheden |
Dit jaar waren de
weersomstandigheden een stuk beter, zo goed als droog en tegen de 20 graden.
Het trailrunnen is intussen ook een stuk populairder geworden en de organisatie
een stuk professioneler. Waar een paar jaar geleden een honder lopers aan de start
stonden, was de inschrijving dit jaar al binnen de korste keren helemaal
volgeboekt. De organisatie door Jan Strijker i.s.m. Mud Sweat and Trails is
inmiddels een geoliede machine geworden. Van de pendelbus naar de start tot de
vriendelijke meisjes die je tas van een label voorzien en opruimen, alles is
tot in de perfectie geregeld.
Het was gezellig druk op het
start- en finishterrein, met standjes met trailspullen en legertenten voor de
startnummers en de sporttassen. Omdat het ook erg mooi weer was was het al snel
een vrolijk weerzien van oude bekenden en kennismaking met nieuwe lopers. Een
beetje Zwarte Cross sfeer, maar dan zonder motoren en drank…
Om de drukte op het parcours
te spreiden startten de 53 km lopers een uur eerder dan de 27 km lopers.
Hierdoor miste ik helaas de start van loopmaatje Henrie Drenthel. De 27 km
lopers startten ook in groepen, iedere 10 minuten gingen er weer 100 mannen en
vrouwen van start. Een uur na de 27 km waren tenslotte de 14 km lopers aan de
beurt. Na de start in de tweede groep van de 27 km bleek dat al snel een prima
beslissing van de organisatie. Waar in andere evenementen de kreet trailfile
zeker in het eerste stuk een bekend verschijnsel aan het worden is,
konden we hier redelijk vrijuit lopen. En dat was maar goed ook, de hellingen
in het eerste stuk van de Veluwezoomtrail staan bekend om ‘technische klimmen
en afdalingen’, wat er in de praktijk op neer komt dat het werkelijk bulkt van
de stenen en boomwortels. Een beetje ruim zicht is dan erg prettig om de enkels
heel te houden.
Uit ervaring (en uit de
plattegrond) wist ik dat het eerste derde deel en het laatste derde deel
behoorlijk heuvelig was, ik begon dan ook rustig aan. Eerst nog een beetje
stijf in de spieren vanwege het feit dat ik nog stevig getraind had afgelopen
week (zelfs nog een 10 km wedstrijd 3 dagen eerder), maar na een kwartiertje
begon ik lekker op stoom te komen. Rustig heuvel op en ontspannen naar beneden
laten ‘rollen’, heerlijk is dat. Een aantal heuvels waren lang en steil genoeg
om flink aan het zweten te komen, maar werden gevolgd door afdalingen die ook
lang genoeg waren om weer op adem te komen.
Het mooie van de
Veluwezoomtrail is het feit dat je kilometers door onafgebroken natuurgebied
loopt. Dat vindt je verder volgens mij nergens in Nederland. Bos en heide
wisselen elkaar af, waardoor je toch steeds een ander uitzicht krijgt.
Prachtige doorkijkjes door brede en smalle paden, waar de zonnestralen door het
bladerdek schijnen en regelmatig ook mooie vergezichten als je weer op de top
van een heuvel geklommen bent.
Hoewel ik ruim
voldoende eten en drinken bij me heb voor de hele afstand (ik heb als
voorbereiding voor de Xtrails binnenkort mijn Racevest redelijk volgepropt om
aan het gewicht te wennen), ben ik toch blij dat ik de verzorgingspost
bereikt heb. Gelletjes en energierepen zijn toch een stuk minder lekker dan
watermeloen, sultana’s, ontbijtkoek etc. De dames zijn super enthousiast en
vriendelijk en hebben voor iedereen nog een aanmoediging voor ze weer op weg
gaan.
Na de verzorging op 14 km
gaat het langzamerhand weer richting finish. Een mooi glooiend stuk heide over
het Roozendaalse Veld zorgt voor geweldige vergezichten en mooie fotomomenten.
Een Schotse Hooglandstier zorgt voor wat onrust bij de lopers door eigenwijs op
het pad te staan, maar iedereen is wijs genoeg om het beest met rust te laten.
Het briesje zorgt ervoor dat de druppels angstzweet bij sommige mensen
(duidelijk uit het westen des lands) als snel verdampen.
Na de heide overgestoken te
zijn duiken we weer het bos in en weet ik dat er nog een venijnig stuk aan
komt. Nog even een gelletje en een paar slokken water voor wat extra energie en
ik ben er klaar voor. De heuvelrug die nog tussen ons en de finish ligt
is best steil en lang maar de benen zijn nog goed en ik zak niet in qua tempo.
Het feit dat ik nu steeds meer lopers achterop kom die duidelijk hun kruit te
vroeg verschoten hebben geeft ook energie. Met een aanmoediging in het voorbij
gaan probeer ik ze nog wat op te peppen. Vooral heuvelop vallen hier de
klappen, maar ik kan nog vlot omhoog. Vlot omlaag gaat zelfs een beetje te
goed, ik mis blijkbaar een lintje dat wat achter een boom is verscholen.
Gelukkig komen er vrijwel meteen mensen teruglopen die dezelfde fout gemaakt
hebben en ben ik uiteindelijk maar een paar honderd meter omgelopen.
Het laatste stuk ken ik nog
van een training van afgelopen voorjaar en ik weet dan ook wanneer we
uiteindelijk de laatste helling gehad hebben en we alleen nog maar een afdaling
naar de finish hebben. Met een grote glimlach dender ik naar beneden, waar een
heleboel supporters en lopers die al gefinished zijn lekker in de zon zitten.
Applaus is er voor iedereen die over de streep komt. Na 2:44 uur druk ik mijn
horloge op stop en neem ik een welverdiende Erdinger in ontvangst. Na een
tijdje napraten en sterke verhalen vertellen in het zonnetje wordt het
uiteindelijk tijd om weer naar huis te gaan.
Organisatie bedankt voor dit
perfecte evenement. Tot volgend jaar! Henrie Drenthel liep de 53 kilometer en kwam binnen na 5:33 uur.
Meer foto’s op Facebook
Site van de organisatie met
de uitslagen
Foto’s van Mischa Visser, de mooiste staan op de gallery
Foto's en uitslagen van de 5e Veluwezoomtrail in Rheden
 |
| Sander van der Hoeff met zijn hond Donja was ook weer van de partij |
Klik op de links voor zijn albums
zondag 23 juni 2013
Foto's van de 4e Veluwezoom Trail in Rheden
 |
| Prachtige omgeving om in te lopen
Zondag is de 4e editie van de Veluwezoom Trail in Rheden gelopen. Je kon je inschrijven voor de 13, 27 of 53 kilometer. Het parcours loopt door één van de mooiste natuurgebieden van Nederland: de Posbank, Nationaal Park Veluwezoom en het Rozendaalse Veld. Ondanks de slechte weersvoorspellingen is het tijdens de trail redelijk droog gebleven met af en toe een verfrissende bui.
Klik op de links voor de foto's van Mischa Visser 13 kilometer - deel 1 13 kilometer - deel 2 27 kilometer - deel 1 53 kilometer - deel 1 27 en 53 kilometer - deel 2 |
zondag 21 april 2013
Foto's van de 3e editie van de 6x6 op de Posbank
 |
| Hardlopen ......Sander van der Hoeff met hondje |
Koud, maar mooi weer bij de 6x6 op de Posbank bij Rheden. Maar liefst 36 keer beklommen de fietsers zaterdag de Posbank, in totaal werd een afstand van 86 kilometer en werden er 1.800 hoogtemeters afgelegd.
Voor de hardlopers was er een prachtig parcours over de onverharde paden op de Posbank. Zij die het parcours 6 keer liepen legden ruim 17 kilometer met 420 hoogtemeters af.
De opbrengst van het evenement wordt geschonken aan Team PA dat aan de Alpe d'HuZes mee zal doen.
.jpg) |
.....en fietsen op de Posbank |
zondag 30 september 2012
Bleumink en Drenthel lopen alternatieve Posbankloop
 |
| Andre Bleumink (links) en Henrie Drenthel |
Zondagmorgen, de wekker gaat. Het is nog niet eens helemaal licht. Wat
heb ik nu weer afgesproken? Ik sleep me uit bed om mijn ontbijtje weg te
werken en mijn loopspullen te pakken. Acht uur staat Henrie Drenthel voor
mijn deur voor een alternatieve Posbankloop. Hij heeft een route bedacht
waarin zo'n beetje iedere wandelroute die er te vinden is aan elkaar
gekoppeld wordt. Dat belooft wat.
Tegen negenen zijn we bij de parkeerplaats van het bezoekerscentrum, er
is verder niemand te bekennen.... De zon schijnt, maar het is een
behoorlijk frisse herfstochtend. Blij dat ik mijn iso-shirtje er onder heb
gedaan. Rugzak om, zonnebril op en in een rustig tempo vertrekken we het
bos in. Al snel zorgen de eerste heuveltjes ervoor dat we het niet koud
meer hebben. Inmiddels komen we ook de eerste wandelaars achterop. Tijdens
de Posbankloop worden er wandeltochten over diverse afstanden
georganiseerd. Dat heeft zijn voordelen, deze keer in de vorm van een
Dixie die precies op tijd komt voor Henrie.
Opgelucht lopen we verder, ondertussen genietend van een
prachtige herfstochtend. Mistflarden die opstegen uit de weilanden en
bospoeltjes, met de ochtendzon die er banen doorheen scheen door de gaten
in het bladerdek. Aangekomen bij de uitkijkpost laten we de kans niet
lopen, even naar boven om te zien hoe ver je in alle richtingen over het
Posbankgebied kunt kijken. Een paar toevallig aanwezige wandelaars willen
dat moment wel even vastleggen.
Na een paar lusjes van de diverse wandelroutes komen we via pittig
stuk klimmen en dalen in een prachtig heide gebied. Hier loopt zomaar
ineens een kudde pony's vrij rond. Erg wild zijn ze niet, je moet ze bijna
aan de kant duwen om zelf over het pad verder te kunnen. In dit
heidegebied bevind zich het Paviljoen, een heel modern uitziend gebouw
waar zo'n beetje alle wielrenners in de regio wel eens koffie met
appelgebak hebben genuttigd. Wij zijn inmiddels op een kilometer of 14,
ongeveer halverwege de geplande training. Mooie tijd om de verloren
calorietjes aan te vullen, dus laten we ons appelgebak maar voorzien van
een flinke toef slagroom.
Na de inwendige mens versterkt te hebben vervolgen we ons pad. Het
pittigste stuk komt nu, hobbels en bobbels, zoveel boomwortels die boven
de grond uitsteken dat je je afvraagt waar die bomen nog aan vast zitten.
Continu opletten dus om niet te struikelen. Toch genieten we volop , het
weer wordt ook steeds mooier. Inmiddels doe ik mijn iso-shirtje onder mijn
shirt uit, ik krijg het behoorlijk warm.
Na een kilometer of 20 begin ik wel te voelen dat de marathon
van Winterswijk nog niet zo lang geleden was. De hamstrings worden wat
stram en het lijkt wel of de heuvels hoger worden. Maar we zijn bezig met
de laatste 10 km, dus dat moet gaan lukken. Het wordt toch nog een pittige
training op deze manier. Op de laatste 5 kilometer wordt het nog flink
druk met wandelaars. We blijven vriendelijk goedendag zeggen tegen
iedereen, maar houden op die manier maar net genoeg lucht over om zelf de
laatste flinke heuvels over te komen.
Dan staan we toch nog vrij plotseling weer op de parkeerplaats. Met
bijna 30 kilometer op de Garmin kunnen we terugkijken op een prachtige
training. Heerlijk rustig tempo gelopen en genoeg tijd om eindeloos te
kletsen over trails die we gedaan hebben of die nog op de agenda staan.
Tevreden rijden we weer terug naar huis om de rest van de middag heerlijk
ontspannen op de bank door te brengen.
André Bleumink
 |
| Prachtig om dit zo maar tegen te komen |
zondag 5 februari 2012
Henrie Drenthel loopt een sneeuwtrail op de Posbank
 |
| Henrie Drenthel |
Om 9.45 uur vertrokken vanaf de parkeerplaats bij het Bezoekerscentrum Veluwezoom, besloot ik eerst de gele route te nemen, over te stappen op de blauwe, de rode, zwarte, wederom de gele en via de zwarte te eindigen. Via Heuven liep ik achtereenvolgens naar Beekhuizen, het gebied waar ook de beide afstanden op de Posbankloop in september de Emmapyramide bedwingen. Van daaruit richting het Rozendaalse Veld (van de gelijknamige
Wederom terug bij Beekhuizen via de uitkijkpost Herikhuizen het Herikhuizerveld overgestoken richting Paviljoen de Posbank. Ondertussen al enkele reeën waargenomen en sporen te over van wilde paarden en Schotse Hooglanders, maar ze helaas niet gezien. Na ruim 2 uur lopen en ca. 20 kilometer te hebben afgelegd kom ik ondanks de kou (-13 bij de start) toch redelijk bezweet binnenvallen bij het Paviljoen. Een welverdiend kopje koffie (vind ik zelf) en bah, zit ook nog appeltaart bij.
Na zo’n twintig minuten ga ik weer op weg want ik wil nog minimaal twee routes verkennen en van daar uit terug naar de parkeerplaats, want om 15.00 uur stond er weer een zaalvoetbaltoernooi op het programma. Ik besluit de gele route te pakken, daarna de witte tegengesteld (bleek een slecht plan) en de tweede helft van de hiervoor gelopen zwarte. Vanuit het Paviljoen loop ik eerst het zuidelijke deel van de Onzalige Bossen tot aan parkeerplaats de Lappendeken. Daar loop ik de witte route tegengesteld (met de klok mee) maar zie al snel geen witte pijlen meer (nee, dit kwam niet door de sneeuwJ).
Loop een kwartier rond richting De Steeg en weer terug en kom via enkele paden weer terug bij de Lappendeken. Van hieruit is het simpel, de gele pijlen volgen tot aan Koepel De Kaap en van daar uit de zwarte pijlen over de heide tot aan het Bezoekerscentrum. Klokslag 13.30 uur rijd ik weer weg richting Aalten. Een kleine 30 kilometer heerlijk gelopen in een nog mooiere omgeving. Ben blij dat ik niet naar Apeldoorn hoef…
sportieve groet,
Henrie Drenthel
 |
| Overzichtskaart routes Posbank |
Abonneren op:
Posts (Atom)